Reis
naar de zon deel 100 (!)
de honderste reis sinds vertrek uit Nederland,
4 sept 2004
Curaçao
- Bonaire
zondag 16 - zondag 23 augustus 2009
Gezin
van vijf en honderd mieren
Het
is tegen twee uur als we onze nieuwe gasten gaan ophalen bij
de rotitent aan de vissershaven Ze zitten er al, genietend
van een bakje met inhoud. Na de kennismaking besluiten we
eerst de bagage naar de Zeevonk te brengen. Intussen is het
flink gaan waaien en ondanks het feit dat de Zeevonk lekker
dichtbij ligt worden we nat door het sproeiwater van de diep
liggende rubberboot. De tweede rit moet met vijf personen
en een kartonnen doos met levensmiddelen. Tot grote schrik
blijkt hij vol met kleine venijnige mieren te zitten! We gaan
op jacht en met een dweil proberen we de rubberboot van de
ongenode gasten te ontdoen. Ze steken lelijk maar we slagen
erin de meeste overboord te zetten of dood te drukken. De
overige bagage wordt ook gescreend en uiteindelijk komen er
alleen nog een paar mieren uit een rol koekjes. De doos had
samen met de andere bagage duidelijk op een mierennest gestaan.
onze
honderdste reis in de Carieb!
Kombitrip
in de ochtend
Met
kano en rubberboot naar het surfstrand. Als eerste naar het
leprahuis/quarantainegebouw dat hoog boven de Caracasbaai
uittorent. Al veel mensen hebben met de gedachte gespeeld
het te kopen en er iets moois van te maken. Nu schijnt het
door een soort monumentenzorg te zijn gekocht en is de bovenetage
aan een kant dichtgemetseld evenals de toegangstrappen. Beneden
is het nog steeds toegankelijk al is de houten vloer hier
en daar aardig aangetast. Om voertuigen te weren is een puinberg
op de weg gemaakt. Benieuwd hoe het nu verder zal gaan.
Snorkelen
vanaf het direktiestrand is altijd weer een feest. Dit keer
beginnen we met een mooie schorpioenvis die dankzij zijn uitmuntende
camouflage techniek nauwelijks opvalt. Alleen geoefende ogen
kunnen hem vinden en het heeft een paar jaar geduurd voor
we zover waren. Maar ook een mooie spotted drum is van de
partij naast natuurlijk alle 'gewone' soorten. De octopus
is niet thuis, het lijkt erop dat hij is verhuisd of op een
bord is terechtgekomen. Intussen voelen we branderige prikken
en zien we bijna onzichtbare sliertjes in het water drijven.
Het lijken neteldraden van kwallen maar er zijn geen kwallen
te zien. Het maakt het snorkelen minder aantrekkelijk en we
keren terug naar het strandje. Hier vermaken we ons met mooie
stukken koraal en met heremietkreeftjes voor we de terugweg
aanvaarden.
Het
kleine ronde fort dat eveneens boven de Caracasbaai uittoornt
is het volgende objekt dat we aandoen. Door de toegangspoort,
die altijd openstaat, naar binnen en langs het kleine schildwachthuisje
naar het bordes waar een viertal roestige kanonnen ligt. Dan
de toren in waar een te korte roestige ladder behulpzaam is
bij het bereiken van de volgende schietlaag. Het uitzicht
over de baai is schitterend.
We
vervolgen de weg terug maar dit keer via het plateau waar
de tanks van de Shell hebben gestaan. Van hier liggen de boten
in het Spaanse Water aan je voeten.
ingang
fort (of AH?)
het
leprahuis vanaf het fort
Uitklaren
voor Bonaire: een spannende bezigheid
Met
de nieuwe stadsbus van 10.10 uur naar de stad. We spreken
af met de bus van 11.45 uur terug te gaan. Bij de douane een
overvriendelijke beamte die me meteen bij binnenkomst uitnodigt
aan zijn bureau plaats te nemen. Dan via de Pontjesbrug, die
net op een kier staat om de pilot door te laten, over de kade
van Otrobanda waar dit keer geen cruiseschepen liggen, naar
de immigratie. Ook daar hoef ik niet te wachten en na de nieuwe
passagiers op de lijst te hebben gezet lever ik het zaakje
in met de mededeling dat onze vorige passagier al in Nederland
zit en van de lijst kan worden geschrapt. We konden zo snel
niet de fotocopie van het paspoort en de ticket vinden. Het
was meteen raak: "waarom bent u niet hier geweest om
hem uit te klaren?" Als reden geef ik op dat we zatermiddag
zijn aangekomen van een zware zeilreis vanaf Santa Cruz en
zij dus al gesloten waren. Ik krijg de bekende preek over
me heen dat het had gemoeten en ze vindt het maar niets dat
haar kollega van de immigratie op het vliegveld hem heeft
laten gaan. Die had hem moeten terugsturen naar de immigratie
hier aan de haven voor hij het land het mogen verlaten. De
volgende keer ... De klok achter haar staat op vijf voor half
twaalf en met stevige pas weer naar de pontjesbrug. Aan de
Pundakant staat een grote klok van Breitling op... twee minuten
voor kwart voor twaalf! Ik begin te rennen, kom de gasten
tegen die even gewinkeld hebben en samen bereiken we nog op
tijd het bussstation waar de bus net komt aanrijden. Dat is
schrikken. Voor NAF 1,60 mogen we weer mee naar de vissershaven.
Na bijna twee en een half uur is het uitklaren weer gelukt.
Joke
had trouwens vanaf de Zeevonk opgebeld naar de immigratiedienst
en uitgelegd dat ze inmiddels de fotocopies had gevonden en
ze de volgende keer, eind augustus, bij het inklaren kan overleggen.
De beamte gaf dezelfde preek als aan Henk maar het was in
orde....
Een
korte tocht naar Klein Curaçao?
Vergeet
het maar, je hebt altijd wind en stroom tegen die ondanks
de slechts 10 mijl hemelsbreed je een pittige reis kunnen
bezorgen. De truc is te motoren vlak langs de kust op de grens
van lichtblauw en donkerblauw water tot de kust sterk wegbuigt
naar het oosten en dan in een aantal slagen over te steken.
We hebben heerlijk zeilweer, windkracht 3-4 uit het oosten
met bijna geen golven. Als beginvan een zeilvakantie ideaal.
De slag tegen de stroom in gaat traag, de slag met de stroom
mee brengt ons weer bijna naar de punt van Curaçao.
Na een paar slagen zitten we op 4 mijl van Klein Curaçao
en gezien de tijd komen we zeilend pas in het donker aan.
We besluiten te motoren om zo het laatste stuk te bekorteren.
Ineens
komt van achteren de zwarte kustwacht RIB ons voorbij die
zonder iets doorscheurt naar een vissersbootje in de verte
en vervolgens naar Klein Curaçao gaat waar een viertal
jachten ligt. Wacht hij ons op of is het toeval?
Dan
komt Ties met de mededeling dat er een scheur in het grootzeil
zit! Net als ik kijk scheurt met het bekende geluid het hele
stiksel ergens bovenin los en bestaat het zeil uit twee delen.
Snel laten zakken heeft dan geen zin meer. We binden het zaakje
op en hopen het zelf de volgende dag te kunnen repareren anders
is de tocht naar Bonaire tegen de wind in niet makkelijk.
De
langverwachte dolfijnen laten zich even in de verte zien maar
hebben helaas een andere koers. Misschien met de volgende
groep meer geluk.
Van
de vier jachten zijn er twee bekend: de rode Belgische Jacuzzi
en de Witte Raaf, onze tijdelijke buren op Bonaire. De zwarte
kustwacht boot ligt aan de meest zuidelijke boei, de boei
van de Mermaid lijkt vrij. Als we dichterbij komen blijkt
de Witte Raaf hem als achterboei te gebruiken: ze liggen dwars
op de wind en krijgen de golven van voren. Dan maar ankeren
en bij de tweede poging houdt het anker. De zon is dan net
onder.
Dagje
onbewoond eiland
Het
beste kan je voordat de eventuele dagboten arriveren
naar de vuurtoren en de wrakken. In het ochtendlicht
is het het mooist. Je waant je een moderne Robinson Crusoë.
Aan het eind van het strand is een stuk afgezet met lint.
In het zand liggen stukjes koraal met de tekst "eggs".
Er zijn wat kuilen te zien, het is duidelijk: een schildpad
heeft hier recent haar eieren gelegd. Met het snorkelen dit
keer geen dolfijnen tegengekomen. Wel maakte een klein schildpadje
zich snel uit de voeten. Bij het diepere water grotere vissen,
vooral de bar jacks met hun blauwe streep laten zich zien.
Een soapfish speelt (?) met een slang en onder de boot een
sand tilefish en een grote french angelfish,
Echter
in de verte nadert al de catamaran Jonalisa met hoge snelheid,
tegen de wind in op de motoren. Het duurt dan ook niet lang
of circa dertig badgasten bevolken het strand. De Mermaid
komt pas de volgende dag anders hadden we ook nog moeten verkassen.
Ik leg net als de Witte Raaf ook een achterlijn aan de boei
van de Mermaid zodat we de deining ook wat meer van voren
krijgen, dit om herhaling van een rollerig nachtje te voorkomen.
Onze gasten hebben dan al de vuurtoren en de wrakken bezocht,
gekanoed en gesnorkeld. Tijd om onder een een afdak van palmbladeren
neer te strijken met een boek.
Het
grootzeil maken we klaar voor de reparatie maar in de brandende
zon op een rollend schip en in de wind geeft dat teveel problemen.
Als dan ook nog een paar zeillatten eruit moeten besluiten
we te wachten tot we in Bonaire zijn. Er is toch weinig wind
voorspeld en precies tegen dus kunnen we beter motoren.
Zodra
de Jonalisa om een uur of drie wegvaart zijn we alleen, de
andere boten waren al eerder vertrokken. Tijd om hout te zoeken
voor de bbq en een kampvuur! We gebruiken de eerste hut met
etage als onderkomen, een mooi uitzicht van 1-hoog! We hangen
drie hangmatten op voor de jeugd, kunnen ze hier overnachten.
Het blijkt dat deze open hut recent is bewoond: plankjes met
gevulde blikjes en flesjes zijn aan een van de palen gemonteerd,
er staan vuurpotten en er ligt zelfs een luchtmatras! Van
Jan van de Witte Raaf horen we dat er twee mannen met een
helikopter van de kustwacht zijn gebracht die de volgende
dag met een duikersboot weer zijn verdwenen. Weddenschap of
zo? De zak met kooltjes en aanmaakvloeistof die ook zijn achtergelaten,
gebruiken we met dank. Een pak rode wijn doet wonderen en
smullend van de bbq zien we de zon ondergaan. De lichtpotten
komen nu van pas en het kampvuur kan worden aangestoken. Wat
een romantiek! Als het kampvuur begint in te zakken pakken
we onze spullen weer in de tassen en laten de kinderen achter:
het avontuur van hun leven!
De
volgende ochtend met de rubberboot naar de kant. Forse brandinggolven
maken het spannend, droog overkomen is niet mogelijk. Ach,
als je toch niets aan hebt en het water van een heerlijke
temperatuur is... De kinderen hebben duidelijk slecht geslapen,
wat wil je als je geen hangmat gewend bent. We ruimen alles
netjes op, laten het beter achter dan we gevonden hebben.
paradijs
nachtje
Klein Curaçao
Op
zoek naar Bonaire
Het
zicht is matig, alleen Curaçao is te zien. Een briesje
uit het oosten lijkt voldoende om op genua en één
motor de eerste slag met stroom naar het noorden te maken.
We zien langzaam Bonaire opdoemen, met name de karakteristieke
Brandaris, de hoogste berg. Eerst denken we nog Slagbaai te
kunnen halen maar als de wind naar het NO draait kunnen we
rechtstreeks op Kralendijk aan. De eerste groep dolfijnen
meldt zich maar of ze hebben andere plannen of we gaan te
langzaam en ze laten ons snel weer in de steek. Een paar keer
rollen we de genua in als de wind weer terug draait naar het
O om hem weer uit te rollen als hij weer gunstiger wordt.
Weer
een groep dolfijnen, nu springers maar ver weg. Dan een half
uur later eindelijk een groep die met ons wil spelen. Er zitten
fantastische springers bij, wat een uitgelaten stel! Intussen
is Klein Bonaire ook zichtbaar geworden en zelfs de skyline
van Kralendijk begint te komen. Even na vijven maken we vast
aan een binnenmooring bij de Kas di Arte, het zo opvallende
lichtblauwgroene gebouw aan de boulevard.
Mooring
perikelen
In
de ochtend komt een rubberboot aanvaren en maakt de man een
stootwil vast aan de vrijgekomen mooring. Op de stootwil staat
"sv catana". Als tegen het donker de Belgische boot
"Narid" arriveert vaart hij recht op de lege mooring
af en probeert vast te maken. Ik schiet te hulp waarbij ik
ook nog overboord ga als ik probeer hun lijn en de mooringboei
tegelijk vast te houden. Als de lijnen eenmaal vastzitten
hang ik de overbodige stootwil aan hun reling.
Dan
komt uren later de rubberboot van de stootwil aanzetten. Ze
zijn boos vanwege het feit dat er een boot aan 'hun' mooring
ligt. Ze zeggen dat ze er voor betaald hebben. Ze kloppen
op de boot maar geen respons. Ze vragen ons - wij zitten belangstellend
vanuit de kuip naar ze te kijken - waar de eigenaar van de
boot is. Die heeft zich echter niet bij ons afgemeld. Boos
gaan ze hem wel zoeken. De stootwil laten ze hangen. Natuurlijk
wordt de eigenaar niet gevonden.
De
volgende ochtend komen ze weer en hebben meer sukses. Toevallig
moet de Belg water halen in de marina en dus toch losmaken.
Wij maken ook los van onze binnenmooring en zijn benieuwd
wat er verder gebeurt.
Bij
het marinakantoor ga ik betalen vanwege een soort dreigbrief
waarin gesteld wordt dat we in overtreding zijn als we niet
direkt betalen bij aankomst. Ik zie een A4 liggen met mooring
rules, te meer daar we eerder gehoord hebben en dus ervan
overtuigd zijn dat je de moorings niet kunt reserveren. Als
ik dat aan de nieuwe Engelstalige baliemedewerkster vraag
zegt ze echter dat het wel kan. Wat gebeurt er als je hebt
gereserveerd en er ligt een andere boot aan de mooring?
Als
we terug komen is de mooring , nu weer met stootwil, leeg,
liggen de Belgen aan een binnenmooring en is een andere boot
twee plaatsen opgeschoven en ligt aan 'onze' mooring. Er is
nog een binnenmooring vrij nabij de steiger van Bonaire Nautico,
voor ons geen probleem. Ook hier is het internet gratis te
ontvangen via 'linksys'.
De
volgende dag ligt nog steeds de stootwil aan de mooring...
In onze ogen een belachelijke situatie!
De
eerste schreden
We
zijn met zijn zevenen en gelukkig heeft de rubberboot er niet
eens veel moeite mee. De kortste route naar de kant is de
steiger van Bonaire Nautico. Laat nu het hek op slot zijn
terwijl er wel een stel rubberboten van onze buren ligt. Geen
mens te zien, hoe komen we aan een sleutel? We varen door
naar Karel's bar en maken daar vast. Het verplichte bezoek
aan de douane en het politiebureau voor de immigratie volgt.
Dit keer wel heel erg lang wachten na het belletje dat we
alles hebben ingevuld. Daarna strijken we neer bij Mona Lisa
en hebben daar een verrukkelijke maaltijd.
Zwem-
en kanotocht naar het zeepaardje
Wat
als kanotocht begint mondt uit in een algehele familietocht:
twee kanoërs en drie zwemmers. Hoewel niet zeker of het
beestje nog steeds op dezelfde plaats zit of beter gezegd
hangt, gaan ze op pad. En jawel, ze boffen! De terugtocht
zwemmend blijkt tegenstrooms te zijn met gevolg dat pa gaat
wandelen en ik de twee jongsten per rubberboot ophaal.
Rondje
Bonaire
Met
een huurauto kan je in een dag redelijk veel van het eiland
zien. De bekende toeristische onderdelen met daarnaast een
bezoek aan Rose's Inn in Rincon - een aanrader - en de vlinderfarm
op weg naar Lac baai.
grottekeningen
Indianen
slavenhuis
Oranje
is populair
berg
conches, niet om mee te nemen (Lac Baai)
vlinderfarm
Het stiksel van het grootzeil niet echt UV-bestendig
Precies
het stiksel van de naad onder de tweede zeillat heeft het
begeven. Al eerder heeft de zeilmaker op St. Maarten het overnieuw
gestikt, nu is het weer door het UV-licht vergaan, dit terwijl
we als we niet zeilen altijd het huikje over het grootzeil
hebben. We kunnen het bovenste stuk na de zeillatten te hebben
verwijderd voldoende oprollen zodat het door de machine kan.
Tafel met stoel op het dak, de naaimachine erop en stikken
maar. Ondanks herhaaldelijke protesten van de Sailrite naaimachine:
niet door de lagen zeildoek willen, onderspoel leeg, bovendraad
gespiest, transport wil niet, piept, komt het toch voor elkaar.
Wel is het duidelijk dat denken aan een nieuw grootzeil niet
verkeerd is, het aantal slijtplekken is verrassend toegenomen.
zeilmaakster
geïnstalleerd
met
wat hulp
Rondje
Klein Bonaire
Vriendin
Tessa met twee grote zoons bivakkeert toevallig ook op Bonaire,
logisch dat ze ook een dagje komen zeilen. Er wordt een tweede
bezoek aan het zeepaardje gebracht. Dan is het tijd om een
rondje Klein Bonaire te maken.
Het
lukt niet direkt het grootzeil tot de top te hijsen: ik heb
de val langs de buitenkant van de lazy jack ingeschoren en
de lijn van het derde rif zit over die van het tweede rif.
Als dat geklaard is staat het grootzeil er weer prima bij,
'kan weer jaren mee'. Via Punt Vierkant zeilen we naar Klein
Bonaire en maken vast aan 'Hands off", het was er erg
ruw dus meteen maar door naar 'Southwest corner'. Na de lunch
en snorkelen weer zeilen, nu alleen op de genua en we komen
bij de 'Sampler'. Het afmeren aan de boeien gaat niet steeds
even soepel, gelukkig staat Jos klaar om erin te duiken en
de lijnen door het oog te halen. Marlies volgt een middelgrote
schildpad, Hanse raakt het rif en loopt een klein schaafwondje
op. Onze ervaring hiermee is: aloë er op en het geneest
snel en zonder litteken. Intussen vermaakt de jeugd zich met
zweefduiken en salto's van het achterdek, zelfs de jarige
Tessa (51) doet mee.
Terug
aan de mooring in Kralendijk pakt Joke haar trekzak en zingen
we dat het een lieve lust is. De bewoners van de Zuidafrikaanse
catamaran achter ons komen op het voordek zitten om te zien
wat er gebeurt. Als afsluitng van de dag dineren we bij "It
rains fishes". Toevallig(?) zitten Gerrit en Bettina
van de "Noordhinder" er ook weer, dit keer zonder
dochter en kleinkinderen.
feestdag
aan boord
de
afwasploeg aan het werk
grootzeil
hijsen
navigatie
beeldschoon
plaatje
aan
het roer
aan
de mooring vastgemaakt
ontmoeting
met een kwal
dreigende
murene
schorpioenvis
Snorkelen
langs de kant
Dit
keer geen roggen maar wel een autosleutel (Joke en Marlies)
en een portemonnaie met creditcards, verzekeringsbewijs en
rijbewijs van iemand uit San Salvador. Geen geld in de overige
vakken. Misdaad of verloren? Zinvol om het naar het politiebureau
te brengen? Verder veel schoongekloven visafval, werk van
de grote tarpons (anderhalve meter lang) die hier gezien zijn
door de bemanning van de "Witte Raaf"?
Laatste
lunch met verrassing
Omdat
ik wat sneu kijk als Carlijn de pot chocoladepasta leeglikt
wordt er even gesmoesd, duikt Carlijn de hut met gereedstaande
bagage in en komt terug met...een volle pot Jumbo hazelnootpasta
duo! Helemaal uit Nederland?
