Reis
naar de zon deel 101
Bonaire-Klein
Curaçao-Curaçao
maandag 23 augustus 2009-heden
Nieuwe
opstappers op de kant
We
zitten bij Karel's bar al een tijdje te wachten als iemand
naar de barjuffrouw loopt en informeert. Zij wijst naar ons,
de eerste gast. Dit keer komen de gasten van Sorobon waar
Barbara van de receptie de afspraak nog eens bevestigd had.
Maar goed, de gasten hadden de Zeevonk allang zien liggen
- ze waren de afgelopen week al een wezen kijken bleek later
- en zaten daar keurig op de kant. In de branding bij de trap
stapten ze met hun koffers (!) in de rubberboot en we zijn
weer kompleet voor de volgende reis.
Zeepaardje
spoorloos, snoeken en octopus op hun plaats
Ons
favoriete zeepaardje is (even?) weg. We zoeken de omgeving
af zonder resultaat. Vervolgens naar de duikboei "something
special". Het stukje havendam heeft altijd interessante
bewoners. Al jaren liggen hier drie zoutwatersnoeken rustig
naar ons kijkend op de bodem, af en toe een langzame beweging
makend. Je verwacht dat een snoek een fel roofdier is, hier
dus niet. Dan valt een soort hol op met gekleurde stukjes
koraal bij de ingang. Uit ervaring weten we dat een octopus
zich zo verschuilt en ja hoor, een lodderoog kijkt me aan
van uit de diepte. Hij is thuis! De kwallen die we hier de
vorige keer tegenkwamen zien we niet, wel weer eenstel duikers,
zoekend op de plek waar frogvissen moeten zitten. Ik blijf
een tijdje boven ze hangen, zie wel een groep grote inktvissen
maar de frogvissen blijven onzichtbaar.
Dineren
bij La Luna
We
hoorden van vrienden positieve geluiden dus op zoek. Fakkels
op het terras zijn al van verre zichtbaar en we krijgen een
plekje in de tuin waarbij ook een nog jonge maan - la luna
- ons verwent. We beginnen met een rumpunch. Dan bestellen
we Creools eten en krijgen na enige tijd een forse portie
rijst en een stoofpotje. Heerlijk! De wat stug overkomende
serveerdster had kennelijk haar dag niet.
Hardlopen
over de kade, het blijft een uitdaging
Altijd
leuk om meer mensen in de vroege ochtend voor zonsopgang kilometers
te zien maken. Dun en dik, oud en jong, zwart en wit, mannetjes
en vrouwtjes, je komt ze allemaal tegen. Wel vervelend als
ze je pratend inhalen en jij zwoegend dat tempo niet kan volgen.
Je merkt direkt dat je veel te weinig lichaamsbeweging op
een boot hebt, elke dag de kant op is eigenlijk bittere noodzaak.
Snorkelen
bij Klein Bonaire
Rondom
dit onbewoonde eiland overal de bekende gele duikboeien met
een naam er op. Het is dringen geblazen, overal de snelle
witte duikboten met de rode vlag er op. Wij mogen omdat de
maximum maat 45 voet is ook twee uur aan zo'n boei liggen.
Er is er eentje vrij bij de NW punt, de Ebo's Special. Een
mooie ondiepe rifrand die duidelijk te lijden heeft gehad
van de hurricane Omar, het afgelopen jaar: veel dood koraal
tot ongeveer tien meter diep. Vissen in overvloed en natuurlijk
de grappig bewegende black durgeons, bijna kenmerkend voor
Bonaire.
het
pontje naar Klein Bonaire: mooie naam
Op
de parasailor naar Klein Curaçao
Met
een schijnbare wind van 80 graden doet onze parasailor het
prima. De loefschoot zetten we op de boegspriet en we hebben
een prachtige halfwinder. We maken zo'n 5-6 knopen bij windkracht
3 en de ruim 20 mijl overbruggen we in ruim 4 uur, we maken
vast aan de boei van de Insulinde. Joke komt natuurlijk prompt
met een speciaal drankje: blue dream, met blauw Curaçao
erin om onze aankomst te vieren.
op
de parasailor als halfwinder
De
palmenhut met verdieping terug in oorspronkelijke toestand
Een
week geleden bivakkeerden hier twee mannen die door een helikopter
van de kustwacht werden afgeleverd. Ze maakten een soort keukentje,
er lag een luchtbed en op de planken stonden nog veel gevulde
blikjes cola e.d. en niet te vergeten bbq saus en ketch-up.
Ook een volle zak kooltjes en een fles aanmaakvloeistof voor
de bbq ontbraken niet. Dan nog vier lichtpotten met een dikke
lont die we goed konden gebruiken want het werd snel donker
en de maan was nog te jong. Nu waren de plankjes weg, alleen
de opengemaakte en lege vuurpotten lagen nog in de buurt.
Er was duidelijk huis gehouden...
eerst
Curaçao blauw aan boord
dan
de zonsondergang
Het
schildpadden territorium
Op
redelijke afstand vande palmenhutten is een stuk strand afgebakend
net stokken met een lint van repen trxtiel en brokken koraal.
Er zijn wat ondiepe kuilente zien en in koraal geschreven
het woord "EGGS". Het is duidelijk, hier is een
schildpad het strand opgeklommen heeft een kuil gegraven en
daarin haar eieren gedeponeerd. Nu is het wachten tot ze uitkomen,
dat duurt bijna twee maanden.
Vroege
ochtend excursie
Alleen
in de verte de catamaran Verité, een bewaker bij de
plek van Miss Ann, verder zijn we alleen. Door vroeg op pad
te gaan ontlopen we de dagjesmensen die hier op woensdag komen
met de Mermaid en de snelle catamaran Jonalisa. We bekijken
en fotograferen de vuurtoren uitvoerig, dan de wrakken aan
de oostkant. Opvallend veel plastic hier op de kust, tijd
voor een grote schoonmaak? Vorig jaar werd een schoonmaakweekend
voor de schooljeugd georganiseerd, komt er weer zo'n weekend?
de
vuurtoren vanuit een van de palmhutten op het strand
aangespoeld
mooring anker: dus altijd kontroleren!
zoekplaatje
vanuit de vuurtoren
Het
snorkelen leverde een vrij grote schildpad op en natuurlijk
de vele vissen die bij helder wit zand horen zoals de scholletjes
en de sandtiles. Ook nog een paar inktvissen gespot. De dolfijnen
die ik hier ooit ontmoette laten zich ook nu niet zien.
De
dagboten arriveren
Einde
van ons onbewoonde eiland. Tientallen badgasten worden op
het strand gezet en kruipen in de schaduw van de palmhuisjes,
gaan snorkelen of zelfsduiken. Pas tegen de avond zal de rust
weer terugkeren. Intussen arriveren ook de Oostenrijkse catamaran,
een Dean met de sterk achterover hellende mast, en een monohull.
Weer later komt een witte snelle motorboot met Amerikaanse
vlag en "Delaware" op de spiegel aanvaren. Hij kan
niet ankeren dat is duidelijk, geldt hier de regel hoer meer
power hoe minder in de bovenkamer? Is het een boer die hier
het zand komt omploegen? De Oostenrijker en de monohull zien
hem vele keren over hun ankerketting gaan, het is een wonder
dat hij er niet achter blijft haken. Ze vertrouwen het niet
en verkassen naar een veiliger plaats. Terecht blijkt even
later als we het vooranker van de motorboot weer zien krabben
en de ketting even later recht naar beneden hangt.
Het
is ook al onrustig door een paar parasailors die dwars tussen
de boten door scheuren. Dan komt er weer iets nieuws: de gele
bananenboot die door een snelle rubberboot wordt getrokken
en die probeert de bochten zo scherp te maken dat de banaan
omgaat. We kunnen niets anders doen dan rustig afwachten.
de
Jonalisa, onze tijdelijke buren: 50 man aan boord!
Nieuw
naturistenstrand!
De
oplossing: we maken een eigen strand door het plaatsen van
een bordje en wat stukken koraalals een soort grens, net als
het schildpadden territorium. De deksel van een ijsbakje dient
als bord, stok er aangeschroefd en met viltstift de tekst
"nude beach" en "Fkk" er op. Op deze wijze
maken we het een beetje legitiem dat we er zonder badkleding
recreëren, het is duidelijk voor strandwandelaars dat
ze bloot kunnen zien en dat ze zelf bloot mogen als ze dat
willen. Onze gasten zijn er zeer verheugd mee!
landing
op Klein Curaçao
Het
is een schot in de roos! Wandelaars zien het en reageren verschillend.
Sommigen vragen zich af of ze verder mogen, anderen negeren
het. we zien zedig de andere kant op kijkende vrouwen, een
gekleurde man die lacherig reageert en een enkeling keert
om. Natuurlijk zijn er geen mensen die zich acuut van hun
badkleding ontdoen maar uiteindelijk kom ik wat verderop twee
dames tegen zonder bovenstukje. Ze zijn van de motorboot met
Amerikaanse vlag en een van hen verontschuldigt zich in het
Nederlands voor de kapriolen die haar man uithaalde bij het
ankeren.
Een
overvloed aan schildpadden
Ze
zijn er boven de ondiepe stukken zand met veel sla achtig
groen. We zien vooral kleinere van zo'n 15-20 cm. Ze gedragen
zich bij nadering nerveuzer dan de enkele grotere die rustig
door graast. Ze zitten vooral bij de waterlijn en met de regelmaat
van de klok komt er een kop boven water. Geen wonder dat het
snorkelen hier populair is.
Er
wordt ook gedoken vanaf een rubberboot, de zogenaamde driftduik.
waarbij de duikers door de stroom weer bij hun moederschip
terugkomen. Honderd meter van de kant eindigt het zandplateau
en is er een mooie steile wand waar veel te zien is.
De
achterblijvers
Een
voor een vertrekken de dagcharters en ook de catamaran die
er al voor ons lag. Als we op één hoog in de
palmenhut aan een wijntje zitten gaat ook de motorboot anker
op en blijven we met twee zeilboten achter. De bemanningen
daarvan gaan het eiland op, richting vuurtoren. De zon zakt
achter dunne sluierbewolking, weer geen groene flits. Voor
een kampvuur vinden we het te fris, in de kuip met een muziekje
is het heerlijk toeven terwijl Joke het diner klaarmaakt.
Excursie
om de noord: fosfaat mijnbouw
Volgens
onze ABC-pilot is in de noordoost hoek te zien hoe daar fosfaat
is afgegraven. Wij op pad en inderdaad putten en een soort
kanalen waar duidelijk de mensenhand in is te herkennen. De
oostkust is ruw met veel koraalbanken, de golven slaan er
huizenhoog te pletter. Er is weinig begroeing. We steken dwars
over naar de westkant waar zelfs een paar ministrandjes blijken
te zijn. We komen bij een veld met zeer lange kruipplanten
met paarse kelken. De langste is meer dan twintig meter! Hier
is ook het hoogste punt: een natuurlijke zandbult van minder
dan 10 m hoog, gemarkeerd met een kruis van aan elkaar geknoopte
stokjes. Over het strand terug. De oever bestaat uit lavasteen
met hier en daar natuurlijke bruggen.
een
natuurlijke brug
Bij
het terras waar de Miss Ann haar gasten ontvangt is de bewaker
aan het vegen, Een pelikaan zit trots op de restanten van
wat eens een steiger was. Wat een ontspannen sfeer!
Met
flinke wind achter naar Curaçao
De
parasailor ligt klaar op de trampoline, met windkracht 5-6
achter moet dat kunnen. Zodra het zeil staat en de motoren
uit zijn maken we 8-9 knopen en rollen de golven traag onder
ons door, net geen surfen. Curaçao wordt snel groter
aan de horizon, we passeren Punt Kanon met zijn vuurtoren
en varen langs de ruwe kust. Geen tekenen van bewoning, de
hele oostpunt is eigendom van Willy Maal en er mag niet gebouwd
worden. Vorig jaar kwam hij voor de zoveelste keer in het
nieuws toen hij de direkteur van de raffinaderij van zijn
land joeg met schoten uit zijn shotgun. Hij kwam een weekje
vast te zitten maar zijn wapenvergunning schijnt hij nog steeds
te hebben. Na de duivelsrots komen we bij de schoorsteen en
de silo's van Fuikbaai. Hier wordt fosfaat van de Tafelberg
in schepen geladen. Dan zien we de nieuwbouw van het Hyatt
hotel en wordt het tijd om de parasailor te strijken. We motoren
door de nauwe toegang van het Spaanse Water, komen langs de
nieuwe steigers van Barbara beach en zijn weer thuis.
Kabrieteneiland
met leprahuis en fort Beekenburg
Wandelexcursie
met fototoestel om de historische overblijfselen van voor
de Shell-periode te bekijken. Het Leprahuis, een quarantainegebouw
voor schepelingen dateert van1874 en was tot 1917 in gebruik.
minifort
aan de Caracasbaai
Leprahuis
met houten vloeren die langzaam verteren
Happy
hour bij Asiento
We
hebben er al veel over gehoord, eigenlijk alleen positieve
berichten. Nadat Sari Fundi is afgebrand is het bootjesvolk
twee keer in de week, op dinsdag en donderdag in het verenigingskomplex
van de zeilclub te te vinden, en wat belangrijk is, ze zijn
er welkom. Omstreeks vijf uur zien we een stroom rubberboten
richting happy hour gaan en we sluiten aan. Vele bekenden
kunnen we begroeten, we zijn hier al aardig ingeburgerd. We
denken hier ook een hap te kunnen eten en willen een loempia
bestellen. Lastig is dat we die meteen krijgen want later
zouden ze zijn uitverkocht. We gaan er mee aan een van de
lege tafels zitten. Drie andere tafels worden respektievelijk
bevolkt door Nederlanders, Amerikanen en Fransen. Maar ook
groepjes staanders aan de bar zie je groeien. Een behoorlijk
verbaal geweld om ons heen, dit is toch wel uniek. Na de loempia
en een paar polartjes is de honger nog niet gestild. Samen
met Tom van de "Tinto" en twee gasten van hem eten
we nog een Mexicaanse hap bij ons aan boord: Tortilla's a
la Tinto en Jamaicaanse coleslaw van de Zeevonk.
Eerste
bezoek aan Willemstad
Met
de nieuwe witte bus naar de stad om in te klaren en een vergunning
voor het overnachten in de verschillende baaien te krijgen.
Het weerbericht voor de komende dagen is niet optimaal: veel
wind uit het ESE, dus pal tegen. We kiezen voor Fuikbaai en
Pescadera baai. Ik wacht bij het rotitentje aan de vissershaven
in een metalen schommelsstoel op de terugkeer van mijn crew.
Zij hebben gelunched in de oude markthal in Punda , zeer naar
tevredenheid.
Bezoek
aan de Fuikbaai
De
paar mijl tegen stroom en wind doen we per motor, dicht langs
de kust. Forse rollers proberen ons tegen te houden maar met
ruim twee knopen komen we toch bij de ingang die tegenwoordig
met keurige lichtboeien is gemarkeerd. In alle rust varen
we de baai in waar helaas wat jeugdigen met een paar snelle
en lawaaierige speedboten probeert elkaar te imponeren. We
kiezen een plek nabij de mangroves en het duurt niet lang
of Joke ligt daar met haar onderwatercamera te smullen. Dan
komt de zwarte RIB van de kustwacht binnen en komen zij op
vriendelijke en korrekte wijze onze papieren kontroleren.
Tegen zessen vaart de jeugd weg en blijven we alleen achter.
De
volgende ochtend worden we al vroeg gewekt door het gekwetter
van de vogels. Onze huispelikaan is in geen velden of wegen
te zien. In een boom hangt een kunstig gevlochten nest van
een vliegenvanger?. Papegaaien of parkieten komen kwetterend
over, natuurlijk in paartjes. De roep van een oriool klinkt
vanaf de heuvel. Het sjirporkest vande krekels zwelt even
later aan om weer te verdwijnen. Per kano gaan we op onderzoek,
zwemmen en genieten het ontbijt met een licht zweverig achtergrond
muziekje. Wat een heerlijke sfeer. Pas tegen tienen vaart
de eerste speedboot de baai binnen maar blijft op flinke afstand.
We hebben geen last van elkaar. Nadat ook een jacht is geankerd
komt weer de kustwacht om de hoek, dit keer voor het jacht,
wij worden met rust gelaten. Een expeditie op de smalle landtong
aan de overkant is een sukses, alles nog heerlijk onontgonnen
maar de dreiging van een jachthaven in de westpunt is aanwezig
in de vorm van een stel buizen.
er
zijn altijd wel vissers in de buurt
We
relaxen aan boord, snorkelen, zonnen, tekenen en maken muziek.
De wind is te heftig om een tourtje buiten te maken. Tegen
de avond blijven we achter samen met twee andere boten. We
worden weer verwend met een prachtige maan en Jupiter met
drie zichtbare manen. De foto's van de dag worden door Joke
op het grote scherm gepresenteerd, ik lig dan al te kooi.
Volgende
stop: Piscadera baai
We
zijn er nog nooit geweest wetende dat er altijd problemen
zijn met de werf daar. Dit keer zal het dan gebeuren. In de
vroege ochtend na het zondagsontbijt en voor de dagjesmensen
arriveren gaan we op pad. Bij de ingang flinke golven maar
verder valt het mee. We besluiten op de genua te gaan, met
de huidige wind, 5-6, moet dat voldoende zijn voor een vlotte
trip. Te snel is ook niet goed want er is een hoop te zien
onderweg. We komen de eerste vissersbootjes tegen, stampend
tegen de golven, meestal met slechts een man aan boord, er
wordt gevist met een lijn. Ecologisch?
Dan
naderen we de ingang van de Barbara beach. Vroeger was deze
goed verborgen en menig zeiler is er aan voorbij gevaren.
Tegenwoordig is de nieuwbouw van het toekomstige Hyat hotel
overheersend, nu alleen nog uitkijken als je door desmalle
ingang met een gevaarlijk rif aan bakboord naar binnen wilt.
Het
Kabrieteneiland met zijn nog geen 100 m hoge top waarvandaan
een prachtig uitzicht over de Caracas baai en het Spaanse
Water schuift voorbij. Aan de westkant ons favoriete strand
waar we iedere ochtend naar toe wandelen of trimmen om daar
te snorkelen. Het is een groot aquarium en met het vroege
zonlicht is het helemaal schitterend. Geen wonder dat we vaak
mede bootbewoners meekrijgen.
De
Caracasbaai wordt door het leprahuis en fort Beekenburg bewaakt.
Er zijn grote steigers waar soms booreilanden, werkschepen
of kabelleggers een tijdelijk onderkomen vinden. Het roestbikken
is dan niet van de lucht. Achterin de baai naast het steeds
populairder strand - dat tijdelijk even weg was door hurricane
Omar vorig jaar oktober - wordt druk gebouwd.
Dan
volgt de nieuwbouw bij Jan Thiel of hoe die resorts ook mogen
heten. Mooie bungalows boven op de rotsen, helaas is voor
de bewoners de zee niet toegankelijk. De populaire beach bar
heeft wel een strand en je schijnt er een gezellig happy hour
te hebben.
Ineens
een gat in de klippen: de waterinlaat van de lagune er achter.
Er is nu alleen een koraaldijk. Je kunt er overheen wandelen
om zo langs de kust naar Willemstad te komen.
Bij
een paarslila iets zie je een metalen dam. Dat moet het dolfijnen
basin zijn. Hier worden shows gegeven en je kunt met de dolfijnen
zwemmen, een zeer aparte ervaring. Er staat ook een schip
op de kant, onduidelijk waarom. Helaas komen geen dolfijnen
ons tegemoet zwemmen.
Moderne villa's worden afgewisseld met historische gebouwen
in de bekende gele en blauwe kleuren. Veel dijkjes om een
beschut strandje te maken bij apartementgebouwen.
We
naderen de ingang van de Annabaai met het hoge vierkante hotel
op de hoek. Weinig scheepvaart, een enkel bootje vandehavendienst
lijkt te patrouileren. Aan de terminal van de cruiseschepen,
herkenbaar aan de tweee helwitte tentstrukturen, een Amerikaans
oorlogschip. Het valt ons op dat de vlag halfstok hangt. Is
er iets ernstigs gebeurd?
We
passeren de enorme waterfabriek met zijn schoorstenen die
van verre al zichtbaar zijn. Stranden behorend bij hotels
zijn leeg. In de verte een minaret van de moskee. Dan een
hoger en groter blauw gebouw: het Hilton hotel, bij de ingang
van de Piscadora baai. Een groot komplex met stranden, duiktoren,
aanlegsteiger, enz.
We
varen de baai in, rollen de genua op zodra de wind wegvalt
en passeren de nauwe doorgang bij Hook's restaurant. Vanaf
de steiger daar maakt men foto's van ons, je ziet het flitsen.
Of dat overdag veel effekt heeft betwijfel ik. Er liggen vissersboten
aan allerlei steigertjes en daarna heeft de natuur weer de
overhand: mangroves aan de oever. De bocht om tussen de bergen
en aan het eind de marina en de jachtwerf waar wat boten afgemeerd
liggen.
Per
kano naar de overkant en vandaar wandelend naar Blaubaai?
Een
prima plan maar er blijkt geen wandelpad tussende rotsplateaus
met stekelplanten en cactussen. Een kijkje bij het strand
van het Hilton maakt meteeneen bewakeraktief: alleen voor
gasten. Gastvrij?
Snorkelen
tussende mangroves
Voor
Joke gaat een wereld van schemering open. Spaarzame zonnestralen
dringen door tussen de mangroves, vissen kijken haar aan,
alles met mooie kleuren. Een garnaal laat aich fotograferen,
poserend op een onderwatertak. Bundels oesters aan de wortels,
maar erg plat, dus weinig vlees.
mooie
plaatjes uit het mangrovebos
Happy
hour bij Hook's bar
Erg
gezellig en druk. Veel te zien, een echte aanrader.
Terugtocht
met wind en stroom tegen
Prachtig
rutig zeilweer maar helaas de wind is pal tegen, windkracht
3-4. De eerste slag maakt al duidelijk dat we heerlijk zeilen
maar weinig voortgang boeken. Ook hebben we wat hinder van
het scheepvaartverkeer: een grote bananenboot van Dôle
gaat tussen ons en de kust door en blijft dan daar dobberen.
Met de AIS proberen we er achter te komen wat zijn bewegingen
zijn. We passeren op een halve mijl voorlangs als hij minder
vaart maakt dan wij. Spannend. Nabij de kust minder stroom
tegen en kunnen we een gunstiger koers varen: we komen uit
voorbij de haveningang. Het Amerikaanse oorlogschip heeft
nu de vlag weer in top. Intussen weten we ook waarom: senator
Ted Kennedy is overleden. We maken de slagen nu dichter bij
de kust, hopen daarmee de ergste tegenstroom te ontlopen.
De dolfijnen laten zich niet zien. Ook de vislijnen blijven
leeg al ontbreekt van een de haak als Joke ze binnenhaalt.
De Caracasbaai komt in zicht. Bij het Kabrieteneiland strijken
we de zeilen, het is tegen vijven en we hebben de acht mijl
hemelsbreed in zeven en een half uur afgelegd..., 31mijl over
de grond, veel mijlen meer door het water. Een schitterende
zeildag!
Afscheidsdiner
bij de Kleine Wereld
Toch
een van onze favoriete plekken: gezellig, aardige bediening,
prima keuken. We zitten op het grote terrasvlot, heerlijk
in een avondbries.
