Reis
naar de zon deel 102
Curaçao
dinsdag 1 september - donderdag 1 oktober 2009
Eerste
lustrum!
Precies
vijf jaar geleden, op 4 september, vertrokken we uit Harlingen.
In de Noorderhaven zorgden Ankie en Nanne voor een muzikaal
onthaal, eenmaal buiten Harlingen kwam klipper Anna van Gijs
en Inge ons vergezellen. Door de windstilte konden we vastmaken
en brachten zeons tot de hoogte van Kornwerderzand. Vandaar
gingen we op eigen kracht verder. Vijf jaar later liggen we
in Curaçao, een soort zomerse thuishaven van ons. Ieder
jaar zeilen we langs de Kleine Antillen tussen de Britse Maagden
Eilanden en hier. We hebben nagenoeg alle tussenliggende eilanden
een of meer keren bezocht en vele gasten - vooral uit Nederland
- mogen verwennen.
Eerste
lustrum therapeutisch zwemmen met dolfijnen
Niet
alleen wij zijn eenbeetje jarig, ook de Curaçao Dolphin
Therapy & Research Center bestaat vijf jaar. Ze vieren
dit met een open dag. Wij al vroeg op pad en de buschauffeur
is zo aardig ons voor het aquarium af te zetten. Bij de ingang
krijgen we een armband met dolfijnen om en schrijven we onze
namen in het gastenboek. We spreken verschillende therapeuten,
de stichtster en een trainster. Na een video bezoeken we hetbassin
waar een viertal kinderen therapie met een dolfijn krijgen.
Per kind zijn er drie mensen in de weer, zeer arbeidsintensief
dus. Een psychologe begint een promotie onderzoek naar het
positieve effekt van de intensieve 2 weken durende therapie.
Ik beloof te kijken of ik in Nederland een vergelijkbare multi
therapie kan vinden die als een soort kontrolegroep kan dienen.
Van de stichtster krijgen we een door haar geschreven boek
aangeboden. We wonen ook een training van de dolfijnen van
de Dolphin Academy bij, bekijken het aquarium en het voederen
van de flamingo's, de schildpadden en de roggen, en dan is
het tijd om huiswaarts te keren. Veel nieuwe indrukken en
wie weet ook nog een klusje. Een van de trainsters woont aan
het Spaanse Water, de wereld is klein.
Zij
helpt trouwens ook met het redden van de pilot whale (griend)
die hier recent halfdood aanspoelde en nu wordt opgelapt bij
Zanzibar aan de kust. Het dier krijgt een zender in zijn rugvin
zodat men hem kan volgen.
Kirsten
met haar boek als presentje; let op mijn polsbandje
met
een opdracht (de man links is de hoofdtrainer?)
in
gesprek met Astrid, orthopedagoog
in
gesprek met Nicole, psycholoog
trainster
Michelle, ook wonend op een boot in het Spaanse Water
fouragerende
flamingo met zeester
dolfijnen
training bij de Dolfijn Academie; een vis als beloning (bij
de dolphin aidtherapy worden we verzocht geen foto's te maken
ivm de privacy vande patienten)
Happy
hour bij Asiento
Heerlijk
om de tijd te hebben om oude bekenden te begroeten en bij
te praten. Wat kennen we al veel zeilers en oud-zeilers die
hier zijn neergestreken. Asiento is een watersportvereniging
en start deze maand met het tijdelijk lidmaatschap voor de
zeilers die hier in de baai liggen. Hiermee kunnen ze gebruik
maken van de faciliteiten, met name van het deponeren van
hun vuilnis en het parkeren van hun auto op het bewaakte parkeerterrein.
Het bedrag, NAF 35-55 is niet hoog. De happy hours vallen
niet onder het pakket en zijn gratis. Asiento heeft hier trouwens
weinig profijt van, de uitbater des te meer. Binnenkort gaat
deze met pensioen.
Alweer
een Zeevonk-baby!
Geheel
onbekend met de relatie van een van onze gasten met een opvarende
van een driemaster waarnaast we in Zuid Engeland lagen, krijgen
we een email waarin ze de geboorte van hun zoon aankondigen,
met foto!
Het
echte Zeevonk gezin - beide ouders zeilden met ons tot zelfs
in de Carieb - meldt ongeveer gelijkertijd de geboorte van
hun tweede zoon. Moeten we straks op kraamvisite als we eind
van de maand in Nederland zijn.
Voorbereidingen
voor ons drieweeks verblijf in Nederland
We
hebben spullen aan boord die hier in de tropen niet nodig
zijn: duikpakken van 6-8 mm dik bijvoorbeeld, met capuchon...
In de verkoop dus, b.v. bij Marktplaats, maar dan moeten we
ze wel eerst meesjouwen naar NL!
Nieuwe
antifouling
Koper
met gesinterde nikkel hebben we besteld bij Steve, de Amerikaan
die hier een grote catamaran bouwt. Dit in verschillende lagen
epoxy aangebracht en licht schuren,moet beter werken dan het
huideige koper-epoxy systeem. Hopelijk kunnen we er dan weer
jaren mee doen.
Een
hybride systeem te koop
Steve
heeft kontakt met een Fransman die voor Lagoon catamarans
met een hydridesyteem vaart om het uit te testen. Omdat hij
een andere set heeft gekregen zijn nu zijn 8kW elektromotoren
met schakelpaneel te koop. Interessante optie: als je snel
genoeg vaart laadt het systeem de akku's op, anders moet de
generator aan als je op de motoren wilt varen. Zijn generator
is 9 kW en zijn akkubank zeer groot.
Hoewel
ik vind dat deze motorkapaciteit voor een catamaran van 19
m met een hoog dekhuis veel te weinig is besluit Steve toch
om het zaakje te kopen. De elektromotoren zijn mooi kompakt
en maken geen lawaai, duidelijke voordelen van het systeem.
Met een voldoende sterke generator kan je alle kanten op.
De keuze van de schroeven is belangrijk: met welk toerental
kom je tot een redelijke snelheid. Allemaal vragen die met
de Lagoon zijn beantwoord. Dan nog de kosten van het systeem.
Bezoek
aan het Rif fort aan de westoever van de ingang van de Annabaai
Het
geheel vernieuwde komplex moet de moeite waard zijn om het
eens te bekijken. We komen op de Emmabrug onze buurvrouw Babette
tegen die opgewonden vertelt dat de Tros er met 600 mensen
is neergestreken en er net een concert van Jan Keizer van
BZN is geweest. Ze komt ook uit Volendam, dus haar opwinding
is begrijpelijk. Als wij in het fort arriveren zijn ze net
aan het afbreken. Te laat? Jammer genoeg ook te laat voor
de pontjesbrug opening voor de Zeezot: onze bus had vertraging
dus toen we aan de frozen capuccino zaten aan de kade, was
de brug al een tijdje open en Babette vertelde dat Joop al
om 10.30 binnen was gekomen van het Spaanse Water, hij gaat
naar de werf waar wij eind v.d. maand ook naar toe gaan.
Op
en om de oude fortmuren zijn winkels en restaurants gebouwd.
Het meest opvallend is het zwembad op één hoog
met een echt zandstrand en palmbomen. Je kunt er alleen via
de loopbrug van het hotel komen.
het
zwembad 1-hoog, op de achtergrond de cruiseterminal
een
van de toegangspoorten met fontein op de voorgrond
de
muur aan de oostkant, nu zonder kanonnen
Technisch
vraagstuk: wanneer besluit je nieuwe akku's aan te schaffen?
Onze
gel-akku's zijn nu ruim 10 jaar oud. Toen er laatst wat problemen
met de waterkoeling van de generator waren, heb ik geladen
met de honda-generator. Weer en wind werkten ook niet echt
mee: we lagen in de luwte van Kralendijk en het was regelmatig
wat bewolkt. Dit leverde weinig stroom van de windmolens en
de zonnepanelen, 's nachts helemaal niets. De akku's hebben,
mede omdat de Masterlink 20 akkumeter verloopt, op een laag
pitje gestaan met als gevolg dat in de vroege ochtenduren
de twee omvormers en de watermaker begonnen te piepen (=protesteren)
vanwege te lage spanning. Meteen maar op zoek naar nieuwe
akku's die nog Budget Marine, noch NAPA op Bonaire op voorraad
hadden. Telefonisch besteld bij Budget in Curaçao en
gezegd dat we over een paar weken ze komen ophalen.
Nu
is het zover maar de oude akku's zijn regelmatig vol en ik
moet een grote stroomverbruiker, de boiler, aanzetten om de
stroom van de windgeneratoren en de zonnepanelen op te vangen.
De omgekeerde wereld dus.
Wat
nu? Het waait flink, en dat in september. Normaal is dit de
windstille maand en klaagt elke Curaçaoenaar over de
hitte. De zon doet ook een stevige duit in het zakje. Maar
onze oude akku's zitten boordevol. Toch maar kopen? Het is
nu eenmaal regel dat alles kapot gaat, liefst als je ver van
de bewoonde wereld bent. Je kunt dit beter voor zijn. Zonde
van de oudjes of gewooon pas vervangen als ze echt op zijn?
Hebben we tijdelijk twee akkubanken aan boord.
Een
dag later brengt Roeland vier 255 Ah Lifeline AGM deep cycle
akku's. Ed vande Styx uit Marken helpt ze te tillen: 73 kilo
per stuk. Nu maar kijken wanneer ze echt nodig zijn. Kriterium:
te laag voltage in de vroege ochtend zodat de omvormers gaan
piepen.
Dat
moment komt eerder dan verwacht: de volgende dag al. We tillen
de ruim 10 jaar oude akku's eruit en zetten de nieuwe van
dezelfde afmetingen maar 255 Ah ipv 200 Ah er voor in de plaats.
Een vreemd iets: de plus- en minpolen zitten andersom. Zo
krijg je wel een hekel aan die eigenwijze Amerikanen... Alles
weer aangesloten en nu kijken hoe het gaat! Intussen is de
SB windmolen weer gestopt en waait het tot 27 knopen, af en
toe te veel voor een KISS-windmolen. We voelen ons rijk met
een akkubank van 24 volt, 510 Ah.
Oefenen
met ons soort coppercoat
Coppercoat
is een antifouling bestaande uit fijn koperpoeder in epoxy.
Vijf jaar geleden maakten we het mengsel zelf en brachten
een aantal lagen aan op het onderwaterschip. Nu komt Steve
met een verbeterd koperpoeder: koper gesinterd aan nikkel.
Hier houden de onderwaterschepsels helemaal niet van dus wordt
het onze nieuwe antifouling, een soort super coppercoat als
we hem mogen geloven. Maar hoe breng je het aan? "Kom
maar oefenen" was het aanbod. Wij met een geleende auto
- in ruil voor een Reiki behandeling - en onze nieuwe Italiaanse
vrienden Andrea en Elena naar de bouwplek bij de betonfabriek.
Lekker vroeg zodat de zon nog niet te veel brandt. We kunnen
meteen aan de slag: Steve en Pat staan al klaar. Eerst filteren
van het poeder door een verffilter om eventuele verontreiniging
er uit te halen. Dan epoxy aanmaken en het poeder toevoegen
tot een lekker papje. Dit smeert Steve met een houten spatel
op de onderkant van de klaarliggende dinghy, doet er vervolgensdun
plastik overheen en rolt het uit tot er een mooie egale laag
is. De plooien trek hij weg en ziedaar, een keurige laag super
antifouling. Dan mogen wij ook oefenen met onze epoxy. Eerst
is het iets te dun, later te dik. Het is kliederen en je moet
er niet aan denken dat je zo boven je hoofd onze rompen moet
doen! Dan komt Steve met een nieuwe optie: eerst epoxy met
een kwast aanbrengen en dan het poeder met hulp van een kompressor
erop en in feite erin blazen. Het ziet er geweldig uit en
wij allemaal enthousiast. Dit wordt het! Na een lunch met
crêpes met kaas en veel fruit keren we via de AH huiswaarts.
Tijd
voor onderzoek op het internet. Nogmaals de site van coppercoat
opgezocht, hun gebruiksaanwijzing opgeslagen en een filmpje
op You Tube bekeken. Waarom zouden we niet rollen? Het poeder
is dan helemaal ingebed in de epoxy en voor het te water laten
moet eerst licht geschuurd worden om het koper aan de oppervlakte
te krijgen. Maar rollen lijkt makkelijker dan blazen waarbij
het poeder alle kanten opvliegt. En hoe houdt het poeder zich,
eenmaal in het water? Steken de puntjes uit en zit het voldoende
vast met de epoxy? Is het ruw?
We
kiezen toch voor rollen maar gaan eerst terug naar de bouwplek
om te zien hoe het effekt is na 24 uitharden. Het opgeblazen
poeder blijkt goed vast te zitten, we proberen met een plamuurmes
hoe vast. Het voelt ruw aan en na schuren met 120 is het resultaat
prima: redelijk glad en blinkend koper aan de opppervlakte.
Toch maar weer kiezen voor het blazen? Het grappige is dat
Andrea met dezelfde vragen en twijfels blijkt te zitten...
Een
intensieve dag per leenauto
Gewapend
met een lijst en de kaart van Willemstad gaan we op pad. Eerst
dus naar de bouwplek van Steve en Pat, dan naar Curaçao
Marine waar we de winkel bezoeken om te zien of ze SP-epoxy
hebben en om er achter te komen waarom het beter dan West
System zou zijn. Ook meteen inventariseren van de andere spullen
die we eenmaal op de werf nodig zullen hebben. Op het kantoor
krijgen we de prijslijst. Helaas, ze kunnen ons niet aan een
kompressor helpen.
Ons
volgend bezoek is aan Turbo Machine Shop waar Ulbe ons naar
verwees ivm het oplassen van de as van de KISS-windgenerator
die na vier dagen weer vastzat: de staalharde epoxy als reparatie
bleek niet voldoende. We moesten even zoeken naar de Heintje
Kootweg maar we vonden het. Door een Spaans sprekende man
worden we geholpen en de afspraak wordt: klaar om vier uur!
Op
naar Zeelandia, het winkelgebied met grote zaken. Na Building
Depot (gigantisch uitgebreid) en Kooyman bezoeken we het verhuurbedrijf
Rent it All: grappige naam, ze hebben slechts één
kompressor, helaas van veel te grote afmetingen. We krijgen
een paar andere adressen en ook daar geen sukses. Wel eens
geprobeerd een kompressor te huren? Kopen kan ook voor een
paar honderd Antilliaanse guldens, maar aan welke eisen moet
zo'n ding voldoen?
Turbo
Machine Shop blijkt fantastisch! Op tijd klaar en de reparatie
ziet er uitstekend uit. We hebben straks weer een tweede werkende
windgenerator, heerlijk met de vaak pittige wind in het Spaanse
Water.
's
Avonds gaan we op bezoek bij vrienden die in een huurwoning
in Montana wonen. Ook onze toekomst?
Website
te groot
De
provider stuurt een email dat we de 200 Mb van ons hosting
pakket royaal hebben overschreden. Wat nu? Allereerst de bezem
erdoor, veel niet toegankelijke verslagen van 2002, 2003 en
2004. Dat scheelt. Wat nu? Als ik het oudste materiaal eraf
heb gehaald blijft er nog 433 Mb over. Een groter kontrakt
met de daarbij grotere kosten lijkt niet zinvol, wie leest
nu nog de verslagen van een paar jaar geleden?
De
loopgroep Leeuwarden bestaat nog steeds!
Nieuwsgierig
of hij er nog is google ik en wat blijkt? Het is een heuse
vereniging geworden, aangesloten bij de atletiekbond KNAU
en heeft 200 leden!!! Zie www.loopgroepleeuwarden.nl.
Hoe
raak je oude akku's kwijt?
Op
het radionetje aangeboden, een paar geïnteresseerden,
één kijker maar ze staan er nog steeds. Uiteindelijk
komt Gijs van de Sortilege ze ophalen: hij heeft een twaalf
volt verlichting in hun huis gebouwd zodat als de stroom uitvalt
ze er niets van merken. Benieuwd hoelang ze nog meegaan.
Het
koper-nikkel poeder gearriveerd
Barry
komt langs en brengt twee bussen met 32,5 kg. Wel moeten we
US$220 betalen voor de verzending. Vreemd, moeten we onderzoeken
hoe dat zit. Omdat de vaatjes op een groot pallet stonden,
moeten we voor een heelpallet betalen?
We
zijn nog steeds niet 100% overtuigd van de verwerking: droog
spuiten op natte epoxy of gewoon rollen? Informatie op het
internet moet meer inzicht geven. En jawel, na droog spuiten
moet er toch nog een laagje epoxy over en dan licht schuren.
Over het spuiten ben ik nog steeds niet tevreden: veel materiaal
dreigt te gaan als je niet een soort spuitkabine maakt waar
je dan zelf in zit. Hoe gaat dat boven je hoofd? Dan lijkt
rollen zoals bij coppercoat veel simpeler.
Honden,
honden, overal honden
Opvallend
hoeveel honden er aan boord zijn van de rondom liggende boten.
Als je passeert een hels geblaf. Op de boot van de Italianen
"Mabel" rent de hond van de ene kant naar de andere
als hij in de verte een surfer ziet en springt dan fel en
luid blaffend bijna in het water. De uitwerpselen worden met
de puts overboord gespoeld in ons zwemwater.
Op
de kant lijkt het of elk woonhuis ook zijn honden heeft. Ook
daar blaffen als je passeert. De hond als bewaker werkt kennelijk
goed.
De
honden moeten ook worden uitgelaten en op mijn loopparcours
is dat duidelijk te merken: auto's komen af en aan, laden
grote honden uit en maken het hardlopen over het oeverpad
aldaar tot een gevaarlijke bezigheid. Maar ook dinghies brengen
hun hond en er is zelfs een plek waar drie honden op de wal
worden gezet waar ze zich maar even moeten vermaken. Als dank...
Begin
van het groot onderhoud
Het
bakboord zwaard hijsen we uit de zwaardkast. De aangroei valt
mee al is er een heel oestergezin op neergestreken en loslaten
willen ze niet. Er moet een beitel aan te pas komen voor ze
het, zwaargewond, opgeven. We schuren en morgen gaat de eerste
koper-nikkel behandeling plaatsvinden.
Dat
dacht ik maar... de zwaarden liggen in de volle zon en zijn
bloedheet. Niet ideaal om epoxy te smeren. Het andere zwaard
ook eruit en schoongemaakt, de crashblokken idem. Onregelmatigheden
bijgewerkt met epoxyplamuur. De afdekplaten een verfje gegeven.
Kortom, lekker bezig.
Onze
elektronika leeft zijn eigen leven
De
inverter voor 110 volt kreeg een opdonder door kortsluiting
en produceert rook. Dom, maar volgens de aanprijzingen van
de fabriek is hij tegen kortsluiting beveiligd. De transformator
weer in ere hersteld maar hij weigerde ook dienst . Opengemaakt
en zie daar: gesmolten en losse aansluitingen. De soldeerbout
brengt uitkomst en de koelkast doet het weer. Een emailtje
naar de fabriek om te kijken hoe we hem weer aan de praat
krijgen. Hier op het eiland lijken er geen mogelijkheden toe.
De
AIS-Watchmate staat aan. Niemand heeft hem aangezet. Raadsel,
zeker als hij 's nachts ook ineens weer aan gaat.
De
laptop wil niet meer op stand-by en moppert dat eerst de printerspooler
leeg moet. Dit lukt niet, dus maar opnieuw starten. Het printen
was ook al niet gelukt.
Als
ik 's morgens vroeg de koelkast open doe brandt het lampje
niet. Even de stekker bewegen en hij doet het weer. Los kontaktje,
de stekker zit er niet stevig genoeg in, dat is alles.
Naar
de werf
De
antifouling begint op te raken: witte plekken net onder de
waterlijn. Tijd om na vijf en een half jaar er iets nieuws
op te zetten. Dus we varen naar Curaçao Marine in het
Schottegat. Hoge golven achter en een lekker briesje uit het
oosten zorgen voor een moeiteloos tochtje. De Emmabrug met
de pontjes gaat keurig voor ons open en we varen Willemstad
binnen. Gezellige drukte op de wal, de terrasjes zijn redelijk
bezet al loopt het tegen vijven. We ankeren voor de marina,
nog even lekker in de wind. Conrad, de man van het hout ligt
hier ook. Waar we niet op rekenden was het geluid van auto-
of huisalarms, het ging de hele avond door. De verkenning
van de werf leverde weinig nieuws op en opvallend was dat
er weinig mensen op de boten leken te wonen. We zijn gewend
dat er een hele kolonie aanwezig is.
Uit
het water: altijd weer een hele belevenis
Hoewel
er op de prijslijst andere keuze mogelijkheid lijkt, hebben
we geen keus: we worden ondersteund onder het brugdek met
vier grote stempels. Ze staan keurig onder het mastschot en
het hoofdschot als we door de enorme trekker langzaam uit
het water worden gereden. De aangroei valt mee en is er makkelijk
af te spuiten. Helaas blijven de paar pokken en de plekken
waar ze gezeten hebben als witte rondjes zitten. Dat wordt
flink krabben en schuren. Pas tegen drieën staan we op
een plek achterin de hoek. De plek die voor ons gereserveerd
was bleek te kort, dan konden er geen boten meer passeren.
Wel staan we lekker vrij, hebben we ook geen last van buren.
Gereedschap
De
keuze van gereedschap is belangrijk: voor het grote werk moet
je niet met een klein schuurmachientje aankomen. Mijn bandschuurmachine
ligt in Harlingen dus ... een nieuwe kopen. Toevallig komt
Marten net zijn kompressor met slang en de goede aansluitingen
brengen. Hun zaak is tegenover Kooyman en Building Depot,
twee enorme doe het zelf zaken in Zeelandia. Ik kies voor
de lichtste bandschuurmachine, zinvol als je boven je hoofd
moet werken. Het toeval wil dat ik bij de kassa achter Ed,
manager bij Curaçao Marine sta en een lift terug is
zo geregeld. Even later sta ik de verschillende schuurmachines
te testen als Anya komt kijken. Leuk, zoveel belangstelling.
Enorm
karwei in de hitte
Het
is september, de heetste en meest windstille maand van Curaçao.
Al vroeg begint de zon te branden en tussen de middag is het
in de schaduw 35,5 graad! Ook binnen is het niet te harden,
we staan niet met de kop op de wind en er blaast dus geen
verkoeling door de boot. Tussen de middag maar siësta,
er zit niets anders op. Tenminste als je geen airco hebt.
Laat je nu hier bij Budget Marine airco's kunnen huren. Een
makkelijke beslissing, slechts US$ 10 per dag. Blijkt er geen
snoer bij te zijn met een speciale Chinese stekker. Zonder
die stekker kan je hem niet gebruiken. De vorige snoeren zijn
niet teruggebracht, reden waarom ze nu $100 statiegeld vragen!
Goede raad is duur, een telefoontje naar Roeland biedt uitkomst.
Een half uur later arriveert hij met een bos kabel en een
zak stekkers en staan we samen de stekkers te monteren. Dan
het apparaat op het luik boven ons bed, stroom erop. Onze
eerste airco ervaring aan boord! Een aangename koelte in onze
hut die destemeer opvalt als je vandaar de kajuit binnengaat.
Ongewenst
bezoek
Er
liggen een paar rattekeutels in de kuip en ook een op het
aanrecht waar toevallig een ontbijtkoek ligt. Niet goed te
zien of hij is aangevreten omdat het een vrij korrilige koek
is. Het zal je gebeuren dat een rattengezin intrekt tijdens
je afwezigheid! We kennen de verhalen. Meteen aktie met rattekorrels,
lijmplanken en alles hermetiosch afsluiten. Daarna hebben
we geen sporen meer gezien dus hopelijk ratvrij.
Een
dag later zijn we een wesp in het slot vande buitendeur een
paar stukjes blad brengen. Wordt het een wespennest? We plakken
de gaten dicht en het diertje blijft wanhopig voor zijn toekomstige
nest zoemen.
En
dan de muggen. Op bijna vaste tijden 's morgens en 's avonds
vallen ze aan in grotere getallen. De hele dag door zijn er
wel een paar en ook 's nachts blijven ze bloeddorstig. Ze
zijn klein en je moet uitkijken voor de muggen die overdag
dengue=knokkelkoorts overbrengen. Verschillende zeilvrienden
hebben al meer dan een week met hoge koorts platgelegen. Is
het wel leuk op het land?
Niet
te geloven, een regendag!
Je
gelooft het niet maar het blijft regenen tot een uur of één.
Donkere gijze luchten, een voorproefje Nederland? Gevolg is
dat in de middag allessneldroogt en we weer aan de slag kunnen
met het opbrengen van de laag epoxy en daarin met hulp van
de kompressor de nikkel-koper poeder er in spuiten. Het lukt
steeds beter. Met een zeil eronder vangen we de overtollige
poeder op, dit gaat door een verffilter en is weer klaar voor
gebruik.
Na
de koelkast die niet meer doet waarvoor hij is - kapot vanwege
de spanningsregelaar die we goedkoop kochten bij een Indier?
- begint ook onze waterpomp kuren te vertonen: hij blijft
lopen zonder dat we water tappen. De oorzaak is snel gevonden:
filter schoonmaken een paar haren tussen de kleppen verwijderen
en hij loopt weer prima. Stel je voor dat hij drie weken lang
was blijven lopen.
Ons vertrek richting Nederland nadert
We
proberen het komplete onderwaterschip klaar te hebben maar
helaas lukt het niet. De stuurboord roercassette heeft Joke
al in deepoxy als decompressor er mee stopt... Jammer, maar
er zijn nu andere zaken aan de orde. Moeten we aan de walstroom
blijven? Moeten de zonnepanelen worden afgekoppeld? Watertanken
want onze watermaker spoelt automatisch om de 120 uur, dus
vier keer 25 liter tijdens onze afwezigheid.
Het
grootzeil gaat voor kontrole naar Rob Harms, de zeilmaker
die al eerder een van onze zeilen uitstekend herstelde. De
firma Catis komt onze brandblussers en een reddingsvlot ophalen,
dan zijn die ook klaar alswe terugkomen.
We
laten de rubberboot zakken, ook die moet een grote beurt.
Er zit ergens een piepklein gaatje in het voorste kompartiment
want dat moet om de dag een beetje lucht bij. Ook weer behoorlijk
veel aangroei terwijl we hem 's nachts altijd uit het water
hebben. De laatste beurt was op het strand van Bequia, toch
al weer enige tijd geleden.
Joke
doet de suggestie een lezing met plaatjes te houden voor de
leden van Athleta, de atletiekvereniging in Grou, over mijn
hardloopervaringen in de Carieb. We bekijken ook een paar
promotie-CD's van de verschillende eilanden. Maar welke Nederlander
weet waar bijvoorbeeld St. Vincent ligt? Kijken of het met
een goede overzichtskaart is duidelijk te maken. Henk en Hinke
Volbeda zullen een woensdagavond in de kantine van het sportveld
regelen. Nu nog wat apperatuur.
De
laatste dag
Een
to do-lijst is dan heel nuttig zodat je niets over het hoofd
ziet. Om vijf uur komt Anya ons ophalen om naar het vliegveld
te brengen. Het grootzeil moeten we onder de boot leggen dan
komt Rob Harms het halen om na te kijken en kleine reparaties
uit te voeren. We ruimen de spullen onder de boot op en doen
de vele klusjes. Grappig is dat de kompressor die ik even
probeerde het weer gewoon lijkt te doen maar nu hebben we
geen tijd meer. Alle harde kwasten en rollers de vuilnisbak
in. De losse delen van de bimini eraf, de voorzeilen strak
opgerold, de windgeneratoren vastzetten met een lijntje. Kortom
zo windvast mogelijk alles voor het geval dat ...
Eerste
keer Hato dit seizoen
Natuurlijk
was Anya op tijd en bracht ons naar de luchthaven. Hier heerste
een gezellige drukte maar onze balie was direkt beschikbaar.
Tassen op de band en de tickets waren voor we het wisten klaar.
Mijn vraag voor extra beenruimte leverde een bijbetaling van
€65 per persoon op: comfort klasse met een aantal voordeeltjes
zodat je het bedrag deels weer terug verdienen kan (onbeperkt
drank).
Waar
moet je aan denken bij de handbagage?
Mijn
vliegervaring was wat weggezakt en zonder bij na te denken
had ik mijn kleine Zwitserse zakmesje van twintig jaar geleden
in mijn broekzak gestopt. Op het vliegveld werd ik wakker
en voor we de poortjes passeerden stopte ik het mesje in mijn
rugzak tussen de snoertjes en opladers van computer en fototoestel.
En ik had geluk, de man achter de monitor keek net op de goede
tijd naar zijn buurman en mijn mesje was gered!
Op
naar Nederland!
De
Martinair Boeing 767 was keurig op schema en Curaçao
vedween achter ons in de nachtelijke duisternis.
