Reis
naar de zon deel 103
Bezoek
aan Nederland
vrijdag 2 oktober maandag 3 november 2009
Aankomst
Schiphol
Natuurlijk
een ontvangstcomité: Marg, Rins en Tibor voorzien van
een bos zonnebloemen en een pak stroopwafels. Heerlijk weerzien
nu in hun eigen land. Na een bezoekje aan Starbuck (hier dus
ook al doorgedrongen), per zoevende trein naar Den Haag, dan
met de tram naar de Schildersbuurt. Meteen zitten we tussen
de allochtonen, de helft van de vrouwen heeft een hoofddoekje,
wij zijn nagenoeg de enige witte mensen.
de
landkaart en lijst met namen en adressen van familie en vrienden
die we willen bezoeken
Ons
eerste uitstapje is naar het strand(!) van Kijkduin. Een pittig
windje zweept het grauwbruingroene water op tot drie rijen
branding, vanuit het vliegtuig al zichtbaar. We strijken neer
bij de open haard van een strandtent. We boffen want alle
strandtenten moeten komend weekend zijn opgeruimd. Terug lopen
we door de duinen. Veel rijpe rozenbottels langs het pad,
dit keer maken we er geen jam van.
bij
de kachel (de vorige dag op Curaçao 36graden)
Een
grauwe dag
Geen
ochtendzon maar grijze lucht. Op buienradar.nl wordt windkracht
6-8 aan de kust verwacht, in de Wadden mogelijk 9 Bft. Eerst
een bezoek aan de markt - Joke helemaal enthousiast over de
kwaliteit en de verscheidenheid van fruit en groente en de
relatief lage prijzen. En ALLE produkten van de Carieb, alleen
goedkoper en van betere kwaliteit, hoe doen ze dat? Dan naar
een fotozaak waar ze het afwijkende formaat pasfoto voor onze
Amerikaanse visa kunnen maken plus voor Henk's rijbewijs verlengen.
Vervolgens naar het strand bij het Kurhaus. Hier raast de
wind over het strand, vliegen de schuimvlokken en klappen
flinke golven tegen de pier. Je kunt tegen de wind leunen
en tegen de wind in lopen is een zware inspanning. Voldoende
reden om naar het Pannenkoekenhuis te vluchten en ons daar
te goed te doen aan poffertjes en warme chocolademelk. Dat
de aardige serveerster familie op Curaçao had is toeval?
De vage plannen om weer een bezoek te brengen aan de sauna
op de boulevard werden de grond ingeboord door een A4 op de
deur: failliet, per juni gesloten...
windkracht
8 op Scheveningen
onze
meiden
leunen
tegen de wind
Zonnige
zondag
Zon
in dit kikkerland is kostbaar. Al vroeg zit ik op het balkon
om van de eerste warmte te genieten. Tegen de middag naar
het gemeentemuseum waar een Amerikaanse fotografe Sally Mann
een expositie heeft. Ze werkt nog met gelatineplaten en een
kast met een gaatje en zo'n zwarte lap over haar hoofd. 3-6
minuten stilzitten, wat een belichtingstijden. Daarna streken
we neer op een terras en genoten van een lunch in de zon.
Om de spijsvertering te helpen maakten we een boswandeling
in het Bos van Poot. Hier zijn een paar hoge duinen met schitterend
uitzicht over zee en een stukje Scheveningse haven. Een paar
zeiljachten op zee trotseren de resten van windkracht acht
van de vorige dag. Frisse bedoening. Eerste nostalgische bezoekje:
de portiek waar Joke's tante woonde.
in
de ochtendzon een boek met strandfoto's bekijken
Naar
het Amerikaanse consulaat voor de visa
Om
de Amerikaanse wateren -Puerto Rico en de Amerikaanse en Spaanse
Maagden eilanden - te mogen bevaren heb je een visum nodig.
We begrepen dat je die alleen kon krijgen in Caracas, in Trinidad,
in Barbados of in Nederland. Iemand beweerde dat het ook kon
bij het Amerikaanse consulaat op Curaçao. We vonden
de website van het consulaat niet, wisten wel waar het was
maar zonder auto leek het een moeilijke zaak. Navraag bij
het kabinet van de gouverneur leverde op dat het niet meer
bij het consulaat kon en we deden verder geen moeite meer.
Voorspel:
op het internet de site opzoeken van het consulaat in Nederland.
Hier staat de hele gebruiksaanwijzing: wat je moet betalen,
de formulieren die je moet printen en invullen, hoe je een
afspraak moet maken. Het eerste probleem ontstond toen we
de afspraak wilden maken. We waren te vroeg, het kon niet
langer dan een maand van te voren! Dure belminuten zonder
sukses. Uiteindelijk lukte het drie weken van te voren. We
verzamelden de noodzakelijke gegevens zoals inkomen, verzekering,
bootpapieren om maar niet voor schut te staan eenmaal in het
consultaat bij het Museumplein te Amsterdam. In Den Haag vonden
we een fotozaak die pasfoto's volgens het Amerikaanse model
van ons maakte, je begrijpt een andere kleur achtergrond en
een ander formaat dan die voor het rijbewijs. Een antwoord
envelop met postzegels erbij en klaar.
We
staan om zeven uur bij de tramhalte en zijn op tijd op station
Den Haag CS. Vandaar met de sneltrein naar Amsterdam. Voor
de zekerheid een taxi naar het consulaat om niet te laat voor
onze afspraak te komen. Dan sta je voor een hek en moet je
je eerst per intercom melden. Het hek schuift open en we kunnen
aansluiten in een rij voor een bewaker die je fouilleert,
met een speciaal instrument je scant op metalen voorwerpen
nadat je je spullen hebt afgegeven, de akku's uit je telefoon
en fototoestel hebt verwijderd en hij een blik in je tas heeft
geworpen. Dan mag je naar een toegangsdeur waar je een voor
een naar binnen mag zodra het lampje brandt. Hier moet je
portemonnaie en je paspoort afgegeven worden voor kontrole.
Je krijgt ze weer terug en mag de volgende ruimte betreden,
een wachtkamer waar een man of dertig zit te wachten. Hier
zit een juffrouw achter een desk en mag je de retourenveloppe,
de ingevulde papieren en de pasfoto's inleveren. We moeten
nog een formulier invullen, onder andere met de gegevens van
de voorlaatste werkgevers, of je gespecialiseerd bent in bepaalde
wapens, of je in militaire dienst hebt gezeten en de voornamen
van je ouders. Ook willen ze weten welke landen je de laatste
jaren hebt bezocht. Lachen natuurlijk, want alle eilandjes
van de oostelijke Carieb opsommen, daar was geen plaats voor.
Ik mocht volstaan met Caribbean. We krijgen een nummer en
boven de deur kan je zien hoever ze zijn en wanneer jij aan
de beurt bent. Het duurt een half uur - onze afspraaktijd
is dan allang verstreken - als hij op ons nummer springt en
we naar een van de vier loketten mogen om te betalen en onze
vingerafdrukken te laten afnemen. We mogen weer terug naar
onze plaats. Na nog eens drie kwartier is het dan zover, we
mogen naar loket vier. Intussen heb ik een aantal malen met
een baby op schoot gezeten toen een Nederlandse aan de beurt
was en even de handen vrij wilde hebben. Zij woont nabij Chicago
en zeilt op de grote meren aldaar. Toevallig hebben ze voor
januari een jacht gehuurd in de Britse Maagden eilanden. Wie
weet komen we elkaar daar ergens tegen. De aardige knaap van
loket 4 vraagt wat ons doel is. We vertellen dat we naar Puerto
Rico willen zeilen en later misschien naar de Inland Waterways
in Florida en misschien wel naar New York. Hij vindt het prima,
wenst ons een goede reis en we zijn klaar! Naspel: om half
twaalf staan we weer in de rij om onze spullen terug te krijgen
en even later staan we buiten. Onze paspoorten liggen de volgende
dag al klaar op het postkantoor in DenHaag!
Amsterdam
in de regen
Het
Museumplein is wat veranderd: een parkeergarage eronder. De
Dam is voorzien van kunstenaars op een kratje die beeldje
spelen. De duiven zijn nog in grote getale aanwezig. Het paleis
staat in de steigers, heeft dat met de toekomstige kroning
van Willem-Alexander te maken? De Kalverstraat oogt nauw maar
is voorzien van een draaiorgel, typisch Amsterdamse sfeer.
Via de Wallen komen we bij de Waag waar onze schoonzoon de
scepter zwaait over een netwerk van tientallen computers en
hun gebruikers. Hij laat ons de historische zaal zien waar
de anatomische les van Rembrandt is geschilderd: het Theatricum
Anatomicum. We eten met hem in een klein zaakje aan de Zeedijk.
Dan met een oud huisgenoot van Joke naar het nieuwe museum,
de Hermitage. Hier is veel van de Russische tsaren te zien
in een prachtig gerestaureerd gebouwencomplex. De tentoonstelling
met spullen van de Hermitage uit St. Petersburg is wel wat
eenzijdig: alleen maar tsaren en kleding en sieraden.
Rotterdam
in de zon
Een
woonark in Rotterdam, dat is idyllisch. We bezoeken Ludy,
kunstenares, onze ex-gast en vriendin - haar foto staat linksboven
deze webpagina! - met haar bedrijfje silent-stones, herinnerings
mozaïken van halfedelstenen op graven. Ze haalt ons op
van het station en we rijden eerst even langs mijn geboortehuis
in Blijdorp voor we naar haar ark gaan. Naast haar ark heeft
ze een schuur op de kant die haar werkplaats is. De ark zelf
is met smaak ingericht, al het houtwerk heeft ze zelf gedaan.
In haar werkplaats bakken met gekleurde halfedelstenen. Ludy
laat ons zien hoe ze te werk gaat. Buiten op het terras/steiger
liggen een paar voorbeelden. Indrukwekkend.
atelier
Ludy
twee
kunstenaars
Weerzien
met Fréderique
Het
noodlottig ongeval ruim een jaar geleden in de baai van Porlamar
met Pieter van de "Stargazer" maakten we van zeer
dichtbij mee. Het deed ons goed om Fréderique weer
te zien, koffiedrinken en bijkletsen in de zon op een terras.
blij
weerzien
Heemstede
en Haarlem ook al in de zon
Op
familiebezoek, eerst hun nieuwe huis in Hillegom bekeken en
als extra ook nog een nostalgische tour door Haarlem waar
ik opgegroeid ben. Geen wonder dat we laat terug waren nadat
zwager Leo ook nog video-opnamen van vroeger vertoonde. Leuk
om de pasgetrouwde nicht met man te ontmoeten, we hielden
er twee koffiebekers met grachtenhuisjes aan over. In Den
Haag zette tram 6 ons weer keurig bij de flat van onze oudste
af. Zo mis je de auto niet. Ook in Heemstede de stations fietsenstalling
weer overvol. We lazen in de krant dat bij Amsterdam CS 8500
fietsen staan!!!. Ongelooflijk toen we deze massa zagen. Men
verwacht de komende jaren nog een toename, geen wonder want
een auto kan je bijna niet kwijt in de grote steden.
Met
openbaar vervoer naar Friesland
De
trein is het aangewezen vervoermiddel. Tot Utrecht alles prima
maar dan vertrekt hij tot onze grote schrik in de richting
waar we vandaan komen. Het gaat gelukkig goed, langzaam buigt
hij weer naar het oosten en komen we in Amersfoort aan, gelijktijdig
met de trein naar het noorden. Het volgende probleem doet
zich voor: voor Leeuwarden, achter Groningen volgens de borden.
Echter op de trein staat voor Groningen en we lopen met de
zware tas naar het achterste treinstel. Hier staan een paar
NS-medewerkers en Joke vraagt of dit treinstel naar Leeuwarden
gaat. Het antwoord is ontkennend... We stappen halverwege
in en gelukkig brengt de koffieman uitsluitsel: het achterste
treinstel is wel voor Leeuwarden. De conducteur die de kaartjes
kontroleert zegt spontaan niets over overstappen in Zwolle
of Meppel, gelukkig weten we nu beter en in Zwolle stappen
we over. In Akkrum zijn we thuis, een verlaten station waar
bij elke windvlaag de kastanjes uit de bomen ploffen. Zwager
Bob en neef Michiel halen ons op nadat we via de andere zwager
hun nieuwe telefoonnummer kregen. We logeren voorlopig bij
hun en mogen een dikke dieselauto van ze gebruiken.
De
nieuwe Sylke in Nes in de achtertuin
Hun
nieuwe zeilboot, een North Beach 24, ligt aan de steiger achter
het huis. Ze hebben hem uit Engeland gehaald en loven zijn
zeileigenschappen. We bekijken het bootje, het ziet er prima
uit. Geen tijd om te varen.
Eerste
bezoek aan Harlingen
In
een loods zijn we onderhuurder en hebben we een paar stellingen
met spullen. Nooit gedacht dat we langer zouden wegblijven
maar nu wordt het tijd om het zaakje op te ruimen. Onze neef
rijdt ons naar Harlingen waar we eerst de "Bornrif"
opzoeken. John is onze kontaktpersoon, hij woont op zijn boot
in de Zuiderhaven. Helaas, niet aanwezig en de buurvrouw van
de Bonte Piet probeert hem voor ons te bellen maar geen gehoor.
Dan maar meteen door naar de loods. Daar aangekomen is de
eigenaar aanwezig en kan ons vertellen dat onze spullen al
een jaar geleden zijn weggehaald!!! Weer naar de Bornrif en
wederom niemand aanwezig. We proberen het met een SMS, ook
geen respons. Gelukkig weet dezelfde buurvrouw het nummer
van een co-schipper, ze belt hem en wat blijkt? De spullen
staan in een zeecontainer in Franeker en we kunnen daar na
het weekend bij Douwe terecht! We
gaan door naar Gijs en Inge die ons in 2004 uitgeleide deden
met hun toenmalige "klipper Anna". Inge was hoogst
verbaasd toen ze de deur opendeed, Gijs was helaas niet thuis.
Na koffie en een boterham beklommen we de zolder waar wandkleden
van Joke's moeder waren opgeslagen. Ze passen in de auto en
na nogmaals een bezoek aan de "Bornrif", weer niemand,
kon buurvrouw Ineke ons helpen aan een Douwe die meteen wist
waar onze spullen nu opgeslagen lagen: in zijn zeecontainer
in Franeker en we maakten een afspraak. Vervolgens via bezoekje
aan Trees onze overbuurvrouw aan de Noorderhaven togen we
weer huiswaarts.
Per
leenauto met airco en cruisecontrol naar de Betuwe
Onze
jongste dochter Rinske woont bij Tiel op het landgoed Thedinghsweert.
In de regen reden we door de polders naar Tiel en na wat zoeken
tussen Kerk Avezaath, Buren en Tiel kwamen we met hulp van
enige telefonische aanwijzingen te plek waar Rinske ons opving.
We kregen een rondleidng over het landgoed en dronken koffie
met een aantal medebewoners. Het landgoed is ongeveer 8 hectare,
heeft een kruidentuin, een moestuin, een paar boomgaarden,
een haventje (!) en ligt aan weerszijden van de Linge. 's
Zomers is dat hun zwembad. In een vijver zwemmen grote goudkarpers,
in de wei lopen een stel koeien, een geit en een paar zeugen
met hun uit de kluiten gewasen biggen kompleteren het verhaal.
Voor de deur een paar kunstmatige watervallen met een vijver
vol kroos waar het door een rietveld gereinigde zwarte water
alsnog van zuurstof wordt voorzien. Ooit is het opgezet als
ecologisch landgoed en hebben er zo'n honderd studenten aan
gewerkt. Nu zijn het 18 wooneenheden en de bewoners hebben
de verplichting een twintigtal zaterdagen per jaar aan het
onderhoud te werken.
Bob
en Anita nemen tijdelijk afscheid van hun auto
Kennismaking
met de Kleine Aarde
Boxtel
is niet ver van Tiel en na enig onderzoek op het internet
blijkt de Kleine Aarde (1972) nog steeds te bestaan en geopend
te zijn op zondag. Benieuwd hoe het eruit ziet en wie weet
valt er nog wat te leren. Onderweg grijze luchten en wat lichte
regen. Aldaar aangekomen duiken we meteen het cafetaria in
voor een lunch. Helaas viel dit wat tegen en na een bezoek
aan het composttoilet gingen we op onderzoek. In de hal stond
zowaar een Whispergen, met als aanprijzing dat deze generator
met stirlingmotor de restwarmte zo goed gebruikte. Wij weten
wel beter, hebben jaren getobd met een Whispergen en uiteindelijk
heeft de fabriek hem teruggenomen. Totaal ongeschikt voor
het maken van stroom en vanwege zijn storingsgevoeligheid
ook niet geschikt als verwarmingsbron. We kunnen ieder die
overweegt dit onbetrouwbare apparaat te kopen niet voldoende
waarschuwen. Er stonden ook vier nieuwe masten met een windgenerator
op het terrein. In een soort werkwagen is meetapperatuur opgesteld
zodat je kunt zien wat ze opleveren. Nog vele andere wetenswaardigheden
zijn er te zien, echter vele wat gedateerd. De tuinen zijn
goed onderhouden en iemand met een volkstuin kan er vast wel
wat leren. Ook bestaat de mogelijkheid om ecologische (?)
fietsen te proberen, met name die waar je kleine kinderen
mee of achter kunt vervoeren. De bolwoning wordt net gerestaureerd,
helaas zijn alle energiebronnen etc. allang verwijderd en
is het een kale bol geworden. Jammer. De cijfers van 2006
worden nog gebruikt om aan te tonen dat het klimaat steeds
warmer wordt. Maar hoe was de zomer van 2009?
Onze
APS moet worden nagekeken
Wat
is dat nu weer, een APS? Het is een apparaat waarmee hele
kleine stroompjes via plakelektroden op je huid allerlei spier-
en gewrichtspijnen kunnen opheffen. We gebruiken het regelmatig
voor onze bevriende zeilers met klachten en ook voor ons zelf
bijvoorbeeld bij een hardloopblessure. In Heeteren is het
Nederlandse hoofdkantoor dus daar afgegeven voor reparatie.
Tweede
bezoek en nu ook aan Franeker
Belangrijk
om eerst naar het gemeentehuis in Harlingen een nieuw rijbewijs
te regelen. Dmv de spoedprocedure voor €30 extra kunnen
we het al de volgende dag ophalen.
Benieuwd
naar onze spullen, wat hebben we in 2004 achtergelaten. Douwe
was aanwezig, maakte hek en zeecontainer open en we konden
inladen. De plastic kratten met boeken, gereedschap en skikleding
konden samen met het oude grootzeil en fok niet in één
keer in de auto zodat we nog een keer moeten.
spullen
in de zeecontainer van Douwe in Franeker ...
Bezoek
aan de "Oostzee". Jans is aan boord en verwelkomt
ons met een paar stevige bruine boterhammen en een bak koffie.
Het duurt niet lang of ook Gert verschijnt.
Gert
en Jans voor hun tweemaster in Franeker
Onderweg
terug naar Nes, ons logeeradres in het noorden een felle knal.
Een bout van de uitlaat of zo gebroken? Voorzichtig rijden
we verder, worden in het centrum van Leeuwarden alle kanten
opgestuurd maar zien kans even bij de hardloopwinkel van John
Sloot op bezoek te gaan. Een poging om Janneke, vriendin en
kollega van het Ontwikkelingsspreekuur te bezoeken, smoort
in de borden verboden in te rijden en dat in het spitsuur.
's
Avonds weer naar Harlingen, nu voor een diner waarop we Gijs
en Inge trakteren. Het restaurant dat we telefonisch van onze
komst op de hoogte hadden gesteld blijkt gesloten. We komen
terecht bij het Italiaanse pizzarestaurant waar we heerlijk
verwend worden door de eigenaar die ons zelfs met een foto
huiswaarts laat keren.
Vierde
bezoek aan Harlingen en weer aan Franeker
Het
rijbewijs ligt keurig klaar. Dan brengen we een bezoek aan
de loods van John waar we de rest van onze spullen ophalen.
Nadat we de overtollige dingen bij de kringloopwinkel hebben
afgeleverd maakt Inge op de kade van de Noorderhaven foto's
als we bij de restanten van de gele verfstrepen staan waar
voorheen de Zeevonk zijn vaste plek had. Onze overbuurman
Minze blijkt nu thuis en we drinken bij hem een kop koffie
voor we weer oostwaarts gaan, nu via Leeuwarden naar Grou.
Bezoek
aan de Thuiszorg in Leeuwarden
We
worden al bij de portiersloge herkend. De
jeugdgezondheidszorg zit straks nog kort in het gebouw en
valt al nu onder de schoolartsendienst. Binnenkort verhuizen
ze. De mensen waarmee ik jaren samenwerkte zijn voor een deel
aanwezig, met name secretaresse Joke, pedagoge Ineke en orthopedagoog
Janneke die er even voor uit een vergadering wordt gehaald.
Een weerzien met ontroerende momenten.
Eindelijk
zien we Grou waar we 19 jaar woonden aan de Minne Finne weer
terug
Allereerst
natuurlijk een kijkje bij onze voormalige ligplaats met onze
boltjalk Johanna Hendrika. Wat hadden we hier een geweldige
tijd! Dan naar onze vrienden Henk en Hinke die een soort reunie
in de kantine van het sportveld voor ons organiseren. Een
heerlijk weerzien na zo'n lange tijd. Onze loopvrienden waarmee
we marathons liepen in binnen- en buitenland en oud bestuursleden
van Athleta zijn uitgenodigd. Het plan ontstond eerder al
om een lezing over hardlopen in de Carieb te houden waarbij
zwager Bob kan zorgen voor een beamer zodat we alles op de
laptop kunnen voorbereiden.
klaarmaken
voor de lezingen
As
verstrooien en een bezoek aan de Noorder begraafplaats in
Leeuwarden
We
spraken af bij Hotel Princenhof in Eernewoude, aldaar koffie
met oranjekoek, uiteraard! Samen met mijn zussen nu eindelijk
de kans de as van onze 8 jaar geleden overleden moeder te
verstrooien op de plek waar ze jarenlang graag met hun motorboot
lagen. Daarna naar de plek waar haar ouders - onze grootouders
- begraven waren nadat in de oorlog hun huis in Amsterdam-noord
door afzwaaiende geallieerde bommen werd getroffen. We begraven
er het steentje uit de as-koker zodat ze symbolisch na 66
jaar weer bij elkaar zijn.
hun
favoriete plek...
oma
met haar ouders verenigd na 66 jaar
Feestelijke
reunie!
Geweldig
om zoveel Athleta vrienden allemaal weer te zien! We maken
er een ouderwets gezellige avond van en na de lezing zijn
er stemmen om volgend jaar met een groepje naar de Carieb
te komen, agenda's worden getrokken! Pas tegen twaalven gaan
we weer huiswaarts. Vermakelijk dat er een alarm in de auto
aangaat: "danger ice". De temperatuur zit onder
de 3 graden, de beloofde nachtvorst komt er aan! Brrr.
Lezing
voor de Vereniging van Toerzeilers
Zus
en zwager zijn lid van deze vereniging en we ontkomen er niet
aan, ook hier mogen we een lezing geven, dit keer over het
wonen aan boord in de Carieb. Er melden zich ruim veertig
leden aan dus wordt het een serieus gebeuren. Leuk is dat
wij lid waren omstreeks 1974, we hadden toen de 'Freo', een
friendship 23. Na wat technische problemen met een beamer
kwam alles op zijn pootjes terecht. De belangstelling was
uitstekend en er waren vragen te over. Om half twaalf vertrokken
we huiswaarts, een fantôme (windvanger) rijker.
In
windkracht acht de Afsluitdijk over
Van
de buienradar maar ook de radio weten we dat er een stormachtige
wind aan de kust wordt verwacht. Het klopt, we stoppen even
bij het monument op de afsluitdijk en zien de golven van grijsgroen
modderwater tegen de dijk opklimmen. De Waddenzee is behoorlijk
wit van het schuim en er is geen schip te zien. Bij het passeren
van de openstaande spuisluizen spatten waterdruppels op de
voorruit. Vroeger zeilden we hier in het najaar...
brr..
Genieten
in Hoorn
Ons
foto- en filmmateriaal is opgeslagen bij vrienden in Hoorn.
Het wordt tijd om ze daarvan te verlossen. Maar eerst een
bezoekje aan de haven waar de "Bontekoning" ligt.
Kijken of onze vrienden die we het laatst zagen op Curaçao,
in de buurt zijn. Helaas niet aan boord en niet thuis. We
pakten een terras aan de haven voor de lunch en genoten van
het uitzicht op de oude haveningang en de historische gebouwen.
niemand
thuis
Dan
naar een nieuwbouwwijk waar we door onze vrienden werden verwelkomd.
De dozen stonden al klaar, veel meer dan we ons konden herinneren.
Het past gelukkig in de auto, stel je voor!
fantastisch
op onze fotospullen gepast (en op mijn Elfstedenverslag)
Bezoek
aan de openingsavond van Liereliet in Workum
Nanne
en Ankie van Liereliet (voorheen Shanty festival) houden de
openingsavond in het Jopie Huisman museum in Workum. Zij deden
ons in 2004 muzikaal uitgeleide, Ankie was een collega van
Joke. eerder maakten we het shanty festival in Workum mee.
Nu wordt het 400-jarig jubileum van de Hudson rivier gevierd,
een boeiende avond met zang en muziek.
weerzien
met Ankie, in 2004 deden ze ons muzikaal uitgeleide
Nanne
krijgt ook een dikke tuut
Liereliet
in Jopie Huysman museum Workum
Logeren
in een kop-romp boerderij
Ganzen
en reeën in het veld. Mooie wolkenluchten. Frisse koelte.
Kortom Frieslân! Joukje en Marinus zorgden voor een
heerlijke logeerpartij en uitgebreid ontbijt en een rondleiding
over hun bedrijf. Bijna mocht ik met de vrouw des huizes 5
km trimmen. Helaas, mijn schoenen in Curaçao laten
staan.
Marinus
geeft een rondleiding door hun stal
Met
twee volgeladen auto's naar Tiel
Het
voelt als een groep Turks/Marokkaanse landverhuizers: de oude
familiestoel op het dak en twee volgeladen auto's. De fotospullen
brengen we naar de jongste dochter nabij Tiel nadat ze een
goed 'tehuis' hebben gehad in Hoorn. We smullen aldaar van
de honderden familie- en gezinsfoto's en dia's die wonderwel
op enkele uitzonderingen na goed zijn gebleven. Wat kan je
er mee doen? Heeft digitaliseren van de dia's zin? Gelukkig
hebben we geen tijd voor dat soort dingen en blijft het bij
kijken met een geleende projektor.
de
oude familiestoel van de Costerussen moet op dak en ook een
tweede auto krijgen we vol
prachtige
plek om te wonen
lunch
in de tuin!
Dag
nostalgie
Je
oude diaopnamen, foto's en films bekijken, dat betekent je
vakanties herbeleven en je kinderen zien opgroeien. Eerst
haalden we de filmprojektor op in het atelier van Marg en
verhuisden meteen een hoeveelheid kunstwerken. Hij was redelijk
makkelijk aan de praat te krijgen hoewel er geen spoel bij
zat. Naar een kringloopwinkel, daar 5 minuten voor sluitingstijd
een geluidsspoel gekocht voor €1, deze uitgeboord tot
hij op de as van de projektor kon en het familiefilmfestival
kon beginnen. Dezelfde avond naar Tiel waar we dezelfde films
draaiden. Helaas konden niet alle lassen het aan en brandde
er ook een gat in de film toen ik de projektor niet snel genoeg
uitdeed. De vidoe8 (Sony)banden bleven onaangeroerd, niemand
in Thedinghsweert had een apparaat waarmee we ze konden afspelen.
schitterende
jeugdfoto's (en zie, de stoel heeft een nieuw tehuis gekregen)
Rondje
om de zuid
Eerst
naar Westervoort waar Internatuur haar bureau heeft. We maakten
kennis met de drie werkneemsters en bespraken wat zaken met
Christy-Anne. Dan over de Rijndijk aan de overkant van Oosterbeek
naar Heeteren. Een prachtige tocht in stralend herfstweer.
Onze APS stond klaar zodat we weer 'aan de stroom' kunnen
als het nodig is. Volgend doel: Rijen waar de eerste twee
Zeevonk babies wonen. Als verlaat kraamkado een flamingo uit
Bonaire. Via Kerk Avezaath waar we onze spullen bij elkaar
zochten en afscheid namen van dochter en schoonzoon, naar
Zutphen waar we logeren bij Ria, vriendin en een van onze
vaste gasten. We komen in een zeer modern en smaakvol huis
terecht. Het werd wat later... Toch zijn we de volgende ochtend
al weer redelijk vroeg present. De chocolade pasta die Ria
speciaal voor deze gelegenheid had aangeschaft blifjt onaangeroerd.
Liefhebbers kunnen bij ons haar adres opvragen.
de
crew van Internatuur
ons
Zeevonk gezin
ontbijt
met chocopasta? (let op de stoelen)
Naar
manege "de Eik" in Holten
Blijkt
de dochter des huizes, dochter van een volle nicht van Joke,
jarig! We worden meegetroond naar de kantine om daar warme
chocolademelk en een moorkop te verstouwen. Dan naar Leeuwarden
waar we om 1 uur 's middags een lunchafspraak hebben bij café
Wouters. We zijn er vijf voor één, mede door
de cruisecontrol die vanaf de provinciegrens tot aan de stoplichten
bij Wirdum onaangeroerd op 132 km/uur kon blijven staan!!
Verrassingen
bij de audiëntie bij Wouters in Leeuwarden
Janneke
is er het eerst en heeft veel nieuws over de teams die zich
bezighouden met kinderen met ontwikkelingsstoornissen, we
werkten vele jaren samen. Na Sipco, o.a. onze hoffotograaf
die indertijd hielp onze folders te maken, arriveert Tineke
van de "Bontekoning" uit Hoorn. Ze had ons briefje
gevonden dat we tijdens haar afwezigheid tussen de deur hadden
geklemd en kwam nu met de auto naar Leeuwarden. Vervolgens
zien we Mieke, van Vlieland notabene, verschijnen! Dan gebeurt
er iets zeer speciaals: drie kinderartsen, reeds gepensioneerd
lopen langs. Grote verbazing wederzijds! Natuurlijk even tijd
voor een gesprek. Tegen half vier breken we op, zeer dankbaar
voor de warmte die we zo ontvingen.
Mieke
uit Vlieland met een zak cranberries
Sipco
met een negatieven album
Tineke
van de "Bontekoning"
teamleden
Ontwikkelingsspreekuur: Pieter vd Bijl (80), Koen Went (65+)
en Janneke (Jet Kamann was al vertrokken)
Auto
inleveren in Nes en vertrek per trein naar Den Haag
We
maken kennis met de Nederlandse spoorwegen: voor Amersfoort
blijken de spoorbomen niet meer te werken en moet de trein
langzaam rijden vanwege het verkeer dat tussen de slagbomen
slalomt. We missen de aansluiting. De volgende trein heeft
meer dan een kwartier vertraging en we stappen in een ouderwets
boemeltje naar Gouda. Hier weer een kwartier op een koud tochtig
perron voor de trein naar Den Haag arriveert. Dan wachten
op lijn 6. We komen in de regen thuis.
Reizen
in de comfortklas van de KLM/Martinair
Vergeet
het maar, geen plaatsen meer beschikbaar als we telefonisch
"comfort class" plaatsen willen reserveren. Dat
betekent vroeg naar Schiphol om te kijken of we nog een langebenenplaats
kunnen bemachtigen.
We
vertrekken in de regen, gelukkig stopt de tram voor de deur.
Marg met haar hond vergezelt ons naar het station waar al
een grote aktiviteit heerst. Allemaal ambtenaren die die grote
torens moeten bevolken? Rechtstreekse verbinding met Schiphol
waar het ook al flink druk is, "kennelijk het beeld van
een gewone werkdag", onderweg zagen we trouwens ook de
files voortkruipen. De bagage op een kar en snel naar de incheckbalie.
We hebben geluk. door een annulering kunnen we toch in de
comfortclass: voor 65 euro pp meer beenruimte, gratis films
en onbeperkt wijn en bier! Eerst nog even langs de taxfree
winkels en laten ze zowaar de Canon C10 hebben. een camera
waarmee je tot 10 m onderwater kunt. De prijs lijkt ons verre
van taxfree. De wachtruimte bij de gate loopt snel vol en
plotseling een groot alarm, waarbij iedereen zijn oren bedekt.
Een kind heeft aan de buitendeur gezeten en er moet een veiligheidsman
aan te pas komen om het weer uit te schakelen. Dan mag de
horde verder, door het poortje en eigenlijk meteen het vliegtuig
in. Het poortalarm gaat af als ik passeer dus fouilleren.
Dan mogen wij onze stoelen opzoeken.
Pech
maar gelukkig oplosbaar
We
zijn al van de luchtsluis los als we stoppen en de gezagvoerder
meldt dat er een meter niet de goede waarde geeft. Terug en
monteurs, technici aan de slag. Na twee uur en even proefdraaien
met de stuurboord motor lijkt het opgelost. Nu moeten we wachten
op een achteruitduwer, die hebben het druk en zijn alle bezet.
Als die horde eindelijk ook is genomen liggen we twee en een
half uur achter op schema. We kregen onderwijl slechts een
flesje water, dus we rammelden.
Nederland
lag in de zware bewolking maar Londen gleed onder ons door,
we zagen de bruggen over de Thames, helaas was de Tower Bridge
niet te herkennen. Over Ierland snelden we naar de oceaan
die ook al bewolkt was. Pas uren en twee films later gleden
we in het donker over een onbewolkt Puerto Rico! Toen was
het nog maar 1 uur naar Aruba voor onze enige tussenstop.
In Aruba moesten we aan boord blijven en pas na een dik uur
vertrokken we naar Curaçao. De thuiskomst was als we
verwachtten: warm en in de rij voor de immigratie. Buiten
geen wachtenden voor ons, logisch als je uren te laat aankomt.
Een taxibus stond klaar en bracht ons voor US$ 30 tot voor
de "Zeevonk". Alles bleek in orde dus snel te kooi.
Terugblik...
Het
was weliswaar een druk programma, maar weerzien en bijkletsen
met zoveel vrienden en familieleden, ervaren hoe ze nu wonen
en leven, het heeft ons enorm goed gedaan.
Dus:
Nou, gewoon, vaker doen!
