Reis
naar de zon deel 104
Bonaire-Aves-Roques-Curaçao-Bonaire
maandag 3 november - dinsdag 25 november 2009
Aankomst
via Karel's bar
Na
het telefoontje dat hij is aangekomen stappen we omstreeks
vijf uur in de ochtend in de rubberboot om onze enige gast
op te pikken. In de duisternis zoeken we de Zeevonk weer op.
Hij wil nog wel een uurtje te kooi. We ontbijten normale tijd
want hij heeft er weer zin in. Zijn vorige reis was van Martinique
naar St. Maarten dus hij weet zo'n beetje wat hij kan verwachten.
Eerste
dag: wennen aan de temperatuur
Er
is bijna geen wind - een hoge uitzondering voor hier - en
dikke regenbuien zijn aan de horizon zichtbaar. Het duurt
niet lang of een bui klettert op ons neer. Toch maar niet
op de fiets naar Sorobon? We winkelen op de Kaya Grande, pakken
een terrasje (Karel's natuurlijk) en vermaken ons prima met
snorkelen. Heerlijk ontspannen allemaal. Even langs bij Rita
en Leo, en ja ze zijn thuis en verwennen ons met heerlijke
wijn, leuk ze weer te zien.
Tweede
dag (4 nov): Bonaire rond per auto
We
huren een geschikte auto voor het park. Na de dure villa's
aan de westkust te hebben gepasseerd komen we op de smalle
weg die langs schitterende rotsformaties leidt. We gaan ook
omhoog en het uitzicht wordt met de minuut mooier. We zien
zelfs Curaçao liggen! Dan buigt de weg het binnenland
in en komen we bij het Goto meer.
Het
wonderschone Gotomeer
Vanaf
het uitzichtpunt kunnen we het meer grotendeels overzien.
Hier en daar een groep roze flamingo's, de hoogste berg de
Brandaris op de achtergrond, vogelgeluiden en verder stilte
en rust. Je kunt hier uren genieten. We maken foto's van de
fouragerende flamingo's en gaan verder. We stoppen bij de
waterbron met piepende Amerikaanse windmolen. Hij beweegt
heel aarzelend, geen wonder, er is bijna geen wind. De bijen
die er de vorige keer rondzwermden zijn er nog, worden zij
door het zoete water aangetrokken?
Rincon
We dalen de heuvels af en komen bij Rincon, het tweede
dorp van Bonaire. Hier huist de voornamelijk zwarte bevolking
in allerlei kleurige huizen, een lust voor het oog. Naar de
ingang van het park is dan niet ver meer en de betonweg maakt
nog een redelijke voortgang mogelijk. Ook in het meertje onderweg
staan flamingo's, wat een luxe. Op de achtergrond aan de kust
de nieuwe windmolens, nog niet in gebruik.
Washington
Slagbaai park
De
bewaker zit in een gebouwtje met open ramen aan alle kanten
en kontroleert onze passen en laat onze gast voor een combipas
betalen: het hele jaar jaar gratis toegang en vergunning om
te snorkelen $10 (duiken $25). Na een bezoekje aan het museum
en een blik op het walvisgeraamte rijden we het park in. Het
eerste wat we zien is een grote zoutpan met echt wit zout
. De weg is droog, de buien van de vorige dag zaten waarschijnlijk
meer in het zuidelijk deel van het park. We doen alle bezienswaardigheden
aan en bij het meertje worden we verwend door een grote leguaan
die op ons af komt. Op de noordpunt de resten van een vuurtoren
en een gebouwtje, wat een verlatenheid. Dan rijden we verder
langs de westkust, de stranden/snorkelplekken worden door
een stevige deining overspoeld en pas bij het strand van Slagbaai
kunnen we snorkelen. Hier ook een lekkere lunch voor we de
uitgang van het park weer opzoeken. De weg wordt duidelijk
slechter en een enkele keer moeten we door diepe plassen.
We stranden niet en in Rincon naar de ijsbar.
een
van de ongebruikte vuurtorens in het noorden
overal
leguanen, echte oerbeesten
en
aardig verpest door de toeristen
Sorobon
Dan
naar Sorobon om te zien of Monique daar aan het surfen is.
Joke vist haar op en we maken een afspraak voor de volgende
dag om haar nieuwe huis te bekijken. Het nabije naturistenresort
is rustig, we spreken een paar medewerkers voor we de zuidkant
van Bonaire opzoeken. Een stop bij de Willemstoren en bij
de slavenhutjes is vaste prik.
de
voet van de Willemstoren
slavenhuisjes
zoutbergen
in de schemering
donderdag
5 nov
Rondje
Klein Bonaire
We
laten de rubberboot achter aan de mooring en zeilen naar de
westkant van Klein Bonaire. Op de nw-punt is een boei vrij.
Het snorkelen valt tegen, de kant opklimmen ook. Zwarte buien
passeren vlak langs en storten hun water uit op de zuidkant
van het park tegenover ons. Gisteren geluk gehad dus. We hoorden
van een duiker dat er een zeepaardje bij de serinity boei
zit. Helaas zit een rentalboat gevalletje met vier zongenieters
er aan vast. We stomen op naar de tweede boei van de zw-punt
en hebben daar misschien meer geluk. Een grote pompano zwemt
ons tegemoet en verder...
de
Zeevonk aan de kale nw-punt van Klein Bonaire
Op
tijd terug naar de marina om daar te tanken. Ons vriendinnetje
Daisy blijkt er niet meer te werken, we missen haar schaterende
lach dus voortaan. Flink wat boodschappen ingeslagen(voor
8-10 dagen zonder winkels) bij de Warehouse, Monique haalt
Joke op en we rijden naar haar toekomstige "recreatiepark"
waar nog wel het een en ander moet gebeuren...
vrijdag
6 nov
Vroeg
uitklaren, vertrek om 8 uur. Op genua en grootzeil met ruime
wind naar de zuidpunt, maximale snelheid 11,3 knopen. We merken
zo dat het onderwaterschip mooi glad is, houden zo! Tegen
12 uur een groepje dolfijnen voor de boegen, zo'n 15 stuks
maar we gaan hen niet snel genoeg, korte vreugde maar toch
altijd weer bijzonder. Ineens nadert een zware buienlucht.
Snel alles klaarmaken en de genua ingerold. Laat maar komen.
Het valt mee, er zit weinig wind in de bui. Wel duurt het
lang voor de hele sliert voorbij is en de wind weer terugkomt.
Als
de zon al ongemerkt onder is worden de kustwacht gebouwtjes
op het zuidelijke eiland van Aves Sotovento - Isla Larga (ooit
Hollands bezit) - duidelijk zichtbaar. Even later floepen
er de lichten aan, de generator wordt gestart. We moeten nog
zo'n dikke tien mijl kruisen voor we bij Saki Saki, het vuurtoreneiland
zijn. Als we dichterbij komen wordt over de marifoon de "Hotel
California" opgeroepen en een licht verschijnt bij Saki
Saki, duidelijk bedoeld als baken. Er wordt dus nog een boot
verwacht. Het vuurtorenlicht laat zich niet zien en nu er
nog geen maan is blijft het witte strand nzichtbaar. Het licht
van de melkweg met zijn ontelbare sterren zorgt dat het niet
helemaal donker is. Ook zie je een vaag schijnsel aan de horizon,
de gloed van Bonaire. Na twaalf uur varen laten we het anker
vallen en genieten we van een pannekoekenmaaltijd voor we
de sterren bekijken.
zaterdag
7 nov
Prachtige
zonsopgang, net te laat om een eventuele groene flits te zien.
En ja hoor, de "Hotel California" ligt naast ons,
is vannacht dus gearriveerd. Ik tel nog drie andere boten
waarvan één aan de oostkant van Saki Saki ligt.
Wat een leegte, niet te vergelijken met Nederland, hoewel
het meest westelijke wad onder Vlieland ook zo rustig kan
zijn. Hier is de bewoonde wereld op vijftig kilometer afstand,
geen wifi en geen mobieltjes. We moeten ons emailen en het
ontvangen van weerberichten via de kortegolf radio doen. Hoe
moet dat ook al weer
Ons
eerste uitstapje is naar het no name eiland - te klein voor
een naam - waar we naast liggen. Hier aan de zuidkant snorkelen
is een geweldige ervaring: twee grote midnight parrot vissen
donkerblauw met een mooie lichtblauwe tekening bij hun bek.
Nog veel meer vis tussen het koraal, maar opvallend schrikachtig.
De reden kwam even langs zwemmen: een enorme baracuda van
dik anderhalve meter komt kiijken wat ik in zijn jachtgebied
doe. We besloten geen gevecht aan te gaan...
Dan
na een drinkpauze aan boord naar Saki Saki. Nieuw voor ons
is een afdak waar de vissers aan een stok hun spullen hebben
hangen. Ze kwamen ook langs om te vragen of we een kreeft
wilden. Het eiland rond doen we vlug, er komt een dreigende
lucht aan. Bijna tegelijk met ons komt een boot van de costa
guarda aan, wij in ons blootje, zij in uniform. Ze laten ons
keurig aan boord klimmen en komen dan naderbij. Drie man aan
boord, de sergeant majoor sprak een beetje Engels en begon
formulieren in te vullen. Ook keek hij binnen naar de radio
en zo, alles bleek in orde. Na mijn handtekening stapten ze
weer aan boord van hun zwaar aangegroeide houten vlet met
40 pk buitenboordmotor. Daarna zware regenbuien en na een
half uur weer een strak blauwe lucht.
Playo
desnudo, het naaktstrand van Saki Saki
omarming
door een boom
Dode
Zee of Carieb?
geënterd
door de Guarda costa
bewijs
dat we in de Aves door de kustwacht zijn geïnspekteerd
We
varen rustig naar het volgende eiland: Curricai of Long Islandi.
Hier ligt een monohull maar het strand is lang en de vissers
onderkomens lijken te zijn verdwenen. De buren blijken Andrea
en Helena van de "Mabel" te zijn, onze Italiaanse
kennissen waarvan Joke in Curaçao nog een prachtig
sieraard, larimar in zilver gevat, heeft gekocht. Met de kano
op verkenning en inderdaad, de vissershutten zijn verwoest.
Een eenzame toiletpot valt direkt op. Op blote voeten volg
ik het paadje naar de oostkant en meteen zitten mijn voeten
onder die gemene klitjes. Ze zijn gelukkig redelijk makkelijk
te verwijderen. Er staat een driepoot met bordjes erop van
een enkele mensen/boten die hier zijn geweest, o.a. de Libertijn.
Verder opvallend veel jonge palmboompjes en plekken waar zwerfvuil
is verbrand. Het honderden meters lange strand is spierwit
en lijkt soms pootjes te hebben, zoveel vluchtende strandkrabben
zie je naar hun holletje rennen.
strandkrab
in de stress: vergeet te vluchten
poepdoos
op een door vissers verlaten eiland
In
de namiddag genieten we op het voordek van het schitterende
uitzicht: het witte strand met de palmbomen en daar achter
in de verte het grote rif. Een wijntje erbij en je praat over
volmaakt. Als de zon lager staat naar de kuip om van de laatste
zonnestralen te genieten. Plotseling vliegt een zwaluw rakelings
over mijn hoofd en zo naar binnen! Hij is ook weer snel buiten,
fladdert nog wat rond en verdwijnt weer. Zocht hij insekten
binnen?
Vroege
ochtend in het maanlicht
Het
strand is wit, het water is doorzichtig tot op de bodem. Wat
maanlicht niet allemaal zichtbaar maakt. Orion en het zuiderkruis
staan aan de zuidelijke hemel. Dan komt voorzichtig het ochtendgloren
en binnen een half uur staat een oranje zon aan de horizon.
De maan verbleekt. Tijd om naar de kant te zwemmen en op het
strand een ochtendloopje te doen.
De
nieuwe camera blijkt ideaal
De
nog in Curaçao gekochte onderwatercamera, een Canon
PowerShot D10, blijkt ideaal, zowel onderwater als boven water
en op het strand. Hij kan tot 10 meter onder water, ruim voldoende
voor het snorkelen en heeft geen onderwaterhuis nodig. Ook
heeft hij een kleurcorrectie voor onderwater zodat de plaatjes
meteen natuurgetrouw zijn. De scherpte is uitstekend en hij
kan tot 3x inzoomen en tot 12x digitaal. Ik maak een stel
foto's van de Zeevonk vanaf waterniveau.
De
"Zeelandia" op de zwarte lijst
We
werden al eerder gestoord door de oerlelijke omgebouwde vissersboot/veerpont/?
Zeelandia die de wateren van Curaçao onveilig maakt.
Dit keer slaat alles: hij komt aantuffen en laat zijn anker
zakken tussen ons en de Mabel en dreigt vlak voor de Mabel
te komen liggen. Andrea op het voordek maakt het gebaar dat
dit echt niet kan. Dat klopt, het eiland is breed zat en hij
kan op honderden meters links van ons ook beschut liggen.
Hij vaart vervolgens met het anker slepend nog dichterbij
het strand en ploegt zo de bodem onnodig om. Na eindeloos
gedoe komt hij binnen vijftig meter van ons terecht. We worden
met kijkers begluurd, een man of twintig boerenkinkels aan
boord, enkelen met een fles pils door het gangboord lopend
en zelfs een schaamteloos aan onze kant overboord urinerend.
De visser van het eiland komt langzij en de boot wordt volgeladen
met bagage, de boerenkinkels gaan duidelijk een nachtje doorbrengen
op het eiland. Voor ons is de maat vol. de betovering van
Curricai is weg. Bijna tegelijk met de Mabel vertrekken we
naar het zuiden, wij naar Isla Larga.
Eyeball
navigation blijft spannend
We
moeten door een gebied met veel koraalbanken. De pilot heeft
wel een kaartje maar meldt daarbij dat het niet volledig is.
De zeekaart en de elektronische kaart laten ook van alles
zien maar zijn niet eensluidend. Het advies: gebruik je ogen.
De banken zijn bij goed licht te zien als lichtere plekken
met bruin, dat zijn de gevaarlijke. We worden geplaagd door
schaduwen van wolken die donkere plekken aangeven die zich
echter verplaatsen. Onderweg hebben we radiokontakt met Nederlanders
die horen dat we landgenoten zijn. Het is de "Zwerver"
en ze liggen in het tweede baaitje. Ze verheugen zich op onze
komst. Als we tussen de banken door laverend bij de tweede
baai komen geen boot... Waarschijnlijk liggen ze in Barlovento
ipv Sotovento!
Roerprobleem
Dan
gebeurt er iets vreemds, de boot luistert niet naar zijn roer.
Gelukkig heb ik de twee motoren aan en kan zo een beetje sturen.
We passeren rakelings de koraalbank aan lagerwal en draaien
de baai binnen. Anker uit achter het Mangrove Island en kijken
wat er aan de hand is. Het BB-roer staat helemaal dwars, geen
wonder dat hij niet naar de roeren wilde luisteren! Eerst
maar hydraulische olie bijvullen. Met veel geklieder lukt
dat en het BB-roer draait zowaar. Dan ziet Joke dat het streepje
op de SB-roerkoning niet klopt met het roerkwadrant. Het zit
los! De oorzaak is gevonden en nadat ik hem goed vast heb
gezet doet alles het weer als vanouds!
Avondstemming
Aan
de rand van het Mangrove Island komt herhaaldelijk een schildpad
boven water om ons te begroeten. Met een heerlijk muziekje:
voor het diner de rauwe stem met maffia liederen, dan oosteuropese
zang. Het diner was Cubaans en smaakte verrukkelijk. Daarna
thee met Mozart. Jupiter en zijn manen bekeken, een vallende
ster in de melkweg. Perfekt!
Ontwaken
in de eenzaamheid
Stilte
alom, geen boten, geen mensen, geen vogels. De windmolens
draaien rustig, de zonnepanelen hebben nog even rust. We gaan
op expeditie met de rubberboot, eerst de Mangrove bay verkennen
zodat we automatisch bij het 'tiny beach' komen. Hier scharrelen
we even rond maar er is geen doorgang naar de zuidkust dus
weer verder. Door een smalle en ondiepe geul komen we in een
groter stuk water dat niet eens echt op de kaart staat. Een
kleine rog met in verhouding enorm lange stekelstaart schiet
onder ons weg. Hier geen boobies in de bomen zoals in Barlovento,
slechts een paar witte reigers en een enkele roofvogel laat
zich zien. Dan een nest pelikanen. De wat meer open plekken
bestaan toch voornamelijk uit mangrove wortels, een hele klimpartij
als je verder het land op wilt. We keren terug. We hebben
de keuze: de volgende expeditie naar het lange stand waar
ook de kustwacht zit of naar het oosten verder naar het rif
tot de oostpunt van Isla Larga.
mangrove
bos
mangrove
onder water
een
bewoner
Becune
Bay, schitterende plek (niet in de pilot!)
We
kiezen voor avontuur! Zigzaggend tussen de koraalbanken door
bereiken we Becune Bay aan de oostpunt van het eiland. We
ankeren op 2 meter wit zand op nog geen vijftig meter van
het strand. Het koraal is hier rijk aan vis en de eerste baracuda
laat niet lang op zich wachten. We gaan het eiland op met
de wetenschap dat er een drietal door Nederlanders gebouwde
forten zijn geweest waarvan nog overblijfselen te vinden zouden
zijn. Logisch dat er ook een op de oostpunt is geweest? Werd
ons naturistische leventje op Curicai verstoord, hier zijn
geen boten/mensen. Wel schoenen nodig om over de koraalbrokken
te lopen en klimmen en natuurlijk iets tegen zonnebrand! We
vinden wel gaten waarin zoet water staat en een binnenmeer
maar geen grondvesten. Op zich al een prachtige wandeling
met zicht op het rif dat in het noorden aan de horizon verdwijnt.
Snorkelen
heeft direkt succes: een kleine baracuda komt nieuwsgierig
kijken. Verder een grote ballonvis en een grote donkerblauwe
midnight parrotvis. Het kleine grut is aanwezig in ontelbare
hoeveelheden.
De
snorkeltrip naar het grote rif levert grote vissen op in flinke
hoeveelheden tussen het veelal massieve dood koraal, hoewel
hier en daar nieuwe koraalvorming te zien is.
Becune
bay, Isla Larga, Aves Sotovento
Wandeling
om de oostelijke lagune van Isla Larga
De
lagune is vrij breed en onbekend lang. De stoute schoenen
aangetrokken en gewapend met camera op pad. Een enkele vogel
te zien en te horen, een groepje pelikanen strijkt neer, een
grote witte reiger staat parmantig op wacht. Verder geen dierenleven
te bespeuren. Aan lagerwal wit schuim, waar duidt dat op?
Aan het uiteinde lijkt een soort kanaal te lopen, maar gelukkig
komt er een eind aan en kan ik oversteken naar de zuidkust
van het eiland. Hier is een soort dijk van brokken koraal
met het bekende menselijke afval: hoofdzakelijk plastic flessen.
In een flauwe bocht een soort onderwal van klein wit koraal,
dat loopt een stuk makkelijker. De zon begint al aardig aan
de hemel te stijgen en de temperatuur volgt. Het is gelukkig
nog te vroeg om te verbranden. Na een uurtje ben ik rond en
nog steeds geen tekenen van menselijke bewoning gezien.
Kustwachtschip
voor anker bij de basis
We
vroegen ons al af hoe de bevoorrading van de kustwachtpost
zou zijn. Op de zeekaart staat een airstrip maar het lijkt
wat kostbaar om voor dat doel een airstrip te onderhouden,
dan is een helicopter veel simpeler. Nu zeilen we Sotovento
uit en komen langs de basis waar trouwens ook een mooi strand
is. Aan de zuidkant is het dieper en daar ligt de AS11 voor
anker en zie je een drijvende leiding lopen naar de wal.
We
verlaten het eiland zo hoog mogelijk aan de wind maar komen
niet verder dan 160 graden. Dat betekent slagen tegen de stroom
maken naar het 15 mijl oostelijker gelegen Ave Barlovento.
Amerikanen zouden spreken over een 'weather window': rustig
water en windkracht drie. We komen weer voorbij de oostpunt,
maar nu aan de buitenkant. De branding op het grote rif is
minimaal. Het gestrande jacht meer naar het noorden en hoog
op het rif, is duidelijk zichtbaar.
Wat
later zien we een zeil aan de horizon. Als we op tien mijl
van Barlovento zitten verschijnt ook dat aan de kim. Weer
later ontwaren we nog twee zeilen en hebben we radiokontakt
met de catamaran "Baju" die we kruisen zonder ze
echt te hebben kunnen herkennen. Ook horen we de Nederlandse
"Zwerver"die trots meldt een tuna te hebben gevangen.
Voor Joke reden om ook een paar lijnen uit te zetten. Een
mijl voor Barlovento is het raak: een baracuda van 62 cm!
We zeilen de meest westelijke baai binnen, er ligt slechts
één jacht, notabene de Nederlandse "Elsa".
We
genieten op het voordek van de boobies die boven de bomen
voor ons zwermen. Af en toe wordt er een aangevallen door
een fregatvogel die niet altijd succes heeft, vaak ontsnapt
de boobie door tijdig de boomwal in te duiken. Overal zie
je het wit van boobies op hun nesten. Zijn het de jongen?
Morgen op pad met de camera's.
Tegen
de avond komen er twee vissersboten aanzetten die gelukkig
op gepaste afstand ankeren. We hebben het hier eerder meegemaakt:
een soort moederschip waar kleinere vissersbootjes hun vangst
afleveren en er rondom voor anker gaan. De volgende morgen
zijn ze dan al weer vroeg op pad. Ons diner vermeldt: een
kakelverse zelfgevangen baracuda!
Expeditie
dag
1.
Eerst naar het strand met de ruïne, het altaar met kruis
en de vuurtoren. Kontakt gemaakt met de "Elza" en
ze uitgenodigd voor de koffie met speculaastaart. Wat blijkt?
Elise en Christ gaan ook naar Puerto Rico, alleen zij koersen
naar de westkant en gebruiken dat als springplank naar Florida.
Ze zijn al eerder in Puerto Rico geweest en hebben waardevolle
tips voor ons. Zo lijkt de aanschaf van een porta potti een
handige oplossing voor de verplichte (?) vuilwatertank. Alleen,
waar haal je zo'n ding? Hij staat wel in de catalogus van
Island WaterWorld, maar we komen geen filiaal meer tegen.
2.
Bezoek aan de boobie nesten. Gewapend met camera's op pad.
Overal witte pluizige jonkies die nog niet kunnen vliegen.
Het zijn er honderden zo niet duizenden. Vanaf de Zeevonk
is goed te zien hoe de voedsel aanvoerende ouders door fregatvogels
worden onderschept. Deze jagers proberen de boobies zo te
bedreigen dat ze hun gevangen vissen laten vallen waarna zij
die oppikken.
jonge
boobie op het nest
volwassen
boobie met rode pootjes
3.
Tegen de wind en de steile golven worden we drijfnat zodra
we uit de beschutting zijn. We varen naar de kleine doorgang
in de tweede baai. Hier gaan we het eiland op. Het strandje
is bezaaid met heremietkreeften die met hun woning op de rug
zich proberen uit de pootjes te maken. We volgen het pad tussen
de meertjes door. De oevers zijn helder groen begroeid. Raar
dat er geen vogels zijn. We komen aan de zuidoever en hier
tussen de koraaldam is een verzameling gedenkstenen en -hout
van jachten die hier op bezoek zijn geweest. We komen bekende
namen tegen. Dit keer doen wij er niet aan mee, trouwens het
is moeilijk konkurreren tegen mensen die echt graveren, zelfs
in steen. Joke vindt een fles met een manifest en een potlood
erin, en wil dat wel ondertekenen.
Joke
bij het monument Isla Sur, Barlovento
4.
Naar de uiterste oostpunt via een dinghy-pass. Voorzichtig
varen we over de koraalbank heen en raken inderdaad niets.
Bij het baaitje aan de oostpunt ligt het wrak van een zeiljacht,
weer verder gehavend sedert ons vorig bezoek. Het polyester
is taai maar moet zich toch gewonnen geven. De koraaloever
is natuurlijk bezaaid met plasic flessen, schoenen en een
beetje wrakhout. De stevige deining zorgt voor fonteinen,
moeilijk vast te leggen, een digitale camera is daar meestal
te traag voor. We scharrelen er wat rond en genieten van de
eenzaamheid en de boeiende natuur.
de
ruwe oostpunt van Barlovento
5.
snorkelen bij de kreeftenbank. Hier zagen we in het verleden
vrij veel kreeften. Kijken of ze er nog zijn, hoewel de vissers
hier behoorlijk aktief waren. De mooie koraalformaties hebben
duidelijk te lijden gehad van de golven van de hurricane Omar
van oktober 2008: ook veel zand zodat de woon- en schuilplaatsen
van de kreeften nog minimaal zijn. We zien er geen, kwamen
wel in een stroom weekdiertjes terecht, gelukkig zonder nare
gevolgen.
Op
de parasailor terug naar Bonaire
De
afstand op de kaart is 58 mijl, de wind komt uit OZO 3 en
de zee is rustig. De parasailor vindt dit een uitdaging dus
tuffen we heerlijk achter onze moderne spinnaker aan. De koers
loopt net onder Isla Larga door en we zien nog eenmaal bekende
plekken voor we Sotovento achter ons laten. Het duurt vrij
lang voor we wat contouren van Bonaire zien. Intussen nog
geen vis gevangen en geen dolfijn gezien. Het water is ruwer
geworden de golven die ons van achteren optillen zijn regelmatig
boven de twee meter. De wind wordt wat minder maar eenmaal
met Bonaire in zicht worden de Willemstoren en de radarmast
snel groter, komen zelfs de slavenhuisjes te voorschijn. Een
vissersbootje - de eerste boot die we zien sinds we vertrokken
- komt op ons afvaren en gaat precies op onze koers liggen.
Wat wil hij? Denkt hij dat we een smokkelschip zijn? We passeren,
zwaaien en even later vaart hij weer verder. We ronden de
zuidpunt en de parasailor kan blijven staan, nu als echte
halfwinder vanaf de boegspriet, tot aan Punt Vierkant. Al
van verre hebben we een enorm cruiseschip zien liggen, het
is de Ocean Princess met ontelbare ramen. We motoren naar
de moorings en gaan bij Karel's bar liggen, de enige plekken
waar nog wat vrij lijkt. Het ligt dubbeldik, wat een drukte.
Er wordt vanaf de kant meteen gezwaaid, Leo en Rita en de
bemanning van de "Vaerwell", Greetje en Hans, zitten
op het terras. Na alles te hebben opgeruimd gaan we de kant
op om ook happy hour en onze behouden aankomst te vieren.
Wat een verschil met onbewoonde eilandjes! Ook de "Baju",
Heike en Stefan, spreken we. We worden meteen ingehuurd om
te helpen hun wishsbone giek die half gebroken is, de volgende
ochtend om half acht naar de reparateur te brengen. Als we
een uurtje later het cruiseschip hebben zien vertrekken zoeken
we een restaurant op, het wordt Wil's. Voor we aan de maaltijd
zitten komt al de bemanning van de "Lizzy" binnen,
Marijke en Ruud, die hier duidelijk bekend zijn. We komen
laat moe en tevreden thuis.
Rustdag
en knutseldag
We
zoeken eerst een plek op die verder van het nachtelijk lawaai
van Karel's bar ligt. Er zijn al een paar boten weggevaren
en inderdaad, voor nota bene de "Zeezot" is plaats.
Toevallig liggen Joop en Albertine net in het water en kunnen
ze helpen af te meren. Om half acht zijn we aan boord van
de aluminium catamaran "Baju" en helpen de giek
in onze rubberboot te krijgen. De zeg maar enorme surf-giek
is opvallend licht en met een stootwil aan het uiteinde als
drijflichaam varen we naar de kant. Hier staan de ouders van
Stefan met een pickup klaar, het ding op het dak op een matras
en rijden maar. Leuk dat we bij het bedrijf van een oud-Grouwster
terecht komen. Hier koop ik een aluminium pijp voor deSB-trampoline
waarvan de rail het zo langzamerhand begeeft.
Bij
het inklaren bij de immigratie wordt - natuurlijk? - weer
moeilijk gedaan. We zijn niet in- en uitgeklaard in Venezuela,
hebben alleen van de Coastguard van Sotovento een formulier.
Maar, vooruit dan maar...
Joop
als "expert" komt kijken naar de wasmachine. Hij
wil niet meer de zeep uit het bakje spoelen. Het is snel opgelost:
een stekkertje los. En passant helpt hij ook de ijskast van
wat extra ventilatie te voorzien, dat moet schelen in het
stroomverbruik. Later komen ze wat drinken en over hun ervaringen
in Puerto Rico vertellen.
Joop
repareert de wasmachine
Kultuurhonger
stillen met een concert
Joke's
honger kunnen we laven met een concert op Plaza. We zijn op
tijd, de kaarten zijn nog niet op en nat van het stevig doorlopen
hebben we zelfs nog even de mogelijkheid om onszelf aan de
bar te tracteren voor we de heerlijk koele zaal binnengaan.
Onze Estlandse vriendin, Carina, die de volgende dag mee za
zeilen naar Klein Curaçao en Curaçao zien we
even later ook binnenkomen. De twee jonge muzikanten, een
violist en een pianist, spelen voor wat ze waard zijn. In
de pauze maken we kennis met Carina's Russische vriendin Anna,
die haar aan tijdelijk onderdak heeft geholpen. Ook blijkt
Saskia die we nog kennen van hun charteren in St. Maarten
aanwezig. Toevallig hebben we net haar boekje met Caribische
recepten de afgelopen dagen op tafel gehad.
boulevard
Kralendijk met een zware bui op de achtergrond
Carina
van Karel's bar
Anna
geeft ons een lift naar Karel's bar waar we de rubberboot
opzoeken en huiswaarts keren: de kultuurhonger is voorlopig
gestild.
Carina'
s afscheid van Bonaire
Even
over achten als ik de immigratie en de douane heb geregeld
verschijnen Carina en Anya bij de steiger. Anya heeft een
aantal jaren in Enkhuizen gewoond sinds ze de Oekraïne
op haar twintigste heeft verlaten. De Nederlandse regelgeving
werd hun te benauwd en het gezinnetje met 9-jarige zoon vertrok
9 maanden geleden naar Bonaire. Ze blijkt al aardig wat Papiaments
te hebben opgestoken en ze voelt zich ook prima thuis. We
moeten nog even wachten op de komst van de derde Russische,
Katja, die we kennen als serveerster bij Karel's bar maar
nu een eigen zaakje heeft. Zodra ze verschijnt met haar 4-jarige
dochtertje halen we de rugzak en andere bagage op, waaronder
een stick van een indianen opperhoofd uit Canada of Alaska.
We maken foto's voor een Venezolaanse vissersboot die toevallig
"Karina" heet voor we met zijn allen in de rubberboot
stappen. De dames willen de Zeevonk nog wel even zien. We
drinken koffie, ze duiken zelfs in het water voor ze in het
gastenboek schrijven en beloven een bbq te organiseren als
we over een week weer terugkomen op Bonaire. Wat een warmte
en hartelijkheid!
vlnr
Carina, Carola dochtertje van Katja, Anna en Katja
Rustig
tochtje met de parasailor naar ' Klein'
In
het spraakgebruik van de ons bekende Curacaoenaren is dit
de benaming van Klein Curaçao. Met autopilot en de
parasailor is het zeilen erg makkelijk. Dan nadert het geluid
van een vliegtuig en dit keer rondt de kustwacht ons met een
echt vliegtuig in kustwachtkleuren. De dolfijnen laten zich
niet zien, de tuna die Carina belooft als sushi klaar te maken,
laat zich niet vangen. De 22 mijl gaat redelijk vlot ondanks
het magere windje. Als we de zuidpunt, inclusief daar geankerde
visser hebben gerond, kan het Parazeil in de slurf en omlaag.
Er ligt niemand! We pakken de ton van de Insulinde en zijn
te plek.
meteen
maar aan het roer
de
parasailor wordt opgeruimd
met
een beetje hulp maken we aan de boei vast
hout
verzamelen voor het kampvuur
nachtje
buiten geen probleem, geen regen
Wat
doe je op een onbewoond eiland in de tropen?
Eerst
natuurlijk een duik in het prachtig doorzichtige turquoise
water. Met een temperatuur van bijna 30 graden is het zeer
aangenaam, met een snorkel kan je rustig het koraal en de
vissen onder je bekijken. Ook leuk als een schildpad in het
vizier komt. Ze grazen in het groen en moeten regelmatig naar
boven om verse lucht te happen.
Dan
naar het strand, schoenen mee om aan de andere kant van het
eiland over de stukken koraal te kunnen lopen. De grens die
we gemaakt hebben voor het naturistenstrand is er nog, het
bordje is natuurlijk verdwenen, door mensenhanden of door
de natuur? We vullen de grens aan met grotere brokken, het
bordje komt nog, dat ligt al klaar. Even verderop nog steeds
een afgezet stukje met het woord 'EGGS' in stukjes koraal.
Hoever is het met de schildpad eieren? Zijn ze al uit of komt
het nog? We zien geen eierdoppen liggen, gaat het toch nog
gebeuren? Volgens de boeken duurt het ongeveer 59 dagen voor
ze uitkomen.
hier
in de tropen laten de zolen snel los: beetje kit en...
Bij
de zuidwestpunt veel dynamiek van het water: de golven komen
elkaar tegen en maken mooie mozaïken. Een vorm van natuurschoon
die we ooit ook bij Skagen in Denemarken zagen waar de Noordzee
en de Oostzee elkaar tegenkomen.
Aan
de oostkust grote koraalbrokken waar de zee op stukslaat.
Helaas, het is lagerwal, ligt hier ook het aangespoelde plastic
flessen assortiment. Natuurlijk ontbreken de zwarte olievaatjes
niet. Verder de gebruikelijke schoenen van allerlei makelij,
de kindersandaaltjes zijn aandoenlijk. Het wrak van de vissersboot
ligt uiteengereten door het golfgeweld, de boeg hoger op het
land. Wat is er gebeurd? Niet veel verder het wrak van de
zeilboot die hier bijna twee jaar geleden strandde. Hiervan
kennen we wel het verhaal: de schipper had teveel pijnstillers
genomen en was in slaap gevallen zonder zijn bemanning goed
te instrueren.
zo
ziet een boot er na twee jaar op het koraalrif er uit
Van
hier zoeken we hout voor het kampvuur en brengen dat bij het
strand waar de rubberboot ligt. Terwijl de dames aan het eten
gaan werken maken de mannen het vuur klaar, hoezo traditioneel
rolpatroon?. Als de duisternis invalt wordt het duidelijk
koeler in de wind en zoeken we wachtend op de bbq ingrediënten
de beschutting van de etagehut op. Wat gebeurt? Een enorme
aanval van muggen, we houden het maar even vol en besluiten
dan naar de Zeevonk te zwemmen en het vuur af te lasten. Met
de rubberboot haal ik nog even de achtergebleven spullen op
en we eten heerlijk en ongestoord aan boord.
Massageles
Een
heerlijke plek om met massage bezig te gaan. Carina is een
vlotte leerling en geniet ervan.
ontspanningsmassage
bij een onbewoond eiland
Aloë-shampoo
Carina
leert Joke shampoo te maken van aloë, kokosolie en citroen.
Het ruikt lekker.
lekker?
Dolfijnen
bij het ontbijt!
Voor
we op pad gingen zag Joke een groep dolfijnen vlakbij. We
volgden ze met de rubberboot en konden soms tot 2 meter naderen.
Een paar keer raakten we ze kwijt maar dan bleek de groep
verderop weer boven water te komen en konden we weer naar
ze toe varen. Grappig dat het af en toe duidelijk was dat
ze kontakt zochten.
dolfijnen
bij het ontbijt
Bezoek
aan de zo karakteristieke vuurtoren
Je
komt hem steeds vaker tegen in bladen over vakantie in de
tropen: de unieke vuurtoren van Klein Curaçao. Hoeveel
Nederlanders zullen hem hebben gezien? Hoeveel Nederlanders
weten van het bestaan van Klein Curaçao en waar het
precies ligt? Een paar dagcharter ondernemingen doen hun uiterste
best om hierin verandering te brengen met een frekwentie van
drie maal in de week een tocht: de bekendste boten zijn de
"Mermaid" en de "Jonalisa". Maar goed,
wij gaan bekijken hoe de nog steeds werkende vuurtoren er
van dichtbij uitziet. Hier geen diskussie over wel of niet
bemanning, dat is al lang geleden opgelost. De twee aanpalende
woonhuizen zijn al veranderd in ruïnes. De toren zelf
staat er fier bij en is al van verre, zo'n tien mijl, zichtbaar.
De roze kleur van het geheel geeft het een apart cachet, waarom
roze? In het ochtendlicht maken we de ene na de andere schitterende
foto. Heerlijk. We beklimmen de stenen trap naar het vergane
bordes. Hier kan je alleen nog lopen op de dwarsbalken, de
vloerplanken zijn te ver heen of al afwezig. Recht voor ons
de zware stalen deur met ketting en hangslot. Hij staat uitnodigend
open en de wenteltrap naar boven is zichtbaar. Natuurlijk
gaan we omhoog en stoppen bij elk raam om het kale en vlakke
eiland te bekijken. Boven kunnen we niet verder, een stalen
luik met hangslot verspert ons de toegang. Wel van hier is
de eenzame Zeevonk mooi te zien. We dalen weer af en lopen
rond het gebouw. Aan de oostkant is een rond gedeelte en een
apart hok, het toilet misschien. Een paar watergoten lopen
naar een put. Hoe zullen de bewoners aan stroom en water zijn
gekomen?
kunnen
we nog verder omhoog?
de
fraaie achterkant van het complex
De
wrakken
Het
meest opvallende wrak is natuurlijk dat van het vrachtschip.
Alleen het achterschip staat nog parmantig rechtop, de boeg
is een paar jaar geleden al losgeraakt en gekraakt en ligt
versplinterd op de kust. Nu is het gaar op de waterlijn en
bij elke golf spuit er water door een aantal gaten. Hoelang
duurt het voor hij omvalt of in elkaar zakt? We houden je
op de hoogte!
zielig
hoopje staal
Het
wrak van de tweemaster waarbij de Franse schipper gewoon in
slaap was gevallen terwijl hij de vuurtoren als waypoint had
staan - beetje dom? - ligt hoog maar ook hier weet het water
de onderkant langzaam te verwoesten. Een stuk van het gangboord
is op een drijvende boomstam gevallen en is in elkaar gedrukt.
Toch
een kampvuur!
Het
door ons verzamelde hout dat al als kampvuur klaar stond bleek
overdag aangestoken door de dagjesmensen. Het was makkelijk
om weer wat aanmaakhoutjes te verzamelen en pas na met een
badlaken de wind te hebben gevangen lukte het met de zoveelste
lucifer en cocosnootvezels om het vuur aan te krijgen. De
muggen waren laat, het vuur was al bijna opgebrand. Heerlijk
genoten.
toch
kampvuur op Klein Curaçao
Langs
de westkust naar het enige duintje
Een
echte strandwandeling die ons langs de bbq-plaatsen van de
dagboten voert. Daartussen in de paar finaal vernielde vissershuisjes,
altijd leuk voor een paar mooie doorkijkjes. Dan wordt het
strand smaller en gaat de oever over in poreus lavasteen.
Door de deining die om de hoek komt wordt de rand aan de onderkant
uitgehold en ontstaan er mini-blowholes: het water wordt er
met kracht doorheen geperst. Bij het duintje aangekomen is
het kruis in deplorabele staat, wel ligt er nog steeds een
hondenhalsband, is dit het graf van een hond? We kalefateren
het kruis wat op en gaan terug naar de boot. Heerlijk zo ongestoord
in de ochtendzon over het strand te kunnen zwerven.
de
'grafheuvel' aan de noordkant
Laatste
stuk: Klein Curaçao-Curaçao
Het
waait nauwelijks genoeg voor de parasailor, maar we komen
er. De kust van oostelijk Curaçao glijdt aan ons voorbij.
Het in aanbouw zijnde Hyatt hotel markeert nu duidelijk de
ingang van de Barbara beach. De steigers zijn verlaten. We
zoeken weer het meest nabije gebied bij de vissershaven op.
Pas bij de derde poging houdt het anker te midden van vele
andere boten.
Willemstad,
here we come!
De
bus blijkt erg verlaat wat betekent dat we nog zeker drie
kwartier moeten wachten. Een Nederlandstalige dame weet de
oplossing: we mogen in haar auto stappen en ze brengt ons
naar een bushalte vlakbij Napa aan de Caracasbaaiweg. Hier
duurt het niet lang of een klein busje komt en dit brengt
ons naar de stad. We gaan eerst naar de douane op de hoek
van de Annabaai, dan per pontje naar de overkant voor de immigratie
en het havenkantoor. Dan zijn we vrij en we snellen naar ons
terras aan het water voor een frozen cappucino.
een
steegje met beeldschone bloemen, kunstwerk van Nina Sanchez
het
carillon dat om zes uur over het Wilhelminaplein klingelt
Diezelfde
namiddag vind je ons op het terras van het Wilhelminaplein
waar we ook dineren. We komen pas in de duisternis terug en
gelukkig weet Joke net op tijd een lampje te voorschijn te
toveren als we de vissershaven uitkomen en net op dat moment
de kustwacht rib naar binnen draait en een schijnwerper op
ons richt. Oefff!
Dagje
Spaanse Water
Veel
yachties weten zich de hele dag aan boord te vermaken, een
van onze gasten gaat met de bus naar Willemstad voor sightseeing,
de dames gaan met het busje van Vreugdenhill en zijn omstreeks
twaalf uur terug met de boodschappen. Intussen zit de bemanning
van de Baerne bij ons aan boord voor de koffie. 's Middags
hebben we tijd voor massage en Carina blijkt een vlotte leerling.
Om
vijf uur is het happy hour bij de zeilvereniging Asiento en
aldaar stroomt het geleidelijk vol met veelal bekenden. Erg
gezellig, hoewel we Anya missen. We eten er en wat later gaan
we huiswaarts voor onze volgende afspraak: nachtzwemmen in
zeevonklicht. Inge en Pieter van de Baerne hadden de vorige
avond gezien dat het water helemaal groen oplichtte als je
er in zwom. En jawel, samen met hun en de bemanning van de
Kon-Tiki flitsten we groen oplichtend door het water, nog
het best te zien onder het brugdek van de Zeevonk.
Tijd
om per auto Curaçao beter te leren kennen
Na
het gebruikelijke ochtendwandelen en -zwemmen weet Joke een
autoverhuurder te vinden die omstreeks elf uur een auto komt
afleveren bij de vissershaven. We hoeven niet lang te wachten
of er verschijnen twee auto's die duidelijk naar ons toekomen.
We hebben het adres via zeilmaker Rob. Onzegast kiest gelukkig
voor de grotere vierdeurs met airco. Ons eerste doel is de
aloë farm. Hier worden we enthousiast ontvangen en we
treffen het: een bijzonder aardige vrouw vertelt op verzoek
in het Engels de ins en outs. Natuurlijk moet er ook geproefd
worden van het ruwe produkt en niet iedereen is daar van gecharmeerd.
We kopen een paar artikelen, wetend dat het ideaal voor de
huid is.
ochtendsnorkelen
bij het wrak van de "tugboot"
per
kano weer terug naar het moederschip
de
aloëfarm
de
sympathieke rondleidster
Via
een lunch bij een SubWay komen we terecht bij de grotten van
Hato. Voor ons extra interessant vanwege het orgeltje. Als
we erom vragen wordt gedraaid. Dat is genieten! Na de Indian
trail met inscripties in de grotten te hebben gelopen gaan
we richting Curaçao Marine en treffen daar Gijs die
Carina bij de Amazone had ontmoet.
geleerd
in Japan
met
liefde aan het orgeldraaien
de
rol van het orgel
De
wandeling door historisch Otrobanda levert een hoop nieuwe
informatie op en is zeer geslaagd.
voorheen
de laatste mode uit Parijs!
een
kura = ommuurde binnenplaats met een fraai gerestaureerd jeugdcentrum
het
waterfront van Punda
Het
eiland over naar Westpunt
Onderweg
wat hongerig en slaperig, misschien hebben ze bij het mini
museum koffie? Helaas niet, maar de smoothies smaken uitstekend
en dat bij een partijtje poolen dat door de dames wordt gewonnen.
niet
eerder vertoond: Joke aan het biljart
Het
wordt rustiger op de weg, we komen in het noordwesten. Het
natuurpark Shete Boka gaan we in waar we verwelkomd worden
door een aantal leguanen die op de bezoekers afkomen. Een
dreigende donkere lucht komt snel naderbij en als we bij de
eerste boka zijn moeten we daar binnen schuilen. Een prachtige
doorkijk met bulderend water is ons deel. Wel is het warm
onder de grond en zodra we zien dat de regen is opgehouden
gaan we naar de volgende boka, die waar een groot dal is waar
menigeen zijn naam in koraalstenen neerlegt. We verrassen
Carina ermee. Een licht regenbuitje houdt ons niet tegen om
de vrij steile trap af te dalen en de natural bridge van Curaçao
te bewonderen. Ook hier komen de golven met geweld binnen,
een indrukwekkend schouwspel. De laatste boka die we doen
is boka pistol en inderdaad af en toe zijn het ware kanonschoten
en spat het water tientallen meters omhoog. Boka kanon zou
een betere benaming zijn.
schuilen
in de grot van de boka
je
kunt overal schuilen
verbaasd
en gelukkig
Boka
Pistol
We
rijden naar het dorpje Westpunt en lopen even naar de klip
waar durfals naar beneden springen. Op dat moment niemand
aktief en de leden van ons kleine gezelschap stonden niet
te popelen. We bezoeken playa Santa Cruz waar enige aktiviteit
is. Het bouwsel van het kleine restaurant is duidelijk weer
een stap verder. Ook is er nu een grotere drijvende steiger.
Alleen het drukke baasje is er niet en we besluiten elders
een rustig strand op te zoeken. We komen terecht bij San Juan
waar je bij het oude vervallen landhuis 5 dollar mag betalen
om een van de drie stranden te bezoeken. Het wordt de middelste
en er staat slechts een auto. We nemen een snorkelduik, heerlijk
water, vrij kale bodem, niet veel vis.
Bezoek
aande pilot-whale/griend
Sully,
de door twee soortgenoten aan wal gebrachte pilotwhale is
er nog steeds. De Zwitserse Patricia heeft oppasdienst en
nodigt ons uit om een kijkje te nemen.
Sully,
de pilot-whale met zijn enige speelgoed
Patricia
legt uit wat er tijdens de wacht moet gebeuren
Bezoek
aan Dinah Veere's kruidentuin
Helemaal
in het oosten bezoeken we de kruidentuin, altijd al een wens
van Joke geweest. We boffen, vanwege de vraag
of de rondleiding in het Engels kan gaat Dinah hem zelf geven.
Wat een sprankelende vrouw! We leren weer van alls over de
inheemse kruiden alhier en we hebben genoten van de rondleiding!
Zingend namen we afscheid.
Dinah
met een speciaal tandenpoets twijgje
de
grote zaal met een prachtig dak
Het
uitvaren van de "Westerdam"
De
Westerdam van de Holland America Lijn ligt pontificaal achterstevoren
tussen de pontjesbrug en de Nederlandse driemaster "Eendracht"
aan de overkant van de St. Annabaai. hoe moet hij nu naar
buiten? Het toeval wil dat hij net losmaakt als wij aan de
kant van Otrobanda passeren. De moeite waard om even te stoppen
om te zien hoe hij het doet. Nou, gewoon achteruit varen!
de
Westerdam in zijn achteruit
Hoe
breng je een gast onder op Curaçao?
We
klaren uit waarbij de immigratie natuurlijk moeilijk doet
omdat we iemand willen achterlaten. Ze geeft het eerdere logeeradres
op en het wordt geaccepteerd. De man in kwestie komt echter
niet opdagen dus gaan we zoeken onder de yachties. We komen
uit bij de "YouYou", een jong Pools stel. Patricia
weet misschien een apartementencomplex waar ze tijdelijk terecht
kan. Hun boot is te klein en ze gaan pas in februari richting
west. Bij het apartementencomplex worden de dames ontvangen
door de Cubaanse eigenaresse die toestemt, ze kan er blijven.
we
brengen Carina naar de Limestone apartments
de
bemanning van de "YouYou" ontfermt zich over Carina
Onverwachte
terugreis naar Bonaire
De
planning was een nacht op Klein Curaçao als tussenstop
en de volgende dag naar Bonaire. Het weerbericht was ongunstig:
20-25 knopen wind pal tegen voor de komende dagen. Je vraagt
je af of het wel zinvol is om te vertrekken, er zijn immers
ook vliegtuigen? We gaan toch en sluipen langs dekust op de
motor tot bijna aan de punt van Curaçao, dan maken
we slagen naar de vuurtoren van Klein en jawel, het schiet
niet echt op met stroom, wind en golven tegen. Na een paar
uur zijn we pas halverwege en overleggen hoe verder: doorworstelen
en in het donker aankomen op Klein om daar de volgende ochtend
in het donker te vertrekken om te proberen voor het donker
na een zware tocht - 25 knopen tegenwind - op Bonaire aan
te komen. Onze gast gaat volledig akkoord met een vliegreisje
Curaçao-Bonaire en we betalen ieder de helft. We keren
om en binnen een uur liggen we in Fuikbaai, klandestien weliswaar,
benieuwd of we de kustwacht op bezoek krijgen. Om in het schemerdonker
bij deze wind en golven de ingang Barbarabeach te nemen, dat
kunnen ze niet van ons verwachten.
De
Fuikbaai is een populair weeknddoel van Curaçaose booteigenaren,
maar nu zijn we alleen, de laatste boot vertrekt vlak voor
het invallen van de duisternis. De eenzamepelikaan zit weer
op zijn nachtplek, een enkel vleermuisje waagt zich al naar
buiten en langzaam sterven de vogelgeluiden uit.
Natuurlijk
gaan we op verkenning in de vroege ochtend: dit keer op de
landengte die de baai van de zee beschermt. We zien om halfacht
buiten de Mermaid en de Insulinde stuiteren, beide op weg
naar Klein C. Geen aangename tocht voor de opvarenden! De
landengte komt uit bij een kunstmatige dijk met daarachter
de golfbaan van het Hyat hotel in aanbouw! De sproeiers doen
al hun best om een groene grasmat te onderhouden. Als we teruglopen
naar de rubberboot komen we de security tegen doch hij rijdt
door zonder ons lastig te vallen. Hoe zal dat volgend seizoenzijn
als het hotel geopend is?
We
zien een sleper en een loodsbootje aankomen duiken, de kustvaarder
de tew laden lag gaat vertrekken en een ander komt binnen.
Mooi om dit schouwspel van redelijk dichtbij in het golfgeweld
te mogen aanschouwen. De kustvaarder kon met moeite met sleepboothulp
door de uitgang naar buiten komen, dwarswindendwarsgolven
probeerden hem op lagerwalte zetten. Omdat hij nog geen vaart
maakte een griezelige situatie. Maar ze hadden het eerder
gedaan, dat was duidelijk. De lege kustvaarder kon nu naar
binnen en deed dat zonder sleepboothulp, wij waren toen al
door het gat naar buiten geslipt, richting Barbara beach.
We
werden van verschillendeboten hartelijk toegezwaaid toen we
het Spaanse Water weer invoeren op zoek naar een geschikte
ankerplaats. Later hoorden we dat ze ons hadden zien vertrekken
met veel wind en ons moedig vonden onder die omstandigheden
naar Bonaire te varen.
We
regelden via telefoon en internet een ticket naar Bonaire
voor onze gast en kondenweer onbezorgd genieten vanwat Curaçao
te bieden heeft. Het werd voor hem nog een extra dag stappen
in Willemstad, tenslotte raak je daar nooit uitgekeken. De
dag daarop stond om vijf uur 's morgens de taxi klaar bij
de vissershaven zodat hij tijdig op het vliegveld kwam. Einde
van drie fantastische weken waarin ook wij veel nieuwe ontdekkingen
deden.
