Reis
naar de zon deel 105
Genieten
op Curaçao
dinsdag 25 november - dinsdag 8 december
Onverwacht
weerzien Carina
We
namen een paar dagen geleden afscheid en dachten elkaar nooit
weer te zien: zij ging verder trekken door Zuid Amerika en
wil zelfs naar Antartica! Wij vertrokken naar Bonaire en blijven
in de Carieb zo lang we het hier naar ons zin hebben. Zijn
we plotseling weer terug op Curaçao! Vanaf nu zien
we elkaar elke ochtend om zeven uur voor ons hardlopen en
snorkelen. Zij heeft een kano van Limestone tot haar beschikking
en peddelt ermee naar het surfstrandje. Terug moeten we haar
een paar maal slepen vanwege de pittige tegenwind. Joop van
de Zeezot is ook van de partij en nog veel later ook Anita
van de Aura.
Avondje
babysitten bij een walvis
Joanekke
van de Witte Raaf regelt de oppas voor de half juli gestrande
walvis bij Zanzibar strand. Hij zou 3-5 jaar oud zijn en wordt
al gauw Sully genoemd, naar de piloot die zijn vliegtuig in
de Hudson baai zo nnerzette dat alle passagiers het overleefden
en het vliegtuig bleef drijven. Het beest moet worden bewaakt
zodat er geen ongelukken kunnen gebeuren. Ook wil hij graag
geschrobt worden. Wij krijgen de wacht van 6 tot 8 's avonds.
We gaan wat eerder omdat hij omstreeks half zes door George,
de duikleider van de Dolphin Academy gevoederd wordt. We treffen
Mario en vriend van de Aura. Het strand met ligstoelen, een
bar en een restaurant stroomt langzaam leeg als de zon de
horizon begint te naderen. We worden verwend met een schitterende
groene flits die niet ongemerkt blijft bij de nog aanwezigen.
George komt nog steeds niet om te voederen, Sully gaf niet
aan geschrobt te willen worden en was weinig aktief. We bestelden
een diner en nuttigden dat aan het tafeltje op de post. Heel
romantisch toen de bijna volle maan boven de palmen uitkwam
en de ober ook nog een kaarsje kwam brengen. Dan komt George
aan met een bootje, gaat op zijn buik aan de rand liggen en
in het bijna donker zien we hem het voederen doen, praten
en vertroetelen. Dan heeft hij tijd om met ons kennis te maken,
hij blijkt een bijzonder aardig persoon. Ook demonstreert
hij hoe het beest te schrobben en vertelt dat het de bedoeling
is dat hij naar het aquarium te San Diego gaat waar zeook
al twee vrouwtjes hebben. Het is tot heden niet gelukt om
hem bij een kudde te krijgen die hier regelmatig langs de
kust komen. Wel gaat hij elke ochtend achter de speedboot
naar buiten maar komt weer braaf terug. Geen wonder, hij weet
dat hij op tijd zijn haring krijgt!
Meditatie
bij volle maan
Brigit
nodigt ons uit om samen met haar deel te nemen aan de maandelijkse
vollemaan meditatie aan het water in de villawijk Jan Sofat.
Daar is een dame zeer aktief en organiseert steeds weer een
ander soort meditatie. Als we aankomen zitten er al zo'n vijftien
mensen op hun meegenomen stoelen in een kring. De kring wordt
alsmaar groter tot we met 27 mensen beginnen. We zitten een
tijd met de wederzijdse buren hand in hand om zo de energie
door te geven. Het heeft wel wat maar echt mediteren, dat
is mij niet gelukt. Na afloop een bekertje thee en een koek.
Mijn buurvrouw rechts blijkt een sympathieke donkere dame
te zijn en we komen aan de praat. Blijkt ze in Leeuwarden
te hebben gewoond in de wijk waar ik ooit gewerkt heb!
Sinterklaas
verrassing: Zeilen met de Kon Tiki
Ilona
en Johan gaan met hun Catana 44 binnenkort op pad. Behalve
de autopilot doet alles het, de zeilen zijn aangeslagen, tijd
voor een proefvaart. We laten ons graag uitnodigen en samen
met Tom, Canadees maar oud- Nederlander, Gerard van de Boekra,
Inge en Pieter en Randy van de Baerne en Carina die de komende
week met ze mee mag naar Porto Cabello, Venezuela, gaan we
op pad. Het is hobbelig buiiten en de vrij lichte catamaran
- hij zou maar 8 ton wegen - stuitert behoorlijk, mede omdat
hij een prima snelheid bereikt. Johan, sinds pas een paar
weken aan boord weet al aardig de lijnen te bespelen, lastig
als je maar één elektrische lier hebt met een
achttal lijnen ernaast. Na terugkeer iedereen voldaan en Inge
suggerreert dit te vieren met een Chinese afhaalmaaltijd.
Iedereen akkoord, de crew van de catamaran Antedon, Richard
en Gera wordt ook uitgenodigd. Joke haalt haar trekzak met
tekstboeken op en het duurt niet lang of de eerste Sinterklaasliederen
schallen over het Spaanse Water. Daarna het hele repertoire
shanties, geweldig!
Meditatie
op hoog niveau
Dit
keer worden we door Paula van de Sortilege utigenodigd. We
vragen Carina ook mee. De meditatie vindt plaats in een zaal
met boedistische figuren op de wand geschilderd en een arsenaal
van muziekinstrumenten op de grond uitgestald naast een professionele
geluidsinstallatie. Het wordt dit keer een Shamanistische
meditatie met veel geluid en weing woorden. We gaan op een
kampeermatrasje liggen en met ongeveer 15 mensen gaan we beginnen.
Op de achtergrond eerst alleen ritmisch snel trommelen, dan
komen er allemaal geluiden bij. Hoogtepunt is het plaatsen
van een geluidschaal op je buik die regelmatig aangeslagen
wordt. Ook het ruisen van water boven je hoofd is interessant,
je voelt de waterdruppels. Met een stemvork worden je oren
verwend. Kortom, na twee uur roerloos liggen ontwaak je en
kom je weer in het heden met hulp van een glas thee. Geweldige
ervaring! Hier komen we vaker in de toekomst!
Zwaan
kleef aan in de vroege ochtenden
We
maakten het al eerder mee: steeds meer belangstellenden voor
het vroege ochtendgebeuren in de vorm van kanoën, trimmen
of wandelen en snorkelen bij het direktiestrand. De vaste
deelnemers Inge (Baerne), Joop (Zeezot) en Carina worden nu
aangevuld door de bemanning van de Aura (Anita, Simon, Mario
en vriend), Albertine (Zeezot), Johan en Ilona (Kon Tiki)
en Randy (Baerne) zodat we met 13 man het Kabrieteneiland
enteren en het direktiestrand onveilig maken. Anita rent met
Carina, Joop en mij mee, de rest wandelt. We genieten met
volle teugen! Geen octopus, inktvis, spotted drum of hogfish
is veilig voor ons.
Afscheid
van Willemstad
Altijd
fijn om weer met de lijnbus naar Willemstad te mogen, dit
keer om uit te klaren. Het betekent ook dat we tussendoor
tijd hebben om op het terras van Vienna café een frozen
cappucino kunnen te scoren, onderwijl kijkend naar schepen
die in- en uitvaren. Maar ook de Telegraaf en het Antilliaans
Dagblad lezen zodat we weer een beetje op de hoogte zijn van
het wereldgebeuren en niet te vergeten, het plaatselijk gebeuren.
Niet dat we van het laatste veel snappen, maar toch.
