Reis
naar de zon deel 107
Rondreis
Amerikaanse Maagden Eilanden
zaterdag 16 januari - zondag 24 januari 2010
Klaarmaken
voor de volgende reis
We
hebben nog de ochtend tijd voor boodschappen en lopen het
stadje Charlotte Amalie (Deense prinses) in op zoek naar de
markt. Onderweg worden we weer aangesproken door taxichauffeurs
en verkopers die voor hun winkel staan. We zijn te laat voor
de markt, doen wat beperkte boodschappen bij een klein kruideniertje
en spoeden ons naar het Green House vanwaar je schitterend
uitzicht hebt over de baai. Dit duurt niet lang, een zware
regenbui daalt neer en de rolluiken van het restaurant moeten
worden gesloten omdat de regen naar binnen waait. De baas
spreekt een paar woorden Nederlands, heeft duidelijk bij het
ons bekende Green House filiaal op St. Maarten gewerkt. Als
de bui over is varen we naar de Marina waar achter een grote
supermarkt moet zijn. Met wat hulp vinden we hem en Joke gaat
uit haar dak nu blijkt dat hier wel alles is te krijgen. Als
ze klaar is belt ze onze taxichauffeur - hij gaf ons twee
dagen geleden zijn kaartje - die binnen tien minuten voor
rijdt en ons vervolgens naar het vliegveld brengt.
Aankomst
St. Thomas
We
halen onze nieuwe crew op van het vliegveld. We hoeven niet
lang te wachten, het vliegtuig uit Philadelphia landt net
als we komen aanrijden. Er heerst een bijzondere sfeer in
de verder kale aankomsthal: bij de uitgang staat een jongen
met een blad vol proefglaasjes guyaverum en een solomuzikant
zorgt voor een nog warmer welkom. We worden direkt herkend
al is het ruim acht jaar geleden dat ze meevoeren op het wad.
Na de bagageafhandeling stappen we in de gereedstaande taxi,
die ons vervolgens naar de marina brengt. Het valt ze meteen
op dat we links rijden, gevaarlijk bij het oversteken: als
Nederlanders hebben we de verkeerde reflex we kijken automatisch
naar links. Onze rubberboot kan het aan: alles, bagage, levensmiddelen
en vijf man in één keer naar de Zeevonk.
de
muziek staat klaar
de
rum staat klaar...
De
noodzaak van een parapluie
Het
regent de volgende morgen, de hemel is grijs, de top van de
nabije berg in de wolken. Geen zeilweer. Als het na de koffie
en een spelletje domino even droog is snellen we naar de kant.
Halverwege worden we al weer ingehaald door de volgende bui.
We rennen naar het Green House restaurant waar het een drukte
van belang is. Geen wonder, er liggen vijf cruiseliners in
de haven en wat moeten die arme touristen anders als het regent?
Geen sukses met de wifi hier, de code die ze geven haalt niet
de vereiste acht tekens. Na de cheesecake en een cappucino,
waar we trouwens lang op moeten wachten want een van de koffiemachines
was kapot en de andere kan de drukte niet alleen aan, gaan
we weer op pad. De Mainstreet is vol langzaam rijdende open
taxibusjes en toeristen lopen op de trottoirs in plastic of
met een parapluie. Mijn rugzak met laptop wordt nat en in
een winkel waar we even schuilen wordt me een parapluie aangeboden.
Eigenlijk heb ik zo'n ding altijd overbodig gevonden maar
om nu mijn spullen door de regen te laten verpieteren, da's
niet slim. Het wordt een zwarte windvaste, tien dollar.
voeren
van cheesecake
grappig
huisje: een mini-toeristenbureau
en
een mini-kustwachtboot (maar wel snel)
dagelijks
een paar cruiseliners in de baai
Bezoek
aan Hotel 1829
Op
zoek naar de 99 steps komen we langs een statig hotel. De
naam is me al bekend, ik krijg al dagen gratis wifi via 'hotel
1829 guestrooms'. Hier moet je ook zijn voor een rondleiding
door Blackbeard's kasteel volgens een bord. We strijken neer
op een eenvoudig terras waar de kolibri's rondom de bloemen
bemonsteren en we een mooi uitzicht over de baai hebben. Een
Amerikaanse komt enthousiast op ons af, blijkt een vaste klant
van het hotel. Ze adviseert ons hier het speciale rumdrakje
te proberen en de kennelijk eveneens (?) wat aangeschoten
ober helpt ons er even later aan. De wifi lukt nu wel en naast
de spelregels van domino zoeken we ook de dubbele regenboog
in wikepedia op. Het weerbericht lijkt goed voor de hele week,
bij windfinder een veelbelovend zonnetje maar met weinig wind.
We hoeven gelukkig geen grote afstanden te overbruggen, dus
dat komt wel goed. We vinden uiteindelijk wel de 99 steps
maar de moed ontbreekt om de glibberige uitgesleten treden
te bestijgen, we weten niet waar het op uitkomt en moeten
dan ook weer terug. Via het gouverneursgebouw met zijn typisch
Deense
wachthuisje - rood met hartjes in de zijkant - dalen we weer
af. Je begrijpt, we komen niet droog aan op de boot.
Na
regen komt zonnenschijn
Het
heeft nu drie dagen geregend, een onbekend verschijnsel voor
ons. Hoort dit weertype bij St. Thomas of bij dit jaargetijde?
Goed, de eerste cruiseliner arriveert al voor zevenen, vrolijk
verlicht. Er zullen er nog twee volgen. Onze sportierve gasten
liggen al vroeg in het water en na het ontbijt maken we de
Zeevonk zeilklaar. Tegelijk met dagcharter catamarans kiezen
we het ruime sop. Er staat een zuidoostelijke windkracht 5
en de zee is choppy, zoals dat hier heet. De eerste slag brengt
ons naar Buck island waar in een zeer beschutte baai al een
paar piraten tweemasters liggen met opvarenden van de cruiseliners.
Na een paar slagen komen wij bij ons doel: een eilandje aan
de oostpunt van St. Thomas met een zeer beschutte baai en
goede snorkelmogelijkheden volgens onze pilot. Intussen is
het eindelijk het normale prachtige zonnige weer geworden
en kunnen we heerlijk genieten van het glasheldere water.
De thermometer wijst 28,2 graden aan, het water nabij de kust
voelt nog warmer. Na een mooie cowfish kom ik drie grote inktvissen
tegen die op hun eigenzinnige manier bewegen. Het koraal ziet
er mooi jong en fris uit, veel kleine visjes er omheen. een
van onzegasten komt opgetogen terug, ze heeft een ook voor
ons bijzonder, rozeblauw visje gezien dat achterstevoren in
het zand verdwijnt.
de
yellowhead jzawfish en zijn holletje; het lijkt meer op een
kolibri
Joke
ontdekt het visje ook en ziet kans om het diertje fotografisch
vast te leggen en kan later in ons vissenboek opzoeken waarmee
we te maken hebben: yellowhead jawfish.
De
kano gaat natuurlijk ook te water en we peddelen om de hoek
naar het rif waar nog een flinke deining op loopt. Indrukwekkkend
en wat is de kano een heerlijk vervoermiddel, je kunt er werkelijk
overal mee komen. We brengen ook een bezoekje aan het nabije
strand en vinden daar mooie schelpen en fossielen. Altijd
weer jammer dat je ze niet mee naar huis mag nemen. De zon
staat hoog aan de hemel en brandt behoorlijk. Een verkoelend
windje maakt het leven op de boot aangenaam.
Tijd
voor massage!
We
hebben nu vier mensen aan boord die massage kunnen geven,
wat een weelde! Ik krijg een stoelmassage op een geimproviseerde
stoel. Ideaal voor de rug maar mijn schouders en voeten hebben
het er wat moeilijk mee, de houding is duidelijk niet zoals
het hoort. De voetzoolmassage is ook nieuw voor ons. En als
Joke een overheerlijke strijkmassage op de massagetafel krijgt
is het duidelijk dat we een kreatieve week tegemoet gaan.
We
blijven hier overnachten en maken ons wat zorgen over de nabije
boot waar we de hele dag geen tekenen van leven hebben gezien
en waarvan het luik wel openstaat. Pas later op de avond komt
eindelijk een bootje aanvaren. Het dunne sikkeltje van de
drie dagen oude maan is dan net onder. Voor we te kooi gaan
nog even een blik op de sterrenhemel vanaf de trampolines.
De
vroege ochtend gebruiken we om met de rubberboot naar het
rif te varen om daar te snorkelen. Het is meteen raak: twee
roggen laten zich zien.
Kennismaking
met St. John
We
motoren het kleine oversteekje tegen de stroom in naar de
Cruz baai waar de "hoofdstad'" van St. John is.
De nog flinke golven uit het zuidoosten laten ons lekker rollen.
Veerbootjes met hoge snelheid varen af en aan. Prachtig weer,
we zijn de regen snel vergeten. Het is druk in de baai en
we ankeren helemaal voorin met een achteranker erbij om niet
tijdens onze afwezigheid door zijwind op de rotsen te worden
gezet. Voor we naar de wal gaan komt een Amel met Oostenrijkse
vlag aanvaren, het zijn Sabrina en Hannes van de Cayenne die
we het afgelopen jaar op Union Island en Carraicou ontmoetten.
Ze roepen al 'Henk' vanuit de verte dus eerst maar even begroeten.
Bij
de pier is het druk, passagiers voor de veerboten staan in
de rij. Op het plein in de muziektent ketelmuziek, een heerlijk
welkom. We zoeken eerst het toeristenbureau op. Een oudere
zwarte dame - op haar kaartje staat 'senior officer' - staat
ons te woord. Ze voorziet ons van folders en duikt zelfs in
een la en haalt daar flesjes rum uit. Of we thuis maar even
willen vertellen hoe aardig de mensen hier zijn.
Het
imposante gebouw van het parkbeheer staat aan de noordelijke
kant van de baai. Ook hier een warm welkom, dit keer van iemand
die vertelt dat haar grootmoeder 'Molenaar' heette toen ze
hoorde dat we uit Nederland kwamen. Leuk kontakt en we gaven
haar ons kaartje. Voorzien van nog meer informatie over het
eiland gingen we op zoek naar een supermarkt en een restaurant
om te lunchen. We lieten ons het inlandse bier goed smaken
en de lunch was ook voor ieder prima.
De
volgende ankerplaats die ons is aanbevolen is de Caneelbaai.
Hier is een duur resort, ooit door een Rockefeller gesticht.
De dames gaan per kano. We komen onderweg langs een onofficieel
naaktstrand (volgens het nieuwe boekje). Naturisme op dit
eiland is bij de wet verboden. Ach, verlaten strandjes genoeg.
In de baai niet veel ruimte en we ankeren op de hoek. Prima
wifi-ontvangst is ons deel. De duisternis valt snel in, de
maan is al weer wat dikker. Aan de overkant van de zeestraat
flonkeren de lichtjes van St. Thomas.
Ons
tweede onbewoonde eiland met zandstrand: Durloe Cays
We
zien niet ver van ons een eilandje waar je volgens de kaart
overdag gebruik mag maken van een mooring, mits niet langer
dan 60 voet en maximaal drie uur. Het zonnetje begint er te
schijnen en wij anker op om de eerste zonnestralen daar te
ondergaan. We zwemmen naar het strandje en onderweg begint
Joke te schreeuwen: "haai"! Dit keer komt ze niet
met grote snelheid het water uit maar blijft fotograferen,
dapper? Ook de anderen zien de haai en een paar grote tarpons.
Verder is het water vol met klein grut, echt wolken. Zo'n
grote vis hoeft maar met de bek open vooruit te zwemmen en
zijn maaltje is binnen. Het is een echt zandstrand met de
restanten van een betonnen pier waar pelikanen graag op poseren.
We maken er mooie plaatjes van.
overzicht
van de baaien van St. John
wolken
vis, voer voor haaien?
daar
is hij!
snorkel
aan de wilgen
Als
de drie uur om zijn en niemand onze plek opeist blijven we
lekker liggen. De zon wordt steeds uitbundiger. Een tochtje
met de kano rond het eiland, eerst tegen wind en stroom in,
is een heerlijk vermaak. Opvallend is dat dit eiland geen
palmboom bezit. Wat het trouwens wel heeft is wifi-verbinding:
het resort aan de overkant heeft een sterk signaal en is binnen
bereik.
Pas
later in de middag, na een paar overheerlijke massage sessies,
zoeken we de volgende plek op: Cinnamon Bay. Vlak voor ons
pikt een Amerikaan de laatste vrije mooring in zodat wij gedwongen
worden te ankeren. Omdat we denken dat een nachtje mooring
$15 kost, niet echt vervelend. Wel apart dat als wij in ons
blootje te water gaan, daar ook iemand te water gaat. Als
we terugkomen blijkt de Amerikaan weggevaren te zijn. Ons
achterlatend met de vraag of hij zijn mooring niet vertrouwde
of ...?
We
snorkelen naar een klein eilandje weaar we zo'n beetje achterliggen.
Ons anker ligt bijna werkeloos op de bodem, de ketting gaat
van koraalblok tot koraalblok. Veel grote vissen bij het eilandje.
Als we uitgekeken zijn naderen van twee kanten Engels kwekkende
snorkelaars vanaf het strand. Tijd om bootwaarts te gaan.
Een schitterende avondlucht verwent ons even later. Dit keer
geen groene flits, dat zou de derde in korte tijd geweest
zijn.
Op
pad: museum, restanten suikerfabriek en natuurpad
We
varen naar het strand, trekken de rubberboot hoog op en gaan
richting openbare weg. Het archeologisch museum ligt direkt
aan het strand en blinkt uit door zijn eenvoud. Veel scherven
uit allerlei tijden. Daarna passeren we een aantal borden,
o.a. een met de vermelding dat nudity niet toegestaan is op
het strand. De lucht wordt ineens donker en niet lang daarna
barst een echte tropische bui los. We schuilen in de kleine
supermarkt, smullen en passant van cocoskoeken. Als het weer
droog is steken we de weg over en komen bij de resten van
een suikerfabriek. Vandaar loopt een nature trail het bos
in. Meest opvallend: een paar Deense graven van vroegere families
van plantage eigenaren.
waarom?
ruïne
suikerrietfabriek
Deense
families in de tropen: tombe van ene Anna Margaretha
geankerd
voor het strand Cinnamon Bay
doorkijkje
Tijd
om weer verder te varen, dit keer naar het eiland Whistling
Cay. Er is een boei vrijgekomen, dus nu is het onze beurt
om dit kleine eiland te bezoeken. Volgens het boekje moet
het snorkelen daar fantastisch zijn. Onderweg passeren we
een megajacht met een heuse glijbaan van 3 etages hoog, belachelijk!
nooduitgang
of speeltje?
Vanaf
de mooring hebben we een boeiend uitzicht: je kunt net tussen
twee smalle kloven doorkijken naar de Narrows. Ook is er een
ruïne van een huis aan de oostkant van het eiland, misschien
een leuk kanodoel. De enige andere boot vertrekt na korte
tijd en we hebben het rijk alleen, Textiel overbodig! Kortom,
weer vele mogelijkheden om ons te amuseren.
We
gaan meteen te water, nieuwsgierig naar wat deze plek ons
brengt. Het zicht is niet optimaal en het koraal is lang niet
zo mooi als bij Durloe
Cay. We klimmen het kiezelstrandje op en hebben een
mooi uitzicht. Het is er heerlijk toeven in de middagzon..
Een rondje om de rots met de eenzame palm kan ook nog. Dan
roept Joke weer "haai" en snellen we naar haar toe.
Helaas weer te laat, de haai is gevlogen. Tijd om lekker te
luieren op de trampolines met een glaasje, een nieuwsgierige
schildpad te bewonderen voor we nog een keertje gaan snorkelen.
paradijs
op Whistling Cay: slechts één palmboom
Dan
komt Joke met een volgend plan: doorvaren naar een volgende
baai met weer andere mogelijkheden. Het is een paar mijl,
tegen de wind in dus motoren. We zien de BVI's (Britse Maagden
eilanden) nu tegenover ons: Sopers Hole op Tortola en een
cruiseschip bij Jost van Dyke. De onderlinge afstanden zijn
maar kort, een boeiend zeilgebied waar we de komende week
nog vele tochten zullen maken.
Als
we de Leinster Bay binnen varen zien we een kleine tien boten
aan moorings liggen en nabij het strand zijn nog zeker vier
witte Park moorings vrij. We kiezen voor de mooring die het
dichtst bij het strand ligt, zodat we behoorlijk wat vrijheid
hebben en zwemmend naar het strand kunnen. Opvallend veel
Canadezen hier trouwens. Joke en een van de gasten kanoën
naar het vlotje met ëen groene vlag en de borden "mooring
pay station" om daar de $15 voor de nacht te betalen.
Voor de duisternis toeslaat komt de trekzak te voorschijn
en schallen onze liederen over het water. Is dat de reden
dat het motorjacht dat dichtbij ons aan een mooring vastmaakte,
weer snel vertrok? We zullen het niet weten. Na een zwempartij
en een strandwandeling in het donker komt het diner met scampies
op tafel en vloeit de wijn rijkelijk. Wat een leven!
Strand
Leinster Bay
Het
regent zwaar in de nacht, de rubberboot hangt scheef en is
voor 1/3 vol. De dames gebruiken het regenwater uit de dinghy
om hun gewassen haar te spoelen. Ze zwemmen tot onder de uitvoer
van de dinghy waarop ik de stop eruit trek. Ze krijgen per
persoon een flinke straal zoetwater over hun hoofd.
rubberboot
halfvol water
en
spoelen met regenwater uit de dinghy
Mijn
eerste gang is Yoga op het voordek, op de catwalk. Daarna
zwemmend naar het strand voor een stel loopoefeningen en nog
wat Yoga. Het strand is maar honderd meter lang, een duurloop
zit er niet in. Dan na het ontbijt de filters van de watermaker
schoonmaken. Intussen gaat de crew op landexpeditie: een gerestaureerde
suikerrietfabriek aan de westkant van de baai moet zeer de
moeite waard zijn.
Verkassen
naar Waterlemon Cay
Het
is een paar honderd meter verder, maar zeer de moeite waard.
We liggen nu naast het eilandje met een zwemgebied tussen
de vaste wal en royaal om het eilandje heen. Waarom? Het is
een zeer goed snorkelgebied volgens het gidsje van St. John:
predikaat "excellent". Er wordt een wandeling beschreven
die hier eindigt en men van een strandje rond het eiland kan
snorkelen. We zien dan ook steeds meer mensen die kant op
gaan en zodra de mooring daar vrijkomt weten we wat ons te
doen staat.
Het
blijkt een geweldig snorkelgebied met prachtige kleuren koraal
en sponsen en ook een groot aantal vissoorten. Joke ontdekt
weer voor haar nieuwe soorten, slakjes en noem maar op. Een
van de gasten komt nog een haai tegen, is ook helemaal enthousiast.
Een andere gast stapt net niet naast een zeeëgel en heeft
geluk: slechts vier stekels in de zijkant van zijn voet. We
maken na de lunch nog een keer het rondje, het blijft fantastisch,
wat een rijke onderwaterwereld.
We
besluiten nog een nachtje te blijven. Met de kano wordt de
$15 naar het Pay Station gebracht. Tijd voor massage op het
voordek en genieten van het weergaloze uitzicht op de verschillende
eilanden: Tortola, Jost van Dyke, St. Thomas, St. John en
een aantal kleinere. Wat een plek.
of
je maar wilt betalen voor een nachtje aan een mooring
het
betalingsbewijs
Laatste
vaardag
Natuurlijk
beginnen we met een rondje Waterlemon Cay. Met groot sukses:
onder de boot drie prachtig zilverwitte remona's met grote
zuignapop hun kop. Bij het eiolandje zelf een grote schildpad
met een amputatie van zijn linker voorvlerk en een dikke barracuda
die niet echt dichtbij wilde komen en het hazenpad koostoen
ik zijn richting opging. Even lekker zonnen op het nu nog
verlaten strrandje vanwaar een paar pelikanen in de bomen
te zin zijn. Ook een leguaan zit al lekker in de ochtendzon.
Joke
maakt ook weer wat bijzonders mee: een klein visje zwemt met
haar mee tot aan de boot, cirkelt om haar heen, schiet voor
haar duikbril langs. Ze kan hem niet terugvinden in het grote
vissenboek. Wat nu? Adopteren?
sierlijke
remoras onder de boot
schildpad
met amputatie
strandje
van Waterlemon Cay
leguaan
in de bosjes
pelikaan
op de rotsen
Jokes
adoptievisje
Klaarmaken
van de Zeevonk en na een vers bakkie maken we los. Windkracht
1 achter de bergen. We varen de Narrows in en moeten een stuk
dobberen voor de wind weer terugkomt. Dan naar Congo Cays
in het westen. Bijzonder isnu dat de wind SSW 3-4 is. We varen
Congo Cays voorbij en draaien dan tussen Lovango Cay en Congo
Cay en kiezen een mooring bij het strand.
grensgebied:
links BVI's met tortola, rechts St. John USVI
Te
water, maar de zeebodem is hier veel minder fraai dan de vorige
plek. Hele scholen kleine visjes, een dode haai en een enorme
tarpon levert het snorkelen op. Ook drijft een losse mooring
tegen de kant. Rapporteren?
Na
de lunch gaan de dames het eiland op en lopen een stuk landinwaarts.
De golfcar is verdwenen, kennelijk bewoning aan de andere
kant. Ze komen niemand tegen. Als ik ook op pad wil komt net
een boot met duikers vlakvoor ons liggen en is het gedaan
met de rust.
avondlucht
over de USVI's
Aankomst
Red Hook, St. Thomas
Na
een heerlijke zeiltocht varen we de voor ons onbekende baai
binnen. Overal boten aan moorings wat ankeren op zo'n 10 meter
diepte en rekening houdend met 180 graden draaien van de wind
niet eenvoudig maakt. Pas bij de derde poging liggen we redelijk
tussen de andere boten en kunnen we met gerust hart naar de
wal voor ons laatste gesamenlijke avondmaal. Even een probleem
met de ligplaats voor de dinghy: ze zijn niet erg gasstvrij:
$100 boete bij de eerste steigers. Helemaal achterin is een
dinghydock voor gasten. Dan op zoek naar een geschikt restaurant.
Het wordt Molly Malone (zingen we ook vaak). Het eten smaakt
prima al blijkt de biefstuk louter uit gehakt te bestaan.
Met het ijsberenspel hebben we ook sukses: weer drie nieuwe
leden.
Tot
slot
Na
een heerlijke rustige en windstille nacht een warm ochtend
zonnetje. Nog een laatste duik, dan verder met inpakken, fotoos
overladen, gastenboek schrijven. We hebben samen een fantastische
reis gemaakt, St. John is een topper! Het afscheid valt zwaar.
Joke geeft als aandenken een fles heerlijke guave rum mee.
Kunnen ze thuis nog nagenieten.
