Reis
naar de zon deel 108
Amerikaanse
Maagden Eilanden, deel II
maandag 25 januari - zaterdag 20 februari 2010
De
onrust van de baai van Red Hook
Er
komt meer wind en tegen de avond beginnen ook golven op te
bouwen. Om ons heen stuiteren de monohulls. In feite lig je
aan lagerwal in deze baai. Hoe wordt dat in de nacht? We hebben
voldoende ketting uitstaan, dus afwachten maar. Hopenlijk
hoeven we niet midden in de nacht te varen. Het gaat goed
al moet ik er twee keer uit als ik de ketting hoor schrapen
in een zware windvlaag. Om half zeven beginnen de veerboten
weer te varen: veel kabaal en flinke golven. Wat doen we hier?
We
varen na het ontbijt weg. Er zijn weinig redenen om deze omstandigheden
een week lang te trotseren en als je weet dat het overal rustiger
ligt dan is de beslissing helemaal eenvoudig. Ongeveer gelijktijdig
haalt een Canadees echtpaar ook het anker op. Ook zij zijn
de aanstormende golven beu. We motoren het stukje tegen de
wind in en bij de hoek rollen we de genua uit, en we zeilen
door de smalle geul bij Christmas Bay waar het flink stroomt.
Dan volgen we de zuidkust van St. Thomas met windje achter
en maken 6-7 knopen. We zijn ook nog getuige van een groot
zeiljacht op de motor achter ons die eigenlijk niet voor een
veerboot wil uitwijken. Maar hij is zo ook een motorschip
en pas na hevig toeteren van de veerboot zien we hem bijna
haaks uitwijken. Waarom de veerboot precies deze koers moet
varen lijkt pesterij, immers de zee is breed.
De
kust trekt voorbij, we zien mooie baaien en leuke ankerplekken
achter een rif. Ons doel is Charlotte Amalie, daar hebben
we alles bij de hand, ideaal om vandaar uit het eiland te
gaan verkennen. Al van verre zien we twee grote cruiseliners.
Het is duidelijk een favoriete plek voor de toeristen. We
ankeren te midden van andere al dan niet bewoonde boten. We
zijn weer 'thuis'. We kunnen heerlijk nagenieten op rustiger
water van onze recente rondreis.
We
zien - hoe is het mogelijk - een paar Nederlandse vlaggen:
de Lizzy, de Maru en de nog onbekende New Create. Na een bezoekje
aan de eerste, Rudie en Marijke, komt Irwin van de Maru buurten
en aan het eind van de middag willen we de opvarenden van
de New Create uitnodigen maar dat loopt faliekant anders:
ze hebben net oliebollen gebakken en we moeten aan boord komen
om ze te proeven. Hans en zijn Amerikaanse vrouw Joy zijn
van onze leeftijd en zwerven ook al een tijd rond. Als later
ook Irwin arriveert en Rudie en Marijke ook aan boord stappen,
notabene me twee flessen champagne, dan zijn de oliebollen
met poedersuiker niet lang veilig meer. We zijn echt thuis.
Op
zoek naar het grootste cruiseschipter wereld
De
"Oasis of the Seas" is momenteel het grootste cruiseschip
ter wereld met een kapaciteit van 5400 gasten en 2150 bemanningsleden.
Het schip is gebouwd in 2009 in Finland en is 350 m (1181
ft) lang en 45 m breed. Het heeft verschillende basketbal-
en volleybalvelden, een fitnesscenter, een iceskating rink,
een joggingtrack, een mini golfcourse, een rock climbing wall,
vier zwembaden en tennisbanen aan boord. We weten niet of
hij vol is maar het is wel druk in het stadje, temeer daar
er ook nog twee andere grote jongens liggen. We lopen richting
Crown Bay om de grootste cruiseliner ter wereld te aanschouwen
en zien hem al hoog boven de huizen uit torenen. Thuis zoek
ik het schip op het internet op. De aandrijving van drie elektrische
pods van elk 30.000 pk zegt al genoeg om je nieuwsgierigheid
op te wekken?
de
350 m lange "Oasis of the Sea"
Terug
met een dollarbus en we dwalen heerlijk door het labyrinth
van supersmalle steegjes tussen de voormalige pakhuizen. We
strijken neer op het terras van Hotel 1829, een leuke plek
om te internetten. Aan de bar maken een stel jongedames veel
lawaai. De ober, die ons herkent, legt uit dat ze als gidsen
van het Blackbeard kasteel een prima dag hebben gehad.
een
labyrinth van steegjes en binnenplaatsjes
Op
bezoek bij de Cayenne
We
zagen de Oostenrijkse Amel "Cayenne" een stuk achter
ons liggen en wetende dat ze van de BVI's komen hebben we
een aantal vragen, met name over de cruising permit, het invoeren
van vlees en het al dan niet verplichte gebruik van poeptanks.
We
worden meteen enthousiast door Hannes en Sabina aan boord
uitgenodigd. Het is heerlijk om het zangerige Oostenrijkse
accent van Sabina aan te mogen horen. We hebben elkaar veel
te vertellen en met rumcola en een paar flessen rode wijn
en overheerlijke knoflooksaus wordt het laat en schiet ons
diner er bij in: aankomst Zeevonk 22.30 uur! We krijgen hun
gastenboek met veel foto's van andere zeilers mee, huiswerk!
de
Oostenrijkers Sabrina en Hannes op de Amel "Cayenne"
Omdat
zij wel een goede wifi ontvangst aan boord hebben besluiten
wij te verkassen naar een plekje bij hun in de buurt. Ook
handig dat we dan nabij het dinghydock komen te liggen. De
volgende ochtend vroeg anker op en jawel, een prima wifi-ontvangst
op drie computers!
Winkelen
Altijd
gevaarlijk als je grote winkels bezoekt, dit keer staat de
Cost-U-less op ons verlanglijstje. Er is altijd wel wat van
je gading te vinden, dus komt de creditkaart aan bod. De open
dollarbus brengt ons tot voorbij de oprit en we moeten een
stukje teruglopen. Geen probleem, we zien eerst een Home Depot,
een bekende zaak die alle bouwmateriaal verkoopt.
Eenmaal binnen zijn we onder de indruk van het assortiment:
veel meer dan het filiaal op Curaçao. Mijn aandacht
gaat naar de kleine compressors waarmee je met een slang en
een mondstuk de onderkant van je boot makkelijk kunt schoonmaken.
Hij moet dan wel zuivere ademlucht geven, mag niet een olie
gesmeerde zijn, heb ik begrepen. Ook interessant zijn de kleine
airco's. We hebben goede ervaringen, op de werf in Curaçao
was zo'n apparaat echt noodzakelijk. Ze staan hier voor $109,
kapaciteit 5000 BTU. Een ongelooflijk laag bedrag.
geweldig
grote hal van Home Depot
een
schatje
airco
8000 BYU; een schatje?
twee
snelheden, geen lawaai: niet duur
De
Cost-U-Less is op het zelfde bedrijventerrein, is meer georiënteerd
op voedsel en vooral in grote hoeveelheden. Ideaal als je
moet inslaan voor een groot gezelschap, alvast voor volgende
maand dus in de peperdure BVI's. Weinig elektronika, weinig
gereedschap. We lunchen in het enige eetpaleisje aldaar, niet
gezellig, geen kwaliteit.
Als
we naar de grote weg afdalen nog een interessant gebeuren:
een auto rijdt met groen licht de weg op en neemt de verkeerde
kant. De bestuurder heeft het pas laat in de gaten, maar komt
toch zonder kleerscheuren aan de goede wegkant! Voor een Europeaan
of Amerikaan een vreemde situatie op dit eiland, stamt nog
uit de Zweeds-Deense tijd waarschijnlijk.
stukje
baai van Charlotte Amalie; de Zeevonk rechtsboven
Onderweg
passeren we nog een grote zaak: K-markt. We gaan er de volgende
dag naar toe en zowaar ze hebben een elektronika afdeling
met de zo broodnodige cartridges voor de printer!
Onderhoud
van het ankergerei
Als
ik de kettingbak leeg haal, vier ankers, meer dan 100 meter
ketting en een stel landvasten, dan valt meteen een bult roestige
ketting op, die zelfs aan elkaar vast zit. De hamer moet er
aan te pas komen om de brok roest het luik uit te krijgen.
Gelukkig zijn er ook vele meters niet roestige ketting bij.
Tijd om het een en ander overboord te zetten.
meer
dan honderd meter ketting, niet allemaal meer bruikbaar
Verplicht
sloepenrol op de cruiseliners
Af
en toe zit de baai vol met gele bootjes. Het zijn de reddingsboten
van een cruiseliner die aan het oefenen zijn. Er moeten zo'n
150 man per boot in passen, waarschijnlijk als haringen in
een ton.
van
welke planeet komen ze?
Ontmoeting
op het zebrapad
Wat
denk je als je van achteren in je zij wordt gekieteld bij
het zebrapad? Het zijn een blije Wendy en Graham van de Canadese
"Bravo 2". Ze zijn net terug van de BVI's en zagen
de Zeevonk natuurlijk direkt liggen. Met Graham deed ik de
reddingsaktie van de Honeybee bij Puerto Rico, daarvoor lagen
we als buren in Salinas. We nodigen ze uit voor een drankje
bij Hotel 1829. De ober herkent ons, weet dat dit al de derde
keer is en ik hoef maar vier vingers op te steken of hij weet
dat zijn specialiteit 4x wordt verwacht.
Bravo
2: Wendy en Graham aan de blackbeard special
Vanaf
het terras zien we een viertal kolibri's heen en weer vliegen.
Eentje gaat speciaal voor de foto op een nabij takje zitten.
een
van de pijlsnelle kolibries
Na
de 99 steps te hebben beklommen komen we bij het kasteel van
Blackbeard. Helaas, al gesloten. De beeldengroepen erom heen
zien er prachtig uit.
het
Deense wachthuisje bij de gouverneur
het
fort van Blackbeard
inzameling
voor Haïti
kanonnen
bij het afval?
kanon
als decoratie
Het
oude Deense fort van 1629 is afgesloten, moet worden gerestaureerd.
Bezoek
aan Buck Island
Een
paar mijl buitengaats ligt een tweetal kleine eilandjes waarvan
de grootste, Buck Island, een paar beschutte baaien met gratis
dagmoorings heeft. Iemand vertelde ons dat er veel schildpadden
zitten en het water er glashelder is. We rollen de genua uit
en hoog aan de wind varen we de baai van Charlotte Amalie
uit. We zien ook twee dagcharters dezelfde kant op gaan: een
tweemast piratenboot en een catamaran. Bij het eiland aangekomen
zien we nog een grote rubberboot met duikers en een gewoon
jacht liggen maar er lijken nog moorings vrij. Met de wetenschap
dat ze alle maar kort blijven motoren we naar het baaitje.
Dan stopt de BB motor plotseling. Tank leeg? (helemaal vergeten
naar te kijken). Een forse bui nadert uit het oosten. Ik pak
een tank uit het gangboord (nog diesel uit Curaçao)
en vul de tank terwijl Joke de kop in de wind houdt. Ontluchten
en weer starten. Vergeet het maar. Pas als ik de leiding leeg
blaas richting tank, zie ik uit de brandstof slang belletjes
komen: de aanvoerslang is gescheurd! Als dat euvel verholpen
is loopt de motor weer normaal en pakken we een mooring, goed
uitkijkend naar de tientallen snorkelaars die hier rond dobberen.
Nu
kunnen we verder met de ankerketting. De verbinding van de
goede stukken is zomaar gefikst, de nieuwe ijzerzaag doet
wonderen. Dan om de vijf meter merken en we hebben vijftig
meter gebruiksklaar.
Intussen
zijn we alleen overgebleven, de charters zijn alle vertrokken.
De zon schijnt dus tijd om de snorkels te pakken. Direkt onder
de boot een rog die het zand aan het omwoelen is, even verder
een tweetal grazende schildpadden. Dat gaat goed! Weer verder
nog meer schildpadden en een wandelende conchschelp met veel
vooruitstekende poten, voelsprieten en ogen op steeltjes???
Dit kan niet de vaste bewoner zijn maar wat dan wel?
conch
met inwoning
Het
koraal is niet van grote kwaliteit, het zandstrandje is klein
maar fijn en met schoenen aan kan je ook het eilandje nog
verkennen. 's Middags komen de dagcharters weer met een nieuwe
lading snorkelaars. Allemaal een drijfsetje en juf wijst de
schildpadden aan. Echt massatoerisme. Als deze golf voorbij
is blijven we nog even eenzaam nagenieten voor we de genua
weer uitrollen. Jammer, maar het is verboden hier aan de mooring
te overnachten.
Halverwege
gaat de 60 m roestige ketting overboord, hier heeft niemand
er last van. Natuurlijk blijft hij net hangen aan een lijn
van de bridle en moet de pikhaak er aan te pas komen. Dat
lukt ten dele maar dan blijft de pikhaak door het gewicht
en de snelheid hangen en moet ik hem uiteindelijk loslaten.
Ik geef hem een flinke duw mee en even later zien we hem achter
ons drijven. Zeil inrollen en motorend terug. Een goede man
overboord oefening. We vinden hem snel na hem toch even uit
het oog te hebben verloren.
de
roestige handel kan het beste overboord
Bij
Charlotte Amalie aangekomen beginnen net de twee grote cruiseliners
aanstalten te maken om te vertrekken. Ze moeten even wachten
op een motorjacht dat net de baai binnenvaart en zijn helikopter
aan dek laat landen. Ze hebben al drie keer geblazen - "ik
vaar achteruit" - maar hun trossen zitten nog aan de
wal en we zeilen rustig door, de baai in. We ankeren een stuk
oostelijker, 's morgens waren we door de politie gesommeerd
wat verder van de baan van de watervliegtuigen te gaan liggen.
de
cruiseliners klaar voor vertrek
een
van de twee watervliegtuigen aan het starten
Drie
bikini's, twee stekkers en 15 m telefoonkabel: wat gaat er
gebeuren?
We
moeten nog even benzinetanken voor de buitenboordmotor van
de rubberboot. In de zeer luxe marina komt meteen een patrouilleboot
op ons af. Benzine tanken mag! Onder de boeg van de voorste
van de drie cruiseliners vullen we de tank en gaan nog even
de walop voor een RS-232 stekker. We komen langs een bikiniwinkel
en eigenlijk heeft Joke een nieuwe nodig. Ze neemt alle tijd
en met drie voor de prijs van twee komen we weer de winkel
uit.
Om
de notebook buiten als plotter te kunnen gebruiken - wel handig
met al die riffen - moet hij aangesloten worden op de GPS
en liefst ook op de andere instrumenten. Een GPS-stick lijkt
makkelijk, maar die hebben ze niet en je mist de andere informatie
ook. Bij Radio Shack vind ik mijn stekker en koop meteen een
snoer erbij. Joke ziet de juiste accu voor haar camera.
de
feestelijk verlichte cruiseliners zijn dit keer laat
Caneelbay
We
motorzeilen met weinig wind tot het zuidelijkste punt van
St. Thomas, dan kunnen de motoren uit en gaan we richting
nauwe doorgang bij Christmas Bay. Er komt een veerboot van
de andere kant, wij houden zoveel mogelijk SB wal en hij vindt
de ruimte niet voldoende om gelijkertijd ook de doorgang te
nemen. Hij stopt, toetert een paar maal. We kunnen niet veel
meer en zeilen door. Zijn we halverwege, komt een van de snelle
veerboten ons achterop en passeert ons met veel golven. Meteen
er achteraan nog een speedboot. Wat een drukte! Eenmaal weer
het wijde water op zeilen we richting St. John en komen uit
bij de Caneel baai. Hier een verrassing: prima wifi-ontvangst
van Caneel resort. We kiezen uiteindelijk een plekje tegenover
de Honeymoon beach en de Salomon beach. In de gids van St.
John worden ze beschreven als: "its seclusion has made
it our unofficial nudist beach". (maar het is wel officieel
verboden volgen de Park regels!)
Het
uitzicht rondom is werkelijk geweldig: Jost van Dyke (BVI)
in het noorden met daarvoor een paar kleine eilandjes met
zandstranden, St Thomas in het westen met 's avonds de lichtjes,
een paar eilanden in het zuiden en natuurlijk St. John naast
ons. De Salomon Beach is klein maar heeft een paar scheefstaande
palmbomen die overdag voor de nodige beschutting zorgen.
In
het maanlicht en windstilte is het geluid van de krekels pure
muziek. Om weg te dromen.
Hollands
onderonsje
De
volgende dag komt de Lizzy ons achterop en zien we later ook
de New Create liggen. We nodigen ze uit voor een drankje en
een zelfgemaakte pizza. Marijke neemt haar trekzak mee en
na het eten spelen Marijke en Joke samen, Joy en ik zingen,
de twee andere heren zijn niet overtuigd van hun eigen zangkunst.
Naturistisch
bezoekje aan Salomon Beach
Dit
keer met de kano, het zwemmen de dag ervoor was iets te ver
al kwam ik een mooie gespikkelde rog tegen en een kleine baracuda.
Fototoestel mee om te zien wat het verbodsbord te melden heeft.
Het plaatje eronder waarvan ik dacht dat het iets met mensen
was, blijkt een verbod op flessen. Het bord zelf heeft een
regel waarvan het eerste woord is verwijderd... Het bord aand
de noordkant geeft uitsluitsel: "nudity". Na Yoga
en zwemmen voldaan naar de boot terug.
de
Salomonbeach
zoek
het verschil:
het
kan een boete opleveren...
De
genuarol loopt regelmatig stroef
In
het zonnetje- later de brandende zon - op het voordek en de
boegspriet de lijn die de roller aantrekt eraf gehaald. Terwijl
ik een blokje wil monteren een windvlaag en de genua rolt
volledig uit! OK, dan ook maar de genua omlaag omdat hij wat
scheuren vertoont aan het onderlijk. Het lukt in één
keer, dit keer hoef ik niet de mast in om de vastgelopen traveller
een handje te helpen. Het kan allemaal in je blootje en even
later ziet Joke op het strand een bloot echtpaar hun baantjes
hardlopen. Je begrijpt, we voelen ons hier thuis! Geen wonder
dat we de massagebank weer te voorschijn halen. Dit keer geen
strijk- of stoelmassage zoals een paar weken geleden, maar
gewoon een ontspanningsmassage die wat dieper gaat. We voelen
ons weer in het paradijs.
Naturisch
Yoga en Callenitics op het strand
We
gaan vroeg zodat we ongestoord kunnen genieten van de heerlijke
boslucht, het geluid van de branding, het vochtige zand. We
hebben allebei een boek mee om de draad weer serieus op te
pakken. Je voelt je al doende een ander mens worden. Waarom
niet elke dag een uurtje er voor uit trekken?
's
morgens Callanetics en
Yoga
op ons strand
We
snorkelen langs het rif en Joke komt zowaar een octopus tegen!
Het koraal is duidelijk in de herstelfase. Het visgehalte
is niet groot. Als we terugkeren komt een groepje mensen het
strand op. De betovering is verbroken. Aan boord aan een vers
bakje koffie. Wat een heerlijk begin van de dag.
De
terreur van de veerboten
Al
vroeg in de ochtend komen de eerste veerboten voorbij: snel
varende wat ouderwets aandoende motorschepen die proberen
over hun boeggolf te klimmen. Het effekt laat zich raden:
ze produceren grote golven. Deze vaak steile golven die kort
achter elkaar komen rollen door tot aan de mooringplekken
langs de kust en als je verkeerd ligt rol je enorm. Deuren
klappen en alles wat los ligt beweegt. Een keer was het wel
heel ernstig: een fles net opengemaakte witte wijn wist om
te vallen en bijna een halve liter kostbaar vocht verspreidde
zich over de vloer, ondanks de kurk!
altijd
haast en veel golven
Het
zijn veerboten naar en van de BVI's, de Caneelbay vlakbij
ons - we zagen zelfs lege veerboten passeren - en Cruz bay
en natuurlijk Red Hook en Charlotte Amalie.
Maar
als 's nachts de wind wegvalt en de stroming je een andere
kant op stuurt dan begint de terreur van de mooringbal: hard
plastic dat tegen de romp stuitert en een enkele keer onder
de romp door schiet.
dong,
dong, dong vooral 's nachts
Ontmoetingen
bij de supermarkt
Zien
we een bekend gezicht bij de kassa. Wie is het ook alweer,
we kennen zoveel mensen van boten dat we soms, zeker bij onverwachte
ontmoetingen, het gastenboek erbij moeten halen. Gelukkig
hebben we vaak visitekaartjes uitgewisseld, dan weten we ook
de namen. Dit keer zijn het Frank en even later ook Dörte
van de Elan. Zij zijn liefhebbers van de Dominicaanse Republiek
en gaan er binnenkort weer naartoe. De ontmoeting is hartelijk
en we blokkeren het pad in de super. Een duitstalige groet
en als we later kennismaken blijken het Thomas en Ulrike van
de Toriba te zijn. Ze zwerven hier ook rond. We nodigen ze
uit voor ons happy hour op Salomon beach, ons naturistenstrand.
Ze zijn enthousiast maar hebben naar het lijkt al andere afspraken.
We komen ze wel weer ergens tegen. Ze hebben vragen over Curaçao,
onze thuisbasis in de zomer.
Geslaagde
reparatie genua
Onze
lichte genua heeft een los onderlijk en voor we hem kunnen
gebruiken is reparatie zinvol. We plakken en naaien alles
weer keurig aan elkaar en hijsen hem met enige moeite in de
voorstag. Schoten eraan en klaar om met halve wind te zeilen
richting Christmas Cove, de ankerplaats bij Great St. James
island, aan de zuidoostpunt van St. Thomas.
Bijzondere
momenten in Christmas Cove
Hadden
we het 's morgens tijdens een overheerlijk bakje koffie met
speculaas aan boord van de Lizzy, die even langs kwam om uit
te klaren, over hun ontmoeting met een hert op St. John, dit
keer zijn we zelf de gelukkigen. We liggen geankerd in de
noordelijke helft nabij het strandje, zitten met een wijntje
in de namiddagzon te genieten van het landschap voor ons als
we plotseling een grazend hert aan de bosrand zien. Wel heel
onverwacht op een onbewoond eilandje. Hoe kom dat dier daar,
zijn er meer? Onze theorie is dat ze geïmporteerd moeten
zijn uit Europa of Noord Amerika, voor overzwemmen wat we
regelmatig in het Princenhof bij Eernewoude zagen, lijkt het
te ver. We maken natuurlijk wat foto's en genieten met de
verrekijker van dit bijzondere gebeuren, temeer daar hij aan
de waterkant zout water komt drinken.
drinken
herten zout water?
Intussen
is de zon als een rode bal achter de wolken verdwenen en neemt
het licht snel af. Aan het strand kabbelen de golfjes, hier
geen grote golven, zelfs niet als een late veerboot door de
smalle geul passeert.
Eenmaal
donker zien we binnen het kwartier de overdadige lichtjes
van twee cruiseliners in de verte die uit Charlotte Amalie
komen en westwaarts varen. Voor we te kooi gaan nog even de
prachtige sterrenhemel bekijken.
Terug
naar Charlotte Amalie
Het
is het lot? Heen hadden we wind tegen, normaal voor hier,
nu is de wind west 2-3 en hebben we hem weer tegen! We motorzeilen
en na een rustig tochtje draaien we de baai van Charlotte
Amalie binnen. Onderweg zag ik een lichte plek in het water,
kijk ik op de elektronische zeekaart, varen we precies langs
een ondiepte van 2,4 m! We ankeren achter de Cayenne, Sabine
en Hannes blij op het achterdek.
We
drinken een middagbiertje en bespreken de gang van zaken voor
de volgende dag: ze gaan trouwen! Wij mogen de fotoreportage
verzorgen en krijgen hun camera mee om vast te oefenen.
Na
de winkels in de Mainstreet afgezocht te hebben naar een geschikt
dominospel als huwelijkskado eerst naar Irwin op de Maru,
even bijpraten. Babette is nog steeds in Nederland.
Naast
de Cayenne ligt nog een Oostenrijker, de "Amigo",
we gaan kennismaken en pas na een heerlijke fles witte wijn
gaan we verder. Helga en Rene verwennen ons.
Intussen
zijn ook de getuigen gearriveerd: de Indecent met George,
Kimberly en een gaste, Maribel uit Puerto Rico. Net op tijd
dus, ze waren eerder verwacht maar moesten uit Puerto Rico
komen waar hun dochter trouwde.
Tegen
donker weer op huis aan na deze sociale overdaad. Wat een
overgang!
Joke
gaat aan het werk om een fles champagne om te toveren tot
een tekst bestaande uit knipsels, ooit van Jelka geleerd.
Het
trouwfeest van Sabine en Hannes
Vroeg
uit de veren, rubberboot schoonmaken en bijpompen. Balonnen
met de Oostenrijkse kleuren monteren en de bruid ophalen.
Tegelijkertijd maken ook andere rubberboten los en in optocht
naar de steiger. Hier wacht Hannes met vers ijs; de champagne
gaat in het ijs en we lopen in konvooi naar het gebouw waar
de plechtigheid gaat plaatsvinden. Onderweg doet Sabine haar
speciaal voor deze gelegenheid aangeschafte hoge hakken uit
en gaat blootvoets verder. Hannes snelt naar de bloemenzaak
voor het trouwbouqet en wij gaan vast door de veiligheidspoort.
Als alles is geregeld mogen we het zaaltje binnen en even
later verschijnt de rechter in toga. Zij maakt een plezierige
indruk en nadat ze de voornamen heeft opgeschreven met extra
oefenen op de Oostenrijkse houdt ze haar betoog. Een mooie
plechtigheid, voor de buitenwacht film ik het met een fotocamera.
Kan het echtpaar zelf ook de Engelse tekst nog eens doornemen.
de
plechtigheid
We
halen de champagne op en strijken neer in het park bij de
marina. Heerlijk weer voor het buitengebeuren en het duurt
niet lang of de eerste kurk knalt enthousiast hoog tussen
de palmen door. Veel later drinken we koffie bij de koffiebar
van de marfina, buitengewoon gezellig, voertalen Engels en
Duits. De serveerster blijkt onze voorbuurvrouw te zijn, ze
herkent ons van de gele catamaran. Het nabije restaurant wordt
duidelijk klaargemaakt, voor ons! We verhuizen en worden verwend
met vele heerlijkheden. Echt feest! Mijn tafelbuurman Paddy
blijkt een innemende persoonlijkheid die momenteel solo zeilt
met een Privilege 42, de "Le Chat Beauté"
de Gelaarsde kat).
Joke
biedt met een korte tafelrede het kado aan, het wordt met
enthousiasme ontvangen. Na een overheerlijk dessert is het
feestmaal ten einde en zoeken we onze rubberboten weer op.
Thuis sorteren we de foto's en filmfragmenten en maken ze
klaar voor kopiëren. Later komen Sabina en Hannes de
films bekijken en wisselen we de foto's uit. Intussen hebben
zij al het een en ander op hun website
gezet.
Joke
overhandigt het kado
Happy
hour met muziek in de Marina Grande
We
gaan met zijn zessen op pad, er moet een concert zijn in het
grote marinakomplex. Inderdaad is men bezig een flink podium
met zeer veel professionele apparatuur op te bouwen. We strijken
neer bij onze koffiebar en krijgen daar te horen dat we om
zeven uur weg moeten zijn of anders $40 moeten betalen. We
drinken daar onze biertjes en rumpunches terwijl men de geluidsapparatuur
test. Het is duidelijk, geen muziek voor ons. Tegen zevenen
na een warme hap lopen we terug en komen voor een gesloten
hek te staan. Dat betekent terug naar de hoofdingang, een
flink stuk lopen. Vreemd, op een bord staat dat het hek open
is tot 11 uur p.m.
Een
mooi kado op mijn verjaardag
De
waterpomp van de watermaker lekt en nu slaat zelfs de watermaker
af. Er moet wat gebeuren. Een email naar Electec op St. Maarten
wordt niet beantwoord, die naar Spectra in Californië
wel. Het komt er op neer dat de pomp moet worden vervangen.
Zover ik weet hebben we een reserve aan boord en na enig zoeken
komt hij te voorschijn. Het vervangen gaat geroutineerd hoewel
Murphy wel steeds in de buurt is. Uiteindelijk doet hij het
en maak ik een uurtje water.
Feest
aan boord
Onze
vrienden Joop en Albertien van de Zeezot zijn gearriveerd.
Toeval bestaat niet. We vieren met zijn negenen mijn verjaardag.
Helga komt met een fles als pop vermomd in de kleuren rood/wit/blauw.
Sabine heeft een heerlijke appeltaart gebakken met vijf kaarsjes
voor het blazen. Albertien heeft een slinger gemaakt van allerlei
hartig snoepgoed. Wat zijn ze allemaal kreatief! De appel/perzik-taart
moet er als eerste aan geloven en is verrukkelijk. Joke zorgt
voor een speciale drank, een mix van cranberry sap en bubbeltjeswijn,
ze mogen het testen,als proefkonijn. Rene wil het ook proberen
met een flinke slok rum erin. Het lijkt prima en de schalen
met borrelhapjes gaan eervol ten onder. Het diner met tortilla's
en ijs toe en dan komt de trekzak te voorschijn. We hebben
helaas nog geen Duitstalige liedjes op het repetoire, de Engelse
liedjes zijn gelukkig internationaal bekend en ook de nederlandstalige
worden, weliswaar met oostenrijks accaent, meegezongen.
Weer
afscheid
We
gaan weer verschillende richtingen op en alleen Irwin blijft
achter. Wij motorzeilen naar St. James waar we de Amigo treffen.
Heerlijk rustig weer, de zon gaat oranjerood onder en de hemel
produceert nog vele mooie kleuren. Een avond met mooie sterrenhemel
en een paar dagen oude maan. In de verte de lichten van St.
Thomas.
Ochtendgloren
Heel
rustig komen de kleuren weer terug. Een paar vroege vogels
vertrekken, helaas voor hun, zonder wind. Het hert laat zich
ook weer zien terwijl Joke op korte afstand onderwater de
nodige vissen verschalkt. Het water iswerkelijk glashelder,
je voelt bijna de stekels van de vele zeeëgels onder
ons.
Rene
en Herta willen het strandje onderzoeken op hertesporen. Ze
hebben in Oostenrijk ervaring met bruine beren maar proberen
ze niet te vangen: "teveel vlees".
De
eerste dagcharters komen aangepeesd, zo'n vijftig man gaat
met zwemvest aan tegelijk op snorkeltour. Onze rust is tijdelijk
verbroken. Maar na een uurtje zijn ze weer met veel lawaai
vertrokken. Misschien om een nieuwe ploeg op te halen?
Naar
St John, uitklaren
Onze
'vakantie' begint af te lopen. We zeilen naar Cruz bay op
St. John waar we eerst naar het grote gebouw van het parkbeheer
gaan. Kijken of onze zwarte dame met een grootmoeder Molenaar
aanwezig is. We hebben een brandende vraag: krijgen we als
62+ korting op het liggeld? Haar kollega laat een formulier
zien waarop duidelijk staat dat het voor Amerikanen is. Ze
belt naar iemand die dat bevestigt, jammer!
Bij
de douane hoeven we alleen het witte strookje van het inklaren
in te vullen en af tegeven. Geen stempel of iets. We staan
buiten voor we het weten. Over een bezoekaan immigratie wordt
niet gesproken.
We
zeilen naar Leinster bay waar we weer aan een mooring gaan.
Even later krijgen we bezoek. Het zijn de enige Fransen hier
temidden van uitsluitend Amerikanen, het zijn Fransen die
we kennen van Trotuga, Venezuela. Ze gaan richting New York.
Eevn
later komen de Amerikanen die opdeze baai passen, vrijwilligers
die wederzijdse vrienden de senioren korting gaven. Joke legt
vhet voor doch nu zijn ze duidelijk: alleen voor Amerikanen.
Naar
de BVI's
We
motoren naar de overkant, Sopers Hole op Tortola, BVI's. Overal
dreigende luchten, maar we houden het droog. De baai ligt
propvol en we ankeren langs het randje naast de n63 voeter,
de Sandcastle. Joke naar de douane, ik pas op om te kunnen
ingrijpen als we dreigen te botsen. De vrouw aan boord is
niet blij met ons, moppert dat ze ziek is maar staat klaar
met eenstootwil als we naar haar kasteel toe draaien. Als
ik meer ketting geef is het leede geleden en gaan we kort
achterlangs. Haar buurman komt informeren of alles OK is.
Als
we wegvaren roept ze iets, springt in haar dinghy en reikt
ons een mooi tijdschrift aan over de natuur in de BVI's. Grappige
reaktie, we zullen het onthouden.
We
kunnen kiezen, of via Peter Island en de volgende dag naar
Trellis Bay, of direkt naar Trellis Bay, een mijltje of acht
pal tegen de wind. We kizen voor het laatste maar danwel motorend
zodat we twee uur later voor het donker een ankerplek vinden
in een alweer overvolle Trellis Bay. We zijn er, over twee
dagen komen onze nieuwe gasten aan boord.
Aparte
ontmoeting
We
liggen dit keer meer achterin de baai en zijn al vroeg getuige
van aan en afvarende veerbootjes en rubberboten die mensen
met bagage naar de kant brengen. Het vliegveld is hier om
de hoek op loopafstand. Tegen zevenen de eerste vliegbewegingen,
net als op St. Maarten.
Omstreeks
lunchtijd zoeken we de kant op om wat te verkennen, huisvuil
kwijt te raken, boodschappen te doen en op een terrasje neer
te strijken voor de lunch.
Dan
gebeurt het, we worden aangesproken door Amerikanen en voor
we het weten krijgen we een eigengemaakt drankje aangeboden
en zitten we bij hun aan tafel. Het zijn Chuck en Katharine,
beiden zijn in Nederland geweest voor zaken, grappig. Hij
woont nu in een gigantische villa, hier op Beef Island (het
eiland aan de oostpunt van Tortola), zij is bij hem een paar
dagen te gast. Hij deed zaken met de HEMA. Zij vertegenwoordigde
een bedrijf dat veiligheidsapparatuur levert. Grappig was
dat Schiphol de eerste was die een bodyscanapparaat ging gebruiken,
zo een die door je kleren heen kijkt. Amerikanen wilden daar
niet aan totdat afgelopen Kerst een terrorist op Schiphol
hierdoor tijdig opgespoord kon worden en een Amerikaans lijntoestel
dus aan een ramp ontsnapte.
We
voeren voor het diner naar de "Last Resort", het
restaurant op het eilandje midden in de baai. Hier hebben
we goede herinneringen, een van onze gasten heeft hier ooit
Mackie Messer gezongen. We kregen het laatste vrije tafeltje,
het was vol. Helaas startte de life music laat en na een overheerlijk
ribbetjesdiner verlieten we de vreselijk lawaaiige ruimte.
Wat kunnen pratende mensen voor een enorm geluidsvolume zorgen!
Terug bij de dinghy staat er behoorlijk wat water in, we hoorden
de regen op het golfplaten dak al te keer gaan. Het heeft
lang niet geregend dus goed voor de natuur.
