De oversteek van de Canarische Eilanden naar Barbados (2)
vrijdag 3 december t/m zaterdag 11 december
vrijdag 3 december 115 mijl
De heetste dag tot nu toe. Veel moteren om toch wat vooruitgang te maken. De trampoline's en de catwalk eens flink onderhanden genomen: onze duif kan er wat van. Radiokontakt met de ARC slecht, wel gehoord dat de tropische storm Otto gedevalueerd is tot depressie. Radiokontakt met de Arpeggio niet gelukt. De piepende genualier kreeg een goede beurt. No ships, no fish, no dolphins, no whales...
In de middag trok het dicht met hoge bewolking, in de avond toch weer wat wind: 7 knopen, voldoende voor een snelheid van 3-4 knopen. De barometer liet gewoon zijn dagelijkse ritme zien. Weerkaarten en gribfiles gaven weinig wind voor de komende dagen. In de nacht enkele forse buien met wind tot 20 knopen. Eindelijk weer eens (slechts kort) tegen de 10 knopen gelopen. Wanneer komt de "tradewind" NE 4-5(6)?
zaterdag 4 december 12e dag
Tegen de ochtend nam de buienaktiviteit af en helaas de wind ook. Motor aan.
Gribfiles en email binnengehaald. De gribfiles geven mooie wind voor de komende dagen, maar vandaag nog niet. De emails van onze correspondent uit Nes (Friesland) geven posities en verslagen van ARC-deelnemers. Het geeft ons een beetje het gevoel mee te doen. Maar wat is de oceaan groot als je weet dat er schepen rondom je zitten en je er dagenlang geen ziet.
De wind viel helemaal weg en donkere buien stortten hun inhoud in de oceaan om ons heen. Om vijf uur dit keer geen happy hour maar zwemmen in de oceaan! Motor uit, zeilen neer, de eerste helft zit er op, nog 1350 mijl naar Barbados. Het zwemmen in helderblauw water van 28 graden en 4000 meter diep krijgt zo een enorme betekenis. Jammer dat er een abrupt einde aan komt als Joke voelt dat ze door draden geprikt wordt: waarschijnlijk de giftige draden van een Portugees oorlogsschip, een kwal met tentakels die meer dan 30 meter lang kunnen worden en vol zitten met gifdepots. Snelle behandeling met olijfolie en een antihistaminicum eventueel aangevuld met een pijnstiller brengen verlichting. Daarna knallen de kurken, Fries skûtsje bier uit Grou, Engelse cide uit Falmouth en sinaasappelsap uit Gran Canaria vinden hun weg in dorstige kelen. Blokjes kaas, stukjes worst en olijven doen de rest. Tegen het donker gaat het grootzeil weer omhoog, in afwachting van wind. Nog voor het diner in het pikkedonker in de kuip kan de genua erbij en lopen we 5 knopen, pal west.
De trouwe lezer begint zich misschien af te vragen hoe groot onze diesel voorraad nog is. Ter geruststelling: in Las Palmas kochten we acht tanks a 22 liter die we door Don Pedro lieten vullen. We hadden al 215+70+25+25+25+10=370 l aan boord, totaal 546 l. We hebben nu nog 20+70+15+15+25+10+ 8X22=331 l over voor onze generator en de buitenboordmotoren waarvan we er steeds maar een van laten lopen als het nodig is.
Het natafelen in de kuip was alsof je met je schip aan de oever van het Snekermeer lag, zo rustig. Om half tien gingen de nachtwachten pas naar bed voor een paar uurtjes slaap. Onze DJ had voor een rustig muziekje gezorgd. Midden in de nacht haalde een donkere bui ons in met vlagen tegen de 20 knopen. Op de radar was hij 12 mijl lang en 4 breed. Door onze snelheid liftten we mee, pas na anderhalf uur zaten we in de staart en was de bui zelf bijna opgelost. De regen die er uit kwam was minimaal, we vroegen ons af hoe dat nu kon: grote bui, veel wind en weinig nattigheid.
zondag 5 december: Sinterklaas? 135 mijl, 13e dag
Deed Joke gisteren al wat geheimzinnig, nu zat Harry buiten zijn wacht om half zeven 's morgens achter een geleende laptop... Sigrid kwam met een gestrande vliegende vis binnen voor de halfwinder er op ging. In de tros van de zwembal van gisteren lag een minuscuul klein kwalletje: het Portugese oorlogsschip dat Joke aanviel. Gelukkig had Joke geen last meer van de prikken. De windmeter staat nu boven de 15 knopen, is dit dan de "tradewind"? Radiokontakt met de Arpeggio: ze hebben hun koers meer naar het noorden verlegd, de afstand is nu 285 mijl, we lopen in. Naar wie gaat de fles rode wijn? (wie is eerder, de Arpeggio in St Lucia of wij in Barbados) Trudy, amateur meteoroloog van Barbados kunnen we al ontvangen. Sailmail moppert dat we te lang aan de lijn hangen. Geen schip te zien, geen vis aan de haak en de zon brandt: binnentemperatuur 30,5 graden, in de wind onder de parasol vertoeft het prima.
Avondprogramma: 20 uur binnenhalen St Neptunus, warme chocolade met speculaas. De zak gaat open en de langste baard (Ewout?) begint met het 5 december ritueel. Joke speelt op de trekzak, wij zingen onder het genot van een rood wijntje. Langzaam maar zeker komen flarden van onze jeugd weer boven. De sint voorzag ieder van de crew van een persoonlijke kalender met foto's van de laatste weken. Ook het dichten ging hem nog prima af. Mens erger je niet met toekomstvisie gaf wisselende uitkomsten. Voldaan te kooi of op wacht.
maandag 6 december, 14e dag 165 mijl
De vliegende vis van deze nacht was te klein voor consumptie en kreeg een zeemansgraf. Wind NE 10 knopen. De bemanning kwam deze morgen wat moeilijk op gang alleen Michiel is onverslijtbaar. Emails van Sinterklaas uit een ver koud en vochtig land. Middagtemperatuur 29 graden met een lekker windje in de rug. De parasol uit Poole blijkt wederom een gouden greep; Joke beweert al dat hij veel leuker staat dan een bimini. Deze prachtige dag vliegt weer voorbij. Ewout weer een paar haken kwijt, wijt dat aan de slechte kwaliteit van de verbindingsstukjes, of...? We laten de halfwinder staan en kijken met radar regelmatig of er buienaktiviteit is. Plotseling een wit licht achter ons, het blijkt een vrachtschip op 8 mijl die op 6 mijl passeert. Geen radiokontakt.
dinsdag 7 december, 15e dag
Nadat de halfwinder de hele nacht mocht blijven viel de wind weg en was het water onrustig, een lichte kruiszee. Voor het eerst sinds dagen konden we weer genieten van het diesel lawaai achter ons. Van de Arpeggio kregen we de positie door, ze waren weer uitgelopen, hadden kennelijk weer meer wind dan wij. Toch wel teleurstellend dat ons doel van ons af ging. Bij de sailmail ook een bericht van de Miss die 200 mijl per etmaal maakte richting Kaapverden. Onze 151 mijl stak daar schril tegen af. Het ARC/weerbericht beloofde 10-15 knopen, wij zagen ze niet. Als troost sprongen een stel dorades achter het schip door de lucht en zowaar, eentje hapte in ons lokaas! Met assistentie van Michiel met haak haalde Ewout een 90 cm dorade binnen!!! De wind nam toe tot tegen de 10 knopen dus zeilen. Sigrid met haar wedstrijd ervaring zette alle zeilen op en begon met fine tunen. We bereikten slechts 4,5 knoop maar toch. Tijdens het happy hour begon Ewout de barbecue aan te maken waarop hij de vers gefileerde vis voorzag van een prachtig korstje. Met zelf gebakken broodjes van Joke smaakte het voortreffelijk. Bij het tegen donker binnenhalen van het tuig waren haak en kunstaas verdwenen...
In het emailtje van onze korrespondente kregen we de posities op van de Nederlandse schepen en van enkele nabijgelegen buitenlanders. Dit gaf weer hoop, we zijn niet alleen al zien we geen schip. We houden de posities bij op de elektronische kaart, het geeft ons een goed overzicht van het nabije ARC-gebeuren. Na het eten ging het grootzeil erbij en met de toenemende wind en een betere koers begon de Zeevonk 6,5-7,5 knoop te lopen. De duif wilde niet echt opzij en omdat hij zijn dagelijkse rondje nog niet had gevlogen maakte Michiel een dreigende beweging. Dit was ons duifje helemaal niet gewend en hij viel over de rand in het water onder het schip. Michiel rende naar achteren om hem daar op te pikken maar de afstand bleek te groot. MOB? DOB? Wat zegt het protocol? Voor we iets konden doen maakte de duif een paar crawlbewegingen en verhief hij zich uit het water, vloog een paar rondjes en landde weer op het voordek.
Op de radar was behalve een paar kleine buien ook de echo van een schip te zien: zelfde koers op 6 mijl naast ons en een tikkeltje langzamer. Conclusie, een meelopend jacht. Om half elf in de avond passeerden we de 900 mijl grens, nog een derde te gaan. Twee weken onderweg. De tijd vliegt om ook al halen we onze geplande aankomstdatum niet meer. Onze gasten zijn al bezig om per email latere vluchten te regelen. Bij de nadering van een forse bui op de radar uit voorzorg de halfwinder omgeruild voor de genua, je weet nooit hoeveel wind in zo'n bui zit en een gescheurde halfwinder is weinig effectief.
woensdag 8 december, 16e dag
Bij de ochtendgloren lag het bewuste jacht op 4,5 mijl schuin voor ons. Tijd om de halfwinder te voorschijn te halen. Wind NE 12 knopen, bewolkt, temperatuur 25 graden. Na ruim een uur was de afstand geslonken tot 3 mijl. Nu maar hopen dat er bij hem geen grote spinnaker uit de zak komt. Tot nu toe nog geen marifoonkontakt met hem gehad; bij inspectie bleek dat onze buiten marifoon uit stond, misschien hebben ze het wel geprobeerd. Een vliegende vis van 4 cm (lang) op het dek, niet voldoende als broodbeleg voor 6 personen. Om 12 uur UTC weerbericht en posities van een groep van de ARC: de eerste positie is van nr 172 (de achtervolgde) en blijkt 2 mijl van ons af! Joke op de marifoon en ja hoor, kontakt met de Ocean Wanderer. Even later hoorden we via de kortegolf dat ze een gescheurd zeil hebben en dat er een jacht in de buurt is (!). Joke neemt weer kontakt op en biedt aan te willen proberen het zeil te repareren. Ze schatten in dat het vele uren zou kosten voor een zeilmaker, kennelijk gecompliceerd. De Arpeggio heeft veel wind en maakte het laatste etmaal 168 mijl, wij 140. De gribfile belooft gelukkig steeds meer wind, ook voor ons. In de namiddag kwam een buienrand over, in het donker gevolgd door flitswerk. Wat te doen bij onweer op zee? Kettingen buitenboord hangen? Het onweer kwam niet dichterbij, wel werden we verwend met een paar forse buien zodat we op enkel grootzeil boven de 10 knopen liepen. Werken in de nacht in de regen en wind, dat is zeezeilen!
donderdag 9 december, 17e dag
Drie flinke vliegende vissen waren de nachtelijke opbrengst. Om zeven uur kwam een regengordijn op ons af, op grootzeil en genua pal voor de 25 knopen wind maakten we 12,5 knoop. Ewout kwam kijken of hij moest helpen reven, hij zag door zijn patrijspoort het water wel erg snel voorbij schieten. Na het ontbijt de halfwinder geprobeerd, hij stond nog niet of er was alweer een bui met draaiende winden: geen succes dus. Volgens de weerkaart zitten we in een trog, we zien dan ook buienlijnen op ons afkomen. Dit etmaal 150 mijl gemaakt. Later kon toch de halfwinder in top en maakten we een redelijke vooruitgang. Tegen de avond verscheen er blauw aan de horizon en waren we zelfs getuige van de ondergaande zon. Op de radar was de echo van een jacht verschenen op 11 mijl. De zwakke echo verdween, het toplicht werd nog wel even gezien. Over de email positie berichten: we waren weer verder achter op onze vrienden die alsmaar een pracht wind hadden en konden surfen van golftoppen... Het stabiele windje verleidde ons tot het nemen van enig risico: de halfwinder bleef bak staan totdat midden in de nacht een kreet: halfwinder in flarden, achter een zaling blijven hangen doordat hij teveel achter het grootzeil werd gevaren.
vrijdag 10 december, 18e dag
Direct bij het ochtendgloren een jacht aan SB op 5 mijl. Kruisende koersen. Joke maakte radiokontakt: een Fins echtpaar onderweg naar Barbados. Opvallende zeilvoering: dubbelrif en deels ingedraaide genua. Ze voeren plat voer de wind. Ons afkruisen bleek weinig effectief: na uren kwamen we achter ze uit terwijl wij op grootzeil en genua voeren! Met de ENE 13 knopen een gijp zodat we dichter bij onze koerslijn bleven. Middag positie: 15 20 N 50 18 W, 147 mijl. De reparatie van de halfwinder verloopt voorspoedig. Met dubbelzijdig tape, reserve materiaal en een goede naaimachine (volgens onze Vlaamse een stikmachine) kom je een heel eind.
Voor de wind varen met een bulletalie was een zware belasting voor mast, giek en grootzeil. Telkens als we door een achteroplopende golf iets wegdraaiden klapte de bovenrand van het grootzeil in wat leidde tot een forse dreun als hij weer goed kwam. Ons toplicht was al eerder uitgevallen, we hadden ook wat gekraak op de marifoon, mogelijk een los kontakt. In de avond kwam de wind opzetten tot boven de 20 knopen. De golven werden hoger en steiler, zodanig dat je op de stuurstoel heen en weer werd gezwiept. Het resultaat laat zich raden: de bevestiging op de poot was al wat gammel geworden maar gaf nu de geest. Midden in de nacht kwam de ijzerzaag er aan te pas en stond hij daarna steviger dan ooit tevoren. De genua rolden we op en met bakstag wind surfden we op het grootzeil verder. Af en toe liep een kruin van een golf onder de Zeevonk vast met veel kabaal tegen het brugdek.
zaterdag 11 december, 19e dag
Mooie schuimkoppen om ons heen en een redelijk woelige zee. De wind is nu afgenomen tot E 4, de genua wordt gedeeltelijk uitgeboomd. Afstand tot Barbados geslonken tot 406 mijl, snelheid 6,2 knopen. Middagpositie 15 23 N 52 53 W. Vandaag was onze geplande dag van aankomst! Onze opvarenden hebben hun vluchten kunnen verschuiven van zondag naar woensdag. Onze duif vloog voor de koffie weg, dit keer niet voor een trainingsrondje. Wel dom van het beestje, als die was blijven zitten had hij een machtige vakantie op Barbados kunnen hebben (na de verplichte quarantaine). Heel even geluiden opgevangen van de Arpeggio die vandaag denkt te gaan finishen in St. Lucia. De Stentor uit Sneek probeerde nog te relayen, kennelijk een betere radio of dichterbij? Joke de hele dag achter de naaimachine om de halfwinder weer in het gareel te krijgen. Paella met een vliegende vis, kokkels en mosselen werd door de gasten verzorgd. Tegen de avond zag het er weer buiiger uit en deden we uit voorzorg het eerste rif in het grootzeil, samen met een half uitgedraaide genua maakten we 6-7 knopen voor de wind. Na een paar uur bleek onze vergissing en kon het rif er uit. Weer een paar uur later gijpten we en daarna was de wind op: moteren! Vermeldenswaard: een tegenligger in de nacht!
zondag 12 december, 20e dag
Weinig wind, nog een hobbelige zee. We varen op de motor tot om 12 uur UTC na een wolk de windmeter plotseling op 10 knopen staat, E 3 Bft. Genua uitgeboomd levert dat plat voor de wind 3,5 knoop... Onze middagpositie is 267 mijl van Barbados, 14 35 N, 55 16 W. Het vorige etmaal maakten we 165 op de teller. Intussen worden achter me de vliegende vissen gebakken voor het ontbijt. Het brooddeeg staat al weer klaar en de watermaker levert zijn 100 l/uur. Onze Nederlandse vrienden zijn intussen allen gefinisht. Onze weerprofeet - mr. Gribfile - geeft voor de komende dagen tot aan Barbados weinig wind. Het is weer loeiheet in de zon, je weet dan weer dat je in de tropen zit. Overal vliegende vissen die over de golftoppen scheren om tientallen meters verder weer te verdwijnen. Geen wonder dat op Barbados de vliegende vis een van de hoofdbestanddelen van het voedsel is. Tegen lunchtijd is Joke klaar met het herstel van de halfwinder. Een fantastische prestatie van haar die door allen wordt bewonderd. Wat in luttele seconden kapot woei kostte twee dagen om te repareren. Hij werd meteen aangeslagen en met enige littekens erbij was hij weer terug, de snelheid ging 1,5 knoop omhoog. Een van de vislijnen van Ewout had zichzelf (nogal) opgewonden, haken eraf. Grote vis ermee aan de haal of pure slijtage? De zonsondergang leverde een magere groene flits. Daarna kwamen wat buien en weerlichten in de verte. In de nacht nam de buieneaktiviteit toe en moest een tijdje zonder voorzeil worden gevaren hoewel de wind niet echt boven de 20 knopen kwam. Het maakte het onrustig voor de wacht.
maandag 13 december, 21e dag. Joke jarig.
Het kado: een pinacolade op een terras op Barbados moet nog een dagje wachten. Bij het licht worden overal grijze wolken met buien eronder zichtbaar. We kunnen het verschijnsel regenboog uitvoerig bestuderen. Het onrustig geklapper van de giek ruilen we in voor de halfwinder. Wind 12 knopen uit het oosten, in buien oplopend tot 17-20 knopen. De halfwinder blijkt het makkelijk te kunnen hebben en de snelheid is dan even boven de 9 knopen. De middag positie is nog 156 mijl van Barbados, het laatste etmaal was goed voor een droevige 108 mijl.
Zodra Joke boven water is begint ze met het bakken van een verjaardagstaart. Dan ziet iemand een klein scheurtje in de halfwinder: snel omlaag, naaimachine op tafel en klaar is ie weer. Een bui komt aardig dichtbij dus bleef de genua staan. Dan nadert een grijze lucht van enorme afmetingen: je ziet de regen het water neerslaan en met 5-6 Bft dendert een enorme bui over ons. Genua neer en voor de wind en regen lopen we tegen de 10 en soms ruim 11 knopen. Het regent niet pijpestelen maar brandslangen. Voor de zekerheid het 1e rif erin maar dat bleek achteraf niet nodig. Het bizarre van deze heftige regen was dat de temperatuur hoog was en je het warm had in je zeilpak - voor de eerste keer aan! Door de hevige wind en de steile golven was de grote sprietantenne kennelijk zo gaan zwiepen dat hij binnen bereik van de SB windmolen kwam. Resultaat: twee wieken verdwenen.
Na de regen kwam inderdaad zonneschijn en een vissersboot op een haakse koers. We hoorden nog even over de marifoon "sailing vessel" maar toen was hij al lang voorbij. We zaten tot lang na zonsondergang op het voordek te genieten van de prachtige kleuren die ons werden voorgetoverd. Het dunne sikkeltje van de maan liet zich voor het eerst zien. De gribfiles beloofden voor de nacht nog 15 knopen, daarna zou het afgelopen zijn met de wind.
dinsdag 14 december, dag van aankomst in Barbados
Om 7.20 uur spotte Michiel land aan de horizon! Naarmate het lichter werd tekenden zich steeds duidelijker de toppen van een eiland af. Met NE 3 kwam het redelijk snel dichterbij. Het duurde nog een bui en tot in de middag voor we de zuidpunt van Barbados (met zijn "Amelander" vuurtoren) rondden. De klok werd weer een uur terug gezet: Barbados tijd. We werden door een grote zeeschildpad - diameter schild ongeveer 80 centimeter - verwelkomd. Van ver af was de zeehaven goed te herkennen aan de cruiseschepen die er lagen: vier enorme drijvende hotels met daarbij de Queen Mary 2, het schip dat het afgelopen jaar bij zijn bezoek aan Rotterdam voor urenlange files zorgde. We konden maar net afmeren tussen al dat geweld en bezochten in de enorme vertrekhal respectievelijk de Health Officer (twee bemanningslijsten en een gezondheidsverklaring met de hand invullen), de immigratie beambte (twee bemanningslijsten invullen) en de douanebeambte (slechts een bemanningslijst en twee drank etc. lijsten). De laatste twee officials waren dames met gouden strepen op hun jasje die op de achtergrond de TV hadden aan staan. Hun kantoren waren voorzien van airco hetgeen het vertoeven aldaar tot een groot genoegen maakte. Succesje: het stempeltje van de havenmeester op La Gomera werd zonder meer aanvaard als uitreisdocument! (we hoefden dus niet terug!). De kade en de vertrekhal waren vol met passagiers van de cruiseschepen, aan- en af rijdende bussen - aan de verkeerde kant van de weg - alles met live ketelmuziek overgoten. We zijn in de Carieb!
Na alle officiele plichtplegingen naar de ankerplek voor het strand van de hoofdstad Bridgetown. We lieten het anker vallen tussen Denen, Italianen (of toch Ieren?), Noren, Finnen, een Canadees en een Nederlander. Hier ging de fles champagne open, de afronding van een prachtige reis. Het diner was op de wal in het lobsterrestaurant aan het strand met uitzicht op de Zeevonk. Menu: conch samosas en geroosterde tuna. Moe en voldaan zochten we daarna de kooien op maar helaas was de muziek van het openlucht uitgaanscentrum "Boatyard" tot lang na twaalven van een dusdanige sterkte dat de romp van ons schip mee vibreerde.
Email en bijwerken site is al dagen niet gelukt doordat de verbinding met de provider niet lukte.
woensdag 15 december: vertrek van de bemanning.
Om half zeven lag er al een briefje op de tafel: "ben om 6 uur gaan zwemmen". Op het strand blijkt het dan al een drukte van belang; trimmende mensen, zowel stevige doorlopers als runners en zwemmers. Logisch, het is dan nog maar 22 graden. Voor het ontbijt had ieder gezwommen. Op het strand bij de Boatyard werd driftig met ligbedden en parasols gesjouwd: rijen dik op minder dan een meter van elkaar.
Zou er zoveel belangstelling zijn? Voor de grote hitte toesloeg ging de bemanning de wal op om de vliegtickets af te halen en een bezoek aan de douane te brengen. Pas uren later en druipend van het zweet kwamen ze terug. De flessen Spaanse pils vonden gretig aftrek. Wel even wennen deze tropische temperaturen en dan nog wel in de winter.
Het onderwaterschip zat onder de eendemosselen, deze zitten met een voetje stevig vast aan het schip. Met een plamuurmes zijn ze gelukkig goed af te steken. De groene draden die er op de Canarische Eilanden op zaten zijn verdwenen. Met een watertemperatuur van 29,5 (!) graden blijkt het een leuke klus om aan het onderwaterschip te werken, het is nog verkoelend ook.
De andere Nederlander in de buurt is de Schalom IV van Ben Hoekendijk. Toevallig staan we naast elkaar op de foto van de vertrekker's in Zeilen 2004-nummer 4. Even aan boord van zijn Victoire geweest om te horen hoe zijn reis was en wat zijn verdere plannen zijn. In de loop van de ochtend arriveerden de Deen Jens (was op ons feestje in Porto Santo en later in Funchal) en het Finse schip Necesse dat we onderweg inhaalden. Opvallend was de vlagvoering bij de Deen: een Tsjechische vlag in het wand en een aardige vrouw aan boord (hij was eerder alleen en vond dat prima vertelde hij toen). Het catamaran gehalte om ons heen is hoog. De inlandse (dag-)charter cats zijn bijna alle van enorme afmetingen. De monohulls liggen duidelijk onrustiger achter hun anker, bij een lichte deining kunnen ze al aardig rollen wat het leven aan boord minder comfortabel zal maken. We worden niet lasig gevallen door boot- of beachboys. Integendeel, enkele keren per dag zien we een moderne aluminium kustwachtboot tussen de ankerliggers en rond het duikgebied patrouilleren. Met het snorkelen rond het schip zagen we al verschillende vissen boven de kale zandbodem, toen we bij de Shalom aan boord waren doken er zelfs een paar schildpadden naast de boot op.
Om drie uur ging de crew van boord om zich met een taxi naar het vliegveld te begeven. Met weemoed stapten ze uit de rubberboot het hete strand op: drie weken samen op een schip met alleen maar water om je heen doet je wat. Gelukkig zag Joke kans om ze nog te voorzien van een eigen kalender met recente foto's en een foto-CD met zo'n 500 plaatjes. Voldoende materiaal om thuis rustig te bekijken. Goed voor de verwerking van ons avontuur. Een van hen wil zo vroeg mogelijk weten wanneer we terugvaren...
In de namiddag gingen we (Joke, Ewout en ik) voor het eerst de stad in - spitsuur - veel mensen op straat in het centrum. De oude gebouwen tonen duidelijk de Engelse stijl. De mensen lopen er prima gekleed bij, wij vallen op met onze korte broeken. Het internetcafe op de Boatyard was al gesloten, de klerenkast die voor de ingang stond kon ons niet vertellen wat de openingsuren waren. We brengen het "Happy hour" door op de Boatyard met rumpunch te midden van heftige muziek en veel jeugdigen, waarna nog een zeemansschotel werd genuttigd. Achter ons bleken de vandaag aangekomen Finnen van de Necesse te zitten. Ze blijven twee maanden in de Carieb en gaan dan via het Panamakanaal naar Nieuw Zeeland. Toen we in het donker thuis kwamen was het pas acht uur. Thuis op Barbados...
