Reis
naar de zon deel 110
Britse
Maagden Eilanden-St. Maarten
zondag 7 maart - zaterdag 20 maart 2010
Zondag
regendag?
"Niet
alleen dreigende luchten overal, er valt ook nog regen uit.
De rubberboot staat halfvol, de tank drijft nog net niet.
Later gaat de regen over in fijne motregen, dan zien we hier
zelden."
Dit
schreef ik twee weken geleden, laat het nu precies zo zijn!
De restaurants op de kant hebben plastic zeilen boven en voor
de terassen gespannen. 's Middags klinkt daar achter afwisselend
life en niet-life muziek. Weinig mensen te zien. Hooguit een
honden uitlater komt voorbij in zijn dinghie.
Voor
ons is varen weinig zinvol: Veel regen, volgens windfinder
gedurende de hele dag en tegen de avond opnieuw een overkomend
koufront met de nodige wind. We stellen ons vertrek een dagje
uit. We hebben genoeg leuke dingen te doen naast het opruimen
van de boot. 's Avonds een film en morgen zien we wel weer.
Op
naar St. Maarten!
Het
is droog en licht bewolkt. De wind is NNE 4, niet gek voor
de oversteek van 85 mijl. Na een bakje koffie anker op en
zigzaggend tussen de gemoorde (?) boten door. eenmaal het
baaitje uit de zeilen erop en met een knoop of acht naar het
zeegat onder Virgin Gorda. Geen dolfijnen die ons uitgeleide
doen. Een paar zeiltjes aan de horizon, er zijn meer vroege
vogels op pad. De Baths zijn nog verlaten, er hangt een rode
vlag ten teken dat baden zeer gevaarlijk is. We passeren de
gevaarlijke Blinders bovenlangs en verlaten de BVI's. Een
monohull voor ons is geen partij als we tot 9,8 knopen hem
inhalen. Langzaam maar zeker zakt Virgin Gorda onder de horizon.
Waarom Columbus een dikke maagd in het profiel zag is me een
raadsel. Er volgen een paar tegenliggers, geen wonder want
we kunnen recht op ons doel afsturen, wat een weelde!
De
vorige keren moesten we kruisen en deden er respektievelijk
30 en 27 uur over! Maar goed, niet te vroeg juichen, we zijn
nog maar op de helft. Virgin Gordablijft boven de horizon
tot 43 mijl, zo helder is het en dat zonder zon. Saba en St.
Maarten zijn dan ook al te zien. Af en toe een klein streepje
zon, maar warmte ho maar. De golven zijn behoorlijk ruw en
tegen de twee meter. Nog steeds komt de wind uit NNE-NE, neemt
soms even in kracht af maar 4-5 blijft het. Het ene rif heb
ik er al veel eerder uit kunnen halen, de genua staat vanaf
de start vol uitgedraaid. Het wordt donkerder en de lichtjes
van St. Maarten floepen aan. De zee wordt ruwer, kortere en
steilere golven, oorzaak Anguilla? De Zeevonk begint te stuiteren
wat duurt tot we onder de westpunt zitten. Hier kruisen we
een andere boot die eerst groen en wit voert en dan ineens
een rood toplicht heeft. Bang voor ons of voor de vliegtuigen
die met regelmaat van de klok naderen en landen? Hij gaat
ruim voorlangs en we zeilen keurig hoog aan de wind uiteindelijk
de Simpson baai binnen. Na dertien uur ankeren we nabij het
gezonken droogdok bij het strand. We zijn weer thuis!
Volle
agenda
We
willen veel mensen zien, o.a. deelnemers van de Heineken Regatta
die we dit jaar gemist hebben. Als we het radionet aanzetten
- het was wel even zoeken naar het juiste kanaal - zijn we
net op tijd om ons als 'arrivals' bij Mike te melden. Dat
hebben we geweten, meteen na afloop worden we door verschillende
mensen opgeroepen! Het lijkt wel of St. Maarten vol met vrienden
ligt!
In
willekeurige volgorde zien we de eerste dag de volgende boten:
Serenditipy(Erik en Judith en twee kinderen)
- Zeezot(Joop en Albertien) - Gipsy
Blue(Rene en Cheryll) - Nix(Nico
en Letty) - Queen of Hearts(Jan en Judith
met vrienden) - Lizzy(Rudi en Marijke) -
Tinto(Tom en Thea) - Passaat(Pieter
en Mirjam) - Synergy(Lea, Siets en Conrad)
- Domino(Nico)-Boyo(Bob
en Lia) - Noordhinder(Gerrit en Bettina)
- New Create(Hans en Joy) en een huurboot
(Kees en Ludy met vrienden).
Verder
zijn of komen op het eiland Peter Starreveld met gezin onderweg
naar Statia en Mirjam van Sailing Paradise.
De
praktijk
Op
de koffie bij de Zeezot. Albertien vertrekt naar Nederland,
we zien haar pas weer terug op Curaçao. Dan naar het
vliegveld om de Starrevelds te ontmoeten. Helaas, ze kwamen
niet in zicht, bleven binnen de douanezone. Jammer. Intussen
is de huurboot met onze vrienden uit Rotterdam achter ons
voor anker gegaan en komt Ludy ons omhelzen: een blij weerzien.
De
omvormer die door kortsluiting rook produceerde ipv 110 volt
breng ik naar Island Water World. Hier staat Rene van de Gipsy
Blues tegenwoordig in de winkel, we zagen elkaar in Grenada
voor het laatst. Hij helpt mij aan de tijdelijke verblijfplaats
van Mirjam: de Lady C. En jawel, het is niet moeilijk haar
daar te vinden.Op de terugweg kom ik de rubberboten van de
Lizzy en de Nix tegen. Nico nodigt ons uit voor een kort drankje,
dat slaan we niet af. Hij verwent ons met een overheerlijke
pina colada, de buren van de Queen of Hearts doen ook mee.
Tegen zessen probeert Nico Mirjam op te halen van de Lady
C maar hij komt met lege handen/rubberboot terug. Geen punt,
nog maar een pina en daarna dineren bij Lal, de Indiër
die verhuist is naar de waterkant bij Gourmet, te belopen
dus. We moeten lang wachten op ons heerlijke maal. Intussen
vertelt Jan van Donselaar iets over zijn zeilverleden en blijken
we een aantal wederzijdse kennissen bij de Koninklijke te
Muiden te hebben.
Dag
2
De
nieuwe genua voor reparatie naar Quantum sails, een bezoekje
aan Island Water World, Electec en Budget Marine. Tegen vijven
naar de Turtle bar waar we kennismaken met Mirjam en Erik
en Judith weer zien. Het is er vol als we aankomen, we moeten
via twee andere bootjes naar de kant. Onderweg passeren we
de Goeie Mie met Tom en Geertje. We missen toch wel de Aeson
met Piet en Jelka, die ligt op de Azoren. De Serendipity blijkt
onderweg behoorlijk pech te hebben gehad, op Jost van Dyke
hebben ze in de White Bay een aanvaring met een koraalbank
gehad tijdens een forse wind en deining en natuurlijk 's nachts.
De kindertjes rennen hier bij de Turtle van papegaai naar
aap naar kreeften. Ze hebben het vreselijk druk en de tweejarige
jongedame ziet zelfs kans om te water te raken. Een oplettende
zeiler viste haar er razendsnel uit en ze gaf geen krimp.
Met
Mirjam maken we kennis en evalueren onze laatste reis. Ze
blijkt graag te sporten en we spreken af voor de volgende
morgen om zeven uur op het strand.
Dag
3, donderdag 11 maart
Zoals
aangekondigd beginnen we de dag met een strandloop. Het strand
is flink afgekalfd maar goed beloopbaar. De muur bij het vliegveld
is nu voorzien van een hek erop, erg lelijk en het beeld verstorend.
De bus van het strandpaviljoen Karakter is nu helemaal ingebouwd,
het strand vol met tafeltjes en overdag met parasols. Helemaal
aan de westpunt van het strand is het appartementkomplexje
waar onze Canadeze vrienden David en Osana elke winter vertoeven.
Laten ze al op hun balkonnetje zitten. Het weerzien is warm.
Nieuw
speeltje: een router
Nico
van de Nix houdt duidelijk van innovatie. Hij koopt een router
en een access-point bij het nieuwe filiaal van Blue Point
dat bereikbaar is per dinghy. Hij begint ermee te dollen en
noemt de verschillende kanalen naar de Nederlandse boten om
hem heen: SY Queen of Hearts, SY Synergy, SY Boyo en SY Zeevonk.
Hij is aangesloten op het internet met een Scarletmodem en
theoretisch zouden we op deze manier van zijn aansluiting
gebruik kunnen maken. Het signaal is erg zwak en we hebben
zelf een modem. Wel is het iets om over na te denken, immers
we hebben momenteel drie computers en stel je voor dat ze
alle drie internet hebben via één lijn! De lezer
die ons kent weet nu wat er gebeurt, en inderdaad, dezelfde
middag kopen wij ook een router!
Weerzien
met Lea van de Synergy
Lea
was even naar Curaçao om haar paspoort te verlengen.
Dochter Siets paste op de boot maar we lipen haar steeds mis.
We zijn nieuwsgierig naar de Azoren belevenissen, met name
hoe het onze vrienden Piet en Jelka van de Aeson daar vergaat.
Dan is Lea terug en zoeken we haar op. Ze heeft groot nieuws:
dochter Siets is kapitein van het Nerlandse minicruiseschip
Sherakan geworden!Helaas vliegt ze net weg en kunnen we haar
niet feliciteren met deze fantastische benoeming.
Boodschappen
bij Ace
De
megastore Ace aan de Franse kant is op loopafstand. Joke heeft
een kookwekker en een broodrooster op haar verlanglijstje
staan. We dwalen en smullen door de zaak en vinden wat we
nodig hebben.
Bezoek
aan Serenditipy
Erik
is nog niet thuis van zijn werk, maar Judith verwacht hem
elk moment. De kinderen zijn heerlijk aktief. We horen de
verhalen en hun plannen. Ze blijven voorlopig op St. Maarten,
denken zelfs tijdens het hurricane seizoen hier te blijven!
Bezoek
aan Gipsy Blues
Cheryll
verwacht Rene ook elk ogenblik, we wisten niet dat Island
Waterworld ook op zaterdagmiddags geopend is. Het weerzien
na Grenada waar ze de marina met restaurant aan de Hartman
bay een tijdje runden is hartelijk. We waren goed op de hoogte
van hun avonturen, ze sturen regelmatig een nieuwsbrief. Cheryll
schrijft leuk. We maken haar een kompliment daarover. Als
Rene ook is gearriveerd nodigen ze ons uit voor een diner
aan boord, hij is de kok en maakt een heerlijke maaltijd.
Fantastische vrienden. Het is al laat als we bij de geheel
donkere Zeevonk arriveren, geen wonder dat we geen lichten
aan hebben, we gingen in de middag boodschappen doen.
Kennismaking
met de Foetsie
Hans
en Marianne willen naar de BVI's en de USVI's voor ze richting
New York gaan. Ze hebben graag wat informatie van ons. We
vertellen van onze prima ervaringen en met name hoe je zo
goedkoop mogelijk het gebied kan verkennen, dus zo min mogelijk
moorings gebruiken en hoe je de bijdragen aan de natuurparken
zoveel mogelijk kunt voorkomen. Ze zijn opgelucht, dachten
net als wij een paar weken eerder dat het veel geld ging kosten.
Weerzien
met Tom en Thea van de Tinto
Ze
komen met hun nu gemotoriseerde walker bay dinghy aanvaren.
De Tinto Wharram catamaran blijft voorlopig van hun. Er zijn
plannen om het Panamkanaal te nemen!
De
bodemprijzen van Lagoonies
Lagoonies
is een van de opvolgers van Shrimpy's, de zeilersbar die vorig
jaar is opgehouden te bestaan. Happy hour bij Lagoonies: rumpunch
en fruit punch $2, bier $1, maaltijd mahimahi $10. Nog verder
zoeken?
Met
de kano op avontuur
Ons
doel is strandtent Karakter. We willen daar het ringspel aanbieden
als kado. We hebben een zware ring gekocht, een paar haken
en een touwtje opgezocht. Dit aan een scheefstaande boom of
paal en je hebt een spel waar je je uren mee kunt vermaken.
Iedereen wil het proberen en denkt het te kunnen. Dat valt
niet mee en pas na veel oefenen kan het een keer lukken de
ring aan het haakje te krijgen.
We
kanoën naar Karakter en merken dat de deining hier groter
is dan bij onze ankerplek. Op het moment dat we de branding
passeren komt een hoge golf die we niet zien aankomen, hij
pakt ons op in en te midden van schuim en zand rollen we het
strand op.
Jorrit heeft het druk en we installeren het zelf aan een van
de palen waaraan hij een schommel heeft hangen. Na een tiental
keren lukt het me de ring op het haakje te krijgen en we laten
Jorrit zien hoe het werkt.
We
moeten verder, nu met dominostenen naar onze Canadese vrienden.
De kano laten we achter en we lopen over ons naturistenstrand
naar het westelijke uiteinde van de Simpson bay beach. De
golven hebben de afgelopen weken hier behoorlijke strandwallen
opgebouwd, ook lijkt het strand korter maar mogelijk is dat
gezichtsbedrog nu er een lelijke muur met hek erop om het
vliegveld is gebouwd. Bij de appartementen is ook veel zand
weg en komen rotsblokken bloot waar je niet zonder droge voeten
tussendoor kunt. Onze vrienden blijken niet thuis en we gaan
onverrichter zake terug. De kano ligt nog keurig op zijn plek
en we lopen de zee in. De branding lijkt niet onoverkomelijk
maar net als we de eerste kruller wadend hebben gepasseerd
komt een volgende die veel hoger en sterker is en ons met
kano en al omgooit en weer op het strand spoelt. Wat een krachten.
ook de twee poging mislukt en pas bij de derde kunnen we instappen
en zonder kleerscheuren het ruime sop kiezen. We peddelen
rustig over de deining naar de Zeevonk terug. Eenmaal aan
boord blijkt onze zwemkleding vol zand te zitten!
St.
Patrick's Day bij Lagoonies
We
zijn benieuwd hoe het wordt gevierd en of er werkelijk Ieren
bij zijn. We hebben nergens een Ierse boot gezien. Al van
verre zien we groenwitte parasols en dichterbij gekomen zien
we ook vrij veel groene kleding. We nemen een rumpunch en
even later worden we opgeslokt door vele vrienden en bekenden.
Op de achtergrond Ierse muziek. Dartelende jonge hondjes mogen
van hun bazinnen ravotten. Wat een heerlijk ontspannen sfeer.
Ieren hebben we niet ontdekt Wel de Canadezen Cheryl en Rene
waar we vorig jaar de Canadese Independance day op Grenada
hebben gevierd. Toen was alles rood wit en zij waren de gastheer
en -vrouw van zo'n 80 mensen.
Deels
naturistische ochtendwandeling naar David en Osana
Het
is tegen zevenen en een enkele vroege vogel waagt zich al
op het strand. Veelal mensen die je hier dagelijks tegenkomt.
Eenmaal voorbij de bebouwing is het vrijheid en maak je er
een naturistenstrand van. Onze vrienden zitten al op hun balkonnetje
en verwelkomen me, maken koffie en presenteren een "stropwaffel".
Het is altijd gezellig bij ze. Het gesprek komt ondermeer
op Tintemarre, het eiland met de modder waarmee je je zo lekker
kunt insmeren. Ze hebben nooit van het eiland gehoord en zoeken
het op. Op de terugweg kom ik Nico en Letty tegen tijdens
hun ochtendwandeling. Het gesprek gaat ondermeer over een
computervirus waarmee zij recent belaagd zijn.
Vriendenlunch
bij Karakter
Met
vier Canadeze vrienden lunchen: we bestelden alle tapas die
ze op het menu hebben, net zoals we de week daarvoor door
onze Rotterdamse vrienden werden gefêteerd. Zeer de
moeite waard, nu ook weer. De beloofde training ringwerpen
gaat niet door: de ring met duur lijntje is verdwenen terwijl
het er 's morgens nog was! Niemand van het personeel weet
ervan. Jammer!
Middag
Philipsburg
Door
alle drukte en gezelligheid kwamen we er niet aan toe. Nu
begint de tijd te dringen dus pakken we een dollarbus die
ons voor twee dollar naar het centrum van de stad brengt.
We stappen uit in het centrum. Een cdrukte van belang, passend
bij de aanwezigheid van een paar cruiseschepen. Onze eerste
bezoek is aan Klass, een elektronikazaak waar we eerder slaagden.
En jawel, we komen met een 1 terabyte mediaplayer de zaak
uit. Geen gedoe meer met de computer die verschillende films
niet kan lezen en ook niet het moeizaam openen van films!
Om het te vieren zoeken we een terras onder de palmbomen op
en genieten daar van een eenvoudige lunch. Taxibootjes varen
af en aan, er ligt slechts een groot cruiseschip en een Nederlands
oorlogsschip.
Daarna
op zoek naar broeken, winkels te kust en te keur, in de Mainstreet
voor de toeristen, in de Backstreet voor de gewone man. Heerlijk
om al die volle winkels te doorzoeken naar iets passends.
Ze hebben alle een airco hetgeen het zeer comfortabel maakt.
Zwembroeken hebben ze hoofdzakelijk in uitvoering tot de knie,
de gewone zwembroek is hier niet populair. Amerikaanse invloed?
Het busje brengt ons weer terug naar de yachtclub en we kunnen
aan de slag. Als we even langs gaan bij de Nix is Nico net
weer een externe harde schijf met films voor ons aan het laden!
"Sea of Time" in de lagune
We
zagen de voyager 440 al eerder maar niemand thuis. Nu hangt
de bijboot er achter dus wij na het boodschappen doen met
vlees en ijs naar ze toe. We zagen Maarten en Yvonne voor
het laatst een aantal jaren geleden bij Cubagua en daarna
bij Curaçao Marine op het droge tijdens de plechtige
opening door minister Pechtold. Veel te vertellen at begrijp
je! De diepvries staat niet aan dus eten we met zijn vieren
een heel pak ijs leeg. 's Avonds komen ze met Rudi nog eendrankje
halen. We hebben geen tijd meer voor een etentje op de wal,
onze gasten komen morgen!
