Reis
naar de zon deel 111
St.
Maarten en omgeving
zondag 21 maart - zondag 4 april 2010
Simpson
bay, St. Maarten
Laagvliegende
KLM 747
We
zijn op tijd bij de Sunset Bar! Het is er druk, alsof er wat
staat te gebeuren. En jawel, een stip aan de horizon wordt
groter en zakt naar de horizon. Iedereen enthousiast: een
grote! Langzaam worden de contouren duidelijker en de bekende
lichtblauwe kleur. Het moet het vertraagde KLM-toestel zijn.
Overal camera's in de aanslag. Het motorengeluid is nu ook
hoorbaar en zwelt aan en in een tiental sekonden vliegt een
gigantische aluminium vogel een paar meter boven het hek langs
en raken de wielen de landingsbaan. Onze gasten zijn gearriveerd!
We
haasten ons naar de aankomsthal. Daar staan ook Judith en
Erik op haar ouders te wachten. We worden direkt door onze
gasten herkend, immers ze hebben met ons ook Margarita-Bonaire
gezeild. Met een dollarbus naar de yachtclub waar we starten
met een welkomstdrankje. Dan onder stralende omstandigheden
de brug onderdoor naar de buiten geankerde Zeevonk. We hijsen
de zware tassen met wieltjes aan boord, het lijkt wel of de
tassen steeds groter en zwaarder worden. Wat heeft een naturist
in de Carieb nou helemaal nodig?
De
eeuwige formaliteiten voor vertrek
Uitklaren
bij de Hollandse Brug is een tijdrovende bezieid. Terwijl
ik het wifikastje bij Scarlet inlever klaart Joke uit, tenminste,
dat dacht ik. Toen ik terugkwam moest ze echter nog twee loketten
passeren. een tegenvaller dus. Intussen stroomden er meer
mensen binnen maar die mochten aansluiten in de rij. Wel leuk
om de verschillen te zien: keurig in witte pakjes gehulde
jongelingen (crew van megajachten?) en de wat woester uitziende
yachties. We mochten het eiland met onze nieuwe bemanning
verlaten!
Zeilend
naar Frankrijk
Grappig
om al na een paar mijl langs de zuidkust van St. Maarten in
een ander land te zijn. We passeren de ingang van de landingsbaan
bij de Sunset bar. Dit keer geen landendevliegtuigen die net
over onze masttop heengaan. Cupecoy, het zo mooi besloten
naturistenstrand, staat vol met tentjes met koopwaar, waarschijnlijk
geen badkleding. Het lange strand lijkt verlaten, misschien
nog te vroeg? Dan de hoek om naar het noorden. Hoog aan de
wind op de genua komen we redelijk vooruit en we maken een
lange slag om te proberen in een keer Marigot aan te zeilen.
Door de tegenstroom en wegvallende wind lukt het niet en de
laatste twee mijl mogen de motoren erbij.
Het
is vrij vol in de baai van Marigot, ondanks het feit dat je
hier nu ook per nacht moet betalen. Naar de wal om boodschappen
te doen en het stadje en het fort, met uitzicht over het zuidelijk
deel van het eiland, te bekijken. Over vijven is het gezelschap
terug en varen we door naar Grand Cas, het is immers dinsdag!
In het hoogseizoen is het elke dinsdagavond feest: de straat
wordt afgezet en allerlei marktkraampjes worden opgebouwd.
Alle restaurants zijn open en tegen achten loopt de plaatselijke
carnavalsband heen en weer door de straat, de daar aanwezige
muzikanten overstemmend. Wat opvalt is dat aanvankelijk het
merendeel van de mensen wit is en naarmate de avond vordert
het zwartgehalte het wit overstemt: hele gezinnen, met kinderwagen
en al vieren dan hun eigen feestje.
We
komen Tom en Dominique van de New Life tegen, onze buren in
Curaçao. We eten bij Piazza Pascal op het binnenpleintje
en storten ons dan weer in het afnemend geweld. Bij de dinghysteiger
beklimmen we een terras waar de ti-punch zonder ijs niet blijkt
te drinken zo sterk. Als de serveerster ijs aanbiedt blijkt
dat de oplossing: een beetje verdund smaakt het wel.
Bij
de steiger terug is onze rubberboot verdwenen, het touw en
de ketting zijn er nog. Blijkt dat hij alsnog onder de betonnen
steiger terecht is gekomen. De motorkap beschadigd, de boeg
weer iets dunner geworden maar de lucht zit er nog in. We
komen zonder verdere problemen weer thuis.
Oriënt
Bay
Na
een valse start - kabel van de voor/achteruit SB gebroken
- kiezen we het ruime sop, het Anguilla kanaal tussen Agnguilla
en St. Maarten. We zagen hier regelmatig dolfijnen, dit keer
bleven ze onzichtbaar. Bij de kust van Anguilla gaan we overstag
en zeilen zonder verdere slagen zo de Oriënt Bay binnen.
Van ver af zijn de felgekleurde parasols al te zien, die van
Club Oriënt donker geel. Er ligt een groot donkergrijs
de baai overheersend zeer ontsierend jacht voor anker en voor
het strand van Club Oriënt een drietal boten. Een waterscooter
komt op ons af en heet ons welkom! Moeilijk om de opvarenden
(?) te herkennen. We ankeren in zand, op 2 meter diepte. Bij
inspektie van het anker word ik begroet door een kleine bruine
rog. Even later komen een paar snorkelaars ons eveneens begroeten
en vragen of onze dochters aan boord zijn. Ook moet ik om
vier uur aantreden voor het volleybal!
De
eerste gang is snorkelen op het rif bij het strand, daarna
naar het volleybal dat met slechts tien spelers onderbezet
is. Wel een drietal bekenden van vorig jaar. Na twee sets
is het vuur er uit en zoeken wij het naturisten-restaurant
Papagayo op. Heerlijk napruttelen in de late middagzon voor
we weer scheepwaarts zwemmen en kayakken.
de
Zeevonk voor Club Orient
Ochtend
Île vert (Green Cay)
Om
6.15 uur een zonsopkomst met een schitterende groene flits!!!
Als om halfacht de eerste bemanningsleden boven water komen
staat de koffie klaar. We besluiten om een dag in de baai
te blijven en te beginnen met snorkelen naast en koffiedrinken
op het verlaten eiland Green Cay. We zijn er alleen en genieten
met volle teugen. In een grote grot zien we dezelfde zand/rots
kleur als op Tintamarre en met hulp van wat water maken we
er een papje van dat we op onze huid smeren. Na afspoelen
voelt onze huid fluweelzacht.
Als
we een tijdje in het lauwe water voor het strand dobberen
komt er een eveneens naturistich paar door de branding met
een kano. Als Joke ze aanspreekt om ze te wijzen op de mogelijkheid
van een modderbad, blijken het Nederlanders! Niet lang daarna
arriveerde een waterscooter waarvan de chauffeur twee jongedames
afzette en een rubberboot van een catamaran met een gezinnetje.
Onze tijd is duidelijk voorbij.
landing
je
mag hier niet bromfietsen!
lekker
moddertje
Joke
ook
prima
kwaliteit en niet duur
De
kano alleen op pad
Toeval
bestaat niet? Net als de Nederlanders met de kano onderlangs
passeren en ons gedag zeggen ziet Joke dat onze kano los is.
De lijn is gebroken! De reddingsoperatie is niet moeilijk
en onder het genot van een pilsje maken we verder kennis.
Volleyballe...
Het
is vier uur en jawel, het spel op het zandveld naast de kiosk
is al weer begonnen. Na twee sets stoppen we en kunnen wij
naar het happy hour van Papagayo, twee voor één.
Nachtclub
of modern naturistisch restaurant?
De
rumpunch doet het goed en na wat spullen te hebben gehaald
gaan we om zeven uur dineren bij Papagayo. Het restaurant
is al redelijk gevuld, zeker de helft van de aanwezigen dineert
in hun blootje. Onze tafel is nabij de muziek en de dansvloer
en dat hebben we geweten. De solo-artiest zingt min of meer
bekende Amerikaanse liedjes met elektronische muziek als begeleiding.
Het wordt steeds drukker op de dansvloer. Als we onze heerlijke
gerechten hebben verorberd krijgen we alle tijd om het spektakel
gade te slaan. Opvallend zijn veel dames die zich in uiteenlopende
kledij hebben gehuld, van een ministring tot een soort glitterschortje
maar het meest opvallend waren twee rondborstige vrouwen met
een pushup geval die de borsten ondersteunde en bloot liet.
Volgens een onzer gasten duidelijk iets uit de Pabo-catalogus.
Wat heeft dit met naturisme te maken?
Ochtendloop
Het
strand is kilometers lang en in de vroege morgen kan je in
je blootje. De terrashouders zijn dan druk bezig omhet strand
aan te harken, de ligbedden in slagorde op te stellen en de
parasols - elk terras zijn eigen kleur - uit te vouwen. Meer
naar het noordelijk deel neemt de branding toe, het strand
blijft goed begaanbaar.
De
dames hebben het plan opgevat croissantjes voor het ontbijt
te serveren dus even met de rubberboot naar de kant.
De
haaien van Tintamarre
Het
Franse ontbijt smaakt uitstekend en kort daarna vertrekken
we naar dit mini eiland dat op twee mijl afstand ligt. Daar
aangekomen een verrassing: er liggen twee rijen moorings.
We zitten nog niet vast of schildpadden komen nieuwsgierig
boven water. We snorkelen naar het strand dat zo tegen het
middaguur heet aan de voeten is. De wandeling dwars over naar
het verlaten zuiderstrand brengt een tweede verrassing: jonge
haaien in de ondiepe lagune achter het rif. Ze blijven er
heen en weer zwemmen, maar fotograferen lukt niet echt. Zodra
je onderwater gaat blijven ze duidelijk op afstand.
Heerlijke
zeiltocht naar Île Fourchue
Het
is ideaal zeilweer en de wind komt uit een gunstige richting:
NE 3-4. De zee is wel ruw en de golven laten ons lekker stuiteren.
De 11 mijl doen we met maximaal 8 knopen en binnen 2 uur zijn
we voor de baai. We varen net achter een groep van zo'n 30-40
grote zeiljachten langs die duidelijk in een race zitten,
waarschijnlijk een rondje St. Barth. Als we de baai binnenvaren
liggen er drie boten waarvan natuurlijk één
Nederlands is, een Oyster van 17 meter, de Windflower. We
pikken met enige moeite een mooring op en kunnen genieten
van de imposante natuur om ons .heen. Leuk detail: als Joke
de lijnen door het oog van de mooring zwemmend wil fatsoeneren
is ze snel uit het water, een enorme barracuda kwam recht
op haar af, een griezelig en bedreigend gebeuren. Als later
gesnorkeld wordt gelukkig geen spoor meer ervan. Van de buren
horen we dat ze bij het snorkelen bij het eilandje bij de
ingang zo'n twintig barracuda's hebben gezien...
Naturistische
eilandbeklimming
Als
je de enige bent die het eiland in de vroege morgen opgaat
heb je alleen maar schoeisel nodig vanwege de scherpe lavabrokken
en allerlei andere vaak kleurige rotsen. Trouwens, ook de
cactusnaalden zijn beslist voetonvriendelijk. Op een rotsblok
bij het enige bouwsel staat met grote witte letters: "no
trespassing", waarom is niet duidelijk, er valt niets
te vernielen op dit onbewoonde eiland. Zelfs de geiten in
het verleden hebben het niet kunnen bolwerken. Het paadje
voert omhoog tot aan de voet van een van de toppen, volgens
de kaart 104 meter. Het beklimmen is een waar genoegen, het
uitzicht rondom is geweldig: St. Maarten, Tintamarre, Anguilla,
St. Barth, Saba, St. Eustatius en St. Kitts aan de horizon.
Ook overal boten onderweg en natuurlijk onze baai met een
paar boten. Zou je ook vanaf it punt walvissen kunnen zien?
Het is de route en de goede tijd ervoor. Zonder kijker lijken
ze me niet makkelijk te vinden.
Weer
afdalend kan je via het zadel naar de volgende top. Die maar
ronden zonder weer te klimmen. Lange slierten planten zoeken
zich een weg. Bij een ravijn lijkt een pad met stenen gemarkeerd
maar het is duidelijk bedoeld als watergeleiding richting
dal. Afdalend kom je bij een oude vervallen waterkelder, alleen
de mooie ovale enkelsteens bakstenen muur staat er nog. Het
dal er onder is groen, bij het strand staat een rij jonge
palmen. Een aanzet tot commercialisering? Het valt onder een
natuurpark, het zal wel in deze staat moeten blijven. we nemen
een heerlijk verkoelend bad aan het strand voor we weer terugvaren.
Op
barracudajacht
We
varen met de rubberboot naar het mini eilandje waar zoveel
barracuda's zouden zijn. Binnen een minuut had Joke al een
groep van tien te pakken, geen echte grote. Een schildpad
liet zich ook zien, maar dat was het dan. Na iedereen weer
aan boord te hebben gehesen voeren we langs de zeer gevarieerde
rotswanden, van roodbruin basalt tot glad grijs gesteente.
Overtochtje
naar Anse Colombier (2,4 mijl)
Motorzeilend
met genua konden we het net halen. Onderweg zien we weer de
grote zeiljachten racen, voor de wind met gigantische spinnakers.
We kwamen niet in hun vaarwater, wel zo makkelijk. De baai
ligt vol met aan de buitenrand een vijftal grote motorjachten.
We ankeren maar net als we er mee klaar zijn komt een mooring
aan de zuidrand vrij. Toch maar anker op, we liggen daar een
stuk beter. Met name het achteruitzicht richting St. Maarten
wordt minder belemmerd hoewel de "Limitless" schuin
achter ons wel erg groot is. Het huis van ene Rockefeller
torent hoog boven ons op de klippen. Het strand is redelijk
bezet en zowaar is er in een afgelegen hoek enig naturisme
te zien.
We
snorkelen naar de kant en komen met enige regelmaat schildpadden
tegen, geen wonder, zeegras genoeg op de bodem. Koraal is
verre van uitbundig, geen mooie snorkelplek gezien. De zonsondergang
is prachtig maar net op het groene flits moment speelt een
wolkje ons parten.
Ochtendwandeling
over het strand
Zwemmend
naar het strand met natuurlijk alweer een ontmoeting met een
schildpad maar ook een grote sand tile fish, zeker 60 cm,
de maximale grootte volgens het boek. Het is een soort paling,
witgeel met een zwartevlek bij de staartvin, die in het zand
een burcht bouwt en een schuw gedrag heeft. Bij het strand
een flinke deining, je wordt ahw het strand opgespoeld.
Eerst
eens kijken hoe het minihaventje van het Rockefellerhuis de
laatste stormen heeft doorstaan. Het ziet er nog redelijk
uit, alleen een rubberboot aanleggen kan volgens mij niet,
hooguit via een trap in het piertje te water gaan. Het verbodsbord
is van zijn paaltje gerukt, tja waarom zou het hier verboden
moeten zijn? Over het strand wandelend kom je langs grillige
rotsen, de eerste blauwachtig van kleur. Het moet een versteende
kleilaag zijn. Ons boekje over geologie suggereert zoiets.
Een volgende rots heeft ingebedde ronde stenen. Dan is er
een stukje strand tegen de helling afgezet, zou het een plek
zijn waar een schildpad eieren heeft gelegd? Weer verder staan
frames van tenten met lijnen ertussen. Een bord meldt 'camping
plaats'. Even verder een bord 'privé terrein', kamperen
en nog veel meer verboden. Ingewikkeld hier, zeker als even
later een groen bord op het strand staat met de melding dat
het natuurgebied is en als zodanig ook bepaalde regels heeft.
Aan de noordkant eindigt het strand in prachtige grillig gevormde
rotsen waar je tussendoor kunt klimmen. Kortom, alles zeer
de moeite waard.
De
klippentocht
naar Anse Flamand
Gewapend
met een flesje water en wat geld op pad. De wandeling is een
echte aanrader, een paar stukjes moet je klimmen maar je krijgt
als beloning mooie uitzichten. Met wat geluk zie je ook tropic
birds, spierwitte meeuwachtigen met zeer lange staartveren.
Ze hebben hun nest in de klippenwand onder het pad.
Gustavia,
het idyllische hoofdstadje
Weer
kruisen we bijna de enorme zeiljachten van de Bucket Regatta
2010 die duidelijk nog een wedstrijddag hebben. Spinnakers
van 1000 m2 in felrood zijn geen zeldzaamheid en komen als
monsters te voorschijn achter de rotseilanden. Benieuwd wat
we in de namiddag in de haven van Gustavia te zien krijgen.
In de verte Saba, Statia, St. Kitts en Nevis. Helder zicht
dus.
We
arriveren gelijk met de finish van een tiental grote jachten,
een prachtig gezicht, zeker als er drie bijna gelijktijdig
door de finish komen. Het is druk en vol op de ankerplaats
maar vooraan naast de rotseilandjes is nog ruimte en we laten
ons anker zakken bij 6 m diepte. Tijd om Gustavia te verkennen.
We
worden verwelkomd met kanonschoten, misschien omdat we gelijktijdig
met de beroemde J5, de "Ranger" binnenkomen? Een
snelle rubberboot bezorgt de helft van onze crew een nat pak,
gelukkig droogt het snel in deze contreien hoewel een nat
fototoestel er anders over kan denken. We vinden een plekje
bij de capitainerie en kijken onze ogen uit hoe de binnenkomende
megajachten hier ankeren en achter vast maken aan de kade.
Feesttent, podium, barretjes, alles staat gereed voor een
groot feest. We strijken neer bij de Bar d'Oubli, het meest
interessante hoekje waar alle verkeer langs komt. Na de email
te hebben binnengehaald en we de weerkaartjes hebben bekeken
wordt het tijd om het Vietnamese restaurant op te zoeken.
Het is er rustig en we bespreken een tafel. Terug naar het
megajachtengeweld. We zijn toeschouwer bij het aan boord hijsen
van een enorme zeilzak, maken een praatje met de Nederlandse
schipper van de Highland Breeze, geregistreerd in Bikini M.I.
Het 32 meter lange jacht heeft een Nederlandse eigenaar, is
een Swan van 120 ton en heeft een aan de winds zeiloppervlak
van 500 m2, een spinnaker van 1000 m2. In april steken ze
weer over naar de Azoren (10 dagen), dan naar Gibraltar (4
dagen) en dan naar hun zomerligplaats in een aantal uren.
's Winters liggen ze op St. Maarten. Er zijn hier nog meer
schepen met een Nederlandse eigenaar. De bekende "Windrose"
met Gerard Dijkstra is er dit keer niet.
We
verlaten het zeilgeweld en stappen binnen bij de Vietnamees.
Een heerlijke rust overvalt ons. We kiezen voor een Thaise
schotel voor twee personen. De eetstokjes raken we niet aan.
Het smaakt voortreffelijk en als we afrekenen krijgen we een
klein glaasje met dubbele bodem. Onderin een pikant plaatje
zolang er drank boven zit. Wat voor drank is niet duidelijk,
wel dat het alcoholgehalte hoog is.
We
worstelen ons door het feestgewoel naar de rubberboot en komen
dit keer droog over.
Boodschappen
en in/uitklaren
Aan
de haven is een grote supermarkt met Franse (!) etenswaren.
Joke stuurt ons weg voor sightseeing en internetten. Benieuwd
wat ze op haar kerfstok heeft.
Bij
de capitainerie is het druk ondanks het feit dat al veel van
de megajachten 's nachts zijn vertrokken. Ze werken kennelijk
met een strak vaarschema. Ook hier moet je zelf de gegevens
op de computer zetten, er staan twee toetsenborden klaar.
Het blijft een gedoe. Intussen zien wij hoe professionals
van de grote jachten zich gedragen, een apart slag volk. We
komen er met €18 havengeld vanaf.
Snelle
overtocht naar Statia
Helaas,
de wind is te zuidelijk zodat we niet de parasailor uit de
kast mogen pakken. Met een schijnbarewind van 60 graden net
niet ruim genoeg. Dan maar alle andere zeilen er op en met
een dikke 8 knopen met uitschieters tot 9,5 gaan we richting
Staatia, 29 mijl verder op. Onderweg geen walvissen gezien,
wel een wolkenband waar wat regen uitviel en zorgde dat de
wind tijdelijk even afnam. Statia wordt snel groter en achter
ons verdwijnen St. Maarten en St. Barth bijna. Saba daarentegen
wordt ook steeds majestueuzer. Bij de zuidpunt van Statia
zien we de botanische tuin en zowaar een koe boven op de klippen.
Dan passeren we de indrukwekkende White Wall, een steile wand
van wit gesteente zonder begroeing. Even later het fort de
Windt met een paar kanonnen en dan verschijnen de eerste huizen
boven op de klippen. Tijd om de zeilen op te bergen. Er liggen
welgeteld twee andere zeiljachten in de baai. We hebben de
ruimte! We ankeren tussen Golden Era hotel en de haven om
zo min mogelijk last van de deining te hebben.
Wat
een welkom!
Het
havenkantoor is al gesloten en we wandelen richting Golden
Era als we worden aangesproken door een zwarte man met hond:
" welkom Joke en Henk" ! Het moet Devon zijn maar
we twijfelen, zijn haar is anders. Toch is hij het, wat een
toeval om hem hier tegen te komen, ze wonen immers aan de
andere kant van het plaatsje.
Raad
wat er gebeurt bij Golden Era: Joanne staat achter de tap
en verwelkomt ons zeer hartelijk! We hebben elkaar het laatste
jaar niet gezien, ze had toen steeds andere diensten. Ze weet
precies wat we willen: haar onovertroffen pina colada! We
genieten van het uitzicht en de sfeer rondom. Dit is Statia.
Tijdens een korte wandeling bij de ondergaande zon maken we
schitterende plaatjes.
Ontwakend
Statia
Het
hanengekraai begint al om half vier volgens onze gasten. Om
zes uur gaat de bel op het fort en worden de drie vlaggen
gehesen: Nederland, Nederlandse Antillen en Statia. Het is
dan wel licht maar de zon komt pas om 6.15 uur op en het duurt
dan nog een tijdje voor hij boven de Quill uitkomt. Er zijn
wat grijze wolken bij de wtop en een stevig buitje klettert
op ons neer als we al op de wal zijn, ingeklaard hebben en
bij het kantoor van de Stenapa informatie hebben gehaald en
natuurlijk, voor de twee nachten alhier hebben betaald. Een
meisje bergt haar verfspullen op waarmee ze het bord bij het
hek aan het opknappen was. Dan scheiden onze wegen: wandeling
naar de Quill, ritje naar het ziekenhuis en terug naar de
boot voor administratie via Skype en internet. We spreken
af voor de lunch bij de coffeeshop Intermezzo. We hopen daar
ook Devon en Maaike weer te zien.
Ziekenhuisbezoek
Met
een gewonde teen naar het ziekenhuis kan veel tijd kosten.
Onze gast werd nummer dertien op het spreekuur van de huisarts
en was pas na twaalven aan de beurt. Hij krijgt medicatie,
zijn teen wordt verbonden en komt met het advies laten bekijken/behandelen
door de chirurg op St. Maarten, naar buiten. Onze bergwandelaars
zijn dan nog niet terug zodat ik naar het ziekenhuis ga om
te overleggen met de huisarts en onze gast. In de wachtkamer
zit een Nederlands meisje, het blijkt de apothekersassistente
en ik mag van haar eerst als de deur open gaat.
Leuk
om te ziendat het consultatiebureau gaande is: moeders met
hun hummeltje op schoot zitten op de stenen muur te wachten
tegenover de deur van het bureau.
Het
duurt lang en en de huisarts moet dan eerst nog even weg voor
we elkaar kunnen begroeten. Hij vertelt dan zijn bevindingen,
het waarom de röntgen apparatuur kapot is en zijn dringend
advies: naar St. Maarten. Hij belt naar hetvliegveld en er
isplaats op drie vluchten, dat komt goed. Ook zal hij de EHBO
van St. Maarten bellen en verzoeken onze gast nog dezelfde
avond te helpen.
Met
nog een recept gaan we langs de apotheek, helaas zijn de dollars
op maar wemogen later betalen.
Late
lunch bij Intermezzo
Onze
vulkaanbedwingers zijn inmiddels gearriveerd en zitten al
aan een drankje. We bestellen een lunch en horen van elkaars
wedervaren. Het vliegtuig van 18.40 uur lijkt het meest cgeschikt
en bij hetreisbureau om de hoek bespreek ik die vlucht. We
dalen af naar de bank voor een ATM, de eerste is buiten dienst
maar er is ook een bank bij het museum. Als de centjes zijn
geregeld gaan we het museum binnen. De sympathieke vrouwdiederondleidingen
doet is aanwezig. Met de taxi terug naar de boot om de nodige
spulletjes op te halen. De anderen gaan eerst nog naar het
fort.
Boze
taxichauffeur
We
spreken met de taxichauffeur af onze gast om vijf uur op te
pikken bij de haven voor het ritje naar het vliegveld. Omstreeks
die tijd arriveert een witte taxi en onze gast vraagt of het
bedoeling is dat hij instapt. Ook een gezinnetje stapt in
en daar gaan ze. Als ik naar Golden Era loop passeert de rode
taxi en we zien vanaf het terras dathij bij de haven gaat
wachten. Er klopt iets niet en Joke belt. Ze houdt de taxi
aan als hij terugrijdt, legt de zaak uit. Hij reageert onbeleefd.
Eilandtour
De
beentjes willen niet meer zo goed, ook zijn er de nodige blaren.
De oplossing: we latenons rondrijden. We komen na een paar
telefoontjes terecht bij dezelfde taxichauffeur! Hij pikt
ons op bij de haven en brengt ons naar de meest interessante
plekken, om te beginnen bij de gerestaureerde synagoge. Een
mooi gebouw, gemetseld uit kleine gele baksteentjes. Vervolgens
naar het kerkhof van de Nederlandse kerk. Hier is ook een
koperen plaat op het graf van een Schout-bij-nacht die op
60-jarige leeftijd ten onder ging tegen een Engelse overmacht.
Een
lange en slecht onderhouden weg naar het fortje op de zuidpunt
voert langs het huis van mijn skindoctor. Onze vrienden Mieke
en Zoran moeten ook aan deze weg wonen maar hebben geen huisnummer
- z/n - in hun email gezet. De chauffeur weet niet waar ze
wonen. De batterij de Windt ligt op een prachtig punt. Van
hier zie je St. Kitts met het grote fort aldaar, het begin
van de White Wall en natuurlijk heb je er een mooi uitzicht
over zee. Geen wonder dat ze hier wel feestjes en partijen
organiseren.
Het
volgende doel is het vlieveld, meer in het midden aan de oostkant
gelegen. De baan is 1400 m lang en een vracht 747 landt hier
regelmatig als ik de gids goed begrijp. Er is op dit moment
weinig aktie en we rijden door naar het strand van Zeelandia.
Hier beukt dedeining onvermoeibaar tegen de klippen. Er is
een zwart strand, geen mens te zien, wel hoge golven die hetzwemmen
hier nu zeer gevaarlijk en dus eigenlijk onmogelijk maken.
Een
telefoontje van Zoran, ze zijn thuis en willen ons graag zien.
We spreken af bij Golden Era en de chauffeur zet ons daar
af. Niet lang daarna komen Mieke en Zoran het terras op: alweer
een hartelijk weerzien. Joke heeft foto's van de huizen aan
de kust gemaakt en hun huis staat er keurig op, het ligt notabene
naast dat van de skindoctor! Ze nodigen ons uit hun nieuwe
onderkomen te bekijken en met drie passen we in hun auto en
brengen ze ons naar hun prachtig gelegen villa. Het bord pas
op voor de hond is om ongenode gasten tegen te houden, er
is geen hond te bekennen. Ze passen op het huis, onderhouden
en verbeteren het. Ook de enorme tuin die afdaalt naar zee
vol met bomen en planten geniet Mieke's aandacht. Wat een
lustoord! Of we de volgende keer komen bbq-en!
Op
zoek naar Saba in de nevelen
Het
zicht is slecht, veel vocht in de lucht. De 17 mijl overbruggen
moet in de middag lukken. De wind blijkt goed, een bakstagwind
van 3 Bft, wat wil een mens nog meer? We passeren de voor
anker liggende tankers en zien vaag de contouren van Saba
verschijnen. Geen walvis te zien hoewel met deze rustige zee
het meteen zou opvallen. Halverwege trekt de windwataan en
krijgen we te maken met een hoggelige zee. De snelheid gaat
omhoog en een enkele maal bereiken we 10 knopen! Ruim voor
het donker passeren we de haven , gaan het hoekje om en maken
vast aan de mooring voor de "ladder". Met een blauw
drankje vieren we onze aankomst. De zon tovert net geen groene
flits. Wel wrdt Venus als avondster zichtbaar en zien we met
enige moeite weer de planeet Mercurius!(zoals aangekondigd
in het laatste nummer van Zeilen). De maan doet er lang over
vom boven de berg uit te komen maar dan is alles zilverwit.
Letterlijk
Saba op
Saba
is de top van een vulkaan die uit zee oprijst. Steile wandenmakende
toegang onmogelijk. In het verleden heeft men aan de westkant
een stenen trap gebouwd. Al het vervoer naar boven ging via
deze "ladder". Pas halverwege de twintigste eeuw
kwam er een haven met een weg naar boven, naar het plaatsje
Bottom in de krater. De haven mag niet worden gebruikt door
jachten, wel kan je je rubberboot achterlaten, het beste met
een hekanker, als je het eiland bezoekt.
Het
vervoer gaat per taxi of liftend: veel eilandbewoners zijn
genegen je mee te nemen, al dan niet in de achterbak van hun
pick up. Na ons bezoek aan de havenmeester - $20 , paspoorten
niet nodig - naar het Nature Park kantoor - $3 pppd en $3
pp park/mooringfee. Dan zijn we vrij om de steile weg naar
Bottom - de weg die niet gebouwd kon worden en pas in 1957
klaar was - liftend te overbruggen. We wandelen naar het kliniekje
om de huisarts gedag te zeggen.
Het
pakt leuk uit: we worden herkend door de verpleegkundige,
een medisch studente is de bloeddruk van een oude dame aan
het opnemen en de arts is bijn klaar met zijn spreekuur. Omdat
onze boloeddrukmeter aan boord bij mij vrij lage waarden aangeeft
wil ik graag door de medisch studente gemeten worden: de waarden
blijken op het zelfde niveau, dus is de onze in orde. Dan
worden we ontvangen en ik vertel van onze medische ervaringen
op St. Maarten en Statia. Hierop krijg ik direkt het aanbod
om ter plekke van een paar huidprobleempjes te worden verlost,
ook goed voor de drie medisch studenten die stage lopen. We
gaan naar de behandelkamer en voor ik het weet wordt met stikstof
mijn rug bewerkt en gaat een niet genezende plek op mijn borstkas
op sterk water om te worden verzonden naar Curacao.
We
wandelen naar de Medical School en liften vandaar naar Windward.
De kronkelende weg biedt grandioze uitzichten, eerst over
Bottom, dan over de zee met Statia en St. Kitts als hoofdrol
spelers. We stappen af bij het begin van de 1064 treden trap
naar de top van de Mt. Scenery, het hoogste punt van het Koninkrijk
der Nedderlanden. Vandaar lopen we door een schitterend groene
vegetatie met veel vogelgeluiden omlijst een stuk naar boven.
Nu niet rechtsaf de berg op maar rechtdoor naar de Ecolodge.
We passeren een kleine bananenplantage en bossage met de grote
olifantsbladeren. Dan wordt het gewas dichter en lopen we
via een haag van orchideen de tuin van de Ecolodge binnen.
De luiken zijn dicht en de Nederlander die hier de zaak runt
zien we via de achterkant bij de keuken: gesloten! Wel kunnen
we wat water kopen en de dames mogen gebruik maken van het
toilet. Wat een teleurstelling!
We
dalen weer af en komen bij de weg, ontmoeten daar een paar
Friezen voor we via een trail langs het museum naar het Juliana
hotel afdalen. We genieten een late lunch in de Tropic bar
en klimmen weer omhoog naar het centrum van Windward. Natuurlijk
staat ook een bezoek aan het touristenbureau op de lijst.
We worden er hartelijk ontvangen en nemen wat materiaal mee,
ondermeer informatie over 10-10-10, de datum waarop Saba een
bijzondere gemeente van Nederland wordt. Dan naar de soevenierwinkel
waar ze mola's hebben, het bijzondere handwerk van de Kuna
indianen uit de San Blas eilanden bij Panama.
Na
wat boodschappen ibj de supermarkt liften we weer in etappes
naar de haven. De rubberboot brengt ons over een kalme zee
terug. eenmaal aan boord zien we hoe een zestal mensen de
Ladder afdaalt en opgepikt wordt door een rubberboot van een
van de andere jachten. De golven zijn venijnig en een paar
gaan gekleed een kopje onder. Hopelijk hadden ze geen fototoestel
bij zich. Naast ons is de New Create komen liggen, we zien
geen tekenen van leven aan boord. Als het donker wordt staat
Venus en Mercurius weer aan de avondhemel, later gevolgd door
Orion, de Grote Beer en het Zuiderkruis.
De
laatste zeildag: Saba-St. Maarten
We
worden al vroeg wakker door heftig rollen, de wind en golven
komen uit het noorden terwijl windfinder nagenoeg windstilte
voorspelt, een vreemde gewaarwording. Na het ontbijt varen
we naar de Well's bay, uitgewuifd door de New Create, Joy
en Hans. Het ligt er rustiger. Er is geen strand dit keer.
We snorkelen bij de tunnel, zien er de beloofde schildpadden.
Dan maken we de zeilen klaar en varen het maanlandschap uit.
St. Maarten is duidelijk aan de horizon te zien, afstand 25
mijl, wind NNW(!) 2-3. Met geringe snelheid toch redelijk
de goede richting op. Na zo'n 15 mijl moeten de motoren erbij,
we buigen teveel af naar St. Barth.
Walvissen!
Elke
zeiler droomt ervan, een ontmoeting met deze enorme zeedieren.
We hebben ervaring in dit gebied en kijken dus scherp uit.
Dan zie ik de eerste fontein en koers er op af. We varen op
zo'n twintig meter naast hem. Na een aantal minuten duikt
hij onder en zwaait ons gedag met zijn staart. Wat een indrukwekkend
schouwspel. Maar de koek is nog niet op, binnen een paar minuten
zien we op een paar honderd meter weer fonteinen en springt
een walvis kompleet uit het water om met een reuzenbom er
weer in te storten! Het gaat te snel en te onverwacht om het
vast te leggen, maat het staat in ons geheugen gegrift.
Weer
zien we fonteinen, varen er naar toe en zien een koppel. Ze
duiken gelijktijdig met hun staart wuivend onder als we ze
naderen. Verderop weer fonteinen! We zijn in een school terechtgekomen
lijkt het. Wat een genot.
de
eerste walvis verraadt zich...
en
duikt onder na een aantal minuten
een
paartje!
en duiken onder
Aankomst
Simpson baai in een zware bui
Donkere
luchten in het westen, duidelijke buien eronder als we St.
Maarten naderen. De wind draait naar west en het donkere geweld
komt recht op ons af. Het duurt niet lang of het land verdwijnt
achter een zware regen, de zee wordt wit . Op tijd hebben
we alles uitgerold zodat we droog in de kuip blijven. De wind
begint te vlagen tot net geen 7 Bft, het zicht wordt beperkt
tot een meter of vijftig als we dwars door het veld superjachten
een ankerplek bij het strand opzoeken. We ankeren naast een
paar andere catamarans en als de buien over zijn blijkt de
Sea of Time in de buurt te liggen. We zijn weer thuis.
Zodra
het een beetje droog is halen we onze gast die wacht bij de
yachtclub op. Hij heeft veel te vertellen, is eigenlijk een
beetje uit het ziekenhuis ontsnapt want ze wilden hem graag
tot na Pasen houden. Omdat de ziekenhuisapotheek al was gesloten
moet hij nog wel spullen bij een andere apotheek halen. Het
geeft te denken.
Afscheid
Na
het ontbijt komen de tassen en rugzakken naar boven. Het gastenboek
is ingevuld, de foto's heeft Joke op CD's gezet. Bij de yachtclub
stappen ze in een dollarbusje naar het vliegveld en in een
taxi naar Club Orient. Een boeiende reis met een fantastisch
slot is hiermee ten einde.
