Reis
naar de zon deel 112
St
. Maarten - Guadeloupe
zondag 4 april - zondag 18 april 2010
Aankomst
St. Maarten
Gasten
van Guadeloupe komen per vliegtuig via de Franse luchthaven
bij Grand Case. Ze geven de taxichauffeur op Yachtclub bij
de Hollandse brug en hij brengt ze naar de marina een halve
kilometer verder... Gelukkig zitten er wieltjes onder de bagage
en komen ze zonder problemen bij de yachtclub. We drinken
een Ting en een half uur later als de gasten van Club Orient
nog niet zijn gearriveerd maken we aanstalten dec eerste gasten
naar de boot te brengen. Op dat moment komt een taxi het parkeerterrein
oprijden en stappen Anneke en Rene uit. Ze voeren de eerste
keer met de Zeevonk mee in 2000 en we hebben een aantal keren
bij hun in de stand van Internatuur op de Vakantiebeurs gestaan.
Ze
installeren zich aan boord en we starten met een drankje en
de overzichtskaart van het gebied komt op tafel. Wat een mogelijkheden
hebben we, welke eilanden moeten we in ieder geval bezoeken?
Twee weken voor het prachtige gebied tussen St. Maarten en
Guadeloupe is veel te kort! Wel zijn we afhankelijk van de
wind, het mooiste is als hij in de noordoosthoek blijft zitten,
dan is alles comfortabel te bezeilen. We hebben er zin in,
dat begrijp je!
een
schildpad legt eieren midden op het terras van "Karakter"
afscheid
David en Osana, onze Canadese vrienden
2e
Paasdag
Pasen
is voor de eilandbewoners feest en op het strand kunnen ze
zich lekker uitleven. Er zijn tenten verschenen waar eten
en drinken is te krijgen, voleybalnetten worden geinstalleerd
en allerlei spelen worden gedaan. Natuurlijk ontbreekt de
muziek niet.
Wij
gaan echter zeilen, eerst naar Marigot, de hoofdstad van het
Franse deel van St. Maarten waar je vanaf het hooggelegen
fort een prachtig uitzicht over het eiland en de lagune hebt.
We ankeren vlak bij de dinghysteiger vanwaar we ook kunnen
zien dat de markt op 2e Paasdag gesloten is.
uitzicht
vanaf het fort van Marigot: we liggen lekker vooraan; Saba
aan de horizon
ankerlier
kapot?
Dan
naar Orient Bay. We komen er via een slag tot aan de veerboothaven
van Anguilla. Heerlijk zeilen en omstreeks half zes ankeren
voor het strand van Club Orient. We worden welkom gezwaaid
door onze ex-gasten die hier nog een weekje blijven voor ze
naar Nederland terugkeren. Tot onze verbazing ligt de Nederlandse
catamaran Kon Tiki hier ook! We verheugen ons op het weerzien,
we namen afscheid in december op Curacao, zij brachten onze
Estoniaanse lifster Carina toen naar Venezuela en wij gingen
noordwaarts naar Puerto Rico.
Modderbad
op Caye Verte
Het
eilandje Green Cay ligt op zwemafstand van het strand en beschermt
het zuidelijk deel van Orient bay. De lange zandbank is verdwenen,
er is enkel nog een strandje over met een paar grote holen
in de rotsen. In een ervan is het zanderige gesteente goed
met water tot modder te maken en we nemen er met groot plezier
een modderscrubbing. Als je de modder na enige tijd afspoelt
voelt je huid fluweelzacht. Wat het werkzame deel is weten
we niet.
met
de kano van Club Orient naar Caye Verte
in
de rij voor de geneeskrachtige klei
Omdat
Joke haar duikbril is vergeten gaan we even terug om hem op
te halen. We zien wat beweging bij de Kon Tiki en maken kontakt.
We worden ontvangen door een opgetogen Johan en Ilona en praten
bij onder het genot van een bak koffie.
Intussen
weten onze gasten zich uitstekend te vermaken boven het rif
al horen we achteraf dat ze weinig mooie vissen hebben gezien.
Op
bezoek bij Clkub Orient
Zwemmend
en met de kano begeven we ons naar het strand met de bekende
rijen gele parasols. We worden bijna opgewacht door onze ex-gasten
die ons enthousiast meetronen naar hun gehuurde bungalow.
Het is eigendom van mensen waarvan de vrouw met verf en kwast
alles wat te was versieren beschilderd heeft met kleurige
al dan niet herkenbare taferelen. Zelfs de tl-buis in de badkamer
ontkwam niet aan haar schildertalent. We wandelen over het
terrein naar de winkel en doen daar wat inkopen. We krijgen
ook de inlogcode voor de wifi zodat we aan boord nog even
de post kunnen binnenhalen voor we de rimboe ingaan.
De
haaien van Tintamarre
Motorzeilend
overbruggen we de paar mijl en we maken vast naast de Tiko
Tiko, de catamaran die vanaf Club Orient naturistische dagtochten
naar dit eiland verzorgt. We worden joviaal begroet, zouden
ze al het nodige gekonsumeerd hebben?
We
wandelen dwars over het eiland naar de zuidkant en zien daar
slechts een haaitje voor deze zich ook niet meer laat zien
vanwege de snorkelaars. We gaan dan dwars over en zien een
leuk tafereel onder een groep bomen: een soort keuken met
een paar stoelen. hier hebben duidelijk met Pasen mensen gekampeerd.
De witte klei hier is ook voorzien van een waarschuwingsbord:
kan gevaarlijk zijn voor de gezondheid. Op het strand waar
de rode klei in de klippen zit het zelfde bord. Een catamaran
met het hele dek vol passagiers komt aanvaren en de mensen
krijgen een zwemvest voor ze te water mogen. Wij zijn mooi
op tijd klaar met onze rondwandeling en na nog even snorkelen
kiezen we het ruime sop.
de
westkust van Tintamarre met de rode klei
dagjesvolk
in aantocht
Pittige
zeiltocht naar het onbewoonde eiland Ile Fourchue
Hoewel
niet meer dan windkracht 4, staan er vrij korte steile golven
en stuiteren we lekker vanwege de ruime wind. We maken snelheden
tussen de 6-9 knopen en al met al is de overtocht van ruim
tien mijl redelijk comfortabel. We passeren het witte rotseiland
Table de Diable op korte afstand en zijn onder de indruk van
het golfgeweld op de rotsen. Hier wonen slechts vogels. Even
later draaien we de baai van Ile Fourchue in en maken alweer
met enige moeite aan 'onze' mooring vast onder het toeziend
oog van de bemanningen van vier andere jachten. Voor Fransen
vormt naturisme meestal geen probleem. Als het Amerikaanse
jachten waren was het een andere situatie ook al merken we
dat zij ook wat vrijer worden.
genieten
op de trampoline
Naturistische
beklimming
Een
van de toppen van Ile Fourchue is goed te beklimmen. We negeren
de "No Trespassing" en "Privee", gaan
via het enige bouwsel over het smalle paadje omhoog. Bij de
zadel tussen twee toppen is het uitzicht al grandioos: Saba,
Statia, St. Kitts en Nevis prijken aan de horizon. We klimmen
naar de top, soms op handen en voeten. Boven zijn grote gaten
in de rotsen, ideaal als trap. We genieten van de wereld onder
ons, Anneke zwaait vanaf het strand.
op
naar de top (104 m)
uitzicht
afdalen
is moeilijker
een
steenmannetje bouwen
Op
barracudajacht
Met
de rubberboot naar het rotseilandje aan de noordingang van
de baai. Hier zitten tientallen barracudas, misschien laten
ze zich zien. We tellen er maximaal zeven, Rene spot bovendien
een haai. De onderwaterwereld is hier fenominaal, grillige
rotsen, koraal, sponsen en natuurlijk haar bewoners.
Op
de terugweg komen we langs schitterende verbrokkelde rotsen
en varen een zeer smalle baai met strand in. Boobies kijken
ons verwonderd na, dit hebben ze niet eerder gezien.
Tegelijkertijd
vaart na de Bystander - groot motorjacht - ook de Zeezot de
baai van Fourchue binnen, een onverwachte ontmoeting en nu
drie Nederlandse boten bij elkaar.
Stuiterend
naar Anse Colombier
Omdat
onze voltallige bemanning op de trampolines zit te genieten,
laten we een eventuele poging om aan de wind te zeilen maar
schieten en motoren we met 3,5 knoop naar Colombier. Al snel
valt de vergelijking met de cakewalk op de kermis. Steile
golven proberen ons nat de krijgen en zowaar af en toe spettert
er een tegen de onderkant van de trampolines met het bekende
effekt.
In
de baai van Colombier is het verdacht rustig en met veel bravoure
onder het toeziend oog van vele nieuwe buren, maken we in
een keer soepeltjes vast aan een gele mooring.
Schildpadden
komen achter elkaar boven om lucht te happen, wat een drukte.
Nog geen haaien of haaiensuckers onder de boot.
een
van de vele schildpadden
De
kinderen van een naast ons liggende catamaran komen met een
grote tonijn aanzetten. Of wij hem willen kopen. Joke zegt
ja en even later ligt de bigeye tuna (volgens het boekje:
excellent!) op de keukentafel en wordt door de dames vakkundig
gesloopt. Ruim 7 kilo tonijnenvlees. Raad eens wat we 's avonds
eten.
de
vissers
een
flinke tonijn gekocht van de buren
Klopt,
eerst sushimi, daarna kort gebakken tonijnbiefstuk met Japanse
noedels. De rest van het vlees gaat in de vriezer, en het
karkas staat te trekken voor de soep. Smullen!
's
Avonds genieten we van de sterrenhemel, zien de Grote Beer
en het Zuiderkruis en natuurlijk Orion die de voorjaarshemel
siert.
Klippenwandeling
naar Anse de Flamand
Met
de rubberboot door de branding loopt niet voor iedereen droog
af, het hoort erbij. De bemanning maakt de schitterende wandeling,
ziet weliswaar geen broedende tropic birds maar is toch uitgelaten
over hetgeen ze onderweg hebben gezien. Intussen kan Joke
mijn kapsel wat kortwieken. ' s Middags knipt Marianne Joke
keurig kort, het werd wel tijd!
kapster
achterop
We
snorkelen langs de noordrand van de baai, weinig bijzondere
vissen en ook geen schildpadden gezien. Pas als we bij de
boot gaan snorkelen zien we een paar grazende schildpadden
op de bodem. Ze hebben geen tijd om naar ons te kijken en
ook gaan ze niet even naar boven om lucht te tanken.
Stuiterende
wedstrijdboten
De
deelnemers aan een wedstrijd moeten tegen wind en golven vooruit
zien te komen. Wij liggen juist tegenover de plek waar ze
overstag gaan en de golven van de passage frontaal tegen krijgen.
Schitterende taferelen: beentjes die over de loefrand hangen,
duikende en stijgerende boten verdwijnen om de hoek. We maken
er mooie plaatjes van.
echt
stuiteren
Bezoek
aan druk Gustavia
De
auto's vliegen je om de oren. Zittend bij Bar l'Oubli lijkt
het dat alles wat wielen heeft binnen het uur voorbijkomt.
Het is even wennen, maar het levert ook leuke taferelen op.
De serveerster kan mij niet helpen met het vinden van de oplossing
omtrent de groene toetsen op mijn notebook. Ook de verschillende
websites die de manuals van de Acer Aspire one hebben kunnen
er niet in voorzien.
Ruw,
maar rekord Gustavia-Statia
De
oversteek van 29 mijl binnen 4 uur met 5-6 Bft uit het oosten.
Klinkt goed, maar de vrij steile dwarsgolven tot dik 3 meter
maken de tocht vrij ruw en als je niet uitkijkt wordt je door
de kuip gesmeten. Geen wonder, met snelheden boven de negen
knopen tegen een golf klappen bezorgt ook een catamaran soms
een flinke hellinghoek.
We
brengen een deel van de tocht zingend door, met ondersteuning
van Joke op de trekzak. Bij de zuidpunt van Statia enorme
fonteinen. In de wei erboven trekken de bruine koeien zich
nergens wat van aan. De White Wall in het middaglicht is imposant.
Batterij De Windt vormt vervolgens het eerste levensteken
al steken de kanonnen wat mager af. Vervolgens zeilen we langs
de kust met vele villa's boven de klippen. Joke sms't onze
vrienden die er een huis bewonen: Zeevonkin zicht". Even
later staan Mieke en Zoran in de tuin te zwaaien!
Zoran
in de deuropening als we langsvaren
We
blijven beneden
Als
al het touwwerk is opgeschoten spoeden we ons naar het Golden
Era hotel voor een pina colada. Onze vrienden komen ook en
pas in het donker gaan we richting Blue Bead. Hier staat onze
tafel al klaar en we gaan aan de lamskoteletten. We beginnen
te begrijpen waarom het er altijd zo gezellig druk is. Na
een eveneens heerlijk toetje zoeken we de Zeevonk weer op.
Een betere kennismaking met Statia is er niet.
de
haven van Statia
Hogerop
met hulp
Na
een zeer vroeg ontbijt splitsen we op: een groep voor de vulkaanwandeling
die met een taxi naar het startpunt gaat, de andere groep
voor de formaliteiten en boodschappen. We spreken af bij Intermezzo.
haan
voor onderweg naar de top van de Quill
rollende
schelpen met bewoning
slang
waar Rene bijna op stond
Zodra
de formaliteiten zijn afgehandeld gaan we liftend naar het
dorp, de eerste auto stopt en we krijgen een lift tot Intermezzo
dat vreemd genoeg gesloten blijkt. In het dorp ontmoeten we
de anderen en Joke komt zowaar puffend omhoog met een Nederlandse
zeiler, Gerard van de Buhkra uit Amsterdam. Hij was meermalen
onze buurman in Curacao. Bij het fort heerst de nodige aktiviteit:
het wordt versierd voor het grote feest 's avonds vanwege
de nieuwe lt-gouverneur. Wij zijn ook uitgenodigd. We drinken
een sapje bij een ander terras en wachten op de bergwandelaars.
Die hadden geluk, ze kregen een lift naar het dorp en konden
zo het museum in voor ze ons opzochten.
Het
museum is klein maar smaakvol en geeft een goed overzicht
over de historie van Statia, eens een rijk eiland door de
overslag van goederen van en naar Europa. Toen echter de Engelse
admiraal Rodney op straf expeditie kwam was het afgelopen.
Als we langs het fort lopen komt een oudere zwarte man ons
tegemoet. Het blijkt de klokkenluider. Vol trots meldt hij
dat hij door twee koninginnen is onderscheiden voor zijn verdiensten.
Ook legt hij ons uit waarom de vlaggen niet fier van het fort
waaien, de lijn is gebroken!
Naar
beneden wandelend over het slavenpad van onregelmatige keien,
zien we dat de lucht betrekt. We zijn net op tijd bij Golden
Era om een zware tropische bui te ontlopen. Bij de Zeevonk
aangekomen hebben onze gasten na de lunch geen puf meer en
wordt een ware siesta gehouden.
de
Zeevonk in de diepte
kijkenk
op de waterloop en fort Oranje
Barbeque
bij Zoran en Mieke
We
nemen de taxi naar hun tijdelijke oppas-villa op de klippen
richting White Wall. Het is weer Chocolate en weer is hij
minstens een kwartier later dan de afspraak. Het is heerlijk
komfortabel en als hij ons afzet voor het hek schrikken we
wel van zijn prijs: $10 per persoon terwijl hij volgens een
officiele lijst $15 mag rekenen. Onze oude lijst vermeldt
nog $5. Morrend betalen we en vergeten het snel als we de
tuin inlopen en door Mieke en Zoran worden ontvangen. Mieke
geeft een soort rondleiding, Zoran en ik maken de bbq aan.
Ik kan nog net een recente krant redden die Zoran wilde gebruiken
voor het aanmaken: wij vinden het leuk om de krant van hier
te lezen, krijgen dan een beetje indruk van wat er allemaal
gaande is.
rondleiding
door de tuin
franginpanirups
die alles kaal vreet
cactussen
met vele "Turkse" petten
Zoran
maakt aan
Rene
maakt af
gezellig
tafelen
onderonsje
twee
van onze muzikanten
Mieke
en Zoran in aktie
Gerard
heeft een paar flessen wijn meegenomen, ze vinden gretig aftrek.
We zitten aan een lange tafel voor het huis. Het uitzicht
over de wit gekuifde zee bij laat middaglicht is grandioos.
De walvissen die ze van hier de afgelopen week zagen, laten
zich niet zien.
De
meegebrachte tuna gaat op het vuur en samen met vele schaaltjes
heerlijkheden hebben we een rijk diner. Joke pakt de trekzak
en zingend gaan we de duisternis in. Als sluitstuk na de koffie
speelt Zoran op zijn gitaar en zingt Mieke hun eigengemaakte
liederen over bepaalde gebeurtenissen op Statia. Het is muziek
met een hart, te meer daar het over een bruidegom gaat die
in de golven bij Zeelandia verdween en over een Deense zangeres
die een eind aan haar leven maakte toen ze van het eiland
af moest.
We
ruimen op en Zoran brengt ons in twee ritten naar het feest
op het fort. We komen binnen op het moment dat er net een
speech is afgelopen. Het is druk, veel stalletjes met eten
en drinken, een podium met dure elektronika en een tent met
genodigden. Typisch Antilliaans wat we eerder meemaakten op
Bonaire.
We
zien optredens van zangeressen, danseressen in kleurige kledij.
Een echte dorpskultuur en het bijbehorende niveau. We halen
een gratis wijntje/biertje en als het op zijn eind loopt zoeken
we weer het wijde water op.
muziek
op het fort
in
de rij voor gratis eten en drinken
Een
dag met ongelooflijk veel impressies, Statia krijgt een speciaal
plekje in ons hart.
Afscheid
Statia, tocht naar St. Kitts
We
vertrekken met een rif en op de fok, wetende dat het om de
hoek flink kan waaien. We worden uitgezwaaid door Zoran die
ons ziet passeren vanaf hun veranda en Joke zwaait met een
rood zijden laken. Dan krijgen we de volle mep wind: dik 7
Bft maar ruim. De golven worden steeds hoger en na een boot
met duikers bij de punt te zijn gepasseerd zitten we weer
op volle zee. Als na een tijdje nog steeds de wind behoorlijk
stevig is komt het tweede rif er aan te pas om wat rustiger
te varen. St. Kitts in de verte zit af en toe zwaar onder
de buien. Benieuwd hoe het is als we daar varen.
We
houden het droog en passeren het machtige Brimstone Hill fort
op redelijke afstand van de kust. De golven zijn nu beduidend
lager, de wind is onrustig. We blijven een redelijke voortgang
maken. Een zeiljacht onder ons geeft het op en motert rechtstreeks
naar de ingang van de marina bij Basseterre. We houden hem
bij maar moeten hoogte inleveren. Er ligt een cruiseschip
aan de kade. Als we hem midscheeps hebben gaan we overstag
en zeilen de ankerplaats binnen. Zoals was te verwachten rollen
we fors. Het is een van de slechtste ankerplekken die we kennen.
Je hebt hier weinig keus, de marina in is een te dure optie,
naar de beschutte White House baai is te ver, 4,5 mijl en
bij Sunset mag je niet liggen. Een achteranker kan uitkomst
brengen maar eerst inklaren en het stadje bekijken.
Kennismaking
met een typisch Engels eiland
Een
kompleet andere kultuur, dat is duidelijk. Bij de marina vrouwelijke
bewaking in uniform, bij de ingang van de pier van de cruiseschepen
zes dames in onberispelijke uniformen, de een nog meer strepen
dan de ander. Ze komen direkt in aktie als we te ver hun grens
overschrijden zonder een geldig iets te tonen. Wel mogen we
bij de customs naar binnen.
Piccadilly
circus
onze
favoriete plek: Ballahoo restaurant
de
klok op Picadilly circus
We
blijken nog in het elektronisch bestand te zitten en de beamte
is zo aardig om zelf onze nieuwe crew in te vullen. De immigratiepersoon
is er op dat moment niet, of we later willen terugkomen.
We
lopen door de hypermoderne passage met uitsluitend op toeristen
geente winkels en dan via de oude winkelgallerij naar het
plein met de super Engelse klok in het midden. Het restaurant
vanwaar men zo'n heerlijk uitzicht heeft over het plein is
helaas op zondag gesloten. Het Independence park wordt door
jongens op minifietsjes gebruikt om tikkertje te spelen. De
oeroude boom met vreemde vruchtjes (cannon ball tree) heeft
een paar banken in bescherming en vandaar is het prima genieten
van de fontein zonder water en de kathedraal aan de overkant.
Het
eiland rond per taxibus
Hoe
kom je aan een geschikte taxi? Hier staat gewoon een slimme
man bij de uitgang van de marina met een glimmende bus op
je te wachten. Hij spreekt je aan en doet een aanbod. Het
hele eiland rond voor $20 p.p. We bedingen een gratis rit
voor ons beiden en hij zal ons ophalen bij het Piccadilly
Circus. Wij eerst nog even naar de immigratie, een man van
weinig woorden die ons van de nodige dollars afhelpt. Bij
het circus drinken we boven koffie en zien hem verschijnen.
Echter, hij laat ons in een oud busje met een andere chauffeur
instappen. De truc is weer gelukt. Wij houden de poot stijf
en houden aan het 4 persoons kontrakt vast en we delen de
kosten door 6. Hij zwicht vrij snel en we stappen in.
De
chauffeur doet plichtmatig zijn werk, slaat de stenen met
indianen scripties over om onduidelijke redenen. De weg omhoog
naar de botanische tuin voert langs hutjes en gaat dan het
regenwoud in waar kinderen aan de lianen slingeren. De botanische
tuin is eenvoudig, midden in is het batikkomplexje: ze laten
je zien hoe wordt gewerkt, het winkelgedeelte is veel groter.
toeristische
attraktie: flessenboom
vreemde
vormen
prachtig
gebouwtje batikzaak
als
koning op een slavenbank
heliconia
botanische
tuin vanuit de toren
batik
Het
fort kunnen we uitgebreid bezichtigen, een schitterende plek
met idem uitzicht, zowel over het aan je voeten liggende eiland
als de eilanden in de verte.
buitenring
indrukwekkende
fortificatie onder het fort
galerij
hoofdgebouw
hoofdgebouw
betonrot!
binnenplaats
met wateropvang
en
een enkele militair
klok
en vlaggemast
We
kruisen regelmatig de baan van het spoorlijntje. Een paar
jaar geleden reed een treintje je voor veel dollars rond,
nu is de baan overwoekerd en kun je nog maar de halve route
afleggen.De
noordoostkust wordt geteisterd door brandinggolven. Bij een
bepaald stukje is het lavasteen afgesleten en zijn er ruwe
pilaren overgebleven, een machtig gezicht, zeer fotogeniek.
lavagesteente
aan de oostkust
Na
de rit gaan de dames op pad, bestormen de kledingzaken en
slagen ten dele. We pauzeren op de boot voor we naar onze
dinerafspraak in het Ballahoo restaurant gaan. We worden weer
door taxichauffeurs aangesproken, dit keer hebben ze pech.
In
het restaurant zijn we de enigen, we denken vanwege het vroege
uur. Het water dat met ijsblokjes wordt geoffreerd heeft een
smerige smaak, niet echt chloor maar wel zoiets, we zijn het
met ons eigen water uit zee beter gewend! We mikken het in
de champagnekoeler, de wijn smaakt veel beter!
We
vragen waarom de prachtige klok op het plein al uren op twee
uur staat. Batterij leeg of moet hij worden opgewonden? Het
antwoord was Caraibisch en onduidelijk. Jammer, het zou leuk
zijn als hij gewoon de tijd aangeeft.
Zeiltocht
naar Nevis: makkie
Het
ziet er naar uit dat we moeten motoren, maar zodra we uit
de luwte van Basseterre zijn blijkt er voldoende wind voor
deze 9 mijl. Zware buien boven Nevis zijn een prachtig gezicht,
toch maar tijdig het spul binnenhalen voor we verrast worden
door rukwinden en veel nattigheid. Er ligt een tiental boten
aan de moorings, de andere negentig wachten op bezetting.
jarig
op St. Kitts
domino
als kado
zware
bui bij Nevis
Verjaardagsfeest
op Nevis
Naar
het strand, de rubberboot hoog op de kant en wandelend over
de boulevard naar de haven voor de formaliteiten en om onze
vaste chauffeur en zanger en rastaman Watusi te zoeken. Natuurlijk
had hij ons al gezien en na een omhelzing van Joke - hij is
meer dan twee meter lang - bespreken we de rit. We zitten
amper in de luxe bus of het begint te regenen. Voor ons nieuw:
Nevis bij regen. We gaan om de noord en uitstappen is er niet
bij. Zelfs de Golden Rock doen we vanuit de bus, de apen houden
zich schuil. Pas bij de Montpellier ingang stappen we uit
en moeten bijna rennen om niet drijfnat te worden. Het is
er rustig. We worden neutraal ontvangen en bestellen bij een
wat vrolijker barman onze feestdrank: smoothie + alkohol=punch.
Een triest gezicht, een zwembad in de regen. Twee spelende
kinderen brengen een beetje leven in de brouwerij maar het
is van korte duur. Het zit er heerllijk in de fauteuils.
de
nieuwe achterwand op zijn Mondriaans
Montpellier
met een smoothy
met rum
moderne
wastafel Montpellier: kunst?
De
verjaardagslunch, een tractatie van de jarige, is buitengewoon
van kwaliteit, een uitstekend adres! Na deze heerlijkheid
stappen we in de bus voor koffie bij de oudste plantage: de
Hermitage. In de stromende regen rennen we naar de ingang,
Watusi begeleidt met parapluie. Het als museum ingerichte
hoofdgebouw straalt geschiedenis uit al detoneert de grote
TV met de hoge hoeden een beetje.
zware
regen op Nevis
met
Watusi aan de koffie in de Hermitage
De
koffie wordt rijkelijk geschonken doch is niet al te sterk.
Geeft niet, ook hier genieten we.
Voetenwassen
in heet geneeskrachtig vulkanisch water is de volgende stap.
Het overdekte en gratis badje van 5x5 meter zorgt voor veel
belangstelling. Wij trekken de schoenen uit en genieten onder
het oog van een paar bejaarde toeristen.
geneeskrachtig
bronwater van meer dan 40 graden
rubberboot
vol regenwater: drijvende tank
hozen
en
te water
Video
Montserrat
Om
vast een indruk te krijgen omtrent wat ons te wachten staat
op Montserrat, bekijken we 's avonds de video waarop de gevolgen
van de verschillende uitbarstingen van de vulkaan staan en
hoe het was ervoor. Indrukwekkend om te zien.
Sunset
beach: killerbees
Gewapend
met een volleybal bezoeken we de beach bar, befaamd om de
zeer sterke mixjes. We spelen twee partijtjes beachvolley
en drinken zonder al te grote problemen tussendoor een paar
killerbees. Een prachtige zonsondergang en een mooie entourage.
te
laat, een natte bal
Montserrat
op 31 mijl
Na
weer een langdurige uitklaring motoren we langs de westkust
van Nevis, Ook hier nog gevolgen van flooding, waarschijnlijk
tijdens hurricanes. Het wrak in de baai is niet meer prominent
aanwezig, gesloopt of snel vergaan? Montserrat is van verre
te zien. Pas na tien mijl komt het eerste vleugje bruikbare
wind. Heerlijk zeilend passeren we het litteraire koninkrijk
Redonda op een mijl afstand. Steile kale rotsen met bovenop
wat groen. Zwermen vogels erboven. Hier hebben Kathleen en
David (Lista Light) ook hun vogeltellingen verricht, maar
hoe kom je boven? Er lijkt een keienstrandje aan de westkant
te zijn, daar zal je moeten landen. We laten het voor wat
het is, de koning is toch niet thuis.
Twee
uurtjes later arriveren we in de baai van Montserrat na een
heerlijke zeiltocht: een bijna gladde zee en halve wind, kracht
3. Geen walvissen of dolfijnen gezien, wel twee grote vissen
die jagend uit het water sprongen of gejaagd werden?
3x
formaliteiten
Hoe
kleiner het eiland, hoe meer poespas. Eerst naar de douane,
dan voorbij de slagboom de heuvel op naar een container van
de marine police en dan bij een zeer vriendelijke vrouw met
duidelijk typisch Indisch-Caraibische gelaatstrekken en een
stevig postuur een passagiers(?) formulier invullen zonder
namen te hoeven noemen. Ik vul in M+5C. Zij wil graag weten
wat dat betekent. Als ik de spierballen van een van mijn crewleden
laat zien begrijpt ze het.
eerst
naar de douane
dan
naar de immigratie
en
dan de havendienst voor we door de slagboom mogen
'onze'
chauffeur is gearriveerd
Als
ik de stempeltjes in de paspoorten haal, probeert Joke vast
onze bekende en prima taxichauffeur George Christian te organiseren.
Men doet hun best en een kwartier later rijdt hij voor. Dit
keer gelukkig met zijn busje en niet zoals de vorige keer
met een personenwagen waarmee we dan eerst naar zijn huis
moesten om daar over te stappen in zijn bus. Trouwens met
zijn zessen was dat nooit gelukt.
Eilandtour
Er
wordt driftig gewerkt aan de wegen, er is een nieuw marktgebouw
in aanbouw en we mogen het kultuurcentrum van binnen bewonderen:
een prachtige zaal die honderden mensen kan bergen. Als we
vragen wie nou de Prince of Wales heeft begeleid krijgen we
een ontwijkend antwoord: de vliegvelden in Engeland waren
vandaag gesloten ivm een aswolk. We begrepen er niets van.
(een dag later hoort Marianne op het BBC-nieuws dat op IJsland
een vulkaan een aswolk heeft uitgestoten en de Europese vliegvelden
er door worden bedreigd.)
Jan
op zijn favoriete plek
accomodatie
voor zo'n 400 liefhebbers
We
mogen bij de bron aan de weg uitstappen om daar een slok water
te nemen. Op het bord valt te lezen dat als je van dit water
drinkt, je ooit terugkomt op Montserrat. Voor ons klopt dit.
'compelled
to return':
het
is ons al overkomen
De
weg naar het vulkaan observatorium is steil en smal. Tegenliggers
moeten ingewikkeld manoeuvreren om verder te kunnen. Eenmaal
bij het gebouw beklimmen we het bordes vanwaar we een prachtig
uitzicht over de vulkaan en de getroffen hoofdstad hebben.
Onder ons de modder- en asrivier die in zee uitmondt. We kunnen
er dit keer niet met de auto overheen want er is de afgelopen
dagen een flooding geweest door hevige regenval. Wel kunnen
we lopend door de al redelijk opgedroogde bedding naar een
van de door de modderstroom half bedolven huizen. Een vreemde
wereld met dode bodem, brokken lavasteen en veelkleurige modder,
hier en daar al met krimpscheuren.
uitzicht
op Plymouth, een dode stad
de
vulkaan vanaf het observatorium
zo'n
drie keer per jaar, toevallig net de afgelopen week
de
modder- en lavarivier met de vulkaan op de achtergrond
verzwolgen
huizen
oversteken
rivier
dode
bomen
opgedroogde
modder
We
rijden dan door de villawijk en het valt op dat er enkele
leegstaan en duidelijk zijn verwaarloosd. Het antwoord komt
snel: het is de B-zone van de vulkaan en moet waarschijnlijk
worden verlaten als de vulkaan begint te rommelen.
We
worden weer keurig afgezet bij de slagboom van de haven. Maar
een bezoekje aan het primitieve barretje om de ergste dorst
te lessen laten we ons niet ontnemen.
Prachtige
tocht naar Deshaies (Guadeloupe), 42 mijl in minder dan 6
uur
Na
een uitgebreid ontbijt vertrekken we tegen half tien als laatste
boot, de andere vijf zijn veel eerder vertrokken. Tegen de
N4 in op de motor tot de noordpunt en vervolgens met ruime
wind naar Guadeloupe doch met een verplichte wijde boog om
Montserrat heen. Veel buien vanuit het noorden, een paar weten
we te omzeilen. Gelukkig zit er niet veel wind in, erger nog,
bij de volgende valt de wind bijna weg. Guadeloupe is al vanaf
het begin in zicht en dan zijn de buien gepasseerd, neemt
de wind toe en snellen we met 8-9 knopen richting Deshaies.
We varen half vier de baai binnen. Het is er redelijk vol
maar we vinden een plekje tussen een paar boten die aan een
mooring zitten, de boot achter ons zit op nog geen tien meter.
vulkaan
kijken
Middagwandeling
Deshaies
Terwijl
ik de generator ontdoe van koelwaterproblemen gaat de bemanning
de wal op. Ze vinden geen toeristenburo, wel doen ze een paar
supermarkten aan, waaronder een nieuwe dichtbij de haven.
Het dorpje bestaat eigenlijk uit een lange winkelstraat met
voornamelijk restaurants en is populair bij vakantiegangers.
De kustweg loopt er door zodat een stroom auto's bijna gegarandeerd
is. al hebben ze eenrichtingsverkeer, langs de kerk een straat
verder loopt de andere mini-verkeersader. De pier die door
de hurricane Omar is weggeslagen is niet terug, je moet nu
landen in het riviertje voorbij de aluminium boogbrug - betaald
met Europees geld - of in de vissershaven waar nauwelijks
plek is.
Brood
van Mina
Omstreeks
half acht gaan Marian en ik de wal op om brood te halen. De
twee bakkers hebben alles nog dicht. Twee mannen bij de overblijfselen
van de motorboot die op de kant werd gezet door Omar, weten
niet hoelaat de bakker opengaat. Wel kennen ze een plek bij
het tankstation waar een cafetaria ook brood verkoopt. Het
is klein en eenvoudig, er zitten wat mensen te ontbijten en
de krant te lezen. Een kleine vrouw met een Noordafrikaans
uiterlijk helpt ons aan de nodige pain chocolat, croissants
en baquetes. Leuke, typisch Franse sfeer in een ontwakend
dorp waar een groep mensen voor de deur van het postkantoor
staat de wachten en de winkels omstreeks klokslag acht van
het kerkje opengaan.
Het
ontbijt is begrijpelijkerwijze een sukses!
Inklaren
kan niet?
We
zijn van goede wil, hebben hier al vaak vergeefs het klimmetje
naar boven naar de douane gemaakt. Wie schetst onze verbazing
als er nu een A4 op de deur hangt dat inklaren voortaan bij
"le Pelican", de internet- en souvenierzaak moet.
Wij er heen en tot ons grote genoegen klaart meneer niet in
of uit omdat de douane hem er niet voor wenst te betalen.
Hij geeft aan het maar elders in Guadeloupe of op de Saintes
te proberen. Hoezo Franse slag?
douane
Deshaies: inklaren elders
we
kopen exotisch fruit: waterappeltjes en verse cashewnootvrucht!
restaurant
dat bijne instort, niet te zwaar leunen
De
rivier op
De
drempel onder de brug maakt varen onmogelijk. Wel is er een
betonweg, die we stroomopwaarts volgen. We komen in een tropisch
regenwoud, geen wonder, het heeft de afgelopen dagen flink
geregend en het riviertje stroomt nog lekker. Het water is
wat melkkleurig, vervuiling of erosie? Het betonpad gaat dan
over in een smal paadje in het groen. We hoeven niet verder,
genieten hier van vde vogelgeluiden en de heerlijke lucht
temidden van overvloedig groen. Dat allemaal vlak bij het
dorpje.
regenwoud
bij Deshaies
prachtige
lichtval
grijs
water in de rivier
einde
betonweg
gaat
onvermoeid verder
ideaal
plekje voor een Reiki blessing
voor
allebei
nog
een beetje onder de indruk, zelfs kippenvel
veel
termieten
herfstkleuren
African
tulip tree, bloemenpracht, echt of schilderij?
drie
bruggen op rij
Alweer
verkassen
Als
we terugkomen is de wind 180 graden gedraaid en staat de buurman
op zijn catamaran naar de Zeevonk te kijken. We maken kontakt
en de boten zouden elkaar al geraakt hebben omdat de onze
anders op de wind en de stroom reageert als de zijne. Hoewel
een Fransman is hij niet gefrustreerd of boos, eerder laconiek.
We lossen het op door te verkassen, zijn we van het probleem
af.
Snorkelen
bij de onderzeese tunnel
Volgens
ons duikboek is er een onderwatertunnel bij de punt van dew
Gros Morne en is het er prima duiken en snorkelen. Wij er
naar toe maar we zijn nog niet om de hoek of een golf slaat
in onze rubberboot en onze crew kijkt wat angstig. Omkeren
en naar rustiger vaarwater in de baai. Helaas, het water is
behoorlijk troebel en wat we te zien krijgen aan vissen en
koraal valt tegen.
Door
de regen naar het visrestaurant
Het
heeft nagenoeg de hele dag geregend en gewapend met poncho
en jassen gaan we richting visrestaurant. Ondanks deze hulpmiddelen
komen we flink nat aan. Eenmaal op onze stoelen drogen we
snel op en met een dak boven je hoofd vergeet je snel.
Het
eten is van goede kwaliteit, er is slechts een probleem: de
gangen worden veel te snel opgediend!
We
besluiten met het ijsberenvraagstuk en we kunnen weer vele
nieuwe leden begroeten bij de club!
presentjes:
drank en muziek
Calypsozanger
aan boord
We
weten het eigenlijk al: Jan heeft vele kwaliteiten in huis,
zowel op muzikaal terrein als op taalgebied. Toch een verrassing
als hij als een ervaren calypsozanger de afgelopen weken schetst,
zich zelf begeleidend met een flamboyant peul. Caraibischer
kan het niet.
De
bus komt niet volgens schema?
Rene
en Anneke willen per lijnbus richting Point a Pitre en hebben
bij het toeristenburo een fotocopy met tijden ontvangen. Helaas,
de zondag staat er niet op en we wachten vergeefs. Een eilander
die ook bij de bushalte komt staan weet te vertellen dat de
bus om twaalf uur gaat, dus nog een half uur wachten. We nemen
afscheid, want Jan en Marianne en hun gastvrouw Femke willen
ook nog van boord.
Internatuur
met pensioen
zonnegroet
op de catwalk
Nawoord
We
blijven met zijn tweeen achter, we hebben twee rijke weken
achter de rug! Een geweldige reis met een geweldige bemanning!
Om nooit te vergeten...
