Reis
naar de zon deel 113
Guadeloupe - Martinique
zondag 18 april - zondag 9 mei 2010
Deshaies
Het
Franse dorpje dat al van verre herkenbaar is door zijn witte
kerktoren, heeft een goed beschutte baai waar gretig gebruik
van wordt gemaakt als tussenstation enerzijds naar Montserrat
en Nevis, anderzijds naar Antigua. Kom je uit het noorden
dan is de volgende stop aan de westkust de baai van Malendur
met de bekende Pigeon eilandjes of nog zuidelijker Riviere
Sens met zijn door stormen zwaar aangetaste haven maar met
een leuk strandje.
Er
is een nieuwe supermarkt bijgekomen met een iets kleiner assortiment
dan de Spar, het tankstation is makkelijk toegankelijk vanaf
het laatste restje strand. Gratis Wifi is mogelijk door de
nieuwe duikschool Blue Pearl die gevestigd is naast de trap
die eens de grote steiger verbond met de wal. De laatste resten
van het wrak van de grote motorboot die daar op de kant is
gezet door hurricane Omar worden net opgeruimd door een groepje
mensen van de duikschool. De busverbinding met de rest van
het eiland wordt onderhouden door echte bussen en heeft een
halte naast de kerk. Voor Point a Pitre moet je onderweg overstappen.
Heb je een goede wifi-antenne dan kan je ook verbinding krijgen
met de botanische tuin boven op de berg.
Voor
het eten op de kant beschik je over een uitgebreid arsenaal
eettentjes. De prijzen zijn in euros en liggen op een pittig
niveau, dat is even wennen als je van armere Engelse eilanden
komt.
Riviere
Sens
We
ankeren altijd voor het strand op zo'n acht meter. Als we
op zondagnamiddag aankomen is het er nog aardig druk met zwemmers/baders
en sportievelingen op de wal die daar de parkeerplaats als
beginpujnt van hun loopaktiviteiten hebben. Je ligt er meestal
alleen wat niet echt aantrekkelijk is als je een landtour
wilt maken, bijvoorbeeld de vulkaan beklimmen. Heb je brandstof
nodig dan is er het tankstation in de haven of indien niet
bemand het tankstation op de kant. Je kunt je dinghy stallen
aan een pier die weliswaar afgezet is vanwege instortgevaar.
Eenmaal op de weg bovenlangs de marina vind je een aantal
winkels waaronder ook twee voor de watersport.
Leuk
detail: net als we de zeilen opbergen en het anker laten zakken
komt een achtervolger ons voor bij: het blijkt de Queen of
Hearts met Jan en Ruth!
Iles
des Saintes
De
korte oversteek met bijna altijd tegenwind brengt ons bij
de Iles des Saintes, een zeer populaire eilandengroep voor
de Franse vakantiegangers die hier vaak alleen voor een dagje
neerstrijken. Onderweg proberen we de Queen die alleen op
de genua vaart in te halen. Dat lukt aardig temeer daar we
veel hoger aan de wind kunnen, en dat voor een catamaran,
Jan werd er stil van. Bij de eilandjes aangekomen valt de
wind weg en ontkomen we niet aan een stukje motoren. We zoeken
een ankerplek op en pas bij de misschien wel vijfde poging
zijn we tevreden: het anker houdt en er ligt niemand binnen
onze draaicirkel van meer dan veertig meter. Het is hier namelijk
12-15 m diep en een paar autochtonen liggen op de betere plekken
aan een prive mooring. Verder moet je hier rekening houden
met valwinden, deining vanuit het open water, het wegvallen
van de wind en niet te vergeten de overdag aan- en afvarende
veerboten.
Het
dorpje is 's avonds redelijk rustig, de laatste souvenier-
en kledingwinkels sluiten omstreeks zeven uur als wij naar
ons favoriete restaurant annex kunstzaak gaan. We dineren
op het balkon en hebben een prima uitzicht op het havenplein.
De kok maakt veel werk van zijn vak en het servies heeft een
moderne uitstraling.
We
blijven een aantal dagen liggen, kopen een wifi-verbinding
voor een week bij hothothotspot zodat we een aantal zaken
kunnen regelen. Dat loopt niet helemaal soepel via de betaling
met Paypal en VISA. Om onduidelijke reden krijgen we geen
wachtwoord en kunnen we niet meer inloggen.
De
oplossing komt vanzelf: de Maru met Babet en Irwin arriveert
en zij spoeden zich naar het internetcafe waar we ze toevallig?
ontmoeten. Met de verbinding hier kunnen we een email sturen
naar de man op Antigua die hothothotspot heeft opgezet. Als
ik 's avonds kijk op de sailmail is er antwoord van Arnold,
hebben we een wachtwoord en kunnen we een week lang onbeperkt
internetten voor $30.
Ons
anker houdt onvoldoende op de losse koraalstukje bodem en
langzaam maar zeker komt de grote witte boei achter ons dichterbij.
In het kader van preventie ankeren we een stukje verder naar
buiten op de lijn met een paar andere boten. Aanvankelijk
zijn we niet de hoekboot maar een paar dagen later is dit
wel het geval en passeren de veerboten vlak langs of zelfs
een enkeling tussen de geankerde boten door. De golven ervan
zijn meestal draaglijk maar met een verkeerde windrichting
en een wat heftig varende veerbootkapitein ging bijna een
fles wijn door de keuken, Joke kon hem nog net in de vlucht
vangen. Terreur dus, bedoeld of onbedoeld? In het scheepvaartregelement
staat dat je als passant geen hinder mag opleveren voor geankerde
schepen. Vroeger hadden we al eens een confrontatie met de
Koegelwiek als we droogvielen op het Groene Strand van Terschelling.
In
de dorpsstraten is er trouwens ook een vorm van terreur: scooters,
die je links en rechts met veel lawaai om de oren vliegen.
Daar wordt je ook niet blij van als je aan het passagieren
bent.
De
kustwacht/waterpolitie zien we regelmatig aan- en afvaren.
Een middag worden enkele boten bezocht: er wordt een man afgezet
die dan later weer wordt opgehaald. Wij krijgen geen bezoek.
Een andere dag vaart een grote rubberboot van de gendarmerie
met mensen die gaan duiken. We zien ze die dag een paar maal
heen en weer varen. Het leven van een gendarme te water is
zo slecht nog niet!
Dominica
Als
we uitgekeken zijn, na een laatste restaurantbezoek, dit keer
Sole Mio, gaan we verder zuidwaarts en is onze eerste stop
de Prince Rupert baai in het noorden van Dominica. Onderweg
met ruime wind lopen we 6-8 knopen en bij het eiland aangekomen
hebben we nog even vlagen tot 24 knopen voor we in de luwte
komen. Dit is een goed moment om aan de ankerketting te werken:
de eerste 25 meter zijn zo versleten dat hij niet goed meer
pakt op de nestenschijf en slechts met grote schokken en klappen
gepaard moeizaam binnengehaald kan worden. Het wordt alleen
maar erger, dus tijd voor ingrijpen. Ik pak de ijzerzaag en
dobberend in de luwte van het eiland zaag ik het slechte stuk
van de ketting af bij de verbindingsschakel. Wat overblijft
is de volgende 25 + 5 meter, daar moeten we het mee doen voor
we in Le Marin weer ketting kopen.
We
ankeren redelijk voorin de baai bij Purple Turtle. De bodem
is bedekt met zeegras en het duurt even voor het anker pakt.
Als ik ga kijken ontmoet ik eerst twee roggen onder de boot
die vergezeld worden door een grote remora of iets dergelijks.
Het anker heeft een mooie baan door het gras geploegd maar
ligt er nu prima bij. Intussen liggen we wel voor een andere
bekende: de Flow van Markus, die we ook al in de Saintes spraken.
Hij zeilt nu even met een vriend maar gaat deze zomer terug
solo de oceaan over om Anna in Bremerhaven op te pikken. Ze
komen dan weer samen deze kant op en we zullen elkaar ongetwijfeld
weer in Curacao ontmoeten. Hij wil wel met ons en de Tinto
naar de San Blas eilanden bij Panama.
Wifi
van de Purple Turtle
Met
ons weekabonnement van $30 Hothothotspot uit de Saintes hebben
we nog een paar dagen tegoed. Hier ook geldig maar ze hebben
het internet niet aanstaan lijkt het. Wij naar het restaurant
zodra het open is. Een oudere dame reset en als we weer aan
boord zijn hebben we internet. We ervaren het als een luxe
en maken er dankbaar gebruik van.
de
Purple Turtle in volle glorie
Ook
hier meivakantie?
Dat
ze hier geen Koninginnedag vieren is logisch, maar 1 mei is
heel wat anders. Feesttenten op het strand en overal bbq's.
Muziek, sport en spel in de open lucht. Natuurlijk speelt
een groep cricket, de nationale sport hier. Een zware vrouw
staat erbij te kontswingen, wat hebben de mensen hier toch
een heerlijk ritmegevoel.
De
muziek wordt 's avonds overgenomen door de duikersbar, het
volume verdubbelt en de bassen brengen de Zeevonk in trilling.
Het stopt gelukkig op tijd zodat het ons geen nachtrust kost.
De
volgende dag weer drukte op het strand, mensen worden met
busjes aangevoerd. Dit keer een echte DJ die werkelijk uit
zijn dak lijkt te gaan zodra het donker is. Nu gaat het lawaai
wel langer door met een geluidssterkte die de mensen die er
omheen staan de trommelvliezen teistert en het gehoor moet
beschadigen. Praten heeft geen zin, alleen schreeuwend kan
je dan iets vertellen.
Mooie
tocht naar Martinique
Zonder
verder aan wal te zijn geweest, vertrekken we verder zeilend
zuidwaarts. Van de kust zien we zware buien de bergen afdalen,
wij houden het echter droog. We glijden de ons zo bekende
kust langs. Ineens een groot donker iets dat uit het water
komt en er weer in plonst: walvis! Veel te ver voor details,
wie weet als we dichterbij komen. Ter hoogte van Roseau komen
we midden in de buien en is het zicht op de kust verdwenen.
De wind zakt weg en we moeten met motorhulp richting Scotts
Head, de zuidwestpunt van Dominica. Een achterop komende zeilboot
vaart sneller, geen wonder hij motert al vanaf de Rupert baai.
Hij passeert bovenlangs en zit honderden meters voor ons als
we weer in de wind komen. Dan zet hij ook de zeilen bij en
zien we hem een paar keer flink oploeven als de winden voorbij
de punt eerst toenemen vanwege het ventiel effekt en niet
veel later door een zware bui met wind tot 30 knopen. Wij
rollen de genua fors in bij het naderen van de bui en terecht!
Na het passeren ervan duurt het lang voor het opklaart, de
wind wordt wat minder, zo tegen de 20 knopen en we mogen weer
wat meer zeil hebben, de boot voor ons loopt trouwens uit.
We rollen het rif een stuk uit en nog weer later gaat de fok
erbij. De snelheid bereikt de 9 knopen maar de steile golven
waar we af en toe tegen aanlopen remmen behoorlijk. Pas dichterbij
Martinique dat nu goed te zien is, nemen de golven wat af
en kunnen we onder vol zeil het laatste stuk proberen de ander
in te halen. Dat wordt pas zichtbaar als hij in de luwte van
het eiland komt en wij nog flink in de wind zitten. Zodra
wij ook in de luwte komen moet een motor ons om de hoek brengen
en tot onze vreugde is dit slechts van korte duur en kunnen
we aan de wind de baai bij St. Pierre binnenzeilen! Onze concurrent
zit te dicht onder de kust en motert verder, laat een gegeven
moment zelfs zijn grootzeil zakken. Wij intussen met flinke
vaart richting St. Pierre en we komen bijna gelijktijdig aan!
Intussen worden we wel verwelkomd door eerst een groep dolfijnen
die echter maar kort met onze boegen spelen en even later
door een schitterende regenboog op de hellingen van de Mont
Pelee, de vulkaan die in 1902 St. Pierre met gaswolken platbrandde
en de 30.000 inwoners van de toenmalige hoofdstad van Martinique
liet omkomen. We ankeren naast de nu opgeknapte pier op honderd
meter van het strand. Weer een schitterende zeiltocht - 54
mijl - achter de rug!
feestelijk
welkom St. Pierre
waar
is de pot met goud?
Inklaren
op een Frans eiland?
Wat
is er toch met die Fransen? Op Guadeloupe wilde de douane
ons niet inklaren, hier in St. Pierre is het internetcafe
waar je per computer inklaart. De volgende dag wij naar de
wal om in te klaren en een cappucino. De ons bekende vrouw
maakte beleefd maar beslist duidelijk dat ze was gestopt met
werken voor de douane. Het kostte haar alleen maar stress
en geld als we haar mogen geloven. Het dichtstbijzijnde adres
is Sea Service in Fort de France.
Wifi
kost 4 Euro per dag, prima prijsje. We hebben wat achterstand
in onze zakelijke post, kunnen we dat weer inhalen.
Carol
en Jon van de Aldebaran II: skypen
de
schitterende groene flits was niet te vangen
ons
uitzicht 's avonds
detail
kerktoren\
Dominicaanse
Republiek, we komen er aan!
We
hebben er lang over nagedacht, veel materiaal gelezen, op
het internet naar vliegmogelijkheden en -prijzen gezocht.
Wat is leuk en haalbaar voor onze toekomstige gasten? Cuba
valt af vanwege de moeilijke vliegreis met overnachting en
lange tijsduur. Idem Belize, Guatamala, Panama en de San Blas
eilanden bij Panama. Ook liggen deze bestemmingen wel erg
ver naat het westen en is de reis terug oostwaarts geen sinecure.
De Dominicaanse Republiek is goed aan te zeilen vanaf Curacao,
immers Puerto Rico haalden we de afgelopen winter ook zonder
te kruisen.
Wat
heeft Dom Rep te bieden?
In
een toeristische gids staan natuurlijk alleen de hoogtepunten.
De geschiedenis van het land is boeiend, het lezen waard.
Frank en Doerte van de Elan zijn helemaal 'begeistert' en
hebben ons toch een beetje aangestoken.
Het
ontwaken van St. Pierre
Het
vroege ochtendlicht strijkt langs de groene flanken van de
Mt Pelee. Grijswitte wolken lijken uit de top te komen.De
zon breekt door al duurt het lang voor het stadje wordt gevangen
door de eerste zonnestralen. Tegen die tijd staat de vulkaan
al in volle gloed.
Mt
Pelee, in 1902 de laatste uitbarsting: 30.000 doden
Straatvegers
met een lawaaiig blaasapparaat ontdoen het plein van het straatvuil.
Ze hebben fluoriserende pakken aan en zijn daardoor boeiende
verschijningen.
Intussen
is het marktje al vol met kleurige kraampjes en liggen allerlei
soorten groenten en fruit hoog opgestapeld. Ook zijn er een
paar stalletjes met vis, je mag aanwijzen hoe groot de moot
moet zijn. Er drommen al vroeg mensen omheen, logisch want
als eenmaal de zon echt doorbreekt...
markt
St. Pierre
fraaie
manden
voor
de kleine Fransen geen bezwaar
De
man met het stalletje direkt naast de steiger verkoopt CD's
en krijgt weinig belangstelling. Hij is wel diegene die met
zijn muziek het geheel tot een sfeervolle ambiance maakt.
Merkwaardige
spannende visvangst
Dan
komen een paar vissersboten voorbij, de mannen kijken voortdurend
in het glasheldere water. Kennelijk zien ze iets geschikts
en wordt een groot net uitgezet met de uiteinden op het strand.
Daar beginnen ze rustig met aan elke kant een man of vijf
te trekken. Een paar snorkelende vissers begeleiden het en
geven aanwijzingen. Dan stoppen ze als het net al bijn is
binnen gehaald. Het bootje vaart weg om zeker een half uur
later pas terug te komen. De spanning stijgt, we hebben een
visser iets zien aangeven alsof het wel 1,5 meter groot is.
De snorkelaars bewegen zich binnen het net, we zien geen vinnen.
Het is dus niet gevaarlijk. Het bootje komt terug met een
soort korf op twee surfplanken. Deze wordt aan het net bevestigd
en men gaat weer trekken. De vangst moet nu in de korf zitten.
De netten worden losgemaakt, de korf komt aan een boeitje
te liggen. Wat zit er in? De vissers op de kant gaan huiswaarts
met hun emmertjes of plastic zakken met vis. De toeschouwers
druipen af. Ik wil weten wat nu in de korf zit en snorkel
er naartoe. Wat blijkt?
zoekend
naar vis
het
net uitgezet
de
binnenhalers
de
kooi wordt gemonteerd
de
vangst!
Bezoek
aan het postkantoor
De
in Nederland verplichte basisziektekostenverzekering zou voor
ons niet meer van toepassing zijn volgens de OHRA en ook de
SVB kan ons niet helpen. We horen van andere zeilers dat het
Duitse Pantaenius een prima verzekering heeft voor Long Term
Sailors en niet duur is. We moeten onze gegevens faxen en
emailen. De gegevens van onze creditcards willen we faxen
en dus naar het postkantoor. De rij eindigt buiten... Eenmaal
binnen is wel een nummertjesautomaat, maar deze spuugt niets
uit dus maar gewoon op je beurt wachten. Het schuift langzaam
op en even later gaat een van de drie loketten dicht. Er komt
een bordje te staan met het verzoek begrip hiervoor te hebben.
Dan komt een ietwat haveloze en oudere man binnen, motorisch
licht gehandicapt, dringt langs de wachtenden en loopt rechtstreeks
naar een van de geopende loketten en... wordt geholpen! Men
lacht maar wat, het is vast een bekende dorpsgek. Als even
later een echtpaar voordringt en een praatje met iemand vooraan
maakt en daarna aan de beurt is begint men te protesteren.
Toch laat men het gebeuren!
Als
ik eindelijk aan de beurt ben is mijn shirt drijfnat van het
zweet, de airco in de wachtruimte draait wel maar heeft duidelijk
te weinig capaciteit. De vrouw achter de balie pakt mijn te
faxen papieren aan en begint in rad Frans moeilijke vragen
te stellen. Als ik ook de herhaling niet snap en zij te kennen
geeft geen Engels te spreken, wendt ze zich tot de andere
lokettiste die haar kennelijk uitlegt dat wat ik van haar
vraag mogelijk is en wat ze moet doen. Ze verwijnt achter
de schermen. Pas minuten later hoor ik de bekende faxgeluiden
en vlak daarop komt ze met iets opgetogens weer tevoorschijn.
Ze print een betalings- en een ontvangstbewijs en voor 7,30
Euro is de operatie geslaagd.
de
Zeevonk bij de pier
Zeilend
naar Fort de France
Het
eerste stuk is niet te zeilen: geen wind of dwarrelwind. Een
boot die voor ons vertrok laat het duidelijk zien. Pas als
we een mijl verder zijn zien we in de verte kopjes op de golven:
er is wind! We maken de zeilen klaar en daar gaan we. Het
is net of de wind in golven komt: hij trekt steeds iets aan
om kort daarna weer weg te zakken. Toch kunnen we redelijk
parallel aan de kust varen en eenmaal bij de baai van Fort
de France wordt de wind wat konstanter en iets gunstiger.
Wel meten we een enkel vlaagje van 26 knopen. We komen uit
aan de overkant bij Anse Noir, gaan daar overstag en slalommend
om een meteoboei, een paar miniscule visserbootjes en wat
visboeitjes komen we aan de overkant, net ten zuiden van de
aanleg van de cruiseschepen. We bergen de zeilen op en ankeren
bij het fort. Nous sommes arrives!
Geen
vrienden of bekenden om ons heen. Wel verwachten we de Aldebaran
II met Jon en Carol uit Colorado. een uurtje of wat later
zien we ze inderdaad aan de horizon, echter op de motor. Wij
lijken de enigen die het traect zeilend hebben afgelegd.
We
gaan naar de kant om in te klaren bij Sea Services en misschien
om daar ook ankerketting te kopen en een Franse bezoekersvlag,
de huidige met een nieuwe rode baan is op. Jacques herkent
ons direkt. Wat de ketting betreft, hij heeft onze maat: 10
mm, pitch 30 mm. We kopen 40 meter, hij brengt het aan het
eind van de middag is de afspraak.
Als
we de rubberboot weer opzoeken blijkt nog steeds de ketting
niet over het betonpad te hangen zodat je met een auto tot
aan de rubberboot kunt komen. Ik terug naar de winkel waar
Jacques net de ketting in de auto gaat stoppen. Ik help hem
en dan rijden we snel naar de toegang tot de kade. Auto voor
de rubberboot en lossen maar. Prima gelukt, nu nog aan boord
van de Zeevonk krijgen. We doen dat met de ankerlier, een
fluitje van een cent. Met een tweetal hamers de verbindingsschakel
klinken. Joke maakt een oogsplits om een kous zodat de smeerreep
ook weer klaar is. De merktekens doen we wel een andere keer.
Nu weten we dat bij dertig meter de nieuwe ketting begint.
We kunnen weer ankeren op grotere diepte.
Het
is al donker als Jon en Carol nog langskomen. Ze hebben hun
eigen drinken mee: twee pilsjes. Later schenken we nog een
planteur om ze een beetje te laten wennen aan Martinique.
Het blijkt trouwens dat Carol ook een Rieki-master is, vandaar,
zegt ze, dat het met ons zo goed klikt!
Bevrijdingsdag
voor Frankrijk: 8 mei 1945
Je
verwacht feestelijkheden, we zijn benieuwd, Martinique ligt
wel erg ver van het moederland. Ze houden zich hier meer bezig
met de afschaffing van de slavernij. Wel zijn de winkels gesloten
en heeft het weinig zin door de stad te dwalen als alle rolluiken
dicht zijn. We kiezen voor een bezoekje aan Anse Mitan, aan
de overkant van de baai. We zeilen er op de genua naar toe.
Onderweg hebben we even kontakt met het internet en halen
we de post binnen. Bij Anse Mitan is geen teken van steigerherstel
te zien, dus ook geen brandstofpomp meer aan het water. We
zien geen bekenden en besluiten heerlijk door te zeilen naar
Grand Anse d'Arlet om de hoek bij Cap Salomon.
Grand
Anse d'Arlet, vol
Wat
heet vol, ons plekje naast de oostoever is vrij! Je kunt hier
vanaf de boot schitterend snorkelen, een van onze favoriete
plekken. We ankeren met 40 meter ketting op 8 meter en nog
trekken we het anker een stuk achter ons aan: slechte ankergrond.
Later maak ik een foto van het in het zand ingegraven anker,
ziet er prima uit. Bij een flinke windvlaag zie ik toch op
de elektronische kaart dat we weer 5 meter naar achteren zijn
gezet.
Het
snorkelen is geweldig, alle kleuren zijn weer terug nadat
de hurricane Omar anderhalf jaar geleden zoveel heeft vernield.
Als klap op de vuurpijl ontdekt Joke een schitterende octopus!
Het is trouwens opvallend hoeveel zwermen minuscule visjes
hier tussen de rotsen zwemmen, een soort kraamkamer waarschijnlijk.
Tegen
alles in naar Le Marin
We
vertrekken vroeg, niet nadat we gesnorkeld hebben en Joke
bijna door een visser in zijn net werd gevangen. Voorbij Roche
Diamant/Diamond Rock wordt de zee wat heftiger en hoog aan
de wind zouden we zo St. Lucia kunnen aanlopen. We kiezen
voor Le Marin, maken een paar onvoordelige slagen tegen de
stroom in. Bij de kust iets beter door een bui die gunstiger
wind brengt en we pakken zowaar een monohull die eerst mijlen
voor ons zat. Aan het eind nog even proberen een andere cat
te pakken, hetgeen niet lukt, noch met de hoogte, noch met
snelheid. Zou hij zijn motor bij hebben staan?
De
ingang van de baai wordt onveilig gemaakt door motorboten,
zeilboten, surfers en noem maar op. We rollen de voorzeilen
in en hebben zo een beter uitzicht. Het schiereiland van Club
Med is voller dan ooit en dat in het naseizoen. Of zijn het
Fransen die hier hun bevrijdingsweekend vieren? We ankeren
in het stuk bij de Carenage, lekker dichtbij alles en wie
weet ook nog wifi. We hebben er vijf uur over gedaan, 28 mijl
aan de wind gevaren.
We
liggen in een Europees hoekje: onze direkte buten zijn twee
Duitse boten, een Zwitser, een Belg en verder alleen maar
Fransen. War zijn al die Nederlanders?
Internetten
bij de Mango Bay
Na
eerst te hebben gekeken of onze vrienden van de Yassa thuis
zijn, gaan we naar de Return of Mango bay restaurant. Hier
is de plaats om te internetten: lange tafels met banken en
stopkontakten aan de wand. Dat voor de prijs van een konsumptie.
Het is nog geen honderd meter van de dinghysteiger. Geen wonder
dat het er altijd vol zeilers is. Dit keer zitten we nog niet
of een serveerster komt de bestelling opnemen.
Joke
haalt eerst de gratis cruisinggide van de Dominicaanse Republiek
binnen, aangekondigd in het mei nummer van de Compass. Er
blijkt ontzettend veel goede informatie in te staan! We kunnen
aan het studeren.
Onze
oudste dochter Marg gaat exposeren in Rotterdam: www.kunstsuper.nl.
Helaas, een beetje te ver weg om bij de opening op 22 mei
te zijn. Haar onderwerp is zeer interessant: haar gelijkenis
met Jane Morris, de vrouw van William Morris, een bekend Engelse
kunstenaar van zo'n honderd jaar geleden. Ze heeft er een
studie/kunstproject van gemaakt, Woon je in de buurt van Rotterdam?
Ook komt de expositie naar Den Haag.
