Reis
naar de zon deel 114
Martinique,
Le Marin en St. Anne
maandag 10 mei - dinsdag 8 juni 2010
Le
Marin
Om
zes uur komt de zon op, een rustig ochtendbriesje uit het
oosten doet het water rimpelen, de windgeneratoren beginnen
aarzelend te draaien. Op de ongeveer 80 jachten hier voor
de Carenage nog geen tekenen van leven te zien. Ook de vaargeul
naar buiten is nog zonder kielzog.
Dan
achter ons wordt een genua uitgerold: niet om te vertrekken
blijkt al gauw: terwijl de vrouw de boot op de wind houdt,
trekt de man het zeil naar beneden. Het is een bekende handeling
en het laat zich raden waarom: het zeil moet naar de zeilmaker
en even later zijn ze het aan het opvouwen.
Aan
de overkant van de baai maakt een catamaran zich los, de eerste
die het zeegat opzoekt. Niet veel later klinkt de klok van
de kerk: half zeven. Passaatwolken schermen de zon af, de
temperatuur is heerlijk zo.
Ontmoetingen
De
Aldebaran II uit Colorado verschijnt aan de horizon. Ze wilden
ook ankerketting kopen in Fort de France. Benieuwd of het
gelukt is. Het blijkt dat ze na het weekend niet naar Fort
de France zijn terug gegaan. Jon moet nog steeds de afmetingen
van de ketting zien te achterhalen, natuurlijk zijn het Amerikaanse
maten.
De
volgende dag hier heeft hij de gipsy van de ankerlier gedemonteerd
en deze meegenomen naar de scheepswinkel. Ze vonden de passende
kettingmaat.
Dan
zien we - eindelijk? - een Nederlandse boot aankomen: de Saga
van Jan en Marije. We kennen ze al van Deshaies. Ze varen
vol trots met de vlag van Amsterdam in het bakboord want.
Er zullen geen buitenlanders zijn die de vlag kunnen thuisbrengen.
We
worden uitgenodigd voor een drankje, Marije maakt een heerlijke
vegetarische lasagna, blijkt een uitstekende kokkin. Als we
al laat en letterlijk en figuurlijk zeer voldaan in onze rubberboot
stappen begint het net te regenen, om even later over te gaan
in een fors regengordijn dat we op ons af zien komen. Slechte
timing heet dat.
Geen
wifi aan boord
Voorheen
had je Quai 13, een restaurant waarvan je wifi met gratis
internet kon ontvangen. Sinds de pachter er vorig jaar met
de kas vandoor is gaat dat niet meer op. Nu moet je een abonnement
bij de marina nemen of tegen een drankje bij de Mango bar
internetten. Hier zitten ook de meeste zeilers te skypen,
vaak een lawaai van heb ik jou daar. We doen er maar aan mee.
Mango
Bay, het deel voor de internetters
Joke
aan het werk
De
buitenboordmotor 'vuurt'
De
buitenboordmotor van de rubberboot komt niet meer op toeren
maar blijft wel, zeker na een tijdje, met horten en stoten
lopen. In de meeste gevallen is het iets met de sproeiers,
vuil in de carberateur. Om te beginnen maak ik de tank schoon,
er blijkt een bruingele drap in te zitten. Als ik even later
de carberateur uit elkaar haal, zit dezelfde drap ook in het
reservoir. Na alles goed te hebben gereinigd schroef ik het
weer aan elkaar. bij de proefvaart blijkt al snel het zelfde
probleem...
Zat
er misschien nog van die drap in de slang? Weer de carberateur
eraf en jawel. De gaatjes van de spoeiers weer doorgeprikt.
Nog geen verbetering!!! De motor blijft "vuren".
Iets met de bougies? Schoongemaakt, geen succes. Boekje erbij,
het was wel even zoeken tussen alle gebruiksaanwijzingen,
maar na drie keer alles te hebben doorgelopen blijkt hij precies
aan het eind in de doos te zitten.
De
lijst met 'troubleshooting'geeft legio oorzaken aan, helaas
staat 'firing' er niet bij. Een reserve bougie geeft ook geen
soelaas, de andere bougie moet ik nog proberen. Wat dacht
je van 'Weak spark' of 'incorrect adjustment of ignition timing'
of misschien 'faulty thermostat'? Een tip van Jan: pak "Boatowners
Mechanical" van Nigel Calder erbij. Joke had dit boek
met een paar andere opgeborgen maar wist gelukkig waar. Wat
blijkt? Meneer Calder heeft nooit van benzine buitenboordmotoren
gehoord!
Wordt
vervolgd.
Het
eeuwige dubio van de zeiler
Een
van de regels aan boord is: alles gaat kapot. Dit keer hebben
de beide lijnen van de traveller, de rail waarover het grootschootblok
loopt, hun mantel, de buitenhuls dus, kapot. Gevolg is dat
ze vastlopen in de eindblokken en de traveller dus bijna niet
meer gebruikt kan worden. Dat touwwerk verslijt is bekend.
We kopen nieuwe lijnen.
Wat
blijkt als ik ze even wil vervangen? Aan beide kanten zijn
de schijfjes van de eindblokken half vergaan. Geen wonder
dat de lijnen het opgaven! Dus eerst nieuwe schijfjes zien
te vinden. Als ik probeer de bouten los te draaien willen
ze niet meewerken, misschien dat WD40 helpt. Trouwens merkwaardig
dat roestvrij stalen bouten in het aluminium van de huizen
zitten en dat voor Lewmar.
De
volgende dag vind ik zowaar vervangende schijfjes bij de scheepswinkel
a 3,30 euro, een heel eindblok kost 90 euro.
Thuisgekomen
meteen aan de slag: de 2x2 bouten proberen los te draaien.
Twee geven redelijk makkelijk mee, de derde kost al veel moeite
en de nog nieuwe ringsleutel die ik erbij gebruik schiet uit
mijn handen en gaat te water...
Het
is er zo'n 6-7 meter diep, dat moet ik kunnen snorkelen. Helaas,
het water is weinig doorzichtig en vrij donker beneden. Na
een duik heb ik het wel gezien, dat is niet vol te houden.
Dus de duikset tevoorschijn gehaald. Kan die ook weer getest
worden. Wat blijkt, de O-ring sluit niet goed af. Een te nauwe
past niet goed en sluit ook niet goed, de koppeling aan de
fles blijft lekken. Gelukkig vindt Joke nog een zakje O-ringen
en nu past het. Spullen te water en binnen een paar meter
zweven over een doodse bodem zie ik het blinkende gereedschap.
een zeer korte duik, maar met het gewenste effekt.
De
vierde bout blijft echter tegensputteren en het inbussleuteltje
begint door te slippen. Wat nu? Gelukkig realiseer ik me dat
in mijn favoriete doppendoosje - ooit achtergelaten door Michiel
die de oversteek meemaakte - ook inbuskopjes zitten. En jawel,
hij doet het meteen!
Nu
kan ik de schijfjes vervangen. Wat blijkt? De kunststof schijfjes
draaiden direkt om de rvs schroefdraad van de bouten! Geen
wonder dat ze het begaven. In mijn magazijn vind ik een passend
busje, de tweede maak ik van een messing busje dat nog wel
bijgevijld moet worden. Na de huizen van de stoppers van de
nodige troep te hebben ontdaan kan alles worden gemonteerd
en is de situatie nu beter dan tevoren. Dat geeft een prima
gevoel Geslaagd voor 6,60 euro!
Maar
hoe doet de vakman dat? Die pakt twee nieuwe eindstoppers
van de plank, boort de bouten van de oude eruit, monteert
de nieuwe. Klaar binnen het half uur. Voorvaarkosten en 2x90
euro op de rekening.
Het
dubio is dus tijd en weinig kosten tegenover snelheid en hoge
kosten. Toch maar zelf oplossingen blijven zoeken. Je leert
er ook van en wordt steeds handiger.
Oefenen
met yole's
Martinique
staat bekend om zijn slanke zeilboten met emmertuig en uithangers
van palen. Geen roer, alleen een grote peddel. Ze liggen op
het strand naast de vissershaven en door de weeks wordt er
geoefend met een klein truigje. Op een winderige ochtend hebben
ze iets meer zeil erop staan en een slaat om, een ander loopt
ook halfvol. Spektaculair gezicht als ze een windvlaag pareren.
hangen...
net
niet omslaan
zo
gaat het veel rustiger (ipv rubberboot met 15 PK)
Verhuizen
naar St. Anne
In
de baai van St. Anne schoon water, een strand van bijna 1,5
km en een luxe steiger bij het dorp. Beter kan het niet! Le
Marin blijft dichtbij voor de grote boodschappen.
De
eerste avond is het al raak: de groene flits boven de linker
borst van de Femme Couchante! We zijn weer helemaal thuis.
De volgende ochtend bij de opkomende zon mijn ochtendloop
en natuurlijk kom ik dan een bekende tegen: Magaly, de Francaise
die hier ook elke ochtend haar wandeling door het water maakt.
Ze praat me bij, geweldig. Even later wordt er vanuit het
water geroepen: Hank, Henk. Staat daar Marie-Ge, de kunstenares
en vriendin! Hoezo, helemaal thuis?
de
Zeevonk vanaf het strand (400 m zwemmen)
Een
bijzonder gebeuren aan de einder: we tellen 72 kajuitcatamarans
- alle trouwens wit - en horen van iemand dat ze een race
om het eiland hebben. Het is dan al tegen elven als ze starten.
Ze hebben een nummer op een lap waarop verder staat "Ariane's
cup" en "Oscar". Betekenis onduidelijk. Ze
komen vele dagen later, op tweede Pinksterdag, weer terug,
we zien ze in de verte finishen. Nog nooit eerder zoveel varende
catamarans bij elkaar gezien.
Op
bezoek bij Marie-Ge
Haar
atelier ligt op de heuvel voor de ingang van St. Anne. Ze
straalt als ze ons weer ziet, het is een jaar geleden. Het
gaat goed, ze heeft redelijk wat schilderijen kunnen verkopen.
Ook haar handel in bijzondere stenen loopt. Joke kijkt rond
en gaat door de knieen voor een ruwe bergkristal, een lang
gekoesterde wens.
Marie-Ge
met stukken ruw bergkristal
ook
Carol heeft verstand van stenen
Bezoek
aan de VVV
We
willen graag weten wat voor feestelijkheden we kunnen verwachten
de komende dagen. We krijgen een folder met een simpel programma
en Carol en Joke krijgen - voor de foto - even een fraaie
doek op hun hoofd. Sailant detail: 1 knoop staat voor "
mijn hart is vrij" en 2 knopen betekent "mijn hart
is bezet maar je kunt een kansje wagen..." 3 logischerwijs
"mijn hart is bezet" en 4 "er is plek voor
wie dat wenst".
Joke
wordt gekroond
de
knopencode van Martinique
prachtige
avondluchten
Toegang
tot het strand ontzegd
De
onderkant van de rubberboot is weer behoorlijk aangegroeid.
Het meest voor de hand liggende is dan naar een strand te
varen en hem op zijn kant zetten. Met een schuurspons en zand
is het groen van de harde bodem dan makkelijk te verwijderen.
We hebben nu ook spul gekocht waarmee je het opblaasdeel kunt
ontdoen van aangroei. Benieuwd hoe dat werkt. Ik land naast
een andere rubberboot op het stukje strand waar ook de waterscooter
verhuur is. De boot op zijn kant met een peddel eronder en
aan het werk. Het duurt niet lang of de lui achterover zittende
scooterverhuurder komt op me af en begint in rad Frans te
praten, voor mij onverstaanbaar. De boodschap is echter duidelijk:
ik mag mijn bootje daar niet schoonmaken, moet dat maar in
een marina doen. Het strand is voor de badgasten. Ik laat
zien dat ik alleen met een schuurspons en water werk en dat
het er zo makkelijk afgaat. Hij pikt het niet en begint met
een lijstje met nummers in de hand te bellen. Nog geen vijf
minuten later komt een soort strandwacht naar me toe met hetzelfde
verhaal, maar nu ook in het Engels. Tja, inbinden dus. Ik
pak mijn boeltje bij elkaar en vaar rustig weg, gelijk met
een paar waterscooters. Er klinkt een dwingend fluitje achter
mij, iets dat de leider van een waterscooterexcursie altijd
gebruikt om aanwijzingen te geven. De leidster ervan draait
om en gebaart dat het fluitje voor mij is bedoeld. En jawel,
de strandwacht staat met mijn peddel die onder de rubberboot
lag, in de hand! Ik bedank hem en ga huiswaarts.
De
volgende ochtend staat op precies de zelfde plaats een security
man van Club Med zijn auto te wassen, gebruikt daar ook een
flacon met ? voor...
Twee
dagen later kano ik 's morgens om een uur of zes naar de kant
en vaart een dinghy me achterop: de buurman sleept hem op
het strand, haalt alles eruit en keert hem om. Met een spuitbus
behandelt hij de onderkant! Geen mens die moeilijk doet, de
scooterverhuurder ligt vast nog in zijn nest.
Mijn
eerdere fout is duidelijk: niet overdag zoiets doen!
Alweer een feestdag op Martinique: 22 mei afschaffing
van de slavernij
Als
we het kerkplein naderen komen vrouwen in prachtige gewaden
ons tegemoet. Felle kleuren en niet eens allemaal in klederdracht.
De hoofddoeken op speciale wijze geknoopt, aangevend of ze
al een partner hebben...
We
zien op de markt fraaie kunstvoorwerpen van ondermeer grote
kalebassen. Een mandenvlechter is aan het werk en geniet van
onze aandacht. Op de vraag wat een speelgoedkikker tussen
zijn werk doet antwoordt hij dat het zijn vrouw is en zet
er even later een flesje drank bij.
mandenvlechter
aan het werk met bananenblad
dit
is zijn vrouw
bloemenpracht,
ze zijn echt!
beschilderde
kalebassen
muziekinstrumenten
welke
drank zoek je?
Op
het grote marktplein is men druk bezig tenten op te bouwen
en in te richten. Er worden grote Haitiaanse vlaggen opgehangen,
de Haitianen zaijn goed vertegenwoordigd.
fotoos
van de slavenlijst
alle
namen van slaven in St. Anne 1848-1849
stamboom
van een slavenfamilie
jeugdige
schilders aan het werk
een
handafdruk hoort er ook bij
Haitiaanse
schilderwerken
eenvoudige
spiegellijst
Kleine
kinderen zijn bezig met een tweetal doeken te beschilderen,
ze doen dat met verve.
In
een lange tent heeft men lijsten opgehangen van alle geregistreerde
slaven in St. Anne, er hangt zelfs een stamboom bij. Indrukwekkend,
ook qua aantal.
Er
gebeurt verder niet veel. Het podium blijft leeg, de mevrouw
van de muziek doet haar best om een beetje leven in de brouwerij
te houden. We drinken wat op een terrasje en houden ons bezig
met mensen kijken. Wat dat betreft kom je hier ogen te kort.
Vooral de kleintjes vallen op, met name door hun geringe grootte.
In Nederland zouden ze ver onder de lijnen zitten.
De
hele middag drum muziek vanaf het strand. We gaan pas tegen
zevenen weer naar de kant, nu vanwege de aankondiging van
muziek. De kerkdeuren staan wijd open en er stromen mensen
naar binnen. We nemen een kijkje en worden uitgenodigd binnen
te komen. Niet wetend wat er gaat gebeuren blijven we bij
de ingeang staan en zijn getuige van het vullen van de wierookpot
door de priester, voordat hij met zijn gevolg naar binnen
gaat. Het lijkt een normale dienst te worden en we zoeken
weer het marktplein op.
Een
man probeert met hulp van een mikrofoon de aanwezigen bezig
te houden, wij verstaan er bijna niets van. Pas als we een
tijdje op het tarras zitten komt een groep muzikanten aanzetten.
Nadat ze ingespeeld zijn komen ze voor het podium staan en
maken elastische meisjes de show, notabene dansend op blote
voeten. Ze komen ook van Haiti begrijpen we uit de dwarrelende
vlaggen.
Weer
later komt een andere groep aandaveren: in het rood met veel
rook en lawaai. De stemming komt er nu echt in. Toeschouwers
haken aan en in een pittig tempo wordt een rondje dorp gemaakt.
muziek
en dans uit Haiti
oerinstrumenten
schelpenblazers
met veel geluid
professionele
pannenkoekenbakker
Op
de weg terug naar de steiger horen we nu gezang uit de kerk
en nemen weer een kijkje. Binnen staat men te swingen en zingt
men mee met een zangeres en een koor. Heerlijke stemming,
dat wel. Een gegeven ogenblik komt de rode groep weer aanstormen
en zitten we er tussen: zang in de kerk en marsmuziek op straat.
swingen
in de kerk
stevige
pas voor de kerk
kerkplein
Wij
omstreeks half elf naar huis met het idee dat het afgelopen
was. Later horen we van betrouwbare bron dat het feest tot
vier uur doorging, op initiatief van de groepen muzikanten!
Waarom
staat het klokje van de autopilot steeds op 21 graden?
De
autopilot werkt perfekt maar in plaats van 0 graden als we
op koers liggen geeft het compass-klokje 21 graden aan. Ligt
het aan de gever van het roer? Het klokje van de roergever
doet niet mee, de wijzer zwaait maar wat heen en weer. Bij
het ijken blijkt echter dat de roergever het naar behoren
doet. Alle verbindingen nagelopen, de gebruiksaanwijzingen
erbij, geen resultaat. Is het ouderdom? Het scherm van het
masterview klokje wordt ook al onduidelijker, ook elf jaar
oud.
Is
het de ware 'Mabel'?
Als
we onze dinghy weer opzoeken na internetten bij Mango Bay,
ligt er eentje met 'T/T Mabel' erop in de buurt. Hij heeft
ook nog een groene pyama. Zouden het onze Italiaanse vrienden
uit Curaçao zijn? Die zouden echter richting Columbia
gaan en daar de boot voorzien van dezelfde antifouling als
wij hebben: koper-nikkel in epoxy. We zien geen Mabel in Le
Marin liggen en varen weer terug naar St. Anne waar vrijheid,
uitzicht, schoon water en nog veel meer is. In Le Marin liggen
vooral veel oudere Franse jachten voor anker, veel onbewoond
dus niet echt gezellig.
Onderweg
worden we geënterd door een snel varende dinghy. Het
zijn Andrea en Elena van de Mabel, die notabene ook al in
St. Anne liggen! In de namiddag gaan we op bezoek om hun wel
en wee te horen. Hun nieuwe antifouling zit er nog niet op,
ze zijn ook nog niet in Columbia geweest...
Spiritueel
happy hour
Overdag
brengen we weer een bezoek aan Marie-Gé, ook nu met
taart. Dit keer laat Elena haar kunstvoorwerpen zien, wie
weet wil Marie-Gé een aantal ervan voor haar winkel.
Jammer, maar ze heeft een andere stijl voor ogen en alles
wordt weer ingepakt, ook de zand dolfijntjes gemaakt van epoxy
en zand van verschillende stranden onderweg.
Ze
komen langs om een zakje met 'wat' stenen te brengen: Joke
mag ze hebben, ze zijn 'over'. Geweldig!
halfedelstenen
Bij
ons aan boord met een ti-punch zijn de onderwerpen van gesprek
nu niet boten, kapotte onderdelen en het weer, maar zijn het
spirituele zaken. Aan de orde komt het boek van Masuro Emoto
met foto's van waterkristallen die o.a. door muziek hele mooie
vormen kunnen krijgen. Het drinkwater van bepaalde wereldsteden
daarentegen kan geen kristallen leveren, zo vervuild.
Verder
gaat het over vibratie en resonantie en verschillende geneeswijzen,
met name homeopathie en Reiki. Andrea en Elena blijken beiden
zeer belezen.
De
volgende dag brengen ze een zak vol boeken over deze onderwerpen.
Hebben we weer wat te doen. Eerder kregen we een paar externe
harde schijven van 1 terabyte met films te leen om te kopieren.
Even de titels voor de geïnteresseerden: The Hidden Messages
in Water van Masaru Emoto; The Healing Power of Water van
Masaru Emoto; Mani di Luce van Barbara Ann Brennan (Italiaans);
The Body Electric van Robert Becker en Gary Selden; The Complete
Healer van David Furlong; A Practical Guide to Vibrational
Medicine van Richard Gerber; Anatomy van de Spirit van Caroline
Myss.
esoterisch
leesvoer
Niet
te geloven dat ze dit allemaal aan boord van hun kleine monohull
hebben! En wat een prachtige kado's. Het eerste boek dat we
lezen is The Hidden Messages in Water met de ongelooflijke
foto's van kristallen. Imponerend, een aanrader. Hoe kan water
nu verschillend op muziek van bijvoorbeeld Mozart , Chopin
of The Beatles reageren?De gesproken woorden Love and Gratitude
blijken samen de mooiste kristallen te leveren.
love
and gratitude
ijskristal
van water dat in een fles op een dolfijnfoto stond
Zingen
in de kerk
We
vroegen aan Marie-Gé of zij wist of er dit weekend
weer zang in de kerk was. Zij belt een vriend en het antwoord
is bevestigend: "vanavond 19.30 uur". We willen
het swingen wel eens echt meemaken dus tegen die tijd gaan
we erop af.
Kruidenapotheek
uniek?
De
winkel naast het atelier van Marie-Gé is een moderne,
nieuwe zaak met als opschrift: Pharmacie. Deze apotheek is
echtere gespecialiseerd in kruiden en heeft zelfs een kruidentuin
voor de winkel met een bord aan de muur waarvoor de kruiden
geschikt zijn. Wel raar dat het trouwens niet is afgesloten
als de winkel dicht is. Misschien hebben ze nog geen negatieve
ervaring daaromtrent. Onze vrienden hebben een hele verlanglijst
en doen flinke inkopen, wij laten het bij massageolie met
arnica en nog iets. Maar ook wij krijgen net als onze vrienden
een mooie rode boodschappentas erbij kado.
Kapper
aan boord
Toen
Andrea vertelde dat hij Elena knipt wist Joke genoeg: hoe
mag haar ook knippen. Wat gebeurt: de kapper komt met een
fles witte wijn aanzetten en knipt Joke zeer kort. Ik wist
niet dat ze oren had. Ze zijn nieuwsgierig naar wat wij van
de boeken vinden. Als antwoord kan ik ze ons APS-apparaat
laten zien en geef ik om het te demonstreren Elena een algehele
behandeling.
Italiaanse
kapper aan boord
APS-behandeling
Voor
het zingen de kerk in
We
zijn mooi op tijd al zijn ze nog aan het repeteren onder leiding
van een vrouwelijke dirigent. Joke krijgt van de achterbuurman
een papiertje met de teksten in handen gedrukt. De kerk is
al bijna vol en de temperatuur is hoog ondanks alle open ramen.
Om precies half acht komt de priester met zijn gezelschap
binnen en helaas voor ons wordt het een gewone kerkdienst
die we moedig uitzitten en -staan. Het voorlezen uit de bijbel
in het Frans is te moeilijk, het zingen tussen de verschillende
onderdelen door is interessanter al doet lang niet iedereen
mee en wordt er niet geswingd, hoewel helemaal aan het eind
het koor wel staat te wiegen. Wel leuk dat we in de tussentijd
van onze voor- en achterburen een hand kregen, een soort verbroedering.
een mooie vorm van positieve energie overdracht.
De
Tielsa in Le Marin
Deze
Nederlandse tweemaster met luxe Tielsekeuken (!) is bekend
van de Whitbread round the World Race 1977/78 toen Dirk Nauta
er een zevende plaats mee uitsleepte. Helaas niemand aan boord
toen we passeerden.
Drie
dagen esoterische boeken lezen
Het
kost tijd maar we weten nu veel meer over de achtergronden
van allerlei niet-westerse geneeswijzen. Het zou een verplicht
onderdeel van de medicijnenstudie moeten zijn. Opvallend is
het nagenoeg ontbreken van bijwerkingen. De moderne geneesmiddelen
hebben vaak hele lijsten van bijwerkingen in hun bijsluiter
staan. Op jaarbasis zouden er in de VS meer doden aan bijwerkingen
vallen dan aan verkeersongelukken heb ik me laten vertellen.
Een ander voordeel lijkt te zijn dat veel onder ieders bereik
ligt, je kunt veel aan zelfhelen doen. Maar ja, wat weten
wij doorsnee westerlingen van Yin en Yang, Chi's, Chakra's,
Aura's, homeopathie, acupunctuur, vibraties of plantenessences?
Bioscoop
aan boord
Aan
films geen gebrek, het is alleen moeilijk aan de hand van
titels te kiezen. Gisteravond een schot in de Roos: "In
de storm". De film blijkt niets met zeilen te maken te
hebben. Het is het verhaal van Winston Churchill, die Engeland
in de Tweede Wereldoorlog overeind hield. Goed gespeelde karakters,
goede momenten, de geschiedenis '40-'45 komt even heel dichtbij
op een boeiende wijze. Toch van een heel ander niveau dan
de "Gooise vrouwen" waarmee de Nederlandse tv ons
volk denkt op te voeden/vermaken.
Plannen
gewijzigd: we gaan via Grenada, Blanquilla, Los Roques en
Les Aves
Ons
oorspronkelijke plan om rechtstreeks van Martinique naar Bonaire/Curaçao
te varen hebben we omgebogen naar een eilandhoppen tocht.
Grenada heeft altijd hoog gescoord en we hebben tijd in overvloed.
Onze vrienden van de Mabel hebben ons weer enthousiast gemaakt
voor Blanquilla dat op een basis van de kustwacht na onbewoond
is. Het ligt bijna 50 mijl van Margarita en lijkt veilig.
We zijn de berovingen door gewapende criminelen met Venezolaanse
vissersbootjes een beetje zat. We kunnen trouwens ook proberen
weer in konvooi te varen, er gaan meer boten naar het westen.
De Venezolaanse eilanden zijn geweldig qua natuur, nagenoeg
alle onbewoond. We komen er graag. Ander voordeel: ze liggen
op dagafstand, heerlijk eilandhoppen dus.
van
Blanquilla naar Bonaire via Los Roques, Aves Barlovento en
Aves Sotovento
Aves
Barlovento, geen bewoning
Aves
Sotovento, op de zuidwestpunt zit de kustwacht
Weerzien
"Rebel"
Via
email berichten Ivo en Fenneke dat ze onderweg zijn naar St.
Anne, verder hebben ze vragen over het inklaren bij Los Roques
en gaan ze daarna naar Bonaire en Curaçao. toeval bestaat
niet. Hun programma loopt aardig parallel met het onze en
dat van de "Mabel".
vertrek
Mabel
aankomst
Rebel
Fenneke
en Ivo altijd in voor een ijsje
In
de middag arriveren ze, de "Mabel" is 's morgens
al vertrokken. Zwemmend naar ze toe, we vieren hun aankomst
met een drankje en later in de middag komen ze bij ons aan
boord. Joke ziet kans een minimaaltijd met ijs toe te organiseren.
Ze vertellen over hun Cubaanse ervaringen en hun reis langs
de oostkust van de VS. Ook de Bahama's adviseren ze ons. Hoe
hebben we er ooit tijd voor?
Vonkjes
op de Zeevonk
Een
stopkontakt dat ik een week eerder van strooom voorzag - na
10 jaar gevonden waarom er geen spanning op stond - heb ik
nog niet vastgeschroefd aan de wand. Joke ruikt 'ozon' en
het duurt even voor we zien waar de lucht vandaan komt. Kleine
vonkjes knetteren naast het stopkontakt! De kabel had waarschijnlijk
een beschadiging, mogelijk doordat het stopkontakt nog niet
was gemonteerd en 10 jaar lang vrijheid van beweging had.
de
rotte plek verwijderd
Kaarten
en boeken van de Amerikaanse oostkust
Ivo
en Fenneke hebben de Amerikaanse oostkust tot en met New Foundland
bezeild en zijn er razend enthousiast over. Twee keer vinden
ze echter genoeg en de kaartboeken en losse kaarten mogen
wij hebben. Een geweldig kado! Nu het topje van de mast eens
nauwkeurig opmeten, de vaste bruggen over de inland waterway
(IWW) hebben een doorvaarthoogte bij MHW 65 voet =19.81 m.
Gelukkig is het niet altijd hoogwater en een getijdentabel
is voor ons dan zeker geen overbodige luxe. Het kaartboek
van de IWW in Florida moeten we op een andere manier in bezit
zien te krijgen (of lenen?). De elektronische kaarten van
de Bahama's tonen veel kwaliteits verschil: die van C-map
zijn veel te beperkt. De explorerkaarten zijn uitgebreider
en duidelijker. Ik kan ze openen met Captain Voyager.
Het
Zuiderkruis, de avondster en de groene flits
Veel
zeilers die we tegenkomen hebben nog nooit de groene flits
gezien. Bij een onbewolkte lucht wordt het laatste puntje
van de zon bij zonsondergang net even groen. Het is absoluut
geen flits, de naam is gewoon verkeerd. Het gaat geleidelijk,
wel vrij snel en is van zeer korte duur. Met de verrekijker
is het groen veel beter te zien, maar wacht daar zo lang mogelijk
mee. In de nog felle zon kijken met een kijker is schadelijk
voor je ogen.
Het
Zuiderkruis is een goed herkenbaar sterrenbeeld aan de zuidelijke
hemel. Je ziet hem ook op het noordelijk halfrond. Leuk om
de poolster aan dezelfde nachtelijke hemel te zien. Als je
de langste poot van het kruis verlengd met drie dan is het
zuiden precies onder dat punt. Je kunt het nakijken in het
tijdschrift Zeilen, februari 2010 onder "Noodnavigatie
als de GPS uitvalt".
De
eerste 'ster' die momenteel bij afnemend daglicht aan de westelijke
hemel als eerste zichtbaar wordt is de planeet Venus, ook
wel de avondster genoemd in deze hoedanigheid.
Weerzien
met de "Horta"
Harm
en Lizzy zien we in de verte voorbijkomen en de baai van Le
Marin invaren. De volgende dag komen ze met de rubberboot
langs. We hebben elkaar een tijd niet gezien, mede doordat
we van ons vaste patroon zijn afgeweken en in de winter niet
via de eilanden omhoog zijn gegaan maar direkt zijn overgestoken
van Curacao naar Puerto Rico.
lekker
kontje
Voor
weken boodschappen bij Leader Price
We
gaan de rimboe in, al dan niet na eerst nog een paar arme
Engelstalige eilanden te hebben bezocht. Op Martinique zijn
alle etenswaren te koop, dus ...
Belastingvrij tanken in Le Marin
Wisselende
berichten over het belastingvrij tanken: voorheen lukte dat
als je uitgeklaard was, daarna was het alleen voor charters
en nu zou het alleen voor Franse charterboten zijn. Wij met
de rubberboot naar hte tankstation. Daar krijgen we de garantie
dat als we uitgeklaard zijn en een charterboot blijken, we
recht hebben op 'sans tax', hetgeen 20 eurocent per liter
scheelt. Wij met de Zeevonk naar het tankstation en we tanken
400 liter. Tel uit je winst!
