Avontuurlijk zeilen met de catamaran Zeevonk in de Carieb tussen St. Maarten en Curaçao

Reis naar de zon deel 116

Bonaire

1 juli - 12 juli 2010

Voor je rust naar Bonaire?

Vergeet het maar! Programma:

Inklaren bij de douane en de immigratie

bezoek aan de supermarkt

bezoek aan de huisarts en optometrist (2x)

bezoek aan Budget Marine

bezoek aan Chippie telefoonwinkel

bezoek aan het laboratorium

bezoek aan de fysiotherapeuten Marjolein en Robert

bezoek aan de Lizzy

bezoek aan de Rebel

autotocht naar Seru Larga, 1000 steps, Goto meer, Dos Pos, Rincon

diner Guernica

Joke heeft alle verschijnselen van dengue, hetgeen de volgende dag door het bloedonderzoek wordt bevestigd. Geen therapie, rust en uitzieken. Het is niet besmettelijk, wordt door muggen van mens tot mens overgebracht.

uitzicht vanaf het kruis over Kralendijk en Klein Bonaire

wel of niet naar beneden?

de mooiste plek van Bonaire: Goto meer

soep met brood bij ons adres in Rincon

Voetballuh

Het Nederlands elftal speelt de halve finale tegen oud-wereldkampioen Brazilie. Geen mens die gelooft dat Nederland dit wint. De restaurants met grote schermen zitten vol in oranje gehulde oranje gezinden die hopen op een wonder. Wij strijken neer bij El Mundo die een grote tent op het plein heeft neergezet en stoelen erin. Al snel komt Brazilie met een schitterend doelpunt op voorsprong en wordt het wat stil...

Tegen de tijd dat Nederland de rollen heeft omgekeerd en met 2-1 voorstaat is het groot feest, een gratis rondje pils van de bar en nu maar hopen dat we het eind halen. Het lukt en nog uren later rijden luid toeterende auto's met vlaggen en oranje versierd over de kade. Wat een feest!

Nederland-Brazilie

Nederland wint!

Dag van de kunst Het Wilhelminaplein staat vol met tentjes waar kunstenaars van het eiland exposeren en graag willen verkopen. De muziektent wordt gebruikt door bands en een dansgroep van jeugdigen uit Rincon laat een wervelende show er voor zien. Vervolgens de band Tuttifrutti met een aantal zingende dames en als afsluiting een modeshow. We worden verwend met heerlijke Antilliaanse muziek, een paar nummers hebben we zelf al op de iPod. De bbq kip smaakt grandioos.

jeugdige dansers uit Rincon

modeshow

Naar de tandarts

Mijn geexplodeerde kies moet nodig worden gerepareerd. Helaas is de tandarts die ik hier op Bonaire had weer naar Nederland verhuisd. Toch maar bij de zelfde praktijk proberen. Ik mag een afspraak maken in augustus... Totaal verrast vraag ik nog "dit jaar of volgend jaar" voor ik afdruip.

Duiken met de buren

Elaine en Richard zijn fanatieke duikers en komen steeds vragen of ik mee ga. Dat is niet tegen dovemansoren gezegd en Joke is er nog niet aan toe.

De eerste duik geeft de nodige problemen: mijn octopus (het tweede mondstuk) blaast lucht en is niet te stoppen, wat ik ook probeer. Gelukkig kan ik het mondstuk van Joke lenen. De meter staat dan op 180. Eenmaal onder water dient zich het volgende probleem aan: mijn bril lekt en ik moet herhaaldelijk uitblazen. Geen wonder dat ik na 25 minuten al boven was: lucht op.

De tweede duik was met een redelijk volle fles (200) en ondanks het lekkende masker kon ik 40 minuten onder blijven, voldoende om de prachtige onderwaterwereld te aanschouwen en en passant drie grote tarpons tegen te komen. Genieten dus al doen mijn duikmaatjes veel langer met hun lucht: 60 minuten!

De derde duik was met een echt volle fles (220) en pas na 30 minuten zat ik op 100 en moesten we terugkeren. Helaas, stroom tegen en weer problemen met mijn masker. Na 46 minuten kwam ik boven, weinig vis gezien, wel een wrak. Het was een flink stuk tegen de stroom inzwemmen naar de rubberboten.

Na het weekend eerst naar de duikschool voor een beter passend masker en om een penning te kopen. De duikschool was van eigenaar veranderd, ik zag nog slechts een bekend gezicht. Geen passend masker, dus 's middags na de derde duik naar de winkel waar ik wel slaagde.

met Elaine en Richard voor het feestende City cafe

Lionfish in de buurt

De gevreesde lionfish die geen natuurlijke vijanden heeft en langzaam vanuit het noorden afzakt is nu ook in de wateren van Bonaire. Het dier is zeer giftig en men wil ze elimineren voordat ze hier de visstand om zeep helpen. Men wordt verzocht ze met een geel lint te merken zodat ze door deskundigen opgeruimd kunnen worden.

Elaine komt langs om te melden dat er een bij de binnenmooring voor hun zit. Wij met fototoestellen op pad. Het schitterende dier zit lekker op zijn plekje en vangt af en toe een visje.

de ongewenste gast: een lionfish

Daarna gaan we nog even naar de plek waar een zeepaardje al dagen zit. Helaas, we kunnen hem niet vinden. Mijn nieuwe duikbril lekt geen drupje, zo hoort het!

De eerste fietstocht sinds lang

Banden oppompen en naar de kant. Gelukkig rijden we hier gewoon rechts, dat maakt het makkelijker bij kruisingen en rotondes. Het doel is de supermarkt Warehouse, populair bij de Hollanders die woonachtig zijn op Bonaire. Goede prijzen, veel Nederlandse produkten zoals chocolade hagelslag, gevulde koeken en stroopwafels.

De terugweg verloopt spannend: een inktzwarte lucht haalt ons in en we krijgen net het begin van de bui voor we bij de Zeevonk arriveren. De fietsen doen het goed, de boodschappen komen heel en droog over. Wel ziet Joke een slinger in mijn achterwiel, er moet een gebroken spaak worden vervangen.

Alweer voetballuh

Door het winnen van het Nederlandse team in de kwartfinales mogen ze nog twee wedstrijden spelen. De halve finale tegen Uruguay zien we weer op het plein bij El Mundo. Veel spanning en veel doelpunten. Het Oranje publiek komt weer aan zijn trekken en Nederland wint ook deze wedstrijd. Dit keer duurt de auto-optocht over de kade minder lang. Wel zien we bij City cafe een aantal oranjemensen te water gaan. Zondag is de finale!

een uitgelaten menigte: Nederland bereikt de finale!

ook Marijke in opperbeste stemming!

Duiktocht met de Zeevonk

De nieuwe regel is dat je niet langer dan twee uur met een jacht van maximaal 45 voet aan een van de ruim 80 gele duikboeien mag liggen. Wij willen naar Andrea I, zo'n twee en een halve mijl naar het noorden. Om met drie rubberboten te gaan met stuiteren tegen de golven op de terugreis is een beetje overdreven. We maken de Zeevonk los en zeilen er gewoon naar toe. We slepen de rubberboten van onze vrienden van de Nemo en van de Amerikaanse Kiana.

Het blijkt alweer een prima duikplek al lieten de beloofde midnight parrotvissen zich niet zien. Ook het snorkelen is een sukses, de dames beginnen met een grote rog notabene!

De terugreis is hoog aan de wind met vlagen tot 24 knopen. Dit levert wel een scheurtje op in onze oude (11 jaar) genua, maar ja.

toepasselijke naam voor een wrak

De autopilot weer in orde

Het is behelpen als je autopilot vakantie neemt. Hij had het wel zwaar met forse golven van achteren, dat wel. Maar waar zit het probleem? De roerstandgevers zijn het zwakke punt, immers ze zijn niet gemaakt voor het buitenwerk en met achterop komende zeeen worden ze om de haverklap ondergedompeld. De BB gever blijkt een los kontakt te hebben. Als ik hem door meet lijkt hij defekt en ik vervang hem door een nieuwe potmeter. Deze doet het even maar geeft er dan de brui aan. Met de SB gever heb ik meer sukses. Ook al een los kotakt. Als ik het vast soldeer doet hij het. Alleen in de middenstand van het roer staat hij op 40 graden. Met ijken kan ik dat terugbrengen tot bijna 30 maar dan houdt het op. Vreemd, de autopilot heeft tegenwoordig een nulstand van 21 en nu deze afwijkende stand op de roermeter. Maar het werkt allemaal dus moeten we ermee leren leven.

Een vreselijk bericht bereikt ons via de skype

Dick Braakman, onze verre vriend op Curacao, oud-buurman van het Westerdok, vorig jaar gepensioneerd, met wie we vorig jaar regelmatig op het Wilhelminaplein in Willemstad aten, is overleden. Hij onderging een medische ingreep in een ziekenhuis in Bogota en liep daar een bloedvergiftiging op. We wensen Irene veel sterkte. We hebben geen gasten dus kunnen op zeer korte termijn naar Curacao.

Zware regen over Bonaire

Geen zeilweer, dat is duidelijk. De rubberboot staat halfvol, zwarte lucht en geen wind. We stellen ons - onverwachte - vertrek naar Curacoa maar een dagje uit.

Het equalizen van AGM akku's

In de katalogus van Budget Marine twee uitgebreide pagina's over de lifeline akku's. AGM staat voor 'absorbed glass mat'. Volgens alle superlatieven zijn dit de beste akku's. Het kost wel een paar centen, maar wie weet krijg je waar voor je geld. Zomer 2009 kopen we vier zware jongens van 255 Ah. De vorige - gelakku's - zijn tien jaar meegegaan.

We zijn nu een jaar later en het lijkt of de akku's achteruit zijn gegaan. Al bij -100 Ah geven ze net iets meer dan 20 volt ipv de 24 volt. Toevallig hebben we een Amerikaan aan boord die er meer van weet: je moet ze regelmatig equalizen! Eens per maand aan de 15,5 volt per akku gedurende 3 uur. Ik duik het internet in en vind op de site van Lifeline dat ze zelfs 8 uur moeten. Ook andere sites noemen het en dan vraag je je af waarom dit niet in de katalogus van Budget staat of in een gebruiksaanwijzing die je bij de akku's zou kunnen krijgen. Als de buurman ook al de zelfde problemen met zijn Lifeline akku's heeft... Ik behandel ze trouwens net als de voorgaande, nooit worden ze diep ontladen, maar ook nooit 100% vol geladen, dat is met een generator een lastige zaak en als je nooit in een marina ligt bijna onmogelijk.

Gelukkig kunnen mijn Victron Phoenix Multi en Multiplus combiladers worden geprogrammeerd met de computer. Ik laat de generator drie uur lopen met 31,0 volt op de akku's. De volgende ochtend geven ze bij -100 Ah nog 23,6 volt. Het werkt!

Duiken in Bonaire

Ongelooflijk, je kunt zo vanaf de boot de rijke onderwaterwereld in. Je ligt boven de helling met allerlei koraal en sponsen met ontelbare vissen in allerlei soorten. Geen wonder dat Bonaire zo'n populaire duikstek is. We zwerven wat rond tussen 15-18 m diepte, zien wat mooie kleine garnaaltjes, queen angelfish en verder wat slakken als meest opvallende verschijningen.

Voortijdig vertrek naar Curacao

Via vrienden op Curacao horen we dat de begrafenis van Dick op woensdag zal plaatsvinden. We wachten het voorspelde slechte weer van zondag af - kijken natuurlijk ook hoe Nederland een zilveren medaille verdient met voetbal - en vertrekken maandagochtend om een uur of tien. Weinig wind maar dat valt later altijd mee. De parasailor gaat omhoog en we gaan met een redelijk tempo Klein Bonaire voorbij. Onderweg een licht regenbuitje met weinig verandering van windsnelheid. Komfortabel zeilen alsof je op de Friese meren zit. (daar hebben we nooit gezeild met de Zeevonk, daar is hij veel te groot voor).

Een tanker lijkt onze koers te kruisen. De AIS meldt dat het op 0,45 mijl gaat gebeuren over 20 minuten. We houden hem goed in de gaten, je weet het maar nooit. Op de radar zien we hem wat afbuigen en zonder probleem kruisen we elkaar.

Curacao is dan al lang in zicht. We passeren Klein Curacao bovenlangs. Met de kijker kunnen we er geen schepen ontdekken. Toch zal de Rebel er moeten zijn. Zijn ze soms doorgevaren? Punt Kanon, de oostelijke punt ronden we omstreeks vier uur. Nog 7 mijl naar de ingang van het Spaanse Water. Een achterop komende zeiler strijkt zijn zeilen en passeert ons. Wij hoeven alleen de schoten van de parasailor wat bij te stellen en we varen keurig voor de wind. Even voorbij de ingang van Fuik baai gaat het zeil eraf en kan het weer opgeborgen worden. Tegen vijven varen we langs Barbara beach en zien dat het Hyatt hotel nu daadwerkelijk is geopend. Er is een mooi groot strand voor gemaakt, nu nog mensen.

We draaien het Spaanse Water op en de eerste bekende is de Ibis uit Groningen met Bobby en Nelliemarie. Ze zwaaien ons welkom. We zijn weer thuis, nu voor een langere periode. We ankeren schuin voor de Baerne.