Reis
naar de zon deel 117
Curacao
12 juli - eind augustus 2010
Thuiskomen
in het Spaanse Water
Hier
strijkt tijdens het hurricaneseizoen de Nederlandse kolonie
neer, naast de langliggers die hier vaak werk hebben gevonden.
Ook blijkt er een aantal boten zonder bemanning te zijn, de
opvarenden zijn tijdelijk naar Nederland. We gaan even langs
bekenden die wel aanwezig zijn: de Maru met Irwin en Babette
en de Isis met Dick en Lianne. De Ibis met Bobbie en Nelliemarie
is 'niet thuis'. C'est la Vie met de enorm herstelde Martin
en Ciska bezoeken we 'savonds. Ze trekken een fles open om
zijn genezing, hun trouwplannen(!) en onze terugkomst te vieren.
Onze achterburen van de Baerne zien we niet, ze passen op
een huis.
Inklaren
in Willemstad
We
gaan met de gewone stadsbus op pad, kost nu NAF 1,60 voor
een enkeltje. Het is ouderwets druk en gezellig in de stad
en na een vlotte afhandeling bij de douane strijken we neer
op ons favoriete terras aan de Annabaai. We lezen er de kranten,
zien grote schepen passeren en de pontjes af en aanvaren omdat
de brug kontinue openstaat. Achter de hoge Julianabrug ligt
een Nederlands fregat, de Amstel. Wij lopen er langs naar
de immigratie. Het duurt minstens een half uur voor we er
klaar zijn en de trap van het havenkanrtoor er tegenover kunnen
beklimmen. Ook daar in onze ogen veel onnodig papierwerk.
Nieuw is dat we nu US$ 10 moeten betalen. Het kantoor is erg
mooi opgeknapt, ik vraag of er ook stoelen kunnen komen...ja,
is besteld!
Terug
via de pontjesbrug de stad in waar Joke eerst een nieuwe akku
voor haar fototoestel koopt. Dan naar het Wilhelminacafe voor
de lunch.
Bij
de bushalte gekomen een bezoekje aan het loket om voor beiden(!)
een bejaardenpas te regelen. De busdienst is wat veranderd
dus moeten we lang wachten op onze terugrit.
Happy
hour bij Asiento in elkaar gezakt
Het
leek zo goed geregeld maar nadat de pachters van vorig jaar
zijn vertrokken zijn er mensen achter de bar komen staan die
er niets van maken. Gelukkig kreeg ongeveer gelijktijdig de
rotitent in de vissershaven een andere eigenaar, Norman. Hij
houdt op vrijdag happy hour, is goedkoper en heeft ook lifemusic.
Toen Nederland ging voetballen zorgde hij voor accomodatie
voor zeker 150 personen, een grote tent en een paar grote
schermen. Het was er - net als elders - groot feest. Gevolg
is dat de donderdag bij Asiento niet meer wordt bezocht en
het dinsdagbezoek is afgezakt. Je hoort mensen klagen over
de slechte bediening, geen wonder dat Norman het helemaal
maakt.
Afscheid
van Dick Braakman
Met
Martin en Ciska naar de aula waar afscheid kon worden genomen.
Het was er vol met vrienden, kollega's en oud-patienten. Degenen
die het meest opvielen waren de mensen van de CITRO, de reddingsmaatschappij
waar Dick vele jaren aan verbonden was en waar hij veel werk
voor verzet heeft. In hun oranje overalls stonden ze opgesteld
bij de ingang en bij toerbuurt hielden ze de wake bij de kist.
Irene en hun drie zonen en verdere familie werden door tientallen
mensen gecondoleerd. Het was een mooi afscheid van een zeer
gewaardeerd iemand.
De
ochtendloop in ere hersteld
Met
de kano naar het surfstrand en vandaar kilometers maken. Het
pad langs de Kabrietenbaai was al aardig dichtgegroeid, het
had al veel geregend. Bij het Direktiestrand aangekomen wachtte
een bijzondere verrassing: de parkeerplaats was nu open met
stenen banken rondom, vuilnisvaten en de trap naar beneden
was gerenoveerd en had het uiterlijk van de trappen bij de
landhuizen gekregen: okergele zijwanden. Het strandje zelf
is ongewijzigd, dat regelt de natuur zelf wel.
Borrelen
aan boord van de Ibis
Bobbie
en Nelliemarie zijn nu wel thuis. Ze zijn druk aan het werk
om hun boot weer een flinke beurt te geven. Maar tegen vijven
mag je schakelen, is het tijd om te genieten van het fraaie
namiddaglicht... Bobbie maakt later een heerlijke soep, dat
is hij aan zijn stand verplicht als de kok aan boord. We praten
bij, hun huis en auto in Venezuela hebben ze verkocht. Ze
zijn nu het wonen op Bonaire en Curacao aan het onderzoeken.
Grappig, steeds meer vrienden en kollega's hoor je over het
wonen op een eiland. Wat gaan wij doen?
Dineren
aan de wal
De
Baerne bemanning Inge en Pieter, nodigt ons uit voor een warme
hap in hun oppashuis, samen met de Stravaig: Jose en Jeff.
We maken er een gezellige avond van. Het heeft wel een staartje
als de volgende ochtend blijkt dat de buitenboordmotor van
de Baerne is gestolen.
Boodschappen
doen bij Vreugdenhil
Deze
supermarkt organiseert in samenwerking met Budget Marine dat
er dagelijks een bus bij de vissershaven komt om je op te
halen en na een uur winkelen je weer terugbrengt. Intussen
zie je mensen naar de wasserette gaan of een bezoek aan Budget
brengen. Er is nu ook een Island Water World zaak in de buurt
gekomen, een geduchte konkurrent van Budget. Ik ga daar ook
eens kijken maar kom niet aan kopen toe.
Hoe
vind ik een goede tandarts in Willemstad?
Je
vraagt het aan vrienden op boten en oip de wal. Het resultaat:
Wolters in Otrobanda. Met de stadsbus - NAF 1,00 ivm de bejaardenpas!
- tijdig naar Punda. Daar eerst gewinkeld, nieuwe hardloopschoenen
gevonden. De huidige beginnen onderdelen van de zolen te verliezen
en lijmen (misschien niet met de goede) helpt slechts een
dag. Dan met de pont naar Otrobanda en lopend naar de Hoogstraat
14 net voorbij de ingang voor de immigratie. De wachtkamer
is buiten en ik mag in de porch een formulier invullen omtrent
mijn gezondheidstoestand. Daarna heb ik tijd genoeg om de
krant van twee dagen eerder te lezen voor ik binnengeroepen
word. De tandarts geeft na onderzoek en twee rontgenfoto's
een heldere uitleg over de verschillende opties. Hij is geen
voorstander van trekken en we besluiten tot een wederopbouw
van de uit elkaar gespatte kies. Hij gaat aan het werk en
is tevreden over het resultaat.
Welke
windgenerator zou je kiezen?
Het
waait hier flink, dag in dag uit in het voorseizoen. Goed
om dan een deel van je energie via een windmolen uit de lucht
te plukken. Er is een aantal in de handel en je ziet vele
modellen op de boten om je heen. Het beste is natuurlijk om
de eindgebruikers te raadplegen wat we dan ook regelmatig
doen. Vele jaren geleden was de Airmarine de favoriet, je
zag hem op vele boten. Maar, vele niet-bezitters verafschuwden
het apparaat vanwege de herrie die hij maakt bij hogere windsnelheden.
Het was zelfs zodanig dat je niet ankerde achter een boot
met een Airmarine Wij hadden er twee! Toen we besloten om
te veranderen was de vraag: welke en hoeveel geld willen we
er aan besteden? Dan praat je nog niet over de opbrengst en
stormvastheid. Je kan een staatje maken met de meest populaire
types.
KISS
- goedkoop, redelijke opbrengst, nietveel lawaai; tegen: boven
de 22 knopen waardeloos
Superwind
- middenklasse, redelijke opbrengst, weinig geluid, stormbestendig
AirX
- niet duur, meeste lawaai, redelijke opbrengst, niet stormbestendig
AirBreeze
- zelfde fabrikaat, moderner, minder lawaai
D400
- duur, goede opbrengst, geen lawaai, stormbestendig
Als
ik nu moet kiezen en heb de centen ervoor dan wordt het de
D400.
Joke
in het Antilliaans Dagblad!
Nooit
koopt Joke een krant, dit keer wel. Er staat een artikel in
over Dengue op Bonaire. In de Carieb steekt deze ziekte de
kop op en men neemt maatregelen om de plaatsen waar de muggen
kunnen zitten te spuiten met gif e.d. Er is pas een geval
op het eiland gemeld: "een passagier van een zeilboot".
Lunchen
in Willemstad
We
moeten wat faxen en gaan daartoe met de bus naar het postkantoor
in Willemstad. Een mooie gelegenheid om te winkelen in Punda
en een frozen cappucino op een terras aan het water te drinken.
Als we weer het busstation willen opzoeken komen we in de
Prinsenstraat langs het prachtig gerestaureerde gebouw van
de Internationale Hotelschool. We wijzigen onze plannen en
stappen daar het terras op voor een warme lunch: niet duur,
uitstekende kwaliteit.
Oppassen
op de Baerne
Inge
en Pieter gaan mee met vrienden naar Porte Cabello. Venezuela.
Je mag met een in Nederland geregistreerde boot maar 2x 6
maanden in Curacao blijven. Ook de immigratie wil dat je als
Nederlander hooguit 2x 6 maanden blijft. Dan heb je de keus:
of even een weekend vliegen naar Aruba of naar Venezuela met
de boot. Een merkwaardig iets gebeurt: Pieter en Inge staan
met hun boot bij de immigratie geregistreerd. Vervolgens gaan
ze naar de immigratie om over te schrijven naar de andere
boot en vergeet(?) de beambte ze uit te schrijven van hun
eigen boot. Gevolg: ze staan op de crewlist van twee boten!
Wij
mogen op hun boot passen. Vooraf een rondleiding hoe de motor,
de generator te starten en de ankerlier te bedienen. De kans
dat het nodig is is nihil maar augustus is niet voor niets
de hurricane maand.
Rondje
bekenden in vak B
De
havendienst heeft de vakken een letter gegeven, wij liggen
in vak A tussen de vissershaven en Asiento. Vak B ligt oostelijker
en is ook populair bij de zeilers. We gaan naar de Duitse
Elsa en drinken daar wat, bekijken de boot van binnen voor
we de Nederlandse Papillon opzoeken. Ook daar worden we uitgenodigd
door Geert-Jan en Angelique.
Kanotoer
over het Spaanse Water
Weinig
wind, bewolkt, ideale omstandigheden om het Spaanse Water
te verkennen. We varen eerst de Kabrietenbaai binnen en zien
daar de Nederlandse Aquamante liggen naast de Braziliaanse
Paje, onze buren op Bonaire. Meer achterin de Engelse Passat,
een tweetal Fransen met lijnen naar de kant en helemaal achterin
een Duitser. Wat een rust maar we weten dat door de vaak relatieve
windstilte in deze baai de boten draaien en veel last kunnen
hebben van muggen. Dat is niet wat je zoekt. De steiger die
we de voorgaande jaren gebruikten is half gezonken en onbruikbaar.
Jammer. Het was een prima startplek voor ons ochtend gebeuren.
Voor
we de baai weer uitpeddelen maken we een praatje bij de Passat,
we kennen hem van St. Maarten, hij werkte toen voor Electec.
Handig te weten dat er zo iemand in de buurt is!
Dan
naar de Aquamante, een Halberg Rassy van 53 voet met Amsterdam
op de spiegel. Aan dek worden we te woord gestaan door Vries
en even later komt ook Daphne erbij. We spreken af elkaar
te ontmoeten bij happy hour dezelfde avond.
We
peddelen dan het kanaal naar Kima Kalki in en stuiten als
eerste op de Dompkruiser (!) YouYou met onze Poolse kennissen
die vorig jaar onze Estoniaanse lifster Carina hebben opgevangen
toen wij vertrokken naar Puerto Rico. Zij hebben toen met
haar het knopenbord gemaakt dat hangt bij Limestone aan het
eind van het kanaaltje.
Wij
daar kijken en jawel, op een prominente plaats hangt een mooi
bord met blauwe knopen en oefenlijntjes. Budget Marine als
leverancier van het gratis touwwerk heeft een bescheiden bordje
erbij.
Fantastische
ochtend snorkel
We
zijn samen, ons vaste maatje Inge zit in Venezuela, onze andere
vrienden vinden 7 uur te vroeg... Het Kabrieteneiland is op
dit tijdstip nagenoeg verlaten. Al voor we het surfstrandje
bereikt hebben worden we verwelkomd door het krekelkoor dat
af en toe extra aanzwelt. Maar ook de vroege vogels laten
zich niet onbetuigd, we horen de troepialen en zelfs een koppeltje
groene lora's komt over.
We
dalen het paadje af naar de mooi opgeknapte parkeerplaats.
Geen auto's, de mooi geschilderde stenen banken kijken ons
vrolijk aan. De in rood/geel/groen geverfde vuilnis tonnen
zijn helaas al vol. We krijgen niet de indruk dat ze geleegd
worden. De prachtige stenen trap af, over de keitjes naar
onze 'kleedkamer'. We stappen met de snorkel het water in
en nadat we net niet op een grote schol in prachtig camouflagekleuren
hebben gestaan gaan de noordwaarts. Direkt zien we een grote
spotted eagle ray met zijn machtige vleugels zich uit de voeten
maken. We proberen te volgen maar hij verdwijnt in de blauwe
diepte. Onze dag is weer goed. Om de hoek als we de onderwaterkloof
overbrugt hebben zie ik een schildpad, ook al een bijzonderheid
hier! Als we halverwege het wrak van het tugbootje zijn worden
we verwend door een hogfish! Wat een rijkdom dit keer naast
alle andere meer voorkomende vissoorten.
Bezoek
aan Steve en Pat - catamaran in aanbouw - en aan Jeff en Jose
- trimaran groot onderhoud
De
grote cat van Steve en Pat krijgt al iets meer vorm, er is
zelfs een begin van het brugdek. De trimaran Stravaig ligt
nog in hrt water en we helpen als ze willen testen hoe ze
er straks met een gehuurde kraan uit moeten.
Een
echt happy hour bij Norman aan de vissershaven
Vrijdagavond
is een topavond voor ons bootbewoners/jachteigenaren. Norman
ziet kans om een redelijke hoeveelheid tafels en stoelen klaar
te zetten en om vijf uur gaat een stroom rubberboten zijn
kant uit. Dit is de ontmoetingsplaats en het aantal lege bierflesjes
groeit gestaag. De 13-jarige kleindochter van Paul en Lynn
van de Kaiana verzamelt ze en scoort meer dan 120 die ze met
wat hulp in een grote driehoek zet op de tafel. Intussen kletteren
een paar zware buien op het golfplaten dak neer en komt iedereen
schuilen. Als dan ook nog de drie vaste muzikanten arriveren
en de oudste gitaarspeler af en toe bij een van onze tafeldames
al spelende en in het papiaments zingend op schoot kruipt
is het applaus niet van de lucht. Ook Norman doet een duit
in het zakje door in een droge periode te dansen met een paar
liefheb(st)(b)ers. Je vindt dit nergens op de eilanden hoewel
de steelband op Carriacou ook hoog scoort.
Alweer
een sukses
Het
blijft scoren: dit keer met snorkelen een lionfish! Twee meter
diep tussen een paar koraalblokken vindt Joke deze telg van
een gevreesd geslacht. Hij eet alle jonkies om zich heen op
en bedreigd daarmee het koraal dat schoongehouden wordt door
de vissen. We gaan hem melden. Vlakbij zit een scorpionfish
en een grote platvis. Een bewoner die we hier de afgelopen
weken nog niet zagen laat zich eindelijk zien: een bijna anderhalve
meter grote barracuda! Hij zwom rustig weg, zag me niet als
prooi. Bij het tugbootje geen bijzondere vissen. een spotted
eagle ray gravend in het zand bij het direktiestrand zag me
aanvankelijk niet. Kon ik mooi een paar plaatjes schieten.
Eenmaal in zijn kijkert zwom hij snel weg. Wat een oogst!
de
lionfish van het direktiestrandje
buurman
platvis
buurman
scorpionfish
ballonvis,
meestal zich verbergend
inktvissen,
kleurloos boven het witte zand
hun
normale uiterlijk
Gebouwen
onderweg
Het
strandpaviljoen Baya Beach tussen de duikschool en fort Beekenburg
op het Kabrieten eiland is een paar jaar geleden geteisterd
door de toenmalige storm Omar. Het verkeert in een deplorabele
staat, zonde. Het is een klein gebouwenkomplex notabene met
buitenbar en zwembad. Het blijkt te koop voor slechts 1700
dollar!(?)
Baya
Beach
binnen
in het hoofdgebouw
het
zwembad, nog in redelijke staat
toiletgebouw
de
zijgevel waar een oud kanon stond
leprahuis/quarantainegebouw
hoog op de heuvel met schitterend uitzicht
galerij,
het verval is duidelijk zichtbaar aan de vloer
binnen
wordt het nog (klandestien?) gebruikt voor feesten
het
direktiestrand met palen in het water
de
nieuwe trap
overblijfselen
van de palen met netten
tugboat
doorkijk
tugboat
Boeiende
barbeque op een van de eilandjes in het Spaanse Water
We
worden door Birgit van de Duitse Elsa uitgenodigd voor de
bbq. Er zullen vele nationaliteiten komen. We varen er zatermiddag
naar toe en vallen van de ene verbazing in de andere. De voertaal
is bij meer dan de helft van de aanwezigen Duits! Waar zijn
al die Duitse boten? We kennen een paar Zwitsers, er blijkt
een Oostenrijker te zijn. Dat samen met de paar Duitse boten
plus in Canada wonende ex-Duitsers verklaart een heleboel.
De Franstaligen laten het er niet bij zitten en de wonderen
zijn de wereld nog niet uit als blijkt dat wij de enige Nederlandstaligen
zijn van de ruim 25 aanwezigen! En dat met zoveel Nederlanders
in de baai.
Joke
heeft haar trekzak en liederbundels mee en aarzelend worden
de Engelstalige shanties meegezongen. Natuurlijk ook een paar
bekende liedjes. Het brengt meteen de sfeer erin. Op een lange
tafel worden de meegenomen salades uitgestald: een smakelijk
en kleurig geheel. Intussen gaat het vuur aan en kunnen de
nodige stukken dichtgeschroeid worden. Een zeer geanimeerd
gebeuren! Zie de fotoos.
ook
muzikanten moeten voldoende drinken
Hoe
goede tandartszorg in de Carieb?
Als
je van eiland naar eiland zwerft en je gebit geeft klachten
wat moet je dan doen? Mijn ervaring was tot nu toe: twee tandartsen
op St. Maarten (4x geweest), Martinique (2x geweest), Grenada
(2x geweest), Curacao (5x geweest), Bonaire (1x geweest).
Die van Curacao heeft misschien een redelijk dossier gemaakt,
ze werd zwanger en ze werkt niet meer bij die praktijk geloof
ik. Die van Bonaire was uitstekend, ze verhuisde echter nog
het zelfde jaar naar Nederland.
Ik
bof, van verschillende kanten werd een tandarts op Curacao
geadviseerd. Mijn geexplodeerde kies van een tijdje terug
wil ik daar laten behandelen. Het eerste kontakt met Leo Wolters
is meteen goed. Goede voorlichting over de mogelijkheden met
de daarbijhorende prijzen. Werkt met een assistente, is snel
en vakkundig en ... spreekt Nederlands. Mijn kapotte kies
mag blijven en hij zet er een goed passende vulling op. Een
zorg minder. De gaten elders komen bij een volgend bezoek
aan de beurt. Hij legt het verschil uit tussen onderhoud,
kronen en bruggen en implantaten. Ook metalen gebitsdelen
komen aan de orde. Hij geeft er een prognose bij en de bedragen.
Met een spiegel bekijken we samen mijn gebit. Prima gang van
zaken.
We
bespreken ook het probleem van de meerdere tijdelijke woonplekken
en hij maakt een dossier met foto's hetgeen ik mee krijg voor
het geval dat. Dit is in mijn ogen iets dat elke zeiler zou
moeten hebben. Wat heeft mijn tandarts in Grou voor dossier?
Had ik moeten vragen of ik het had kunnen meekrijgen?
Bezoek
We
leren steeds meer mensen kennen op Curacao. Dit keer Judith,
de dochter van Jan en Ruth van Donselaar. Zij past op het
huis van haar ouders en probeert ook werk te vinden op het
eiland. We hebben haar op St. Maarten ontmoet toen ze bij
haar vader aan boord was. Dit keer brengen vrienden haar met
een kleine catamaran en moet ze het laatste stukje zwemmend
overbruggen. Op zich al bijzonder maar nu helemaal als ze
een hand omhoog houdt met een pakje cigaretten, een aansteker
en een flesje water. Zo zwemt ze naar ons toe. Heel gezellig
allemaal en een uurtje later gaat alles weer in omgekeerde
volgorde.
flesje
water en rookartikelen mee
weer
aan boord
Correctieglazen
in de duikbril
Als
je -5 hebt zijn correctieglazen in je duikbril nodig om onder
water scherp te kunnen zien. Ze kostten indertijd 90 gulden
per stuk. Joke's duikbril is op zijn eind, wat nu? Bij een
goede duikschool in Zeelandia wordt opgezocht of de zelfde
bril op het eiland is en jawel! De volgende dag hebben ze
hem en worden de glazen overgezet!
Koffiezet
apparaat op 220 volt
We
kennen een paar adressen die we zodra we een auto ter beschikking
hebben afgaan. Ons eerste bezoek is aan Wimco samen met Vries
en Daphne van de Aquamante. Er staat slechts een duur exemplaar,
we moeten verder zoeken. We lunchen in het nieuwe restaurant
Pampus boven water gebouwd naast de Boot in het Waaigat. Het
eten is goed, de prijs aan de hoge kant.
De
volgende mogelijkheid is Building Depot, hier vinden we ook
al een exemplaar, een type dat we eerder hadden en binnen
een jaar kapot was.
Weer
later komen we bij Surprise, de naam voor Blokker alhier.
We gaan naar huis met de goedkoopste, van Tomado. Bij het
uitpakken blijkt een stukje van de dekselscharnier afgebroken
...
De
volgende dag terug en zowaar, zonder geweld kunnen we weliswaar
met een duurdere, maar veel degelijkere weer huiswaarts. Operatie
geslaagd!
Lichten
van de zee bij een duik in het Spaanse Water om tien uur 's
avonds
We
hebben onze gasten altijd verboden om in het donker te gaan
zwemmen, logisch want vind ze maar als ze afdrijven of zoiets.
Wel organiseert Joke snorkeltochtjes in het donker waarbij
ieder een onderwaterlamp heeft. Onze buren en vrienden van
de Baerne, Inge en Pieter, zwemmen elke avond voor het slapen
gaan en komen ons zwemmend ophalen want het lichten van de
zee is steeds te zien. Eenmaal dit wetend doen we mee en wat
is er heerlijker dan in het donker, bij voorkeur onder het
brugdek, alles groen te zien opgloeien. Met een duikbril is
het nog fantastischer, de kleine garnaaltjes die aan het onderwaterschip
hangen, kril, gloeien ook op als felle stippen. Dat alles
met een watertemperatuur van tegen de 30 graden en een warme
lucht van 28 graden is een waar genoegen.
Zondags
ontbijt op de Kril van Ursula
Ursula
heet ons uitgenodigd voor het ontbijt. Immers, we drinken
elke dag koffie op een van de boten van de
deelnemers aan de ochtendwandeling en snorkpartij. Ze vindt
dat het haar beurt is en we worden onthaald met zelfgebakken
crepes en warme croissants. Smullen!
Ursula
druk in de weer a/b Kril
Zwevende
gele boeien
In
het Spaanse Water zijn een aantal vakken waar je mag ankeren.
De havenautoriteit heeft een kaart waarop het staat aangegeven
en waar je een kruis moet zetten op de plek waar je boot ligt.
De grenzen van de vakken worden aangegeven met gele boeien
in de vier hoeken. Lijkt simpel maar... de boeien zijn eigenlijk
nooit alle vier aanwezig, het gebied is soms te klein om alle
boten te kunnen herbergen en er is een soort tegenstand van
een paar vaste botenbewoners die er een spelletje mee spelen.
Zo hangt een boei achter aan een boot! Ook zijn de boeien
makkelijk te verplaatsen en als het zo uitkomt veranderen
in het donker de koordinaten door met een rubberboot ze een
stukje de goede kant op te slepen en men weer binnen het gebied
ligt. Een zeilschool is aktief om alles weer op zijn plaats
te krijgen en zo heb je een mini-oorlogje.
De
aankomst van een booreiland
Als
we 's morgens op pad gaan voor het snorkelen ligt daar opeens
een immens booreiland in de Caracasbaai. Het enorme gevaarte
staat notabene op een boot! Het is een Dockwise, de Blue Marlin
(oranje), die ook jachten over de oceanen vervoert. Ze kunnen
hem laten zakken zodat de jachten erop varen, vervolgens pompen
ze hem leeg en varen maar. Het booreiland steekt aan beide
kanten uit, het is een wonder dat dit topzware gevaarte zo
over zee kan. Het hoteleiland dat al weken de horizon vervuilt
valt geheel in het niet. Wat is de bedoeling? Er wordt voorzichtig
gemanoevreerd met sleepboothulp en het lijkt een gegeven moment
zelfs dat ze boven het tugbootje liggen, zo dicht zijn ze
bij de kant. Dit keer maar niet naar het tugbootje!
booreiland
op de dockwise Blue Marlin!
Ze
blijven de hele dag manoevreren en 's avonds staat hij nog
steeds op de dockwise al ligt het geheel nu weer verder de
baai in. Twee dagen verder laten ze de dockwise zakken en
wordt het booreiland naar elders gesleept. Het scheelt weer
een hoop generatordreun op de achtergrond en minder lichtvervuiling
's nachts.
Duiken
bij het Direktiestrand
Met
Jan-Bart en Monique van de Victory en Ursula van de Kril gaan
we per auto op zondagmiddag naar het Direktiestrand. Onderweg
worden we nog bijna geramd door een quad met een jongen die
niet oplette en geen helm ophad. Wie schetst onze verbazing
als we overal spelende kinderen en gezinnen op het strand
zien, wat een drukte. We zijn gewend om het komplete strand
voor ons zelf te hebben, maar ja dat is 's morgens om 7 uur.
De
duik gaat langs steile hellingen en zelfs als je op 25 m zit
is de bodem nog een stuk dieper. Het eerste dat ons opvalt
zijn de queen angelvissen die hier overal lijken te zitten.
De kleuren van het koraal zijn beduidend minder dan op 10
meter diepte. Ook ziet het er minder fris uit. Kennelijk zijn
we verwend door het snorkelen in het vroege zonlicht.
We
drinken na afloop bij ons aan boord o.a. de ti-punch van Joke.
Onderwerp van gesprek: allerlei spirituele zaken waarbij onze
boordbibliotheek voor de ondersteuning zorgt. Reiki is een
hot item maar ook Eckhart Tolle is van de partij met zijn
"Kracht van het nu".
Bezoek
aan kruidentuin Dinah Veeris
Met
twee auto's op pad. De kruidentuin ligt in het oosten, we
passeren o.a. de nieuwe ingang van het Hyatt hotel. Op de
parkeerplaats staan enkele bussen en een paar auto's: toch
niet voor de rondleiding van 10.30? We hebben geluk, een grote
groep vooral vrij jonge Nederlanders komt net uit de tuin.
Ons groepje wordt nog aangevuld met twee Nederlanders, onze
gids is de zoon van Dinah. Door onze kennis en belangstelling
duurt het langer dan een uur voor we rond zijn. Naast de kruiden
komen ook veel bomen aan bod. Prima rondleiding, vanwege Ursula
voornamelijk in het Engels. Op ons verzoek zingt Dinah met
ons een lied in de grote hal met dak van palmbladeren voor
we aan de bar van Ome Cor, een gepensioneerd politieman. neerstrijken.
We drinken er sorrel- en citroenlimonade. We lunchen er ook,
tosti ham kaas is het menu.
de
zoon van Dinah: prima gids; aandachtige luisteraars
Dinah
zingt haar lied
Stadswandeling
olv architect
Om
kwart over vijf dezelfde middag begint een stadswandeling
door Otrobanda. We gaan met de bus en missen het pontje zodatr
we nog moeten haasten om op tijd te komen. De architect, Anko
van der Woude, komt op tijd aanwandelen met een boek met plattegronden
en fotoos onder de arm. Zijn voordracht is in het Nederlands,
hij spreekt voldoende luid en duidelijk om de groep van zo'n
dertig man te kunnen bereiken. We leren weer veel van en over
de bouwkunst in Otrobanda, Unesco wereld erfgoed. Hij praat
met gemengde gevoelens over de herbouwing van een deel van
Otrobanda onder leiding van Jacog Gjalt Dekker, die naast
het Kura Hulanda museum een apartementen hotel heeft opgezet.
Deze zou niet overal de huizen/gebouwen hebben laten restaureren
maar ook van elders hebben laten namaken. Er valt trouwens
nog veel te restaureren maar de eigenaren waaronder ook de
overheid, hebben of onvoldoende geld of onvoldoende prioriteit
of zitten met een bezit dat van een hele familie is die het
bijvoorbeeld niet eens kan worden. Ook deze rondleiding is
een echte aanrader.
avond
in Otrobanda
We
willen bij de Hotel Academie in de Prinsenstraat dineren doch
deze blijkt gesloten. Het wordt "de Buren" op het
Wilhelminaplein naast het Wilhelminacafe waarvan het terras
vol is. We hebben pret om de onervaren serveerster die geen
kans ziet de fles wijn te ontkurken. Moet duidelijk nog een
hoop leren.
Bezoek
aan Sehos
Een
Duitse komt langs met de vraag of ik naar haar dochtertje
van bijna vier wil kijken. Ze is de dag tevoren ergens van
af gevallen en heeft pijn aan haar arm. Omdat ze ook binnenkort
willen vertrekken naar Panama dringt de tijd. Als ik het kindje
zie houdt ze konstant haar linker arm gesteund met rechts
en heeft ze duidelijk pijn bij onderzoek. Om een breuk of
scheur uit te sluiten is een X-foto nodig. Gelukkig vinden
we in Jan-Bart van de Victory een bereidwillige chauffeur.
Hij moet toch onze duikflessen ophalen. Die zouden volgens
een telefonische vraag klaar zijn. We rijden met moeder en
kind naar het Elisabeth Hospitaal midden in Otrobanda.
Na
registratie en betaling mogen we naar de eerste hulp. Een
arts onderzoekt vluchtig en na weer een tijdje wachten wordt
er een foto gemaakt. Dan duurt het heel lang voor er uitsluitsel
komt en we de gipskamer mogen betreden. Juist als de gipsmeester
wil starten met het gipsen verwijst een jonge assistent orhtopeed
ons naar de orthopedie aan de overkant van de straat. Voor
we vertrekken moet er betaald worden. Bij de orthopedie weer
lang wachten voor het armpje kan worden onderzocht. Op de
foto is geen fraktuur te zien, het is een soort ontwrichting
geweest. Nu komt er wel een gips om en krijgen we na weer
lang wachten een brief mee voor zijn kollega in Panama voor
het geval dat. Weer moet er worden betaald al vinden zij dat
de NAF 75 voor de gipskamer in het Sehos wel erg duur. We
komen er uit door een groot gebaar van dokter Paul de Windt.
De hele trip heeft zes uur geduurd...
Zondags
ontbijt op fort Beekenburg
We
zijn nog maar met zijn drieen over en besluiten de koffie
met crêpes op fort Beekenburg te gaan genieten. Na de
snorkeltocht, dit keer vanaf het duikschoolstrand, naar boven
het fort op. Halverwege ligt een roestig kanon, zou iemand
het hebben willen stelen? De stapel crêpes verdwijnt
als sneeuw voor de zon (hoe zouden ze dat op Curacao zeggen?)
en we genieten van het uitzicht, de zon en de vogelgeluiden
om ons heen, en dat op een tijdstip dat de meeste mensen nog
in hun bed liggen.
fort
Beekenburg
wachthuisje
door
de poort naar boven
uitzicht
met quarantainegebouw
ontbijt
met
koffie
Wijnproeverij
aan boord Victory
We
vinden een adres waar de wijn stukker goedkoper is dan dezelfde
bij AH. De zaak is gespecialiseerd in Zuidafrikaanse, Californische
en Zuidamerikaanse wijnen. We kopen een paar
pakken en flessen en op onze vraag of de eigenaar misschien
ook een wijnproeverij aan boord wil geven antwoordt hij bevestigend.
Een afspraak is gauw gemaakt en liefhebbers onder het bootjesvolk
zijn snel gevonden. De man start met een paar Zuidafrikaanse
witte wijnen en na ongeveer 15 wijnen in opklimmende prijs
komt de topper, een mooie rode aan bod. Het gezelschap geniet,
de gastvrijheid van Monique en Jan Bart is hier mede een belangrijke
faktor.
Reiki-kursus
aan boord
Er
hebben zich al twee groepen opgegeven en Joke mag voor de
eerste keer een kursus in gemengd Nederlands- Engels geven,
ze moet er wel een Engelstalige kursusklapper voor schrijven!
De eerste groep gaat uitstekend temeer daar de Nederlandstaligen
regelmatig dezelfde uitleg krijgen in het Engels waardoor
het nog beter wordt begrepen. Er wordt hard gewerkt, om de
zelfbehandeling, de stoelbehandeling en de komplete behandeling
te oefenen. De initiaties gaan tussendoor, een roulatiesysteem
zorgt dat een ieder aan de beurt komt. De concentratie is
van de gezichten af te lezen. Na twee dagen werken krijgen
ze het certificaat Reiki 1, ze hebben er hard voor gewerkt
en kunnen nu van Reiki gebruik maken voor zelfbehandeling
maar ook om anderen te behandelen.
oefenen
Reiki
1, nu aan de slag
glunderende
koppies, ook Reiki master Joke tevreden
Weer
een boot te dichtbij geankerd
De
eerste keer was het een Amerikaan die ook nog ging slippen
en 's nachts bij de Baerne langszij kwam. De volgende ochtend
lag hij naast ons. Hij kreeg zijn anker niet omhoog en al
snel bleek het probleem: de ankerketting van de Baerne zat
om zijn anker gedraaid. Met vereende krachten kunnen we hem
bevrijden, we wachten nog steeds op een bedankje..
De
tweede was de Pipistrelle uit Guernsey. Zij gaan vlot anker
op als ze te dicht naderen. We worden vrienden met Bob en
Elaine, ze gaan 's morgens ook mee wandelen en snorkelen.
Nu
weer een boot die al de eerste dag erg dichtbij komt, niemand
aan boord overdag. Het is de Salty Dog met als thuishaven
Gibraltar. Later blijkt de eenzame schipper een Nederlander.
Een paar dagen later, op een windstille ochtend rol ik de
genua uit voor inspektie: er is een naad los. Terwijl ik daar
mee bezig ben tumult: de buren schreeuwen, Joke komt naar
buiten: de Salty Dog heeft zijn metalen boegbeslag in onze
zijkant geboord toen er een licht briesje uit het zuiden opstak,
de genua ging bak en wij dreven naar hem toe. De man wil niet
weten dat hij te dichtbij is geankerd, het is volgens hem
allemaal onze eigen schuld. Later horen we meer over hem,
het blikt een a...
staal
in schuimsandwich: wat is sterker?
Zagen
in de spiegel van de Stravaig
We
komen op zondag even(!) kijken hoe het gaat. Jef blijkt wilde
plannen te hebben: het nieuwe roer met skeg moet in plaats
van het oude roer komen: er moet daartoe een stuk uit de spiegel
worden gezaagd. We helpen een handje en laat in de middag
hebben we het voor elkaar. Tijd voor een drankje op het voordek.
Jose nodigt ons uit voor een kerrie hap en we blijven eten.
Heel gezellig allemaal en pas in het donker keren we huiswaarts.
simpele
lift voor het gereedschap
de
zaag erin
een
helpende hand
Kennismaking
met Michael, de schipper van de Kril
Hij
was een paar maanden afwezig en Ursula zag kans om in die
tijd hun boot binnen fors op te knappen. Ook trakteerde ze
ons op zondagochtend op een crepe-ontbijt en verwende ze ons
met allerlei lekkers. Hoe nu verder? Michael doet gewoon mee
met onze routine en stapt ook om 7 uur in de rubberboot richting
surfschool. Hij blijkt een gezellige prater, een aanwinst
voor ons clubje!
een
grote rog in de diepte
prachtige
camouflage van een schol
zwemles
voor de hond
genieten
van het ochtendzonnetje
ons
uitzicht
achteraanzicht
mijn
maatjes
het
pad omhoog
Michael
en de Colombiaanse die vrijwillig het pad onderhoudt
Eetfeestje
op de Mabel
Elena
en Andrea zijn gearriveerd, onze Italiaanse vrienden die we
goed leerden kennen in St. Anne, Martinique in het voorjaar.
Ze verwenden ons toen met veel esoterische boeken. De laatste
maand brachten ze door in de Aves. We worden uitgenodigd voor
de thee. Wie schetst onze verbazing als er een grote kom gefrituurde
kreeft op tafel komt! Het wordt een heerlijk weerzien.
De
'wijnboer' kwam ook nog even langs met de bestelling.
Jan
Bart met de wijnen
