Terug
naar Spaanse Water
De
gasten kiezen voor een zondagsprogramma op het eiland. Het
is weer droog en we motoren terug langs een verlaten Barbarabeach
en -steiger. We ankeren ongeveer op onze oude plek met een
minimaal briesje uit het noorden.
de
boca gevuld met regenwater
Weer
onweer en zware regen
Eerst
kregen we het nodige hemelwater te verwerken in Fuikbaai en
konden we zien dat het elders nog donkerder was. Van Inge
hoorden we dat Punda onder water stond en dat er minstens
10 cm in hun rubberboot stond toen ze terugkwam van de stad.
Windfinder en windguru waren het eens, in de nacht draait
de wind in korte tijd van noord naar zuidwest en begint het
fors te regenen. Het is drie uur en het onweer barst los.
Wij komen met een roer net achter de ankerlijn van de Amerikaanse
buurman. Gelukkig kan ik afhouden en schiet hij te hulp daar
zijn ankerlijn eenvoudig te vieren. Zware klappen om ons heen,
de boot trilt van het gedonder. De benzinetank in de rubberboot
ligt ondersteboven. Stop vergeten eruit te halen. Dan is het
voorbij en kunnen we weer rustig slapen.
Dagje
Curacao met een auto
We
huren een auto van Limestone resort (links van Kima Kalki)
en gaan eerst naar landhuis Ascension waar de eerste zondag
van de maand van alles is te beleven.
flamingo's
zoutpannen bij landhuis Jan Kok
Uitklaren
en wegwezen
Het
weerbericht meldt dat dit voorlopig de laatste dag met een
beetje wind is, weliswaar uit het westen. Daarna geen/weinig
wind, gokven onder de 1 m. Dit lijkt de laatste kans om naar
Bonairew te zeilen. Saman met Bob van de Pauwke staan we bij
de bushalte als vlak voor de bus een auto stopt en een vrouw
uit het raam vraagt of we toevallig ook naar de gouane en
immigratie moeten. Het is ... van de Vriendschap, de hondenboot
die ons wekenlang teisterde met geblaf.
Bob
en ik stappen snel in, voor de bus die achter ons stopt. Wat
een buitenkans! We rijden eerst naar de immigratie, zij naar
binnen, ik naar Radio Holland om te horen hoe het met onze
marifoon is. Men blijkt er niets aan te hebben gedaan, wat
een slechte service als je bedenkt dat ze hem 'gerepareerd'
hebben voor $130 en de aan/uit knop het nog niet doet en nu
ook nog het filterrtje voor de luidspreker ontbtreekt. Dan
breng je hem terug en hebben ze een kleine week later er nog
geen tijd voor gehad.
Bij
de immigratie blijk ik de kleine inlegvelletjes van onze gasten
niet te hebben. Mevrouw Martina berispt me, gelukkig stuurt
ze me niet terug. Wel moet ik beloven voortaan ...
Dan
naar de douane. Hier wordt verbouwd en in een andere ruimt
zie je mensen achter hun bureau zitten zonder iemand die ze
helpen. In het gangetje staan twee wachtenden voor me. Als
Bob ook binnenkomt, worden ze wakker en mag ik naar binnen
voor het uitklaren. Ze hebben nu een computerprogramma, laat
de douaneman me vol trots zien. Onze crew wordt ingevuld,
de nodige stempels en handtekeningen en "tot de volgende
keer".
Met
de stadsbus terug. Ik zie Joke nog net in de rubberboot stappen,
zij heeft boodschappen gedaan bij Vreugdenhil. We zijn er
klaar voor!
Eindelijk
naar Bonaire
Windkracht
1-2 Bft uit het zuidwesten. Grootzeil en genua zorgen voor
3 knopen langs de grillige kust van Curacao. Geen andere boten
te zien. In Fuikbaai twee motorboten, de ene is de KLM-boot
met vier buitenboordmotoren van 250 of 300 pk. Nog voor Punt
Kanon, de meest oostelijke punt van Curacao, moet de motor
erbij. De genua rollen we in en met 6 knopen kunnen we om
half zeven op Bonaire zijn. Even zien we een dolfijn, maar
helaas geen show dit keer.
We
zien van verre golven op de kust van Klein Curacao beuken.
Fonteinen van meer dan tien meter, schat ik. Van een van de
schippers van de Jonalisa, Geert-Jan hoorden we dat de vorige
dag er niet met een rubberboot geland kon worden. We besloten
Klein Curacao voor de terugweg te bewaren.
De
donkere bergen van het noorden van Bonaire zijn al vanaf Curacao
te zien. Halverwege zien we iets wits boven de horizon uitsteken,
langzaam groeit het en blijkt he3t een enorm cruiseschip te
zijn. De zoutbergen worden pas veel later zichtbaar, zij zijn
karakteristiek voor het eiland. Als ook Klein Bonaire boven
de horizon verschijnt en de zon prachtig rood ondergaat, zien
we het cruiseschip in beweging komen. Maar wat doet hij? Hij
maakt een bocht en komt recht op ons af. We wijken uit en
laten het drijvend paleis met al zijn lichtjes, naam "Ventura"
de grootste van P&O (3100 passagiers), aan bakboord passeren.
Het
wordt nu snel donker en de lichten van Kralendijk zijn zeer
verwarrend. We zien een paar masten en we schuiven naderbij.
De boeien zijn makkelijk te vinden en binnen een mum van tijd
liggen we aan de mooring.
Even
later geschreeuw van de kant: "Zeevonk". Het zijn
Hans en Anja van de "Fiddlesticks" die een huis
op het eiland hebben. Maar, we moeten eerst dineren. Joke
heeft weer iets Caribisch gemaakt, om te smullen.
Dan
tijd voor muziek en bekijken van de foto's van de eilandtour
de vorige dag. Het is nog steeds windstil als we de kooien
opzoeken. Door een geringe stroom liggen we naar het noorden.
Het lawaai van op de kant stuiterende golven is het enige
wat je hoort.
Wakker
worden door de golven
In
de vroege ochtend is er wat wind uit het westen gekomen en
zijn de golven toegenomen. We liggen nog net niet aan de lijnen
te rukken. Het lawaai van de nu tegen de kant beukende en
opspattende golven is behoorlijk aanwezig. Sommige van de
boten rollen flink. Een lichte 'reversal' zoals dat hier heet.
We
krijgen al vroeg bezoek van Hans en Anja, een weerzien na
maanden. Ze zijn sinds kort weer terug en hebben zeilplannen.
Hun huizen alhier zijn verhuurd. Koffie met speculaas, de
goed heiligman is immers onderweg.
Douane
en immigratie in 'Caribisch Nederland'.
We
stuiteren voorzichtig naar de steiger van Karels bar. De weerkaatsende
golven zijn af en toe steil en zeer onregelmatig. We komen
redelijk droog over. De immigratie is bij de douane ingetrokken,
jammer, dat scheelt weer een stukje folklore. De man die ons
helpt is nog vervelend ook: hij wil ook de lichtkogels van
ons signaalpistool en eigenlijk moeten we die maar direkt
ophalen.."Straks" klinkt hem eigenlijk te lang.
Zeilen,
heen en terug wind tegen, kan dat?
Het
is prachtig weer met een licht briesje uit het westen. We
maken los met het plan om Klein Bonaire rond te zeilen en
eventueel onderweg ergens te snorkelen bij een duikplek. Zachtjens
glijden we hoog aan de wind westwaarts, Klein Bonaire aan
stuurboord. Bij Punt Vierkant aan de overkant zien we soms
branding van meer dan tien meter hoog tegen de kust klappen.
De golflengte is lang, we hebben er geen last van. Een zeil
aan de horizon wordt groter en blijkt de Zwerver. Net als
we overstag zijn gegaan om de westpunt van Klein Bonaire te
ronden begint de wind te draaien. De reden is duidelijk: zware
donkere luchten boven Kralendijk beginnen zich te ontladen.
Na een paar minuten komt de wind uit het oosten! We besluiten
ivm de tijd terug te keren. Weer hoog aan de wind! Een half
uur later bereikt het regenfront ons en valt de wind weg...
Dineren
bij It rains fishes
Gelukkig
heeft Joke een tafel besteld want we zagen vele mensen voor
niets de trap opkomen. Onze serveerster is een kleine Columbiaanse
die lol in haar werk heeft. Ze spreekt een beetje Nederlands
en is vlot van begrip. Het menu van de dag is wahoo. Het wordt
een flinke homp, is aan de droge kant en groenten zijn moeilijk
op je bord te vinden. Op de achtergrond speelt een strijkje,
veel mondharmonica maakt het een beetje melancholisch.
Snorkelen,
snorkelen en nog eens snorkelen
We
varen eerst met de Zeevonk naar de duikschool om de verplichte
tags te halen. De webcam laat ons zien als we weer terugvaren
naar de Zeevonk. Voor ons ligt de 'hondenboot', de Zwerver.
de
webcam van de duikschool Yellow submarine
Dan
dobberen we naar het noorden en maken vast bij de Petrie's
Pillar. De wind is dan west en we liggen niet ver van dreigend
koraal. Flinke deininggolven gaan onder ons door en breken
op de rotsen. De plek valt tegen en we gaan verder naar Andrea
2. Hier zien we enorme rainbow parrot vissen boven het koraal.
Het zicht is matig door het onrustige water.
Na
een hartig soepje steken we over naar Klein Bonaire. Hoewel
niet ver, hebben we ruim de tijd voor zang met trekzak begeleiding.
We maken vast op de noordoosthoek aan een van de twee rode
boeien. Het zicht valt tegen en we besluiten de boei midden
oostkant te proberen. Voor we vertrekken zien we de Rebel
aankomen. Onderweg gaan we bijna over een redelijk grote schildpad
die ons pas laat in de gaten heeft.
De
laatste plek is veruit de beste: prachtige koraalformaties,
behoorlijk helder water. Hier zien we ook dagelijks boten
met duikers naar toe varen. Voor herhaling vatbaar al stond
er een flinke stroming.
twee
beginnende windhozen
Ronde
Bonaire over land
Onze
gasten huren op ons advies een auto ($52 pd), Joke stopt ze
vol met info over mooie plekken. Kaart mee en op pad. Tegen
vijven zien we ze weer terug bij Karel's bar.
rotstekeningen
indianen (foto RH)
nieuwsgierige
tegenligger (foto RH)
de
Willemstoren (foto RH)
de
bekende slavenhuisjes (foto RH)
typisch
Bonaire: de zoutbergen (foto RH)
Bezoek
van de Rebel
Fenneke
en Ivo komen langs onderweg naar de douane. Ivo mag weer even
terug naar de Rebel want hij is zijn lichtkogelpistool vergeten.
Intussen gaan wij aan de koffie. Hun plan: via St. Maarten
naar Europa.
Eindelijk
weer eens duiken
Door
alle drukte komt het er niet van. Maar nu hebben we tijd en
besluiten achter de boot het rif te verkennen. Groot sukses:
prachtig koraal in alle vormen en soorten, veel vis. Bijzondere
momenten: twee grote tonijnachtigen die vlak voor ons rustig
passeren, gestreepte garnalen, murenen, twee keer een grote
tarpon die bovenlangs gaat en twee bar jacks die doen of ze
ons niet zien. Schitterend! Mijn drukmeter doet wat vreemd,
van 100 bar in een keer naar 60 om vervolgens op 60 te blijven
hangen. Het was me al opgevallen dat er wat condens aan de
binnenkant zat. Ik blijf in de buurt van de boot wat rondzwemmen
en kom tot 52 minuten. Dan lijkt de fles echt leeg.
Bij
de duikschool zal men er naar kijken en tegen vijven mag ik
de meter en de flessen weer ophalen. Dan hebben ze een gebruikte
meter in psi gemonteerd voor niet al te veel geld. Ik kan
weer verder.
'Happy
hour' bij Karels bar
Het
is al redelijk druk als we onze rubberboot vastmaken aan de
gevaarlijke betonrand van de bar. Gevaarlijk vanwege het scherpe
beton waar het materiaal van de rubberboot slecht tegen kan
als hij steeds door de deinnig er tegenaan wordt gestuwd.
Een achteranker is niet overbodig dus. We gaan aan de daiquiry,
rum met vruchtensap als het serveerstertje beaamt dat ook
dat valt onder happy hour tarieven. Het is wat waterig en
we proeven de rum niet echt en als op de rekening NAf 14 staat
kijken we het meisje ongelovig aan. Ze gaat terug om te vragen
of het een fout is. Het blijkt niet onder happy hour te vallen
en ze verontschuldigt zich, ze is pas twee dagen in dienst.
Alleen wijn, bier en softdrinks zijn tussen 5 en 7 goedkoper.
Jammer.
Vertrekdag
De
oostenwind is terug, weliswaar met slechts 10-12 knopen maar
de richting is OK. Boodschappen, uitklaren en mooringgeld
betalen. Omstreeks 7 uur meren twee cruiseschepen af, altijd
weer een machtig gezicht. Als we de wal opgaan valt meteen
de enorme rij taxi's en taxibusjes op, wachtend op het volk
dat van de cruiseschepen afkomt. Nooit geweten dat er zoveel
busjes op Bonaire waren. Bij de haven heerst een grote bedrijvigheid:
allemaal aanbieders van eilandtours en vaartochtjes. Ze hebben
een eigen kraampje. Op het Wilhelminaplein staan kraampjes
met souveniers en klinkt eilandmuziek. Wat willen de touristen
nog meer?
de
eerste cruiseliner arriveert
De
douaneman lijkt door mijn komst wakkergeschrokken en moet
duidelijk op gang komen. Helaas is er niemand van de immigratie
en ik mag wachten of later terugkomen. Ik besluit te wachten
en er ligt een gratis krant, de Bonaire Reporter, met veel
lezenswaardig materiaal. Het duurt nog zeker een half uur,
intussen is Joke ook gearriveerd, voor de dames van de immigratie
verschijnen.
De
moorings moeten bij de marina worden betaald, hier ben ik
gauw klaar. We kunnen vertrekken!
Het
zonnetje schijnt, windkracht 3-4 uit het ESE'n. Dat betekent
onze parasailor het werk mag doen. Snel de vier schoten klaargemaakt
en hijsen maar. We scheren rakelings langs Klein Bonaire maar
het lukt in een keer. Op naar Klein Curacao! Onze gasten mogen
sturen op kompas wat niet makkelijk gaat, temeer elke boot
weer anders op zijn roer(en) reageert. Uiteindelijk moet de
autopilot het werk overnemen. Deze stuurt ons feilloos naar
de zuidpunt van Klein. We maken zo'n 6 knopen en op 11,5 mijl
afstand zien we de vuurtoren boven de horizon komen. Weer
later is het wrak ook zichtbaar. De kustwacht verwelkomt ons
met zijn helikopter. Een paar honderd meter voor de punt laten
we de parasailor zakken en motoren het hoekje om: een zeilboot
en drie motorschepen met dagjesmensen. Een heerlijke toch
onder ideale omstandigheden.
op
de parasailor naar het westen (foto RH)
Klein
Curacao in zicht
welkom
kustwacht
We
maken vast aan de Insulinde boei hetgeen niet soepel gaat:
de lijn aan de boei is te kort en Joke moet te water om onze
lijnen door het oog van de beoilijn te trekken. En passant
raakt de pikhaak ook te water: een bekend probleem: goed vasthouden
betekent vaak dat je alleen het handvat nog in je hand hebt.
Zaterdag
op Klein Curacao
Al
om zeven uur komt een visser die een groep van zo'n 15 man
op het eiland afzet met behoorlijk wat bagage. Blijven ze
overnachten? Later verschijnen er ballonnen op de eerste etage
van de linker schuilhut. Een verjaardagsfeestje?
De
catamaran "Jonalisa to" komt een paar uur later
aanracen, geen wonder met 2x350 pk. Hier worden tientallen
mensen met een grote rubberboot naar het strand gebracht.
Intussen
zijn wij onze "nude beach" aan het inrichten, zover
mogelijk van al dat dagjesmensen gedoe. Snorkelen levert een
schildpad en zo'n mooie zandaal op. De gasten gaan op verkenning,
eerst naar de vuurtoren, dan via de oostkust naar de wrakken.
Als ze terugkomen van hun ronde begint het te regenen, eerst
heel lichtjes, dan in een zware bui. Donkere luchten overal
en het duurt niet lang of ook onweer is van de partij. Wij
gaan terug naar de Zeevonk en weten ons te amuseren met domino.
Vele bliksemschichten en donderklappen om ons heen, eentje
op 330 m afstand. Na de lunch wordt het droger en om een uur
of drie vertrekt de Jonalisa. Ook de mensen van het feestje
maken dan aanstalten, hun bootje moet wel vijf keer op en
neer. Dan zijn we alleen, de Zwitserse zeilboot is intussen
ook vertrokken. Alleen, daar komt de KLMspeedboot aan (4x300
pk) en even later een zeiljacht in onze richting.
We
beklimmen de trap naar de eerste verdieping van de linker
strandhut. Ook een fauteuil slepen we naar boven. Een prima
uitzicht over het eiland, het strand en het water. Dit keer
geen kampvuur met bbq, al ons brandhout is nat door de zware
regen. De muggen weten ons te vinden, gelukkig hebben we afdoende
flesjes met anti-mug bij ons. Ik ga nog even kijken bij het
nieuwe bord en laat daar zowaar een stukje geschiedenis van
het eiland opstaan. Als we tegen het donker terugvaren komt
nog even een schildpad ons gedag zeggen. Eenmaal in de kuip
komen er nog twee vluchten flamingo's over, een schitterend
gezicht. We zien nog net een streepje rode zon voor hij onder
de horizon zakt.
bordje
klaar
strand
afzetten
onze
'nude beach'
prachtige
koffervis
eenzame
schildpad
aan
de mooring(!) van de Insulinde
de
vuurtoren vanuit een strandhut
met
fauteuil
niet
alle zijn meer in goede staat
rondom
strandkrabben, deze met een heremietkreeftje
Veel
lawaai van de KLM-boot
De
bemanning van de KLM vermaakt zich opperbest, zwemmen, scharrelen
op het strand en luide muziek. Jammer van de herrie op 'ons'
onbewoonde eiland. Tegen donker verwijnen ze.
de
KLM-boot met vier buitenboordmotoren en 12 bemanningsleden
Losgeslagen
en weggedreven
Gelukkig
geen schipbreuk! De hele nacht heeft het zwaar geregend en
onweerde het vele malen. Om vier uur 's morgens heb ik nog
in de kuip gekeken en zag ik dat de regen vanaf de zijkant
kwam. Er had toen een lampje moeten gaan branden. Maar ja,
we lagen beschut achter het eiland aan een grote mooring.
Het kan daar flink stromen en tijdens een bui draait de wind
vaak. Het zicht was zeer beperkt, het licht van de vuurtoren
was te zien - nooit bij stilgestaan wat het karakter van het
licht was want Klein Curacao geeft 2 flitsen, Punt Kanon,
de zuidoostpunt van Curacao, geeft maar een flits. Nietsvermoedend
weer te kooi. Om zes uur opgestaan, dit keer valt het me op
dat Curacao groter is dan normaal en Klein Curacao , in de
regen, niet is te zien. Wel een vuurtorenlicht, maar verder
dan normaal. Langzaam dringt tot me door dat we los zijn en
naar Curacao drijven!!! Radar, GPS en elektronische kaart
aan en wat blijkt? We zijn 7,4 mijl van Klein Curacao en zijn
de oostpunt van Curacao, Punt Kanon, reeds voorbij!!! Het
is op dat moment windkracht 4-5 uit het oosten. De fok uitgerold
en verder zeilend naar Fuikbaai.
Achteraf
hebben we wel gemerkt dat we af en toe een flinke golf tegen
de zijkant kregen. Maar ja, we rolden ook achter de mooring
en door de onweersbuien was dat heel onregelmatig. Joke meent
ook een toeter te hebben gehoord, zijn we het andere jacht
of de vissersboot vlaklangs gepasseerd? De noordoost stroom
heeft ons naar de zuidkant van Curacao gebracht, wat zou er
gebeurd zijn als de wind uit het zuidoosten sterker was geweest
dan de stroming? Zouden we 2 knopen hebben gedreven? Dat betekent
dat we al om een uur of twee zijn losgeslagen!(of eerder als
we langzamer zijn gegaan).
hier
vonden we onszelf terug om 6 uur 'smorgens, 7,4 mijl van Klein
Curacao!
de
verdere tocht in de regen naar Fuikbaai
De
oorzaak van onze bijna schipbreuk
Bij
het vastmaken aan de Insulinde-mooring ton gekontroleerd:
de dikke lijn met oog zit met een goede knoop aan het oog
van de ton. De lijn is dik genoeg en lijkt redelijk ongeschonden.
Als we nu de zaak bekijken blijkt hij te zijn doorgeschavield,
waarschijnlijk over iets roestigs gezien de bruine kleur.
Wat
leren we hiervan?
de
doorgeschavielde mooringlijn
dikte
goed, knoop goed maar dat bruin, is dat van roest?
Een
verlaten Fuikbaai
Als
we omstreeks zeven uur Fuikbaai binnendraaien blijken we alleen
te zijn. Geen wonder, het heeft de vorige dag langdurig geregend
en geonweerd en in Willemstad is het feest vanwege de Curacao
Regatta. Benieuwd of we nog andere boten zien. De de Miss
Ann zien we al vroeg voorbij komen een uurtje later gevolgd
door de Jonalisa, beide richting Klein Curacao!
Het
blijft nog lang regenen al wordt het steeds dunner. De zon
breekt niet echt door. Eenmaal droog maken we een toertje
met de rubberboot langs de rotsen. We zien tientallen leguanen
de bosjes in schieten. Ook drie visarenden laten zich zien,
eentje zit urenlang nabij onze ankerplek op een boomtak. Trupialen
en parkieten kiezen meer voor de toppen van cactussen.
Aan
de overkant vinden we een stootwil en gaan aan land met de
idee over te steken en te snorkelen aan de zeekant. We worden
direkt belaagd door zwermen zwarte muggen en gillend duiken
we de zee in. Er is weinig te zien, het enige opvallende is
het grote aantal slakken. Aan de kant is het water erg troebel
door de geringe branding. We komen er ongeschonden het water
uit en moeten sprinten om niet door de muggen te worden opgegeten.
Volle kracht met de rubberboot en nog zien muggen kans om
mee te varen/vliegen. Einde snorkelen, tijd voor relaxen en
later te lunchen.
Appeltaart
Onze
gasten zeggen heerlijke appeltaart te bakken, thuis. Vinden
we een goed idee, we hebben alles in huis dus? Ze nemen de
uitdaging aan en een fantastisch resultaat is daar. We smullen.
de
gasten maken een appeltaart!
Terug
naar af
We
motoren in de namiddag naar het Spaanse Water en vinden een
plekje achter de witte kotter nabij de vissershaven. We zijn
weer 'thuis' . We drinken weer een overheerlijke door Joke
gemaakte daiquiri op het voordek. Wel erg vol om ons heen,
dat zijn we niet meer gewend.
Inklaren
met de gebruikelijke problemen
Met
de bus naar de stad, eerst naar de douane. We zitten in de
computer en ik hoef maar een paar dingen te bevestigen. Dan
gaat de zeer vriendelijke man weg om onze bootpapieren te
kopieren, dat duurt lang. Hij heet me nogmaals erg welkom
en met stempels overal krijg ik de papieren terug.
Dan
over de Emmabrug naar Otrobanda. Er ligt weer een enorme cruiseliner
aan de buitensteiger en golven vette bleekhuiden overspoelen
met hun cameras de brug. Aan de binnenterminal ligt een Frans
oorlogsschip. Bij de portier dit keer geen formulier, ze zijn
op. De immigratie is minder eenvoudig: we moeten met alle
bemanningsleden aantreden en deze moeten allemaal het witte
kaartje invullen! Dat is lastig, "de mensen zijn het
eiland op en niet te bereiken." Ik krijg een preek maar
mag vervolgens voor vier personen zo'n kaartje invullen!
Bij
Radio Holland staat onze marifoon klaar. Ze hebben hem nogmaals
gekontroleerd en doet het prima. Helaas deed de aan/uit knop
het aan boord nog steeds niet dus bracht ik hem terug. "Het
zou aan de voeding kunnen liggen." Apparaat in de tas
en met stevige pas terug naar Punda. De grote klok bij de
brug wijst dan 11.10 uur aan, te laat om de 11 uur bus te
halen. Mooi de tijd voor een frozen cappucino aan het water.
Het valt niet mee een tafeltje te vinden, alles bezet met
zwaarlijvige toeristen. Trouwens opvallend, richting busstation
lopend nam de gemiddelde omvang af en de zwarte huidskleur
toe.
De
bus baande zich een weg door de regen, de plassen en beekjes
langs de weg nemen weer toe. Bij de vissershaven is het droog
en wacht Joke al op ons. Dat is service!
Klussen
met elektronika
Nadat
het de vorige dag al was gelukt om de automatische radar plotter
(APS) weer aan de praat te krijgen, het kompas was uitgegaan,
nu aan de AIS sleutelen om de GPS weer te koppelen. Het aansluitschema
staat op het internet bij de site van Vespermarine. Nog een
poortinstelling veranderen en zowaar, hij doet het!
Dan
is nu de marifoon aan de beurt. Deze wodrt gevoed door een
gelijkrichter van Sailor, 24 -> 12 volt. De schakelaar
doet het nog steeds niet. Wel werkt de marifoon als de schakelaar
ingedrukt wordt gehouden. Het instasllatieboek erbij met schema's.
En hoe ik ook meet aan de gelijkrichter, ik krijg er geen
12 volt uit. Vervolgens de voeding rechtstreeks van het 12
volt boordnet en... de schakelaar doet het! De gelijkrichter
is overbodig en de marifoon weer in het paneel gemonteerd
en alle stekkers aangesloten. Weer een klus af. Drie geslaagde
reparaties, dat geeft een gelukzalig gevoel.
Uit
eten bij Snappers
Het
is een beetje gedurfd om met de informatie uit een betrouwbare
bron omtrent dit restaurant aan het water achter de vissershaven
-vrij duur en matige kwaliteit - om toch te gaan. Het telefonisch
bespreken blijkt volledig overbodig, we zijn de eersten om
zeven uur. We worden zeer vriendelijk aangesproken en kiezen
voor hoe kan het anders, een seafoodmenu met pasta. Ik trakteer
op een fles droge witte (nog steeds het gelukzalige gevoel).
We krijgen een glaasje vissoep als mini voorafje, een 'amuse'
volgens Joke. De hoofdmaaltijd ziet er smakelijk uit en smaakt
nog beter!
Als
we de serveerster bij het afrekenen wat langer spreken, ze
heet Lucia, vernemen we dat er sinds een maand een nieuwe
chef is, eentje die ook al aardig wat prijzen heeft gewonnen.
We boffen!
De
laatste ochtend van deze reis
Geen
ochtendwandeling en snorkelen vanwege de zwarte muggen die
de dag eerder overvloedig op het surfstrand aanwezig waren
en direkt in de aanval gingen. Ook mijn kanotochtje gaat niet
door vanwege de zware dreigende luchten. Tijdens het ontbijt
met heerlijke bagels barst de bui alweer los. Enkele bliksemschichten
maken het nog echter en zelfs een paar windvlagen zien we
over het water strijken.
Wat
hebben onze gasten een overvloed aan regen, onweer en windstiltes
gehad. Dit hebben we nooit eerder meegemaakt. De dag voor
hun aankomst was Curacao al een rampgebied met zelfs enkele
doden. Nu zijn veel wegen kapot en hebben winkels veel schade
door wateroverlast. Albert Heijn was zelfs anderhalve week
gesloten!
