Reis
naar de zon deel 129
St.
Lucia-Bequia-Tobago Cays-Carriacou-Grenada
donderdag 23 juni - zondag 1 augustus 2011
Op
naar het zuiden
Na
vijf heerlijke weken in de Rodney baai, St. Lucia, trekken
we weer verder. Het hurricaneseizoen is begonnen, gelukkig
nog geen spoor ervan op de Atlantische oceaan. Ander detail:
onze verzekering eist dat we vanaf 1 juli onder de 13 graden
N.B. zitten, willen we verzekerd zijn bij een "named
storm" of een hurricane. Deze breedtegraad loopt precies
door de Admirality baai van Bequia, ons volgende doel dus.
De 65 mijl hakken we in stukjes en we zeilen met prachtig
weer langs de bekende punten van St. Lucia om na 15 mijl met
hulp van opdringerige boatboys vast te maken aan een mooring
tussen de Pitons. Dit zijn de karakteristieke bergen aan de
zuidwestpunt van St. Lucia, er is zelfs bier naar genoemd.
Ze zijn indrukwekkend stijl, toch schijnt er een mogelijkheid
te zijn een ervan met een gids te beklimmen. We zijn er niet
voor in de stemming, we zijn onderweg. Doen we misschien een
keer met sportieve gasten.
Volgens
Harm heb je prima ontvangst van wifi van Jalousie, het restaurant
aan het strand. Helaas, vandaag niet. Ook Chateau Belair,
hoger op, laat ons niet mee profiteren. Ursula, onze vriendin
van Curaçao, beveelt het terras aan vanwege het mooie
uitzicht, terecht lijkt me. Het toeval wil dat we precies
voor een bekende boot liggen, de "Family Affair"
van Jan die recent de Reikikursus bij Joke deed en haar man
Darwen. We gaan daar op bezoek en later komen ze bij ons op
het voordek genieten van het weergaloze uitzicht op de Petit
Piton, slecht 743 meter hoog.
Een
mooie tocht naar Bequia (50 mijl)
Na
een onrustige nacht door de valwinden die door het dal gieren
en ons flink aan de mooring laten trekken, maken we om zes
uur los. Het grootzeil hijsen we in de luwte van de Gros Piton
en na een mijltje komt de wind om de hoek en kan de genua
erbij. We hebben eigenlijk geen sterke stroom die ons naar
het westen zet, logisch, de maan in haar laatste kwartier
staat recht boven ons en zorgt dat er misschien wel een beetje
stroom naar het oosten staat. Op een paar mijl van de kust,
onder ons, vaart een tweemaster in dezelfde richting. Leuk,
kunnen we zien hoe onze vorderingen zijn, of hij meer wind
en of stroming heeft.
we
laten de Pitons achter ons
Na
een uurtje de eerste tegenligger, een huurcat met dubbel rif
in het grootzeil. Van St. Vincent is dan nog geen spoor te
bekennen. De golfhoogte valt mee, de wind is E4, riant dus.
Geen buien te zien hoewel het zicht matig is, de Pitons worden
steeds vager achter ons. T.a.v. de tweemaster halen we langzaam
in en wordt de onderlinge hoogte kleiner, we kunnen al wat
meer details zien. We halen gemiddeld zo'n zeven knopen, benieuwd
of we voor vieren - sluitingstijd - bij de douane in Bequia
zijn.
St.
Vincent wordt zichtbaar op 15 mijl, we liggen natuurlijk prachtig
op koers door onze elektronische navigatie: openCPN laat keurig
ons spoor zien. We stellen onze koers een beetje bij om niet
te dicht onder de kust uit te komen. Langzaam maar zeker komen
we in de buurt van "ons" tweemastertje, een Amerikaan
die niet eens zo groot is en toch ongeveer dezelfde snelheid
heeft.
Als
we in de luwte van het eiland komen valt de wind weg nadat
we eerst nog een stuk 8-9 knopen liepen. De motoren mogen
even aan om de windstilte te overbruggen. De Amerikaan zit
nu op een paar honderd meter onder ons. Wij doen de motoren
weer snel uit als er wat wind komt, hij lijkt door te motoren,
heeft zelfs zijn voorzeil ingerold.
Chateaubelair
met baai en eiland is duidelijk herkenbaar, geen boten te
zien. Logisch met zo'n slecht imago. We hoorden trouwens van
Nederlanders dat ze er recent weken hebben gelegen zonder
enig probleem. Cumberland bay, ons favoriete plekje blijkt
ook leeg, Wallillabou telt een zestal jachten, kennelijk toch
het meest populair dankzij de film Pirates of the Caribbean.
Om
de hoek wordt Bequia zichtbaar. Er staat nu een fikse tegenstroom
die ons naar het westen wegzet. Dankzij de elektronische navigatie
kunnen we zien dat we zeker 20 graden hoger moeten sturen
om ons doel recht vooruit te bereiken. Het betekent hoog aan
de wind. Halverwege neemt de stroom iets af, de wind en de
golfhoogte iets toe en kunnen we zelfs iets ruimer varen.
We daveren richten Admiralty bay en om drie uur ronden we
de lichtpaal bij de ingang.
Weerzien
Bequia
We
kiezen voor een plekje dieper in de baai aan de zuidoever,
wie weet hebben we daar weer wifi van een restaurant. Natuurlijk
komt een boatboy op ons af die het maar niks vindt dat we
niet een van zijn moorings willen. Zijn gebaar is duidelijk,
oprotten tussen mijn moorings. We ankeren op 2.50 m en pas
bij de tweede poging, in het zand notabene, houdt het. Meteen
worden we hier ook weer verwend met valwinden. We hebben het
meegemaakt dat we per dag zo'n vijf meter achteruit werden
gezet door de enorme rukken.
De
douaneman, dezelfde die zijn macht graag tentoonspreidt, voorziet
ons van de nodige paperassen en stempels. Hij valt natuurlijk
weer over onze eigendomspapieren, niet op naam van ons maar
van ons bedrijf... Maar het komt allemaal goed en tien over
vier hebben we ook de immigratieman zijn werk laten doen en
zijn we ingeklaard tot aan Union Island.
Als
we het gebouw uitkomen worden we door de hitte voldoende gemotiveerd
om naar de Zeevonk terug te keren om daar op het voordek in
de wind te genieten van onze 'beloning', een flesje Strongbow.
Vandaar zien we de Ocean Viking de baai binnenvaren. We hebben
nog een ijsje tegoed van Maarten.
Wat
ik niet verwacht gebeurt: ik kan mijn ogen niet meer open
houden. Wat wil je na zo'n slechte nacht en dan een hele dag
zeilen. Een uurtje met mijn hoofd op het nieuwe Coolmax Medic
kussen moet wonderen doen. Immers, "Nothing in the market
today provides greater personalized comfort and durability!"
Het is gemaakt van memory-foam en moet je geagiteerde zenuwen
en spieren in je nek ontlasten.
Grote
klappen voor de bridle
In
de vroege ochtend nemen de windvlagen toe in aantal en kracht.
We rukken aan de ankerketting, de bridles moeten de klappen
een beetje opvangen. Waar ik bang voor was gebeurt: een toch
al wat aangeslagen bridle begint te breken. Tijd om weer een
nieuw stuk er aan te splitsen.
Boodschappen
in Port Elizabeth
Eerst
even langs Maarten die aan de overkant ligt. Heeft hij ook
van die windvlagen gehad? Waarschijnlijk wat minder. Heeft
hij wifi-ontvangst? Hij maakt gebruik van digicel data-kontrakt
ad $50 (EC?) per maand. Het lijkt rustiger weer te worden
maar met meer neerslag.
Op
de dinghysteiger ontmoeten we de mensen van de boot waarmee
we gisteren opvoeren. Het blijkt de "Living the Dream
van John en Ann, een Stamas 44. Ze hebben ons eerder ontmoet.
(natuurlijk, wie kent ons niet). Hij moet eerlijk bekennen
ook dankbaar gebruik van de motor te hebben gemaakt. Dat verzacht
de pijn, want een 44 voeter van 20 ton moet ons niet kunnen
bijhouden, laat staan op ons uitlopen.
Na
de boodschappen strijken we neer op het terras van Gingerbread
en bestellen een capuccino. We krijgen niet de wifi code zonder
EC$ 20 te betalen. Dan maar niet. We zijn maar net voorzien
van ons bakkie als er twee mensen op ons af komen: Helena
en Kari, haar Finse partner. We hebben haar voor het eerst
ontmoet in Le Marin, zij zeilt/bewoont de boot alleen zolang
hij in Finland zit. Gisteren is hij aangekomen na een ingewikkelde
vliegreis. Helena blijkt hier in Bequia aan de duikschool
als instructrice te werken.
vakantieplaatje
(Zeevonk op de achtergrond)
met
Hollandse Helena en haar Finse Kari op het terras van Gingerbread
De
Family Affair komt binnen
We
hadden beiden al het vermoeden en jawel, daar is hij.
de Family Affair ankert naast ons
Toch
gratis wifi?
Onze
voorbuurman van de Beauty and the Beast heeft een wifi-antenne
aan de voorstag. We maken een praatje met hem - we kennen
hem van de vorige jaren - het blijkt dat zijn vrouw in de
US is, de boot te koop en ze een huisje hebben op Bequia.
Gratis wifi zit er hier niet meer in volgens hem.
Als
we 's avonds eens kijken dan blijken er twee open te staan:
Figtree, het restaurant waar we bijna tegenover liggen en
Papa's bar dat op zijn terras free wifi zou hebben. Eindelijk
kunnen we weer post binnenhalen, 40 stuks. Wel zijn er dertig
spam, of je maar even je paypal wilt heraktiveren. Ook de
spammer van de ING wil dat, je wordt er flauw van.
De
driver van de Engenius wifi-antenne moet worden vernieuwd,
de huidige blijkt niet geschikt voor windows 7. Met de toch
gebrekkige internetverbinding lukt het met hulp van free download
manager om de 25 Mb binnen te halen maar er blijkt geen driver
bij te zitten. Wat nu?
De
G sky antenne doet het wel dus op alle laptops internet, geen
gesleep met komputers.
Ooit
aan je stamboom gewerkt?
Voor
de aardigheid klik ik het gratis My Heritage programma aan.
Blijkt mijn grootvader er al bekend. Leuk om een eigen stamboom
op te zetten, kijken hoever je komt. Mijn jongste zus blijkt
trouwens al wat voorwerk te hebben gedaan en ik kan van hun
stamboom het nodige kopieren.
Mango's
plukken een sukses
Met
Helena en Kari van de finse boot Merilelu (Fins voor zeespeeltje)
gaan we op zondagochtend op pad, gewapend met boodschappentassen
en twee pikhaken. We leggen ons bootje aan de steiger tegenover
ons. Hier is het resort dat al jaren niet gebruikt wordt -
we hebben ooit gehoord dat het van Italiaanse maffia was -
en alleen de mensen van hier gebruiken steiger en strand.
Er staan in het bijbehorende park dat notabene versierd is
met beelden, een paar reusachtige mangobomen. Naturlijk zijn
we niet de eersten maar er hangen nog voldoende mango's om
onze boodschappentas vol te krijgen! Zonder pikhaak was dat
niet gelukt, dat wist Joke nog van de voirige keer.
hoofdgebouw
met iets gehavende steiger
leeg
en schoon
fraaie
muurschildering
vervallen
bijgebouwtjes
daar
hangen ze
kijk
Kari, daar ook
tevreden
bootwaarts
zo,
de oogst kan worden verdeeld
We
hebben weer voldoende voor mango chutney, mango-ijs en mangosaus.
Wat een feest!
Natuurlijk
komt het gesprek ook over de tocht naar Curaçao waar
ze de boot op de kant willen zetten. Venezuela als tussenstop
is te gevaarlijk geworden, met name Margarita en nu ook Los
Testigos. Een Amerikaans zeiljacht "Boldly Go" achter
ons is daar door gewapende overvallers leeggeplunderd, het
relaas staat op noonsite
. Blanquilla, Los Roques en Las Aves zijn wel geschikt
als tussenstop en hebben zeer veel te bieden aan natuurschoon.
Hoewel Venezolaans, liggen ze te ver van de kust en is het
kennelijk daarom niet interessant voor de piraten. We bekijken
de pilot van Venezuela, pakken de kaarten erbij. Helena -
typisch Nederlandse - wil graag het een en ander kopieren,
Kari wil kijken of hij ze hier kan kopen.
of
zullen we rechtstreeks naar Bonaire?
Een
lambi-schelp als hoorn
In
de namiddag komt John met dochter weer langs in hun opvouwbare
roeibootje. Hij biedt fruit aan en zowaar, hij heeft iets
onbekends: .... we kopen er een paar van. Ik zie ook een stel
lambi-schelpen in zijn bootje liggen. Als ik hem mijn wens
vertel om ook op zo'n schelp te kunnen toeteren dan pakt hij
de grootste en laat het echoën tussen de heuvels van
de baai!Hij legt uit hoe je het doet: het gat dat nodig was
om de lambi eruit te krijgen dicht houden en dan maar blazen
op het prachtig geslepen gat aan de punt. Het lukt ons zowaar
om er een behoorlijk geluid uit te krijgen. We zijn verkocht.
Joke is kordaat in haar beslissing, wil hem ook als sieraad
op de tafel en we kopen hem!
sugar
apples, familie soursop
een
sieraad op tafel
het
fraai geslepen mondstuk
Van het een komt het
ander
Kijk je op facebook staat daar
een aanbod voor een gratis genealogieprogramma: je kunt er
je hele familie in kwijt, inclusief foto's. Ooit eens per
komputer gedaan, we hebben de uitdraai aan boord en het programma
op een 3,5 inch schijfje dat wij dus met onze moderne speeltjes
niet meer kunnen lezen. Zwager Bart heeft de erfenis van mijn
schoonvader wat dat betreft in kaart gebracht en wij hebben
nog een stamboom op papier van een familiereunie in 1985 (!).
We hebben toch internet en het is regenachtig dus...
Hebben we trouwens een gelukje:
Kari van de Merilelu heeft een bejaarde laptop met een diskdrive
voor 3,5 inch! Hij leent hem aan ons, echter een probleem:
zijn windows XP spreekt Fins! De belangrijkste woorden schrijft
hij voor ons op, maar toch. Al snel blijkt dat hetgeen op
de schijfjes staat niet allemaal kan worden gelezen. Het zijn
ook soms nog programma's in DOS.
De papieren komen boven water
en het invullen in Family tree builder/myheritage.nl
kan beginnen. Na een avondje en een ochtend zit ik op 151
personen. De oudste is geboren in 1740. Ook vind ik plaatjes
van voorouders, te gek. Indrukwekkend is trouwens een stukje
Polygoonjournaal van 20 juli 1943 van het Amerikaanse bombardement
op Amsterdam-Noord waarbij mijn twee grootouders omkwamen.
Het heeft allemaal niets met zeilen te maken...
Regenseizoen
Af en toe daveren er zware buien
over de baai. Als we boodschappen doen met stralend weer worden
we verrast door een soort wolkbreuk. Men weet hier er mee
om te gaan: grote diepe goten langs de weg en overal afdakjes
waar men geduldig onder schuilt tot de laatste drup is gevallen.
We maken gebruik van de pauze door de boekwinkel op nieuwe
boeken te screenen. Bij de veerbootsteiger heerst altijd een
gezellige drukte: wachtende mensen en gesjouw met bagage en
taxichauffeurs die enthousiast hun beroep uitoefenen (ze rijden
wel aan de verkeerde kant). Het postkantoor sluit om drie
uur, we hebben geen geluk met ons pakket deklaraties voor
de ziektekostenverzekering.
Diner aan boord van
de Family Affair
Onze naaste buren nodigern ons
uit voor een spaghettimaal, Jan is van Italiaanse afkomst
en kan met ogen dicht de heerlijkste spaghetti bereiden. Ook
voorziet ze ons van een mix met vruchtensap en veel rum, we
komen niet eens aan de fles wijn toe, zo sterk. Als toetje
serveert ze een mangosorbet, heeft ze net geleerd van Joke.
Welk restaurant kan dit evenaren?
Snorkel sessie bij Princess
Margaret beach
Ooit zagen we onze eerste zeepaardjes
aan de oostpunt van deze beach, nu is de plek door de steiger
van Jacks sterk achteruit gegaan en moeten we ons heil zoeken
aan de westpunt. Met de kano's er naar toe, vastmaken aan
een koraalblokje en op zoek naar mooie onderwaterschepsels.
We worden verwend door vrij veel vis en binnen het half uur
heeft Joke haar eerste octopus! Het blijven vreemde beesten
en we genieten met volle teugen van zijn onervaren (?) gedrag
naar mensen toe. Hij probeert zich onder een steen te verstoppen
maar ziet dat het zinloos is. Dan vlucht hij weg als een soort
straalmotor. Schitterend. De dode kreeft laten we liggen,
een mooie filefish kleurt prachtig blauw en wit als hij ons
ziet.
Als afsluiting nog even het
heerlijk warme strand op om weer op temperatuur te komen.
Boatboy John landt er toevallig (?) ook en trakteert op een
paar mango's voor hij een krab vangt en weer in zijn wankele
bootje met zijn dochter stapt.
kano anker
zee anemoon
nog een
koraal?
onze onervaren (?) octopus
slaslak
Margaretbeach
prachtige doorkijk aan de westkant
van Margaretbeach
gezellig tafreel met Darwen en
Jan met haar presentje
boatboy John met zijn immer glimlachende
dochter Akita
Lunch bij Figtree
We hebben veel plezier van de
wifi van Figtree. Als tegenprestatie willen we daar een warme
lunch genieten. We maken de rubberboot vast aan de steiger
bij de duikschool en nemen het pad langs het water. Door watergeweld
- welke storm? - is een stuk vernield, een ander stuk weggeslagen.
Een deel wordt door water overspoeld en is spekglad. Logisch
dat iedereen over de grasveldjes van de verschillende eetgelegenheden
loopt. We komen zo ongeschonden bij het terras van Figtree
en worden verwelkomd door een schone inlandse. Behalve een
jong stel met een computer zijn er geen klanten. Er wordt
een bord met de menu's van de dag voor ons gezet en we kiezen
voor een roti met beef.
Natuurlijk meteen de laptop
op tafel om de post binnen te halen. Dat hebben we geweten,
een email van My Heritage meldt dat er 10 'smart matches'
zijn gevonden. Dit zijn personen van onze nieuwe stamboom
die ook voorkomen in andere stambomen. Je kunt kijken of het
inderdaad om dezelfde mensen gaat en dan gebruik maken van
eventueel aanvullende gegevens. Het levert vooral jaartallen
op en ouders, broers en zusters. Ik kopieer ze op geeltjes
('sticky notes' op windows 7) om ze thuis te kunnen uitwerken.
Wat ben ik begonnen, het is behoorlijk verslavend.
De roti is simpel, volgens Joke
zit er geen liefde in. Het uitzicht vanaf het terras over
de baai is prima, natuurlijk speelt de Zeevonk er een prominente
rol in. We rekenen af, EC 45 voor de lunch en ieder twee drankjes
en een dik uur internetten, geen prijs dus.
Via de apotheek, een zeer eenvoudig
gebeuren doch waar je snel en doeltreffend wordt geholpen,
weer naar de kade. Ons terrasje waar we de vorige dag niet
konden zitten vanwege hevige regenbuien, blijkt nu geheel
ontruimd. We doen wat boodschappen en keren tevreden terug
naar onze boot. We hebben in ieder geval ook weer even tussen
de buien door de benen gestrekt.
Een uurtje later, na weer een
zware bui, komen de buren de verse ti-punch van Joke testen.
Jan valt echter bij het instappen in hun rubberboot in het
water en moet eerst even verschonen. Opgefrist en wel komen
ze aan boord en bekijken we de snorkelfoto's van de voorgaande
dag. Dan komen de zeekaarten op tafel en maken we een planning:
eerst naar de Tobago Cays, dan naar Carriacou waar we ook
weer spullen voor het Children Education fonds willen droppen.
Nachtelijk noodweer
en de gevolgen
Na een horrorfilm spelende in
een koude winter hoog in de bergen gaan we te kooi. We worden
echter nog voor twaalven opgeschrikt door zware windstoten.
Bij een hele zware windstoot een enorme ruk aan de briles
en veel lawaai, en ga ik voor de zekerheid even kijken of
ik ergens moet ingrijpen. De Zeevonk ligt nog keurig op zijn
plaats, de bridles ongeschonden. Dan zie ik tot mijn grote
schrik en verbazing de bakboord windgenerator ondersteboven
aan de paal hangen en ook de schijnwerper hangt te bungelen
aan zijn kabel. Hoe kan dit gebeuren? Wat is hiervan de oorzaak?
Met een paar touwtjes zet ik
de slachtoffers vast. De andere windgenerator die behoorlijk
protesteert in de volgende vlaag, trek ik uit de wind zodat
die niet ook voor helikopter kan gaan spelen. Als het vlagen
afneemt vallen we weer in slaap.
De volgende ochtend, 1 juli,
bekijk ik de gesneuvelde apparaten. Behalve de schijnwerper
heeft de windgenerator ook de antennespriet van onze tv/radio
antenne in zijn val meegenomen. De vraag roept zich op of
dit verzekeringswerk wordt. Hoe hoog is ons eigen risiko eigenlijk?
Te hoog natuurlijk. We hebben een goede oplossing: aan bakboord
geen windgenerator meer, immers gasten konden er behoorlijk
last van hebben 's nachts in de achterhut.
Dan te water en pas bij de tweede
poging vind ik ook de tweede wiek, een stuk verder weg dan
de eerste. Hij heeft echt een luchtreis gemaakt. De rotor
zit niet vast, loopt onbelast vrij zwaar, voelt normaal. De
konklusie lijkt dat de wieken het gewoon hebben begeven in
de hevige rukwind.
Als troost bij het zoeken een
kreeft onder een koraalblok vlak achter ons en vele kleine
inktvisjes.
Naar het Caribisch paradijs
onder optimale zeilomstandigheden
Het is eindelijk weer zonnig
na dagen vol regenbuien en grijze luchten. Het hoort bij de
regentijd, maar of we het leuk vinden is een ander verhaal.
We doen de nodige boodschappen. Veel mensen op straat, veerboten
varen af en aan, voor de gesloten bakker staan veel mensen
te wachten. De ATM geeft nul op request. Zaterdagochtend in
het carnavalsweekend, maar waar?
Het is al na tienen als we wegvaren,
richting west, de Admiralty bay uit. Zoals gebruikelijk hier
de wind pal achter en een brandend zonnetje. We passeren Moonhole,
de woningen in de rotsen uitgehouwen, maar nu verlaten, een
monument van een idealist.
We gaan iets nieuws doen: tussen
de punt van Bequia en het eerste eilandje door en niet om
de twee eilandjes heen. We zagen dat de vorige keer door twee
inlandse boten doen, volgens de kaart is de minste diepte
3 meter, voor ons ook voldoende en het scheelt een omweg van
een paar honderd meter. Wel gevaarlijk als er een flinke deining
staat, maar dat is nu niet het geval. We komen er zonder kleerscheuren
door, de minst geloodde diepte is 2,90 m.
de doorsteek
onze koers
heftig?
Als waypoint zetten we de Baleines,
de riffen tussen Canouan en Mayreau op 20 mijl. De wind zit
in het oosten, 14 knopen, we varen dus met ruime wind, de
golfhoogte varieert, eerst nog ruim een meter in de beschutting
van de eilanden, o.a. het overdreven befaamde Mustique vanwege
zijn beroemde inwoners. Daarna wat steile tot 2 m hoge golven,
waarschijnlijk doordat de stroming in het zeegat tegen de
wind is. Onder Canouan wordt het weer rustig en we genieten
maximaal, wat een prachtig zeilweer. En passant lopen we ook
uit op drie andere boten dankzij onze 120 m2.
Bij Canouan, een minder populair
eiland, liggen nu ook maar een aar boten. We zijn er een keer
geweest. Geen wonder, de razend populaire Tobago Cays liggen
een paar mijl verder op je te wachten. Vanaf de Baleines een
klein stukje hoog aan de wind tot de passage tussen Petit
Mayreau en Petit Bateau. De zeilen weg en motorend varen we
recht tegen de wind erdoor. Om de hoek zien we slechts een
zestal boten bij de moorings naast Baradal. Wat een rust.
We ankeren tussen Baradal en het Horseshoe rif, ons favoriete
plekje, in helder blauw water, 2,50 m diep. Je ziet de stingrays
en de schildpadden onder je door zwemmen. Wat een schitterende
tocht!
Wakker worden door gebonk
tegen de mast
Als de avond valt en de zon
oranje achter de eilanden is verdwenen, zien we een haarscherp
sikkeltje van de maan. Hij is er weer. We genieten van de
avondlucht, zien op de eiland de lichtjes twinkelen. Na een
mooie film opgenomen in Vietnam 1951 te kooi.
Nog voor twaalven - alweer -
worden we opgeschrikt door geklapper tegen de mast. De wind
is fors toegenomen, de heldere nacht met miljarden sterren
is overgegaan in zware luchten met veel wind en een enkele
bui. Windfinder, ons favoriete weerprogramma, heeft hier niets
van voorspeld.
Het blijkt de ankerbal, die
we mede om verzekeringstechnische reden hebben hangen, immers
als je geen ankerbal zichtbaar hebt en je wordt aangevaren
door een onnozele schipper dan weten soms de advocaten van
zijn verzekering te bewijzen dat je aan het varen was en hun
cliënt voorrang had. De ankerbal zwaait door de 24 knopen
wind heen en weer en raakt de mast. Gauw het ding verwijderd
voor de regen losbarst. Weer wordt het een zware nacht en
het gieren van de SB windgenerator maakt het erg onrustig.
Het is bekend van de KISS dat
hij boven circa 22 knopen er de brui aan geeft. Is er wind
en dan gebruikt hij het niet! Wel maakt hij veel lawaai, maar
geen opbrengst, een ceramisch element slorpt de energie op.
Je moet hem met een schakelaar uitzetten maar dat lukt alleen
als hij nog niet stallt. De oplossing: draai hem met zijn
achterlijntje van de wind af. Een rustige nacht is dan gegarandeerd.
Regen over de Tobago
Cays
Wat als een rustige dag met
mooi weer beloofd door Windfinder begon: nogal heftig, loodgrijze
luchten met overal buien eronder. Ook wij worden niet gespaard,
de regen klettert op ons neer en het zicht neemt behoorlijk
af.
Baradal in de bui
de windmeter geeft een buitje
van windkracht 6 aan
Later klaart het op en wordt
het toch nog een droge dag. We zien weer een rog onder de
boot door zwemmen en af en toe steekt een lichtgekleurde schildpad
zijn kop boven water.
Natuurlijk krijg je hier ook
bezoek: boatboy Walter die brood wil verkopen, boatboy die
T-shirts wil verkopen, park rangers die geld komen ophalen
en een boatboy die heel zielig doet, zijn tank is leeg en
hij moet nog naar Union Island. We kennen dit kunstje van
vorige bezoeken, hij vangt bij ons nul op request.
De rovers van de Tobago
Cays
Ze zijn zwart en brutaal. Als
wij met de rubberboot op pad gaan om te snorkelen bij het
Horshoe rif, slaan ze hun slag. Als we een uurtje later terugkomen
zijn ze verdwenen. Overal, dus ook binnen hebben ze hun paarse
uitwerpselen achtergelaten. Het brood in plastic hebben ze
aangevreten. Terwijl we aan boord zijn komen ze weer langs
en lopen rustig over je tafel, je brutaal aankijkend en hun
karakteristieke uitdagende geluid makend: de Carib grackle.
door het plastic heen
een van de brutale rovers: Carib
grackel
De palmbomen van Baradal
Wat ik me kan herinneren van
vroegere bezoeken was dat Baradal een groep palmbomen had
met een bbq-plaats ertussen. Ik zou eens foto's van toen moeten
bekijken. Nu staan er nog twee palmbomen en op het strandje
dat voorheen ook veel groter was, twee wortelhompen van bomen
die omgevallen zijn door golfgeweld en toen maar afgezaagd.
Hoe zal het over een jaar zijn?
Op onze iPod staan toevallig
fotoos van een eerder bezoek, waarschijnlijk van drie jaar
geleden. Aantal palmbomen: zes! Waarschijnlijk is hurricane
Omar (okt 2009) de hoofdschuldige.
Naar de haaien
Een bekende uitdrukking in de
scheepvaart, je laatste uurtje is geslagen. Hier ga je met
plezier naar de haaien, d,w,z, je zoekt ze juist op bij het
Horseshoe rif! En we hadden geluk, ineens hoor ik Joke schreeuwen
en zie ik schuin achter me op minder dan tien meter afstand
een nurseshark (verpleegsterhaai) van ongeveer 1,50 m achter
me langs zwemmen. Snel schiet ik een paar plaatjes voor hij
achter het koraal verdwijnt.
zwemmen tussen de haaien
Het water is hier ongelooflijk
helder en turqouisegroen door de zandbodem. Als een veertje
uit mijn handen springt en door een spuigat onder de trap
in het water valt gooi ik er snel een schroevendraaier achterna,
pak mijn snorkelset en ga ik op zoek. Nergens het veertje
te bekennen, dat is vreemd. Wel zie ik twee bruine roggen
onder de boot doorzwemmen, een paar koffervisjes die helpen
zoeken door met hun grappige snuitje in het zand te woelen,
een passerende barjack, een prachtig gecamoufleerd scholletje
en nog wat kleiner spul. De zee leeft.
Toch nog even goed in de kuip
kijken en wat zie ik: het veertje ligt achter de benzinetanks.
Motorreparatie op een
klotsende zee
Buitenboordmotoren zijn in vele
opzichten erg handig en als de stuurboord motor een startprobleem
heeft, de kap eraf en met de rubberboot langszij. Dat valt
tegen, er komen toch nog restanten van de oceaangolven over
het rif en werken vanuit een stuiterend bootje met opspattend
water en zo de elektriciteits aansluitngen kontroleren is
geen sinecure.
Als later buurman Darwen helpt,
vinden we de oorzaak van het probleem: een door geschavield
kabeltje! Het is snel verholpen en als we Darwen en zijn vrouw
Jan uitnodigen voor het diner vinden ze dat prima als ze een
fles champagne mogen meenemen. Zij hebben namelijk te vieren
dat we heerlijk hebben gesnorkeld, eerst naast de boot tussen
de schildpadden en de roggen, later gewapend met een van onze
onderwatercamera's bij het rif. Dezelfde haai liet zich weer
zien en bleef keurig op afstand.
totaal doorgeschavield en gecorrodeerd
aan de champagne
Als we op het voordek de champagne
soldaat maken, kijk ik ook eens naar boven en zie nu pas dat
een van de marifoonantennes is afgebroken! De oorzaak is duidelijk.
De volgende ochtend zet ik de
SB windgenerator aan (hij kon de windkracht zes van de nacht
niet verwerken) en wat zie ik? Er steekt een stuk antenne
uit het huis van het heklicht! Gewoon doorboord! Je gelooft
het niet. Het moet die nacht in Bequia onvoorstelbaar hard
gewaaid hebben: slachtoffers windgenerator, schijnwerper,
tv/radio antenne en u ook nog een marifoon antenne. Pluspunt:
ons anker heeft gehouden!
Als ik het Joke wil laten zien
is het eerste wat haar opvalt een gat in de koepel van de
radarantenne! Ook dat nog. Je kunt zien dat het stuk marifoonantenne
er tegenaan geketst is! Of zit er nog een ander stuk in de
koepel? Hoe hoog is ons eigen risiko ook alweer? Helaas.
Een zware wave komt
over
We zitten beiden te internetten,
Joke kijkt op de site van de Full
Circle en ziet in een artikel van de Harlinger Courant
dat de bemanning bij ons in de Carieb in 2007 aan boord is
geweest. Volgens hun site zitten ze nu in Zuid Engeland.
Ik zit op de website van de
Lucky Bitch, van Sigrid
Greven die met ons de Atlantische Oceaan overstak in 2004.
Ze is met Pinksteren uit Blankenberge vertrokken en zit nu
in St. Malo.
Dan ineens zware windvlagen
en hevige regen. En ondanks we bij het ankeren in zijn achteruit
hebben gekontroleerd en daarna met snorkelen het anker hebben
geïnspekteerd, beginnen we langzaam maar zeker achteruit
te schuiven, we draggen! Snel de motoren aan en de grote stootwillen
klaarmaken voor gebruik. Met de motoren langzaam in de vooruit
komt het goed en als de bui over is ankeren we opnieuw. Onze
Amerikaanse achterbuurman van de Indigo is er niet helemaal
gelukkig mee, we zouden boven zijn anker liggen. Met zijn
hulp breng ik een tweede anker uit zodat we eventuele volgende
rukwinden kunnen overleven.
Het blifjt de hele dag vies
weer met hevige regen en donderslagen op de achtergrond. 's
Avonds zien we het flitsen maar wij worden niet door onweer
bedreigd. Er valt zeker 100 mm regen, hetgeen al door windfinder
werd aangekondigd. De rubberboot heb ik 3x leeggehoosd omdat
de tank dreigde ondersteboven te drijven!
Diner bij Daniella van
het nieuwe Slipway restaurant
Van de trimaran Ultra, JoAnn
en Bill en van de Mendocino Queen, Kate en Allen hoorden we
dat het goedkoop hamburgers eten was en dat ze 's avonds ook
andere spijzen aanboden. Wij er naartoe. Het restaurant is
de omgebouwde loods van een scheepswerf, de rails en de enorme
kar zijn nog aanwezig, een lintzaagmachine door riemen aangedreven
staat midden in het restaurant. We kiezen voor kingfish en
krijgen een geweldige moot op ons bord. Smaakte verrukkelijk,
een aanrader. Daniella, de Italiaanse bazin kwam gezellig
met ons praten, de achtergrondsmuziek was prima, kortom, we
komen terug!
Nieuwe buren
In de ochtend arriveert de Horta
en komt aan bakboord naast ons liggen, in de middag de Family
Affair die aan stuurboord komt liggen. Voor ons zien we trouwens
een Belgische vlag, de Jakker uit Genk.
De Family Affair heeft weer
wat meegemaakt: in Hillsborough werd een poging gedaan de
buitenboordmotor van hun rubberboot te stelen. Darwen hoorde
geluiden en was net op tijd toen hij ging kijken: één
slot was al doorgeknipt!
's Avonds met hun naar de Slipway
alwaar het weer heel gezellig was.
Een dag later jakkert de Belg
voorbij in zijn rubberboot als ik net in onze rubberboot aan
het plakken ben. Nog geen tien minuten later komt hij terug,
nu ben ik zijn doel. Hij stelt zich voor en legt uit dat hij
achter de boot met Arawak duikers aanging om te zien op welke
plek ze te water gaan. Zijn plan is om daar later met zijn
vrouw te gaan duiken. Een leuk idee, mogen we mee?
De duikspullen zijn wat 'stoffig'
geworden, de laatste duik was op St. Maarten denk ik. In mijn
haast vergeet ik de duikkomputer en neem ik een zwemvlies
maat 43-45 mee. Maar goed, we duiken bij het rifje aan de
zuidwestkant van de Tyrrellbay, een aardige plek waar we zowaar
een Spaanse kreeft en een gewone kreeft zien.
We vieren de kennismaking met
Jaklien en Tony met een drankje op ons voordek. Ze blijken
de avonturen van de Angelique II op het internet te hebben
gevolgd en kennen de Lucky Bitch uit Blankenberge. Ook houden
ze zelf een website bij: jakker.be.
Als Joke wat dvd's terugbrengt
bij de Family Affair blijkt de bemanning in de lappenmand
en een half uur later komen ze bij ons aan boord en geeft
Joke Reiki-behandelingen en massage.
Tegen vijven nadert een rubberboot
die duidelijk bij ons moet zijn: Cheryl en René van
de Gipsy Blues zijn in de baai gearriveerd. Even later verschijnen
Harm en Lizzy van de Horta en de ti-punch van Joke vindt gretig
aftrek. We hebben weer veel te bespreken.
Op verkenning in de
' hurricane hole'
Tyrrell bay heeft een grote
lagune waar met slecht weer de boten in schuilen. Harm heeft
er mooie verhalen over, ze hebben hier ervaring. Er komt een
flinke wave aan lijkt het, een goede reden om de kano te pakken
en de lagune te verkennen. Hij blijkt veel groter dan we ooit
dachten. In de smalle ingang liggen een paar wrakken. Bij
die van een vissersbootje staat de deur van het toilet wijd
open en wat zie je? Een moderne pot met een dikke afvoerbuis!
Verder in de lagune als je een drempel over bent zien we de
ideale schuilplaats voor wel honderden catamarans. We varen
langs de mangroves waarvan de wortels vol hangen met kleine
oesters. We zien slechts één landingsplaats
vanwaar je de bergen kunt beklimmen. Leuk voor onze gasten!
toch wel deftig, toilet aan boord
de mangroves vol met oesters
op de waterlijn
Bijzondere ontmoeting
Vlak na zonsondergang - net
geen groene flits - schuift een catamaran de baai in. Het
lijkt wel een Nederlandse vlag en met hulp van de kijker blijkt
het inderdaad. Maar kennen we die boot? Als hij dichterbij
komt zien we in de schemering een naam voorop, het is de "Bella
Ciao", nooit eerder gezien. Hij vaart met flinke snelheid,
motort hij? In de ondiepe hoek van de baai laat hij zijn zeilen
zakken en komt vervolgens recht op ons af. Het begint ons
te dagen, het is natuurlijk Frits Dubois, de catamaranbouwer
uit Groningen. En inderdaad, we herkennen hem in het schemerdonker
en als hij vlak voor ons ankert zien we Groningen achterop
staan.
In het kort de geschiedenis:
in 1997 zochten we een bouwer voor onze catamaran en bezochten
we Frits in Groningen. We bekeken zijn 20+ in Oostmahorn.
Hij had toen een offerte lopen voor een 20 meter catamaran
voor twee Duitse broers. De dag dat zijn aanbod zou aflopen
zeiden die JA anders had Frits de onze gebouwd!(En we hadden
in plaats van Zeevonk gekozen voor de naam 50+...) Later kwamen
we elkaar tegen op het wad, een keer lagen we aan weerszijden
van een wantij en waren we de eerste boten die er overheen
konden. Ook de grote cat van de twee broers, de Neverland
hebben we ontmoet en bekeken op Juist, een van de Duits Waddeneilanden.
Via de CTC (Catamaran Trimaran
Club in Nederland) en van de Bodyguard wisten dat Frits deze
kant opkwam en daar is hij dan. Het weerzien de volgende ochtend
is hartelijk, we halen herinneringen op en hebben elkaar heel
wat te vertellen omtrent onze wederzijdse avonturen. We maken
kennis met zijn partner Reinhilde die ook een van de auteurs
van het jubileumboek van de CTC - Alle ballast overboord.
Dit is zeilen met multihulls - blijkt. We hebben het boek
in huis. Hun gasten/vrienden komen net als wij ook voor in
het boek: Niels en Bertha Tempel die met de trimaran Trojka
in Kroatië varen. Niels(voorzitter afdeling Noord) en
Reinhilde maakten samen het Jubileumboek.
Frits en de Family Affair vrienden
Reinhilde met de fles ti-punch
een Groninger met Elfstedenbier:
liefhebber Niels vindt hem goed te drinken
Deskundig oordeel over
onze verstaging
Dat heb je als een catamaranspecialist
vlak voor je gaat liggen en hij vanuit de kuip met een deskundig
oog naar je boot kijkt: het zijwant grijpt te laag aan. Dit
klopt, een paar jaar geleden hadden we al scheurtjes in de
mast en lieten hem op St. Maarten verstevigen. Ivo van de
Rebel maakte al eens een tekening hoe het zou moeten en we
vroegen Gijs, de tuiger op Curaçao, al eens om te helpen
maar die had het toen te druk.
Frits wil wel helpen en maakt
meteen een tekening hoe het zou moeten. Hij bekijkt hoe Loek
van M&M indertijd de bevestiging op de rompen heeft gedaan,
is daar lovend over en adviseert het ook zo te doen. We gaan
op bezoek bij de trimaran/werkplaats van Dominque, de kleine
Fransman die hier ook in de baai ligt en al eerder een noodroer
voor ons maakte. Frits zoekt samen met hem wat rvs bij elkaar,
de rest moeten we in Grenada kopen.
Maar hoe verder? Frits wil wel
het epoxywerk doen, over de 20 mm gaten boren bovenin de mast
hebben we het nog niet gehad. Hij heeft er tijd voor eind
van de maand en ligt dan in Tobago. Dit vinden we te ver en
te dicht bij Venezuela, dus gevaarlijk. Maar gelukkig lijkt
ook de mogelijkheid om in de Tobago Cays een half dagje vrij
te maken voor ons.
Geld halen in Hillsburough
We lopen richting hoofdstad
de heuvel op en het duurt dit keer vrij lang voor een busje
stopt. Het blijkt een taxi die ons wel voorc de busprijs meeneemt.
Onderweg stappen er ook drie zwarten in met T-shirts van een
vrijwilligersorganisatie uit Canada. Ze brengen ons naar een
soort consultatiebureau waar de gangen vol zitten met wachtenden.
Op een deur hangt een A4-tje met "doctor". Een man
vertelt iets over hun vrijwilligerswerk, ze geven voorlichting
op scholen om de mentaliteit van de jeugd in een positieve
richting te helpen mede als een soort misdaad preventie. De
volgende dag gaan ze naar Grenada om voorlichting in de gevangenis
te geven. We mogen ook vrijwilligerswerk doen, maar ze hebben
het nu te druk met de uitvoering, later maar kontakt opnemen.
We krijgen een boekje in handen gedrukt om thuis te bestuderen.
een soort menu van de dag
een van de Canadese vrijwilligers
met zijn boek
We lopen in de brandende zon
naar de hoofdstraat, eerst maar lunchen aan het water met
uitzicht op de havenpier en in de verte het populaire Sandy
Island dat nu marine park is en je verplicht aan een mooring
waarvoor je ook moet betalen.
We lopen ook het minimuseum
binnen waar vrij veel materiaal van opgravingen te zien is.
Alles heel simpel, maar het geeft je toch even een indruk
hoe het hier was. We tappen geld, doen wat boodschappen en
met een busje weer terug naar Harvy Vale waar onze rubberboot
aan de steiger ligt.
We gaan onze verstaging
verbeteren
Een dag later spreken we meer
details door, bekijken de catalogus van Budget Marine op hun
aanbod en zowaar, alle benodigdheden staan er in. Dat betekent
winkelen in Grenada, maar vooral voor epoxy en glas. In de
pilot van Doyle staat het adres van een tuiger, notabene naast
Budget Marine bij Prickley bay, Spice Island marina. Daar
kunnen we de spanners en dergelijke aan de stagen laten persen.
Harlingers overal
We krijgen bezoek van de opvarenden
van een huurboot, die de avond ervoor keurig 'goede avond'
zeiden en zeer verbaasd waren door een veld van drie boten
met de Nederlandse driekleur te varen. Het blijken drie Amerikanen
van Nederlandse afkomst, een zelfs uit Harlingen, en hun echtgenotes
uit respektievelijk Vietnam en China.
Amerikaanse Nederlanders, de
oud-Harlinger Douwe in het midden
Boodschappen doen in
Grenada
Dominique, de staal- en aluminium
tovenaar, krijgt nog een tekening van de rvs strips in de
mast en we vertrekken tegen het middaguur richting Grenada.
Het is geweldig zeilweer, rustig water, een briesje uit het
oosten en een heerlijk zonnetje. Zodra we de Tyrrellbay uit
zijn ligt Grenada in volle breedte aan de horizon. Maar eerst
halverwege Ronde island waar we een paar jaar geleden de verjaardag
van een van onze gasten hebben gevierd. Het is een prachtig
gebied met onherbergzame eilandjes en de onderwater vulkaan
Kick 'm Jenny. We zien geen borrelende aktiviteit, geen rook
en we durven er bijna recht overheen te varen. Dat scheelt
weer een mijltje. Een groepje nogal springerige dolfijnen
onder de kust vindt ons kennelijk te langzaam gaan en neemt
niet de moeite om dichterbij te komen. We herkennen de Caribs
Leap waar de Indianen indertijd de rots afsprongen, de vrijheid
en hun ondergang tegemoet. In het kustplaatsje Guave zien
we de kruidnagelfabriek en nog zuidelijker de plaats van de
onderwatersculpturen, nu keurig met boeien afgezet en een
paar moorings erbij zodat je niet per ongeluk ankert aan een
beeldengroep. Dan komt om de hoek St. Georges in het zicht
met het grote cricketstadion waar we een paar jaar geleden
onder de brandende zon West Indies-Australia zagen, uit genodigd
door Piet en Jelka van de Aeson.
Vlak na zonsondergang ankeren
we buiten bij St. Georges, de hoofdstad. Er ligt nu een groot
aantal moorings, maar van wie? We moeten wel even onze ogen
uitwrijven als we zeker vijf boten met een Nederlandse vlag
zien: La Luna, Northwind, To Windward, een onbekende monohull
en een trimaran.
Met een busje naar Prickley
bay waar Budget Marine is gevestigd. De tuiger ernaast blijkt
helaas op zaterdag gesloten. Het advies van een van de verkopers
van Budget is om al het materiaal voor de verstaging bij de
tuiger te kopen, geen slecht advies. We scharrelen door de
winkel en zien daar ook een doos met 'Bad boy Xtreme Hi-power
Wifi antenna' liggen. Op mijn verzoek wordt de doos geopend
en kan ik de handleiding bekijken. klinkt allemaal fantastisch,
met name het feit dat er meerdere computers en iPods en eReaders
tegelijk aan de wifi kunnen! Een soort wifi-boordnet dus.
Geen gedoe meer met antennes door een sterke centrael antenne
met een bereik van 5(!) mijl.
Als we de scheepspapieren en
immigratie/douane documenten kunnen tonen krijgen we de gebruikelijke
korting, taxfreeprijzen en met de manager moeten we overleggen
of een charterbedrijfskorting mogelijk is. We boffen, hoewel
bijna zaterdagmiddag, is de manager aanwezig. Hij vertrouwt
ons, we mogen de documenten op een later tijdstip emailen.
Dan blijkt dat we te weinig cash hebben. Snel met het busje
terug naar de boot om ook op het internet meer over de 'Bad
boy' te weten te komen.
Op het internet een vergelijkend
onderzoek met onder andere de Wirie. De prijs van de Bad
boy is echter beduidend lager. We eten een broodje,
pakken weer een busje (2 sec wachttijd steeds) en terug naar
Budget. We kopen hem als we kunnen afdingen tot US$ 300. Het
lukt en we worden door de manager Nicolas George teruggebracht
naar de dinghysteiger voor Island Water World (op zaterdagmiddag
al om 12 uur gesloten). Joke doet nog wat inkopen bij de supermarkt
Foodland aan de lagune voor we zeer tevreden huiswaarts keren.
Dan een tegenvaller: het staat
wel op de doos en in de handleiding, maar meerdere computers
tegelijk kan alleen met een extra onderdeel van $ 99. Dat
betekent eerst maar eens experimenteren met de router die
we al hebben.
Wat betreft de ontvangst weten
we niet wat we zien: tientallen wifi accesspoints om ons heen!
Het apparaat kiest de sterkste die niet beveiligd is met een
password en we hebben een feilloze verbinding!
Zwaar weer op de ankerplaats
Op de website van meteo-france
zien we op de buienradar een groot buienveld aankomen. We
willen terug naar Carriacou, maar dat lijkt minder geschikt.
De hele ochtend daveren buien over ons heen en natuurlijk,
beginnen we te slippen. De ankergrond is hier bijzonder slecht,
koraalbrokjes op een harde onderlaag. Met snorkelen zag je
al de remsporen van ankers naast ons niet echt ingegraven
SPADE- anker van 25 kilo. In Carriacou was hetzelfde probleem
en we zijn echt een van de weinige boten die aan de haal gaan.
Frits heeft een Rocna van 40 kg en een boot die veel lichter
is dan de onze. Hij heeft nooit problemen met ankeren. Moeten
wij soms iets aan ons ankergerei veranderen? We bekijken de
mogelijkheden, schrikken van de prijzen van de Delta en de
Rocna ankers. Maar ja, je huis ligt er aan vast, dus kiezen
voor het beste. Wordt het een Rocna van 33 of 40 kilo?
Op naar Dominique, de
staal en aluminiumman van Carriacou
Tegen het middaguur klaart het
wat op, de zware buien zijn over, ook volgens de radarbeelden
van meteo.fr. Op naar Carraicou. Een containerschip vaart
in dezelfde richting, volgens de AIS met 19 knopen. Wij moeten
motoren onder de kust van Grenada. Onderweg even de nieuwe
wifiset proberen: in Guave en Victory voldoende aanbod!
Vanaf de noordwest punt kunnen
we zeilen, meteen 7-8 knopen en met een schijnbare wind van
af en toe 22 of meer knopen. Dat betekent de genua een beetje
inrollen. We varen verder met een knik in de schoot naar Ronde
island, dit keer passeren we de onderzeese vulkaan aan de
oostkant. Dan valt de wind achter de eilandjes weg om later
zwakjes uit het noordoosten terug te komen. De laatste tien
mijl moet de motor erbij willen we de 4 knopen halen. Nu zet
de stroom ons naar het westen, dus omstreeks zonsondergang
bij de Tyrrelbay aankomen kunnen we vergeten. De laatste mijlen
doen we zonder genua en de allerlaatste mijl kan ook het grootzeil
worden opgeborgen. In het pikke donker passeren we een van
van de onverlichte zeeslepers en ankeren achter het eerste
jacht dat we zien.
De volgende morgen naar Dominic
die helaas nog niet aan onze klus is begonnen. Geen probleem,
hij heeft nu de tijd en ik kan hem wat extra gegevens toespelen.
Na twee uur slijpen, boren en polijsten krijg ik de gewenste
spullen mee voor EC$ 250, een spotprijs.
opgebouwd op een oude trimaran
het interieur
even met de haakse slijper, hoezo
gevaarlijk?
16 mm gat boren
het resultaat
Op zoek naar de blauwe
catamaran Bella Ciao
Hun plan was Tobago Cays na
een bezoek aan Union Island. We zeilen hoog aan de wind en
moeten een slag maken om Palm Island aan de oostkant te passeren.
Dan het zeegat over met 8 knopen en op tijd zeil minderen
als we het rif van de Tobago Cays binnengaan. Al van verre
is de blauwe catamaran herkenbaar en we ankeren tussen vele
andere catamarans achter hun.
Aan het werk
Frits komt kijken en het duurt
niet lang of we slijpen de verf aan de binnenkant waar het
glasvezel komt en boren de gaten waar de nieuwe stag aan de
romp een plekje krijgt. Een enorme hoop stof die we gelukkig
een beetje binnen een soort tent kunnen houden en waar de
stofzuiger zich in eerste instantie in verslikt. Maar goed
de gaten komen er, dan nog wat bijslijpen en Frits kan de
volgende morgen aan de slag met stroken glas en epoxy.
hoe doen we het?
ongelooflijk wat een slijpsel
eraf komt
Voor zevenen komt hij al aantuffen.
Joke heeft al het merendeel vanc de stroken glasweefsel klaargelegd
en met nieuwe blikken epoxy en de handige pompjes begint het
feest. Het loopt op rolletjes al worden we door de toenemende
warmte gedwongen om na een kant te stoppen: de uithardende
epoxy wordt bloedheet, de roller ligt de roken: binnen 29,9
graden.
Tijd om aan de mast te gaan
werken. Frits omhoog om de plek van de dwarsbout aan te geven,
ik omhoog met de gatenzaag van 20 mm. Net als het eerste gat
een feit is komt er een bui over de oceaan aanzetten. Het
tweede gat gaat daarna ook makkelijk en de bout met de twee
aangrijpingspunten voor de stagen kan worden gemonteerd. Ik
maak nog even wat fotoos voor ze me weer laten zakken. Trouwens
heel mooi om vele schildpadden van boven af om de boot te
zien. Voorlopig is de klus geslaagd!
4x zo'n bundel glasweefsel door
een gat, plakken in een waaiervorm en...
het resultaat, "sterker
dan staal" volgens Frits
nieuwe hogere putting in de mast
de Bella Ciao achter het Horseshoe
rif
weer terug naar de begane grond
Op haaienjacht
We pakken de snorkels en varen
met de rubberboot naar de plek waar we recent twee keer een
haai tegenkwamen. Het is laagwater en er is geen stroming
zodat we heerlijk snorkelen. Even een ludiek moment: een zware
regenbui daalt op ons neer. De vissen om ons heen reageren
er niet op, wij voelen het getikkel op hoofd, schouders en
achterwerk. Als beloning passeert een grote barracuda die
Reinhilde ook nog op de foto krijgt al moest ze er hard achteraan
zwemmen. De haai gaf niet thuis dit keer.
Naar Union Island
Op de genua steken we het zeegat
weer over, geen dwarsstroom als anders. We ankeren naast de
Bella Ciao. De ankers liggen in schoon zand en het rocna40
anker van de Bella Ciao ziet er erg groot uit, toch gaan wij
hem ook kopen, dat scheelt veel nachtelijke onrust als er
weer een wave overkomt met zware windstoten en de ankergrond
cslecht is. Een vergelijkend onderzoek op het internet geeft
wel aan dat ons SPADE anker op de tweede plaats staat en in
de praktijk dus beter is dan een delta anker.
Afscheidsdiner bij Lambi
Onze vrienden voelen wel voor
een bezoek aan Lambi, wij hebben er goede ervaringen. We maken
de rubberboten aan zijn steiger vast, ze liggen heerlijk aan
lagerwal te stuiteren. We zijn nu niet de enige klanten, een
groep jongerem blijkt een verjaardagsfeestje te vieren. Lambi
omhelst Joke alsof wij vaste klanten zijn, de serveerster
is echter nogal kort, maar goed de sfeer is gezet. Helaas
geen steelband, die zitten op St. Vincent legt Lambi uit.
De wind blaast heerlijk verkoelend door de open hal, we zitten
aan een rondetafel en krijgen een fles wijn van het huis!
Als eerste een schaal met knoflookbrood en dan duurt het lang
voor de tafel wordt volgezet met schalen en als laatste een
schaal met zeven gegrilde red snappers! We smullen en hebben
een fantastisch diner. Als afsluiting koffie bij ons aan boord
waarbij natuurlijk het ijsberenverhaal op tafel komt. Het
is al laat als we afscheid nemen van Frits en Reinhilde en
hun vrienden Bertha en Niels. Zij gaan richting Tobago, wij
weer naar Carriacou.
Carriacou voor de derde
keer in 1 week
We varen al vroeg op de genua
terug van Union Island naar de Tyrrellbay van Carriacou. Nu
nog de nieuwe wandputting aan stuurboord plakken. Frits heeft
ons de techniek geleerd dus moeten we het nu zelf kunnen.
Met de aluminiumman Dominique
heb ik al afgesproken om de uiteinden van de dragers van de
catwalk te versterken en om de kromme punt van het fortress
anker weer recht te buigen. Hij ziet mij aankomen met de hele
catwalk! Of ik maar even het houtwerk eraf wil halen. Dit
is gelukkig zo gebeurd en twee uur later heeft hij de uiteinden
vernieuwd.
Voor het anker heeft hij een
ludieke oplossing: ik krijg een vuistje (een zware hamer met
korte steel in mijn handen gedrukt en moet maar op de kant
bij de oude scheepshelling aan de gang. Daar aangekomen staat
een zwarte man bij het Slipway restaurant. Ik vraag of ik
even wat lawaai mag maken. Hij schiet meteen te hulp en houdt
het anker zo vast dat ik erop kan rammen. Intussen schat hij
in dat ik een Hollander ben en vertelt hij dat hij ooit in
Lelystad is geweest! De punt wordt weer kaarsrecht.
De ideale wifi-situatie!!!
Tijd om een avondje met de router
te spelen. Het lukt zowaar met hulp van de handleiding om
de router aan te sluiten op de Badboy Xtreme, een sterke wifi
accesspoint op te zoeken en hiermee te verbinden. En jawel,
wifi op al onze komputers en eBooks, internetten maar, overal
op de boot! Wat een rijkdom. Verder geen gedoe meer met antennes
en kabels. De volgende dag als alles het nog doet brengen
we de grote antenne naar de opslagruimte van het Carriacou
Children Education fund. Eind van deze maand gaat alles in
de verkoop en de opbrengst naar het fonds.
Wat we met de versterkertjes
en de kleine antennetjes doen weten we nog niet. Nog geen
tijd gehad om daarover na te denken.
De volgende dag zitten we ons
happy hour op het voordek te vieren met onze eBooks en internetten
tot de akku's leeg zijn. Wat een genot!
Wandputting plakken
We doen het in twee ochtenden
zodat we niet overvallen worden door de hitte en dus te snel
uithardende epoxy. Als het laatste geplakt is geeft dat een
enorme voldoening. Nu nog binnen en buiten afwerken en dan
straks naar Grenada waar de tuiger aan de slag kan om ons
te voorzien van nieuwe vaste bakstagen. Zou het daar om de
een of andere reden niet lukken dan mag Gijs op Curaçao
het doen. We moeten dan wel voorlopige stagen monteren omdat
we naar het westen graag met onze parasailor zeilen.
De stuurboord waterstag
Ooit is het 10 mm rvs oog waarmee
de stuurboord waterstag aan de romp zat gebroken. Sindsdien
heeft er ook een scheur in de romp gezeten met gevolg dat
er water lekte in in het voorkompartiment waar we de stootwillen
in hebben opgeborgen. Vanwege het rustige weer kunnen we vanuit
de rubberboot aan het slijpen en plakken we een nieuw stuk
glasweefsel op de boeg vlak boven de waterlijn. De gaten voorzie
ik van pijpjes zodat als de bouten worden aangedraaid er geen
kompressie van het laminaat is. Alles dik in de epoxy, schuren,
plamuren en grondverven en de waterstag kan weer worden gemonteerd.
Joke aan het verven vanuit een
wiebelende rubberboot
De catwalk
De verbinding tussen de voorbeam
en het tussenstuk van de rompen bestaat uit twee aluminium
balken die moeten voorkomen dat de voorbeam naar achteren
wordt getrokken door de voorstagen. De krachten zijn groot
met gevolg dat de gaten waar de bouten doorlopen aardig zijn
uitgesleten. Wat is er dan makkelijker om ze hier door Dominique
te laten herstellen? Hij last dikkere stukken aan de uiteinden
en we kunnen er weer jaren tegenaan. Joke neemt de plank zelf
onderhanden, alles is weer als nieuw.
de catwalk nog nat
de dragers van de catwalk net
vernieuwde uiteinden
Een kettingroller
Als de ankerketting wat versleten
raakt gaat hij over de ankerlier springen als de krachten
te groot worden. Gevolg is dat hij nog meer gaat springen
en ook de schijf van de lier te lijden heeft. Als de ketting
wat lager aankomt bij de lier liggen er meer schakels over
de kapstan en heeft die dus meer grip. Gevolg: geen gespring
meer.
Met een ontwerpje ga ik naar
Dominic en spreek het met hem door. Een zwarte kunststof roller
laat ik bij hem achter voor de maat.
De volgende morgen ligt hij
klaar en voor EC 250 word ik eigenaar. Binnen het half uur
is de roller op het dek voor de ankerlier gemonteerd en nu
maar afwachten of het beoogde effekt gehaald wordt.
de kettingrol
De Yrie op bezoek
Mark en Liesbet - zij is Belgische
en spreekt Nederlands - van de tobago catamaran Yrie hebben
een bijzonder produkt: de Wyrie, een wifi-antenne met versterker
en nu ook de mogelijkheid om hem uit te breiden met een router
- alles in een kleurig waterdicht kastje - voor optimale ontvangst
van wifi op je ankerplek op verschillende laptops, eBooks
en iPods tegelijk. Bij toeval kochten we net zo'n apparaat
in Grenada... Ze zetten zelf het apparaat bij hun aan boord
in elkaar en verzorgen ook de reklame. Een dynamisch stel
dus. We kennen nu de geneugden van de router aan boord en
zullen overal reklame voor hun ideale produkt maken.
Potluck bij de jachtclub:
de regattaweek begint
Het is waarschijnlijk typisch
Amerikaans om je vlees voor de bbq mee te nemen en een paar
salades en nagerechten te maken die op een grote tafel komen
waar iedereen van kan nemen. Er moet wat voor worden betaald,
de opbrengst is voor het Carriacou Children Education Fund,
door Melodye en John van de Second Millenium georganiseerd.
De tuin van de jachtclub stroomt snel vol en we maken weer
kennis met vele medezeilers. Een feestelijk gebeuren onder
ideale weersomstandigheden.
de potluck gaat beginnen
Nederlandse vlaggen
in zicht
Zowaar arriveren er een paar
boten met een Nederlandse vlag: de ons bekende Boyo met Lia
en Bob en een onbekende Wherever met Peter en Els die Sera
Boca, een van de jachthavens in het Spaanse Water, Curaçao,
als thuishaven heeft. Trouwens, de Horta was ook al weer terug
van een tochtje met gasten, op tijd om te helpen bij de openbare
verkoop van spulletjes door de bootbewoners bij elkaar gebracht
en waarvan de opbrengst ook voor het fonds is.
Race dag
We zijn er nog niet klaar voor,
om ons heen veel akticviteit, onder andere van boten waar
de zware dingen van boord worden gehaald en ankers met ketting
en al in het water worden gedropt om maar zo licht mogelijk
te zijn. Staan er zulke grote belangen op het spel? Een kwartier
voor de start zien we de boten onrustig heen en weer varen
om een zo gunstig mogelijke startpositie te verwerven. Dan
gaat het gebeuren, een rondje Carriacou. De wind is meer dan
de afgelopen dagen, ze boffen.
Drie uur later komt de eerste
boot om de hoek, het is al jaren de snelste, heeft geen motor.
Het duurt dan ook even voor nummer twee verschijnt, ook al
een boot van hier die altijd in de prijzen valt.
De openbare verkoop
Met een paar hulpvaardigen halen
we de spullen uit de verzamelruimte, dit keer vormen Harm
en ik een levende lift vanaf het balkon. Met een kruiwagen
wordt het naar de tuin gebracht en daar zo royaal mogelijk
uitgestald. Een lange tafel met te veilen waar, een boeken
en kaartentafel, een tafel met EC 20 spullen en een tafel
met EC 5 spullen. Er wordt gretig in gegraaid zodra de markt
is geopend. Zowel bootjesvolk als eilandbewoners zijn van
de partij. John en Harm zijn de veilingmeesters en proberen
om de beurt de betere spullen bij opbod aan de man te brengen.
We zien buitenboordmotoren en spanningsregelaar voor zonnepanelen,
maar ook geluidsisolatie voor de machinekamer passeren. Voor
een pactormodem 2 is geen belangstelling en die gaat terug
voor de verkoop van volgend jaar. Een bijzonder evenement
waarbij de dames achter de tafel behoorlijk wat EC's inkasseren.
de boekentafel met Kate (R)
ons Delta anker (15 kg) in de
verkoop, in afwachting van een Rocna 40 kg
de twee schoolhoofden met Melodye,
John en Harm, de hoofdrolspelers
Uitslag bij de pizzatent
De Lazy Turtle zit al bijna
vol als wij daar ook een kijkje nemen. Gratis rumpunch voor
de zeilers is natuurlijk een slimme zet. We schuiven aan en
raken in gesprek met een Engels stel. Hij wedstrijdzeiler,
zij nog niet gewend aan een scheef varende boot. De pizza's
zijn van een zeer behoorlijke kwaliteit en de kombinatie met
een rumpunch is goddelijk.
hij oud wedstrijdzeiler: nooit
een multihull
zij: misschien toch eens aan
denken?
Yoga op de jachtclub
Kate van de Mendozino Queen
heeft aangeboden om Yoga te geven tegen een geringde vergoeding
ten bate van het Children fund. We zijn met zijn tienen met
zowel nieuwelingen als mensen die ook inbreng hebben. Gelukkig
is het overdekt want een paar zware buien dalen neer over
de baai.
Op bezoek bij de Windrifter
Dora en John ontvangen ons op
hun bejaarde boot. Binnen alles met donker hout, veel kastjes
en overal spulletjes aan de wand. Dora heeft ook een Nook
eReader, reden voor de dames om ermee te spelen en te kijken
of er boeken te leen zijn. John laat zijn elektronische kaartprogramma
zien: arctic ... , waarmee je ook zelf gescande kaarten kunt
gebruiken. Ik houd het bij openCPN.
Lawaai terreur vanaf
de wal
We liggen nog geen honderd meter
vanaf het strand. Plotseling heftig gedreun: een geluidsinstallatie
van carnavals afmetingen klinkt vanaf de duikschool even verder
op. De doemdoem laat alles in de baai meetrillen. Gelukkig
houdt het na een tijdje op. Maar helaas, in de middag gaat
het weer op volle sterkte en volgens Harm blijft dat tot diep
in de nacht. We hebben nog niet eerder zulke luide herrie
vanaf de wal meegemaakt. De oplossing: we varen naar de buitenrand
van de baai. Het is daar matige ankergrond maar na een snorkelinspektie
durf ik zo - met 40 m ketting op 5 meter - de nacht in. Toen
we de Second Millennium passeerden riep John dat dit een schandaal
was. Het ligt aardig te rollen, vrij korte golven komen precies
dwarsscheeps op ons af. We pakken eerst maar een film om het
lawaai van de kant niet te horen. We gaan door het rollen
toch een onrustige nacht in.
Krijgen we storm?
Al een paar dagen komt een verdacht
gebied de oceaan over, De koers lijkt tussen St. Lucia en
Martinique te gaan. We zitten op redelijke afstand maar toch.
Het mooie van Tyrrellbay is dat de lagune met de mangroves
plaats biedt voor honderden boten dus als het fout gaat dan
met zijn allen de lagune in!
De wind is de laatste dagen
kompleet weggevallen, jammer voor de regattazeilers. Op de
radar van de meteo.fr zien we grote regengebieden naderen.
Ook wij krijgen wat mee en al vroeg dendert de eerste bui
over de baai. We voelen het anker over de koraal bodem rukken
en ja hoor, we 'draggen'! Motoren aan en afwachten of we problemen
krijgen met de boten om ons heen. Een groot wit jacht ligt
keurig parallel met ons, gisteren nog een flink stuk achter
ons. We zijn zwaar toe aan een nog beter en zwaarder anker,
bij voorkeur de Rocna 40 of de Mason 88. Onze SPADE van 25
kg staat wel als tweede op de testen maar is voor deze koraalbodem
in kombinatie met onze windvang niet geschikt. Voor de volgende
bui besluiten we te verhuizen naar Grenada. We zijn klaar
met Carriacou, zowel organisatorisch (we zouden hier maar
een paar dagen blijven) als met het lawaai en het rollen.
Op naar Grenada!
We halen het anker op en wat
zien we? Een groot brok koraal gevangen! Logisch dat hij dan
niet meer houdt.
klompje koraal: geen houvast
dus
Overal zwarte luchten met buien
eronder, op naar het zuiden! De wind is 0-5 knopen, dat wordt
dus 30 mijl motoren als het zo blijft. Het zicht is slecht
door de regen. Onze elektronica openCPN, GPS, radar en AIS
helpen ons bij de koers en wonder boven wonder hebben we weinig
zijstroom wat natuurlijk wel klopt met de maanstand, het is
nieuwe maan, hier 's morgens de laatste stroom naar het oosten.
Als Diamant Rock en Ronde Island
in zicht komen breekt het wolkendek even en passeren we de
in de zon schitterende eilanden. Even later worden we ingehaald
door buien. Heel even haalt de wind uit tot 10 knopen maar
zakt weer snel in. Het blijft motoren. Drie andere jachten
halen ons in, hebben duidelijk meer pk's in de machinekamer.
Geen wedstrijdje dus.
Bij Grenada stroom tegen en
met 3,5 knoop scharrelen we langs de kust. Leuk detail: we
hebben dan wifi! Joke kan wat emails versturen, een hele luxe
dankzij onze Badboy.Xtreme.
We zien weer een zwaar regengebied
op ons afkomen, het zicht neemt af tot een paar honderd meter,
de kust verdwijnt. Met radar en AIS heb je wat extra ogen
en het is hier niet druk.
Als we St. George's naderen
stopt de regen en zien we de contouren van het stadje verschijnen
en tevens een twintigtal geankerde jachten ten zuiden van
de haveningang.
Natuurverschijnsel?
Voor ons uit een keten van eilandjes
lijkt het wel. Maar die zijn daar niet. Misschien netten?
Nee, daar is het te onregelmatig voor. Het zijn bossen riet
en als we dichterbij komen ook boomstronken en stammen. Nu
is het duidelijk, dit is door de zware regen van de bergen
afgespoeld en weer verder zien we er van alles in drijven.
We motoren er voorzichtig naar toe een plek zoekend waar we
doorheen kunnen. Eenmaal ertussen zien we een scherpe scheidingslijn
tussen zout en zoetwater. Het regenwater is geelbruin van
kleur. We zigzaggen tussen de boomstammen en langzaam maar
zeker neemt het vuil af.
scherp begrensd zout/zoet
door de hevige regenval een stroom
van drijfvuil in zee
Ankeren of een mooring?
Onze laatste ervaringen hier
bij St. George's waren teleurstellend en omdat de boten alle
richtingen opdrijven is de oplossing simpel: we nemen een
mooring mits hij redelijk van prijs is. We boffen, een man
met een bootje komt vertellen dat het zijn moorings zijn,
prijs per nacht EC 25, per week EC 125. Voor dat tarief hoeven
we niet nog een onrustige nacht te hebben, morgen zien we
wel weer.
