Reis naar de zon deel 13
Martinique
donderdag 23 december
De lichten van Barbados verdwenen langzaam aan de horizon. Hoe verder van de kust hoe meer wind. De Zeevonk begon zelfs tegen golven te stuiteren. Een blik op de windmeter zei genoeg: 23 knopen uit het NE. Een rif in het grootzeil en de genua half ingedraaid maakte het iets komfortabeler. Snelheden boven de 10 knopen waren we niet meer gewend. Niet lang nadat Barbados was verdwenen kwamen de lichten van St. Lucia in zicht, Martinique liet veel langer op zich wachten maar wat wil je, de te overbruggen afstand was 125 mijl. Bij daglicht kwamen de contouren van Diamond Rock het befaamde eiland aan de zuidkust van Martinique in zicht. In maart dit jaar bekeken we deze rots al vanaf Martinique toen we daar met een huurauto op verkenning waren. Het verhaal van deze rots: door Engelsen bezet met zo'n 200 man, enkele kanonnen, etc. vanwege de gunstige ligging als minifort. Ze gaven het zelfs de status van een oorlogsschip: "HMS Diamond Rock". Twee jaar lang belegeren door de Fransen had geen succes totdat de Fransen er een bootje met een lading rum lieten aanspoelen...
Om de hoek lag in een prachtige baai de Stad Amsterdam voor anker, de tweede keer dat we hem zien. Dus als wij geen plek meer voor je hebben kan je altijd nog met hem mee. Fort de France, de hoofdstad kwam vervolgens snel in zicht en na het laatste stuk kruisen lieten we om 11 uur het anker vallen: op het log 135 mijl met een gemiddelde snelheid van 7,2 knopen. Op de ankerplaats van Fort de France lag een tiental schepen. Het zag er - ook nog in de hitte - ongezellig uit vanwege werkzaamheden aan de kade: grote stalen pijpen, hei installaties, lange hekken en stalen schuttingen. Voor de dinghy was echter een prima aanlegplaats. Op zoek naar de douane zonder resultaat. Ondanks de hitte liepen we vele kilometers door de stad. Aan de schaduwkant van de straat viel het mee, maar dat wist iedereen dus was het vaak wringen. Langs een winkel met airco lopend kwam de koelte je tegemoet. Het was druk in het stadje en zodra we een internetcafe zagen doken we daar in om de post te bekijken. Weer het water op maakten we een rondje langs het andere Nederlandse schip, het bleek de Taiwanklipper Aloha uit Bolsward, een bekende uit Las Palmas, met Martin en Marja. We werden meteen aan boord uitgenodigd en pas vele konsumpties, pardon, diskussies later mochten we weer van boord.
vrijdag 24 december
Inklaren moet bij de watersportwinkel om de hoek, de douane heeft geen belangstelling voor je. Eerst naar de Supermarche met Europese trekjes maar wel met een vlotte doorstroming. Dan naar de vismarkt (om te kijken) en naar de groentemarkt om te kopen. Terug naar de Zeevonk om vervolgens met de fiets naar verder gelegen doelen te gaan. De tweede watersportwinkel was gesloten, jammer want die zou ook duikspullen hebben. We denken aan de aanschaf van een compressor om duikflessen te kunnen vullen. Vandaag arriveert onze eerste gast in de Carieb. Tegen vijven een sms: "sta op het vliegveld". Het ging niet helemaal probleemloos: de taxichauffeur zette hem af bij de Queen Mary 2, maar die lag een paar kilometer verder op. Wij lagen in het Ferry Dock in de stad en de Queen Mary lijkt mij niet een echte ferry! Het probleem zit hem in de taal: op Martinique willen ze alleen Frans spreken, doen geen moeite om Engels te leren. Dat maakt de communicatie met buitenlanders niet eenvoudig. Met de fiets opgehaald, dat scheelde in het sjouwen. 's Avonds met de bemanning van de Aloha een hele discussie over de capriolen van Henk de Velde. Onze gast was toen al total loss onder zeil: wat wil je, 's nachts om drie uur opgestaan om op tijd op Schiphol te zijn. Met het tijdsverschil van 5 uur met Nederland was hij 17 uur onderweg. Wij deden er trouwens 3,5 maand over!
zaterdag 25 december: Kerst op Martinique
Grote stilte op de wal. Onze gast op onderzoek en vindt alle rolluiken gesloten, geen mensen en geen mogelijkheden om de dorst te lessen. Joke naait de bimini om de zon - die nu dus elke dag een graadje hoger staat - buiten te houden. Veel passen en meten, de naaimachine bewijst weer zijn aanwezigheid et voilá: de eerste versie hangt. Met de ondergaande zon onder het tentdak was alsof je kampeerde in de bergen, herinneringen naar onze bergwandelkampeer vakanties borrelden op. Intussen was onder het genot van een pinacolada de Boeing 747 van Air France voorbij gekomen en een half uurtje later belden onze volgende gasten dat ze waren gearriveerd. Joke verzorgde een exotische maaltijd met heerlijke groenten en vruchten, we tafelden nog lang na en zelfs een duik in het donkere water werd niet geschuwd.
zondag 26 december
In Nederland 2e Kerstdag, op Martinique bestaat dat niet. Na een zondagsontbijt waarbij het ei niet ontbrak, nog een keer zwemmen, zeilinstruktie en anker op om met genua alleen een baaitje op te zoeken. Het werd de Anse Noire met zowaar koraal en een grote verscheidenheid aan vissen. Ook drie inktvissen wilden op de foto, wat een genot om een onderwatercamera te hebben. Het baaitje werd omstreeks het middaguur nog geplaagd door een aantal dagcharter catemarans van het type Fontaine Pajot Tahiti. Het leuke daarvan is dat de gasten ervan snorkelen met een geel of rood opblaaszwemvest en als groep bij elkaar blijven als een soort zwerm. Na de thee nog een laatste duik voor we op zeil naar Anse Mitan vertrokken. Dit fraaie vakantieoord ligt tegenover Fort de France. Het water is er helderder en er zijn meer voorzieningen voor schepen rondom een marina waarin veel charterschepen liggen, voornamelijk dagcharter en duiktochten. Vlak voor zonsondergang lieten we het anker zakken en konden we aan de piña colada.
Joke maakte een feestelijk Kerstdiner - geen kalkoen of reerug - maar ingredienten uit de Carieb zelf, het ene nog lekkerder dan het andere. Het is wat zo'n varende keuken.
Vanaf de wal in Anse Mitan kwam muziek en zag je een gezellig terras, reden om op verkenning te gaan. Het moderne winkelcentrum met zijn terrasjes en een minifontein in het midden is gebouwd op een glooing. Met alle lichten aan ziet het er uitnodigend uit. Wij streken neer op een terras aan de haven voor een inheemse versnapering. Eenmaal terug aan boord was de volle maan zo overweldigend dat we nog lekker buiten bleven genieten.
maandag 27 december
Als eerste snorkelden we naar de boei achter ons die een ondiepe rots aangaf. Prachtig koraal met vele vissen was ons loon. Slangachtige witzwarte schepselen zagen we nog niet eerder. Na het ontbijt beheersten donkere wolken en regenbogen de hemel. Het trok helemaal dicht en een heuse regenbui denderde op ons neer. De bimini deed nu dienst als wateropvang en in luttele minuten was een 5 liter fles gevuld. Het zout op het dek kon ook weer terug naar zijn element. Nog lang daarna een lichte regen die ons niet kon weerhouden de kant op te zoeken voor wat inkopen. Op de lijst stonden: bandje voor een snorkel, onderdelen voor de generator (warmtewisselaar lekt, brandstofpomp lekt, koelwaterpomp lekt), grondstoffen voor piña colada en rumpunch, scheerspullen (een elektrische scheerapparaat op een zweterige zoute huid heeft nogal wat moeite om er door te komen) en een boek over Caribische vissen. Gelukkig slaagden we wat betreft de drank en de scheerset. De onderdelen bestelden we en kunnen we in Marin ophalen. Onze Whispergen die het sinds Spanje laat afweten heeft daar een dealer! Ook bemoeit een deskundige uit Nieuw Zeeland zich er al mee. Op een terras aan de marina werden we voorzien van een bakkie troost. Leuk om voorbijsnellende mensen in de regen te zien vanaf een plekje onder de ventilatoren. Op de terugweg naar de dinghy gebeurde het, Walter zag een voor hem onbekende vogel! Zijn boek over eastern Caribbean birds deed daar nogal simpel over: het was de vrij algemene gray kingbird - een soort vliegenvanger -, ook wel pipiri of rainbird genoemd. Dat laatste klopte dus. Anker op en met weinig wind dobberden we naar de grotten bij Anse Noir. Met de bijboot erin: honderden vleermuizen hingen vlakbij de ingang, stank en lawaai maakten het wat minder interessant, voor foto's was het te donker.
Na ook hier een rondje te hebben gesnorkeld zeilden we naar Petite Anse d´Arlet. Een en al gezelligheid van een internationale keur van jachten: Belgisch, Fins, Russisch tussen vele Franse jachten. Ook hier weer veel catamarans. Om ons heen aktieve vissers die met hun ranke open boten netten uitzetten, er een cirkel van maakten en weer met vis binnehaalden. Tegen zonsondergang zochten we een terrasje onder de bomen aan het strand op. We konden er op maandag niet eten maar vanwege het schitterende uitzicht bestelden we een "ti punch". Het bleek een yoghurt glaasje rum, we kregen er een fles siroop en een potje suiker bij zodat we zelf de sterkte konden bepalen. Een inheems restaurant aan de pittoreske hoofdstraat - met vervallen huizen - had escadron, gegrilde zwaardvis of blue marlin in de aanbieding. Flessen met koud water smaakten er prima bij. In de kerk was het plaatselijke koor aan het reperteren, het had iets vertederends. Avondwandeling over de boulevard voorzien van moderne architectuur op Europese kosten. Het was verlicht enerzijds met de vaste verlichting, anderzijds met Kerstverlichting tot flitslicht in de bomen toe. We kwamen thuis voor negenen en dachten dat het tegen elven was. De videoband met de windward eilanden liet ons zien waar we waren en wat ons te wachten stond. Dit was teveel van het goede: het rumgehalte in ons bloed, de heerlijke maaltijd, de warmte en dan de monotone stem van de van oorsprong duitstalige verslaggever deden onze alertheid verslappen en een voor een gingen onze zintuigen uit...
dinsdag 28 december
Het beloofde weer een stralende dag te worden. We lagen in glashelder water, onwezenlijk dat zweven boven de bodem. Op zes meter diepte was elk detail feilloos te onderscheiden. Reden om naar een hoek van de baai te varen die stond aangegeven als een prima snorkelplaats. Intussen kruiste een visarend ons pad, reden voor enige opwinding, een wintergast uit het noorden van Amerika. Het snorkelen was mooier dan alle keren hiervoor: prachtige koralen met een grote diversiteit aan vissen. Eigenlijk zagen we geen grote vissen, alleen aquariumformaat. Tijd om de zeilen te hijsen en langs de kust naar het oosten, Le Marin te koersen. Het eerste wat je dan tegenkomt is de Diamond Rock. Het lukte om hoog aan de wind langs de noordkant te passeren. Boven de rots zweefden enkele schitterende vogels, volgens onze vogelexpert Red-billed Tropicbirds met twee hele lange staart uitsteeksels (streamers). We passeerden de rots op korte afstand en konden de details goed zien. Vreemd dat er geen overblijfselen van menselijke bewoning zichtbaar waren, niet eens een steiger of delen van een trap. Het toerisme is hier nog niet doorgedrongen.
Voor de baai van Le Marin ligt een schiereiland met gebouwen van Club Med, omzoomt door schitterende stranden. We namen hier een laatste duik in helder open water voor we de drukke baai invoeren. Hier liggen werkelijk honderden schepen voor anker en nog eens honderden aan de pontons. Martinique geeft aan dat het de veiligste plek is tijdens het hurricane seizoen. Het is omzoomt door mangrovebossen aan de oostkant en jachtfaciliteiten aan de westkant. We ankerden tegenover een modern komplex - ook al met Europeesw geld opgezet - met winkels voor scheepsbenodigdheden, duikspullen, kantoren van chartermaatschappijen en terrassen boven het water. De bestelde warmtewisselaar lag voor ons klaar en 10% korting was ook mogelijk. Verder onderzoek naar speciaal doek voor de trampolines en een dealer van Whispergen had nog geen resultaat: voor we het wisten was het sluitingstijd. In het donker schoten als maar vlak boven water vliegende vleermuizen voorbij. De lamp moest uitsluitsel geven of het vleermuizen of vogels waren.
woensdag 29 december
Vroeg in de ochtend begonnen de ankerlier te demonteren. Het anker met de hand ophalen viel niet mee en hoe eerder we weer een funktionerende elektrische lier hebben hoe beter. Aangezien in Le Marin de grootste shipchandlers zijn moeten hier onderdelen te vinden zijn. Met de lier naar de kant, 's middags konden we horen wat de opties waren. Langs de duikshop komend stond er een kompressor op benzine uitgestald, een Bauer Poseidon. Toch even vragen hoelang hij over hetvullen van een duikfles deed en wat het ding moest kosten. En of ze ook een elektrisch aangedreven exemplaar hadden. Een telefoontje naar hun andere lokatie leverde geen elektrische kompressor op, we konden deze met 15% kerstkorting krijgen. Intussen liep de tijd door en hadden we nog geen lier. Het eerste de beste internetcafe in om naar ankerlieren en kompressors te kijken en de post binnen te halen. Naar de boot terug en op de motor naar de ingangsboei van de baai waar een duiklokatie was. We ankerden op helder zand maar toch tussen teveel koraal. Snel weer anker op en naar de baai bij St. Anne waar tientallen schepen lagen Ze bleven op enige afstand van het strand, gele boeien gaven de grens tussen ankeraars en zwemmers aan. De wal op op zoek naar mangrove bossen en zoutpannen, ieder met zijn eigen vogelpopulatie. Met de bijboot het riviertje op waar het atelier van een zeilmaker zou zijn. Tussen de mangrovebossen rivieropwaarts tot een groot betonnen komplex verscheen met moderne aanlegmogelijkheden voor dinghies. De zeilmaker zat in en supermodern gebouw samen met vele andere grote zaken waarvan veel op zeilgebied. In een monsterboek vonden we ideaal materiaal voor de trampolines alleen dat kon of wilden ze niet leveren. Alles blijkt hier trouwens uit het moederland Frankrijk te komen met een daarbij horende prijs en levertijd. Naar de lierenoperateur om te horen wat de opties zijn. De moter van de lier bleek van binnen verbrand: "il est mort" volgens de monteur. De sleepkontakten waren totaal versleten: niet meer opnieuw te wikkelen. Ook geen nieuwe Lewmar motor (24 volt redelijk zeldzaam hier) of een passend ander merk. Als service werden enkele kollega's opgebeld, onder andere in Fort de France, helaas voor ons zonder resultaat. Alles in een doos weer mee terug, morgen verder op onder zoek.
Na alweer een prachtige zonsondergang, maar nu met de Diamond Rock op de achtergrond, gingen een voor een de lichten aan op de schepen rondom ons. Tijdens het diner met dit uitzicht klonken muzikale geluiden van de kant. Wij op zoek naar de bron. Het bleek een groep trommelaars met enkele koperblazers die op het sportkomplex aan het repeteren waren. Bij de ingang was ook een verlichte jeu de boules terrein waar druk gebruik van werd gemaakt. In rondje langs de terrassen aan het water van St. Anne maakte ons tochtje kompleet.
donderdag 30 december
Na het ochtendbad op de motoren naar de marina in Le Marin om daar belastingvrij te tanken, alleen mogelijk als je een uitklaringsdocument bezit. Verschil in prijs 0,20 Euro/l. Een laatste ronde op de fiets langs de shiphandlers leverde geen ankerlier op. Nadat we een Fransman met een niet startende dinghy buitenboordmotor bij zijn schip hadden afgeleverd kon het anker met vereende krachten omhoog en waren we onderweg naar St. Lucia. De dreigende luchten kwamen snel dichterbij, het ijlings aangeschoten zeilpak bleek echter niet nodig. Met een bakstag wind maakten we 6-8 knopen en St. Lucia werd snel groter aan de horizon. In de verte zagen we enkele dolfijnen die echter geen interesse in onze boegen hadden. We stuurden af op de kegel van Pigeon Island aan de ingang van Rodney Bay. De golven achterop stelde wat eisen aan de roerganger, elke keer draaide het achterschip weg en was een kleine korrektie nodig.
In de pilot staat dat de douane slechts een gering bedrag extra vraagt als je later dan 16 uur binnenkomt. Het werd nog even spannend. Het smalle toegangskanaal naar de natuurlijke haven was moeilijk te vinden maar een paar uitgaande schepen hielpen ons bij de orientatie. Precies om vier uur ankerden we in de Rodney Bay Lagoon. Direkt met de rubberboot naar de kant. De douane op de 1e etage had nog het bord "open" aan de deur hangen, wij naar binnen waar we direkt een formulier in drievoud met carbon ertussen mochten invullen. De airco deed het prima dus we konden het hoofd koel houden. We moesten opgeven hoeveel drank we aan boord hebben: onze standaard is 6 liter sterk en 6 liter wijn, geen rookartikelen. Onze uitklaring van Martinique bleek in orde en voor het bedrag van 30 eastern caribean dollars (1 Euro=3,5 EC) waren we drie dagen vrij van allerlei sores. Overtime of chartertoeslag kwam niet aan de orde.
Na een heerlijk schepijsje de koelte van een terras opgezocht om daar kennis te maken met het inlandse bier: Piton, 5%. Op de TV was te zien dat een tsunamis, een monstergolf veroorzaakt door een onderzeese aardbeving, meer dan 125.000 slachtoffers in India had gemaakt. Je realiseert dan dat je maanden van het wereldnieuws bent verstoken hetgeen vroeger normaal was maar door de hedendaagse communicatiemiddelen wordt je nu overal bij betrokken.
In de marina gekeken of er bekenden lagen. Praatje gemaakt met Nederlanders, een was in Suriname geweest en was daar zeer lovend over. Een ander stel met twee kleine kinderen is op wereldreis maar twijfelt en denkt eerst maar de Carieb te verkennen, de kinderen hadden nogal last van zeeziekte en dat viel niet mee. Ze hebben met de Arpeggio en de Adagio de afspraak om gesamenlijk de jaarwisseling in Rodney Bay te vieren.
De eerste indruk van Rodney Bay, St. Lucia was heel anders dan die van Martinique: kleine hutjes aan de haveningang, veel inlanders met bootjes, uitnodigende terrassen onder de palmbladeren. Veel gezelliger, intiemer dan de nonchalance en zakelijkheid van Fort de France en Le Marin. Voor de nacht zochten we een ankerplek in de luwte van Pigeon Island waar een snorkelgebied stond aangegeven.
laatst gewijzigd: 14/04/06