Martinique 3
zondag 23 januari t/m zondag 13 februari
Na het Nederlands onderonsje kwam een Franse 32-voeter voor ons liggen. De bemanning, Alain en Anniek, hadden een unieke manier om kontakt te maken: niet met kinderen of de hond maar met een vishaakje in onze lijn die de ankerketting in het midden houdt, de bridle. Daarna dronken we regelmatig iets bij elkaar, leerde Joke ti'punch maken - en bracht het snel in de praktijk!
Tegenover ons lag een bejaarde racer, de Pen Duick IV van de wereldberoemde Franse zeiler die vroegtijdig aan zijn eind kwam. We doken dagelijks, zoveel mogelijk op nieuwe plekken. 's Morgens lieten we de flessen vullen bij de duikschool, maakten een praatje met duikers en instrukteurs en dronken een heerlijk kopje koffie op het terras. Zo hadden we ook regelmatig kontakt met het groepje Duitsers en de Franse pastoor. Instrukteurs Filipo en Corina waren bijzonder aardig voor ons, we mochten zelfs een flyer bij hun ophangen. Helaas was dat de dag voor vertrek naar St. Anne.
We zeilden met weemoed weg na twee volle weken Grande Anse. We hadden er een geweldige tijd: van mooie ochtenden met snorkelen in glashelder water naast de boot, tot zonsondergangen met de prachtigste kleuren en bijna dagelijks schildpadden of naast de boot of bij het duiken. Kontakten op de wal en met andere bootbewoners, kortom wat wilden we nog meer. Twee dagen kwam de swell, de oceaandeining, naar binnen en braken er grote golven op het toch al kleine strand. Ook de pier waaraan de dinghies lagen kreeg water over. De terrassen moesten het zelfs ontgelden, af en toe spoelde een golf onder je tafel en stoel door de wandelboulevard op. De volgende dag moest zand en grint van de boulevard worden geschept! De rubberboot moest aan een zijanker wilde hij niet onder de pier raken en beschadigen. Het in- en uitstappen moest op het juiste moment. Het stukje strand was nu erg zwaar om op hard te lopen: je zakte tot over je enkels in het losse zand en moest uitkijken voor de vele keien die bloot kwamen te liggen.
In de baai van St. Anne aan de ingang van de grote ankerplaats en marina's van Le Marin was het even wennen, alsof we helemaal opnieuw moesten beginnen. Het water was er niet zo helder, we spotten geen bekenden. De schepen lagen hier veel verder van elkaar, we zagen Noren, Zweden, Duitsers, Canadezen, Engelsen, Nieuwzeelanders, maar vooral Fransen om ons heen. In de buurt lag een enorm wit zeiljacht, we hoorden van onze Duitse buren dat het eigendom was van de winnaar van de America's Cup - met het zwarte jacht Alinghi varend onder Zwitserse vlag.
Het dorpje St. Anne heeft een totaal ander karakter dan het slaperige Grande Anse. Hier vindt je vele souvenier winkels, een paar bakkers, een paar kruideniers, autoverhuurders en natuurlijk terrassen aan het water. Eentje daarvan gebruikte detzelfde kreet als het terras van de duikschool in Grande Anse: "les pieds dans l'eau". Een prachtig gelegen galerie met uitzicht over de baai, werd beheerd door de spontane kunstenares Marie Gé. Ze liet ons Punch Coco en Planteur - met passievrucht - proeven, door haar echtgenoot gemaakt. Haar schilderwerken hingen aan de muur en waren bijzonder kleurig. Voor ons wilde ze graag reklame maken, bijvoorbeeld voor een dagje zeilen naar St. Lucia en terug.
Op het strand valt goed hard te lopen zolang de zon niet hoog staat, ook hier een populaire bezigheid. De ochtendduik is nu zonder snorkel hoewel we geankerd liggen tussen koraalformaties.
Met de rubberboot planeerden we naar Le Marin om daar een bezoek te brengen aan verschillende zeilmakers en nautische winkels. Het eerste dat we kochten was een opvoerpomp voor de generator. Het lekken van de vorige had flink toegenomen, ook na een grondige beurt. Hij was kennelijk versleten en zorgde voor een dieselgeur in het achterschip. Trouwens de voorhut bakboord had een verfgeur, onderzoek leverde een doorgeroeste deksel van een pot synthetische verf op. De trampolines krijgen een nieuwe uitvoering, de beslissing komt dichterbij.
Was op zondag maar een deel van de winkels van St. Anne open, op maandag bleek alles open en was het een drukte van belang. We kochten twee "hamacs" - hangmatten - om onszelf en onze gasten te verwennen.
Tijdens de koffie in onze hamacs klonk in de verte tromgeroffel. Het hoorde bij een carnavals optocht bleek. Wij planerend naar de kant om niets van het schouwspel te missen. Het was een kinderoptocht met groepen in verschillende kleuren. De kleutertjes dansten op de muziek al was er duidelijk verschil in motoriek. De drummers deden gigantisch hun best en hadden een gegeven ogenblik een pauze nodig om weer op krachten te komen.
In de middag pakten we aceton, lijm en plakkers en moterden we naar het strand om de rubberboot te behandelen. Elke dag leegscheppen, ook als het niet had geregend zou daarmee verholpen kunnen worden. Het was heet op het strand, onder de bomen ging het nog wel al mocht de lijm volgens de gebruiksaanwijzing niet boven de 25 graden worden gebruikt. Joke bezocht ook nog een soort marktkraam met badspullen op het strand en zag daar een ingenieus kledingstuk, helaas van een niet mooie stof. Op het naturisten deel (?) bleken alleen twee kinderen nog naturist. Bij terugkeer bij de Zeevonk nam ik de gebroken roeidol onder handen en met een dikke 8 mm bout is het nu hopenlijk voldoende sterk.
Op het dak monteerde ik klemmen voor de talies waarmee de genua meer naar binnen kan worden getrokken: veel gebruiksgemak.
Al klussend hoorden we een stem naast de boot: een visser gebaarde dat hij geen benzine meer had. We hadden net de dag ervoor een reservetank gevuld dus hij bofde! Niet duidelijk was of hij een tegenprestatie ging leveren, we wachten af...
woensdag 2 februari
's Ochtends om 7 uur hardlopen op het strand. In de middag naar Le Marin voor onderdelen en zeildoek. We zagen een schip met een Nederlandse vlag, op de terugreis er even langs? Het internetten lukte niet, het apparaat kon de stick niet vinden. De zeilmaker had goede suggesties, mogelijk konden we beter bisonyl gebruiken dan sunbrella (doek). Na alles te hebben afgehandeld zetten we koers naar het Nederlandse schip. Echter het schip ervoor had een Friese vlag in het want! Wij er langs om te vragen of ze berenburg hadden. Bleken het oud-Nederlanders/Friezen/Harlingers, Tjerk en Wendy de Groot. We moesten aan boord komen en vierden de kennismaking met rosé. Twee jaar gelden hadden ze Arie Boom een paar keer ontmoet en stonden ze met hem in de Harlinger Courant. Ze waren erg onder de indruk van zijn projekt Iron Overload en vroegen direkt hoe het met hem was. Al in 1968 emigreerden ze naar Amerika, Pennsylvania. de laatste jaren varen ze rond in de Carieb met hun Contest. In het hurricaneseizoen gaan ze naar huis en laten hun boot de "Valyscha" op een veilige plek achter. Een neef van hen bleek kinderorthopeed en de wereld is klein, het is Jan Visser uit Assen, bekend vanwege de dokter Visser kinderschoenen en zijn boek "Pluis of niet pluis".
donderdag 3 februari
Om kwart voor zeven naar het strand geroeid, het was er al "druk" met sportievelingen. Langs de waterlijn lopen, af en toe door het water als er een palm aan de rand stond. Het lijkt een beetje op 3000 m steeple, doodvermoeiend met al die tempowisselingen. Op het stille deel kon je tussen de palmbomen in de ochtendzon in je blootje recreeren, het andere deel was druk, overdag bewaakt, je mocht je hond er niet uitlaten, een kledingsstuk was verplicht. Bij het bord 'nudisme verboden' was in de middag een soort openlucht markt met dozen vol badpakken en bikini's waar de dames ter plekke konden passen.
Na de windstilte in de ochtend bij een lage nachttemperatuur van 18 graden kwam de wind uit het zuidwesten en begonnen golven zich te vormen waarop de voor anker liggende jachten begonnen te stuiteren en sommige zelfs slipten. Je zag geleidelijk de schepen om ons heen een veiliger (rustiger) plek zoeken. Tegen de avond verdween de wind om heel voorzichtig vanuit het noordoosten terug te komen. Kennelijk effekten van een voorbijtrekkend lagedruk gebied.
Het internetten in St. Anne is een verhaal apart. In het dorp konden ze ons vertellen dat de laverie met internetfaciliteit 5 minuten lopen was. Na een half uur kwamen we bij een gesloten laverie aan. Weer terug naar het dorp waar een terrasje het leed kon verzachten. Gezellige drukte om ons heen, de winkels bleven tot half acht open.
vrijdag 4 februari: Nederlands dagje!
Na zonsopgang foto's gemaakt van mijn hardloopstrand.
Na de koffie als eerste naar een internetshop in Le Marin: met de rubberboot volgas, dus planerend, in 10-15 minuten, de ondiepe koraalbanken vermijdend. Allereerst kwamen we onze Franse achterbuurvrouw uit Grande Anse tegen: twee zoenen op zijn Frans. Joke stond te praten bij de douane en werd herkend door de bemanning van de Josoy - Maria en Stefan - waarmee we in Las Palmas lagen: drie zoenen op zijn Nederlands. Tijdens een drankje kwamen binnen Hanneke en kinderen van de Pooh ("de 60-voeter voor de prijs van een 40-voeter" -Zeilen 2004-4 april, p 125-127).
In de middag brachten we een bezoek aan de zeilmaker waar we een rol PVC voor uitbreiding van onze bimini ophaalden en nieuwe trampolines bestelden! Daarvoor al bij diverse zaken geprobeerd het materiaal zelf te kopen bij een zeilmaker (als iemand een beetje engels spreekt is dat een uitzondering, Joke kreeg zelfs een keer van een leverancier te horen "als je hier zaken wil doen moet je frans spreken"). We troffen de opvarenden van het Amerikaanse jacht met de Friese vlag Valyscha die met ons in de dinghy (hun bb motor was kapot) meegingen voor een drankje - we zongen Friese (nostalgie voor Tjerk, nu Terry) en oud-Hollandse liedjes onder begeleiding van Joke met haar trekzak - en nadat ze teruggebracht waren nog 'even' aan boord op de Aurora uit Workum van Harry en Marijke. De laatsten onderweg van Curacao via Venezuela naar de Amerikaanse oostkust. Zij gaven ons het januarinummer van Zeilen te leen met een artikel van Maria over ARC-vrouwen.
zaterdag 5 februari
Om half zeven weer naar de kant geroeid na enige reparaties aan de roeidollen te hebben uitgevoerd. Mijn loopstrandje lag er weer schoon bij nu het vuil was verwijderd en er vuilniszakken aan de bomen hingen. De kombinatie hardlopen in de ochtendzon tussen de palmen en in het warme water kunnen duiken om 'af te koelen' is hier perfekt.
Joke had de yoghurt al klaar bij terugkomst. Ze mopperde over de muziek van de kant die tot vijf uur had geduurd en haar een matige nachtrust bezorgde. We dronken koffie op het voordek waar het om half tien al lekker (te) warm werd. Van de kant klonk nu het geluid van blazen op een conch, zo'n grote schelp, waarmee wordt aangegeven dat er op de markt weer verse vis is aangevoerd. Heerlijk om naast een dorpje te liggen met een prima pier waaraan je vertrouwd - met hangslot, staalkabel en zonodig een hekanker - je rubberboot kunt vastmaken.
De telefoon gaat (ons Franse nummer 0696 914474), Maria en Steven met de Josoy zijn naar ons onderweg. Maria had nog niet haar drie(!) artikelen in Zeilen 2005-1 gezien, wij kregen het nummer net in handen. Hun plannen zijn: in drie jaar de wereld rond, in maart door het Panamakanaal. Ze komen inderdaad wat haastig over, vandaag willen ze nog naar St. Lucia, Rodney Bay.
Tegen het eind van de middag Frans en Marijke van de Aurora aan boord. Zij adviseerden Venezuela aan te doen en te overzomeren op Curacao. Na wat schippersbitters haastig naar de kant waar het tromgeroffel van een band klonk en een optocht zichtbaar werd. Het bleken zelfs drie bands met bijbehorende mini-optocht. Ze cirkelden een aantal keren het dorp rond: heen langs het water, terug door de hoofdstraat. Puur genieten! Het was al aardedonker toen we terugkeerden.
zondag 6 februari: massage dag
Rustig dagje aan boord. Verschillende keren een schildpad in de buurt van de Zeevonk zien boven komen. In deze uitstekende sfeer past massage heel goed. Hier hoeft niet eerst de verwarming hoger te worden gezet, de temperatuur zit al in de buurt van de 30 graden. Op de Zeevonk zijn verschillende plaatsen voor massage: op de catwalk tussen de trampolines, op het dak van de kajuit, in de kuip en binnen. Waar voel je het meest ontspannen? Ook maakt het verschil of we varen of ergens voor anker liggen.
maandag 7 februari
Al vroeg roeiend naar de kant voor een looptraining op het strand. Een visser had zijn net voor het strand uitgezet en kwam meteen aanvaren en vroeg of het mijn rubberboot was die nu voor anker lag tussen het strand en zijn net. Ik kon hem duidelijk maken dat ik niet over zijn net was gevaren (trouwens roeiend over een net met een rubberboot valt er niet veel te beschadigen).
dinsdag 8 februari: Carnaval in St. Anne
Vlakbij ons bleek een Nederlands schip voor anker te liggen. Het was het schip van Amorgos, een Nederlandse zeilcharter die we vaak op beurzen tegen kwamen. De drie gasten kregen zeilles, eerst theorie. Ik kwam kennelijk in de pauze, want er kon geen koffie af, de theorieles was nog niet klaar. Een uurtje later vertrokken ze na uitvoerige bestudering van het ankergerei enkel op gereefd grootzeil naar St. Lucia. Het kwam allemaal zeer serieus over.
Uren in mijn hangmat op het voordek in een lekker briesje het boek over Trinidad en Tobago bestudeerd. Vooral Tobago heeft veel te bieden al ligt het ongunstig: je moet tegen wind en stroom de 75 mijl overbruggen..
Bij het snorkelen rond de boot zag ik onze ankerketting in een driehoek om drie koraalblokken liggen. We hoeven niet bang te zijn om te slippen! Joke boende weer wat aangroei van de romp: het valt tegen hoe snel het weer terugkomt ondanks dat ook vissen er aan knabbelden.
Het carnaval liet lang op zich wachten. Pas om een uur of vijf klonk muziek en zagen we een soort praalwagen rijden. Gewapend met video- en fotocamera naar de kant. Hoge verwachtingen maar er gebeurde weinig. Op het plein voor de kerk op een bank zittend zagen we vooral jonge mensen in het rood en zwart. Steeds meer gingen swingend achter de muziek aan, echter dit keer van een geluidswagen met gigantische boxen. We kozen voor een terras waar we eerst een 'planteur' dronken. We kregen het in een plastic beker, de ober met baard gekleed in een rode jurk legde ons uit dat glaswerk vandaag niet kon. Het zitten op de eerste rij beviel zo goed dat we het menu van de dag: langoustine, een kreeftmenu, bestelden. Met een karaf wijn erbij kostte het meer dan we bij ons hadden maar de ober verzekerde ons van tevoren al dat morgen betalen geen punt was.
Nadat een band ook een paar ronden had gemaakt en een paar auto's zonder knalpijp vol jongelui de feestvreugde hadden vergroot hield de muziek - om half acht - op. Het bleef gezellig op het marktplein waar druk gebruik werd gemaakt van de rijdende eetkramen. Wat wij vandaag van het carnaval zagen bleek eigenlijk minder leuk dan zaterdag met de drie bands.
woensdag 9 februari
De dag begon grauw, prachtige grijze regenwolken tegen en tussen de bergen. Het was weer om binnen en buiten te klussen. Op het voordek was het nog het aangenaamst met een beetje wind erbij. De ophanging van de nieuwe trampolines - vrijdag klaar? - willen we anders en dat vereist nogal wat denkwerk. Joke is al dagen bezig om onze zonnetent te vergroten en ontdekt steeds meer mogelijkheden op onze professionele naaimachine.
In de middag naar de kant om te voet het land te verkennen. De zoutpannen in het zuiden bleken veel te ver weg, na een uur door bos en langs de kust te hebben gelopen waren we total loss. Het begon zachtjes te regenen en dat terwijl we onder de zeer giftige manchineelbomen liepen. Het regenwater dat er afdruipt en de vruchten bevatten een zeer sterk gif dat brandwonden veroorzaakt en zelfs dodelijke reakties kan geven. De bewuste bomen zijn voorzien van een rood geverde ring om de stam zo dat zelfs wij leken ze kunnen herkennen. Een veel leukere boom is de Caribische gomboom. Jelka van de Aeson noemde hem de "tourist tree" lijkend op blanken die na enkele dagen in de Carieb er net zo uitzien als deze boom: de rode vellen hangen er dan bij.
Het postkantoor was gesloten en de geld automaat bleek buiten dienst, het restaurant moet dus een dag langer op zijn geld wachten. Het verrukkelijke mango-ijs zat gelukkig ook in onze diepvries, echt lijden doen we nog niet. In onze overdekte kuip zittend zagen we een Nederlands schip in de motregen aankomen: de Shalom IV van Ben Hoekendijk die we ook al op Barbados ontmoetten.
"tourist tree"
In de avond namen de buien toe en konden we onze drinkwaterflessen weer vullen. Dit vereiste wel enige handigheid, de bimini moet rustig omhoog worden gedrukt op de goede plek anders loop je kans de hele bult water over je heen te krijgen.
De eerste gasten voor onze nieuwe 4-elementen spirizeilreis hebben al ingeschreven!
donderdag 10 februari: het regent cocosnoten
Na een hele nacht regen heeft de bimini het begeven. Een oog op de hoek uitgescheurd.
voorlopig einde van de alternatieve watermaker
Tenslotte is een kuub water 1000 kilo! Ook de rubberboot stond vol en moest voor het eerst sedert het plakken weer leeg geschept worden. Mijn trouwe bondgenoot in het vroege ochtendgebeuren - de oudere waadster - was als eerste op het strand en zwaaide weer enthousiast gedag. Het trainen in de motregen (waterkoeling) was heerlijk. Nagenoeg geen andere liefhebbers, ik had het rijk alleen. Toen ik een plof voor me hoorde en een forse cocosnoot zag liggen en dit zich vervolgens herhaalde, begon ik me af te vragen of deze cocosnoten regen daar mede de oorzaak van was. Vandaag geen verse zeeëgels aangespoeld op het strand. Het blijft uitkijken geblazen!
De huurcatamarans van Switch.fr zijn van het type Lagoon en hebben een gele huik net als wij. Het grote verschil in vaargedrag is dat ze in de namiddag voor anker gaan, meestal veel mensen aan boord hebben en ... de volgende ochtend vroeg vertrekken om voor negen uur afgetankt weer in de haven - Le Marin in dit geval - terug te zijn.
Ook in de regen komen de schildpadden rond de boot boven! We moeten nog eens uitzoeken hoelang ze onder kunnen blijven. Waarom ze eigenlijk steeds drie keer achter elkaar luchthappen is ook niet duidelijk.
Terwijl ik voorop bezig was de rails klaar te maken voor de nieuwe trampolines kwam er een schip voorlangs met roepende bemanning: de "Evolution" met Anja en Bob, waarmee we eerder op de Vertrekkersbijeenkomst maart 2004 en later op Barbados kennis maakten. Zij zijn vandaar naar Tobago gevaren, hebben Trinidad bezocht en begonnen toen aan de terugreis naar het noorden. In april willen ze op Bermuda zijn om vandaar huiswaarts te keren via de Azoren.
Ze hebben weer de nodige avonturen meegemaakt die smeuig opgediend werden onder het genot van glaasjes rum-punch. We wilden met elkaar uit eten gaan maar ook zij hadden geen geld meer zodat onze eerste trip naar het postkantoor was om geld te tappen. De automaat was nu gevuld met briefjes van 20 Euro en bij Bob kwam wel de kwitantie van 200 Euro eruit maar geen geld... Vervolgens naar ons restaurant om te betalen: het was dicht! Een groter restaurant meer aan de waterkant zag er aanlokkelijk uit en nadat er 2x 2-persoonstafeltjes tot een echte vierpitter waren omgetoverd konden we met hulp van het Franstalige menu onze wensen kenbaar maken. De verschillende Creoolse maaltijden met bananenprak, rijst kerrie, kip, vis, bonen, geit, schaap en weinig groente hebben steeds weer verrassende smaken. Het restaurant bestaande uit open wanden met een dak erop was vol, een teken van kwaliteit.
vrijdag 11 februari
De naaimachine loopt vast en bij het losmaken van het spoeltje breekt een stuk af en lijkt het einde verhaal. Toch lukt het om het vast te plakken met een seconde lijm en er kan weer vijf minuten mee worden genaaid. Helaas, het stukje raakt los en na drie keer plakken moet ik het opgeven. Intussen heeft Joke het nieuwe onderdeel al in Amerika besteld.
Vandaag worden we gebeld zodra de trampolines klaar zijn. Het telefoontje bleef uit en om niet vergeefs erop te hoeven wachten belde Joke: morgen om 11 uur klaar.
In de namiddag kwamen Anja en Bob, Anja gewapend met schaar, kam en tondeuse. Liefst wilde ze me met de tondeuse in een keer millimeteren. Nog nooit had ze model geknipt maar wilde het best proberen. Zou het niet lukken dan kon ze altijd nog met de tondeuse aan de gang. Onder het toeziend oog van Joke vlogen de plukken er af. Het resultaat mocht er zijn en de welverdiende ti-punch smaakte daarna uitstekend.
kapper Anja
zaterdag 12 februari
Joke eerst naar het dorp om geld te halen voor de trampolines. Gisteren gaf de automaat maximaal 300 Euro, dus moesten we nog een keer. Op de markt kocht ze verse vis en groente, bij de bakker stokbrood en vruchtensap bij de kruidenier. Heerlijk zo'n dorp met winkels op een paar honderd meter van onze ankerplek. Vervolgens in de windstilte en brandende zon met de rubberboot naar Le Marin - kwartiertje planeren - om echt boodschappen te doen: trampolines ophalen, leuvers, beugeltjes en boutjes voor de ophanging; internetten; voor meer dagen eten inslaan bij een grote zelfdbediening. We moesten tussen de daar voor anker liggende schepen door: De "Pooh" had Ben Hoekendijk langszij, verder op lag de "Libertyn" uit Makkum. Bij de duikwinkel waar we al eerder gevraagd hadden naar een elektrisch aangedreven kompressor stond nota bene precies die kompressor buiten die wij nodig hadden. Een telefoontje naar de baas in rad Frans was teleurstellend, deze was niet te koop. We konden een nieuwe bestellen, deze moest via Parijs komen (waar hebben we dat eerder gehoord?) en kon er over vier weken zijn.
duikkompressor geschikt voor gebruik aan boord
De trampolines lagen klaar! Het geheel zag er prima uit met stevige ogen in de hoeken en goed gestikt. Bij het nameten bleken de afmetingen te kloppen met de werktekening, hoera! Helaas bleken ze geen leuvertjes te hebben van 9 mm waarvan we er 50 van nodig hebben. Ik rennen naar de rubberboot en in plane terug naar Le Marin zelf om voor sluitingstijd nog leuvertjes te kopen. Maar, ze hadden ze niet bij winkel 1 en niet bij winkel 2 en bij de zeilmaker 2 kon ik er uiteindelijk 4 kopen... Een magere opbrengst maar gelukkig had ik er nog een stel. Na groot te hebben gekruidenierd bij Leader Price (broertje van AH?) terug naar de Zeevonk.
De trampolines passen uitstekend, de kleur wit doet het fantastisch en de sterkte lijkt enorm! Door de hitte was buiten werken niet aan de orde dus morgen maar verder zien.
zondag 13 februari
Dreigende luchten in de vroege ochtend, weinig uitnodigend om te gaan lopen temeer daar het roeien even niet kan want het rubber van de roeidol is nu half gescheurd en moet eerst worden gemaakt. Natuurlijk toch gegaan en het weer viel mee.
Ontbijt met ei en vers grapefruitsap, typisch onze zondag start. Na de koffie en kleine boodschappen in het dorp aan de trampolines begonnen: er moeten nieuwe beugels worden gemonteerd op de catwalk en op de rompen. Een heel gepas en gemeet. Daarna kon de oude SB trampoline eraf en de nieuwe erop. Prachtig gezicht! Joke mocht als eerste testen. Ze was zeer tevreden en haalde een fles rose uit de koelkast om het te vieren.
de nieuwe trampoline
Veel drukte om ons heen, typisch zondag. Tegen de avond vertrekken ze toch weer naar de marina in Le Marin, hun weekend zit erop. Hanneke van de "Pooh" kwam nog even langs om ons uit te nodigen voor een der komende dagen.
Diner aan boord met Anja en Bob van de "Evolution". Dat de keukenvloer gelijktijdig als massagetafel werd gebruikt was voor Joke geen bezwaar. De geur van kokosolie maakte het geheel nog tropischer.
laatst gewijzigd: 9/03/06
