Martinique 4
maandag 14 januari t/m maandag 28 februari
maandag 14 februari
Er lag een groot modern Nederlands jacht achter ons. Nieuwsgierig als we zijn even kijken. De "Noordhinder" van 20 meter, anderhalf jaar oud wordt bewoond en gezeild door Tina en Gerrit, zij blijken de grondleggers van "even Apeldoorn bellen" maar dan voor jachteigenaren met elektronica problemen: Holland Nautic. Toevallig hebben zij precies de duikkompressor die op ons verlanglijstje staat en zijn er zeer tevreden over. We zullen elkaar vaker ontmoeten in de toekomst want onze routes tonen een aardige overeenkomst. Het wordt steeds duidelijker dat we Trinidad links moeten laten liggen en dat Isla de Margarita voor charteren veel meer voor de hand ligt.
dinsdag 15 februari
Je verjaardag vieren in de tropen in plaats van in de winterse kou van Nederland is uniek. Dit keer ging Joke 's morgens vroeg mee naar het strand om ook eens te trimmen. Als eerste komen we mijn waadster tegen: ze heet Didi, komt uit Frankrijk, Antibes en woont elk jaar twee maanden op Martinique in de winter. Ze heeft ooit deelgenomen aan de wereldkampioenschappen handbal en laat nu inderdaad nog een sportief gedrag zien. Ze nodigt ons uit om haar te bezoeken en kennis te maken met haar familie.
Didi de waadster
De Zeevonk met vlaggetjes versierd zet na een paar forse regenbuien koers naar Le Marin, de binnenbaai met de marina's en vele winkels voor bootaccesoires. Hier liggen op dat moment vier Nederlandse schepen waarvan de bemanning op het verjaardagsfeestje wordt verwacht. Ze hoeven nu niet met de rubberboot met vies weer en in het donker over de riffen.
Hans op de "Libertijn" trakteert ons op een bakkie en vertelt over zijn ervaringen in het zuiden. Daarna wordt het tijd om de catwalk en de trampolines te monteren, hetgeen in de brandende zon een flinke klus blijkt. Het is bijna klaar als de eerste gasten arriveren voor de namiddagborrel. Tijdens het laatste licht de trampolines opgespannen, een voldaan gevoel geeft dat: wit, koel, strak, stevig en de catwalk nu vast met 8 mm bouten!
De koffie schenken we bij maanlicht op het voordek, het eerste glaasje nuttigen we daar ook totdat een licht regenbuitje de feestvreugde verstoort. Later haalt Hans de opvarenden van de "Stamper" , Mechtelien en Wolfgang die als verjaardagskado een Unox rookworst meenemen. Een van de onderwerpen die herhaaldelijk - filosofisch - aan bod komt is deelname aan de Heineken Regatta. De eigenaren van de beide Victoire 1044's geven nogal op over de zeilkwaliteiten van hun schip. Er werd zelfs al gesproken van een vrouwenboot en een mannenboot. Van mij mogen ze het bewijzen en om dan mee te varen lijkt ook niet verkeerd. Zolang wij geen wedstrijdzeilers voor dit evenement mogen verwelkomen zijn we vrij in onze keuze. Als de rubberbootjes van de gasten hun moederschip opzoeken ben ik al lang niet meer jarig...
woensdag 16 februari
Wakker worden in Le Marin is heel anders dan de laatste weken in St. Anne: geen hardlopen op het strand, zwemmen en roeien. Het uitzicht is veel groener door de mangroves die de baai omsluiten. Hier hoor je de kerkklok slaan en het gehuil van een hond. In de verte zie je de kustweg met al vroeg druk autoverkeer richting vliegveld en Fort de France. Op de werkelijk honderden schepen die hier voor anker liggen zie je nog weinig levenstekenen. Dan maken geleidelijk de eerste rubberboten zich los van hun moederschepen en doen de vroege vogels hun primaire boodschap: een vers stokbroodje.
Het ontbijt op de trampoline was heerlijk. We werden door een flinke bui naar binnen gejaagd en het bleef wat buiig. We maakten een rondje met de rubberboot en zowaar twee nieuwe Nederlanders: de Gangmaker waarvan we de bemanning op Las Palmas zagen en de Ibis uit Groningen, een klassiek gelijnd charterschip dat met Amerikanen vaart. In de middag terug naar St. Anne. Het anker hield slecht, toen maar de ketting om een koraalblok gelegd. De kant op voor een bezoek aan Didi. De ti-punch glaasjes stonden al klaar! Ze vertelde nog meer over haar sportcarrière: Frans kampioen 400 m, 800 m, moderne decathlon maar ook wedstrijdzwemster en dus handbalster, tjonge. Haar familie woont op Martinique, haar kinderen in New York, haar kleinkinderen idem, haar achterkleinkinderen...
donderdag 17 februari
Na de ochtend training haalde ik Didi af van de steiger voor de koffie. Leuk om meer dingen van haar te horen. Volgend jaar neemt ze ons mee voor een rondrit. Ze wil Joke wel helpen met het koken van Creoolse maaltijden. Alles gaat in het frans/engels door elkaar, we begrijpen elkaar prima. Hennie, de schipper/eigenaar van de "Pooh" komt ook nog even langs. Hij nodigt ons uit zijn aluminium 10 knopenschip te komen bekijken. Hij legde uit dat 10 knopen gemiddelde snelheid zijn eerste eis was. Zoals wij de grootte van de kajuit het belangrijkste vonden. Didi zwom naar het strand - een kleine 500 meter - met een soepele borstcrawl. Haar bagage bracht ik met het bootje.
Met een groot dekzeil uit Nederland dekten we de trampolines af met gevolg dat we er heerlijk in de wind en uit de zon lagen. De wind draaide trouwens alweer naar het westen, een uitzonderlijk iets voor hier. Het duurde niet lang of de geankerde schepen begonnen te stuiteren. Een duik naar het anker was nodig om te zien hoe het erbij lag. Alleen een klein stukje punt lag in de grond bestaande uit oud koraal. Toch slipten we niet al kwamen we behoorlijk dichtbij onze achterburen.
In de middag ook maar eens een stuk gezwommen, ik haalde nauwelijks 150 meter en moest onderweg twee keer stoppen. Hoezo conditie? Het werd borreltijd en Joke kwam met een fles nieuwe creatie aanzetten: rum-punch. Lekker! Het zonnetje ging veel roder dan anders onder, er was een zonnevlek met het blote oog te zien. De wind draaide, de deining vlakte af en we gaan een rustige avond tegemoet.
vrijdag 18 februari
We werden uitgenodigd voor het afscheidsdiner van Didi op woensdagavond dat ze geeft voor haar familie op Martinique. Ze gaat binnenkort weer terug naar Antibes. Maar wij staan ook op het punt van vertrekken, het wachten is op een naaimachine onderdeel dat er zaterdag al kan zijn. Dan zeilen we naar St. Pierre en vandaar naar Dominica.
De trampolines zijn het einde nu er een zonwering boven zit en de wind er lekker tussendoor waait.
kamperen voorop
We ontbijten er, drinken er koffie en brengen er het heetst van de dag door met een boek. Herinneringen aan kampeervakanties komen boven. De tent is wel wat groter dan een tweepersoons dwarsslapertje of een koepeltentje. Het zwembad is ook wat dichterbij en heel groot! Hanneke van de "Pooh" dacht dat we voorop sliepen en was jaloers op deze mogelijkheid.
Tijdens het schoonmaken van het onderwaterschip werden we onafhankelijk van elkaar door een wit visje met geel op de staart boos benaderd tot een centimeter of tien. Zou hij zijn eten - de aangroei - verdedigen? Het anker lag trouwens nog steeds los op de bodem met 30 m ketting kennelijk geen probleem. Toen het in de namiddag wat vlagerig werd gaf het geen krimp.
Vanmiddag de pilot van de Virgin Islands bestudeerd. Als je alles mag geloven moeten we snel die kant op: glashelder water, prachtige duikplekken en ontelbare eilanden met baaien en zandstranden.
Voor de Heineken Regatta nog onvoldoende gasten/deelnemers. We moeten voor 25 februari inschrijven...
zaterdag 19 februari
Na het bezoek aan de markt in St. Anne werd het tijd om de fietsen weer eens uit de zak te halen. Doel: zoutpannen, vogelreservaat en baaien aan de zuidoostpunt. Fietspaden bestaan niet op Martinique, de wegen zijn niet al te breed. De hellingen zijn pittig en de weg slingert zich door het landschap. De automobilisten blijven keurig achter je als je een bochtige helling opkruipt. De zoutpannen lagen er verlaten bij. Een pijpleiding en enkele geulen zorgen voor de watertoevoer. Het is niet zichtbaar of er zout wordt gewonnen. Tegen de heuvels veel witte koeien met grote hoorns, er tussen de witte koereigers, klaar om een graantje mee te pikken. In het natuurgebied geen vogel te zien. Dan naderen we het strand. Er is zowaar een camping. Veel volk op de been, duidelijk een favoriete plek voor vakantiegangers. Schoon water, een strand van een meter of twintig breed en heerlijke plekjes onder de palmen en op de terrassen. Ook verspreid aanbod van kleurige doeken, bikini's, badlakens, e.d. Natuurlijk ontbreekt de verkoper van warme hapjes uit een grote koekepan niet. We fietsen verder langs de kust, passeren een slagboom en zijn vanaf dat moment autoloos. Om de paar honderd meter staat een toiletgebouw en een douchepilaar met vier douchekoppen. Gratis en goed onderhouden voor de strandgangers. Van het rustige deel maken we naturistenstrand, helaas is het water er niet helder langs de kant. Overal holletjes van strandkrabben. In de dore struiken zitten hagedissen. Voor ons een vuurtoren op een eiland en uitzicht op de bergtoppen van St. Lucia. De Atlantische Oceaan ziet er rustig uit, geen witte koppen vandaag. De terugreis ging al een stuk vlotter, fietsen verleer je niet snel.
zondag 20 februari
Klusjesdag en luieren met een boek.
maandag 21 februari
Boodschappen in St. Anne, ijsje op het kerkplein: wat een rust. Wederom klusjesdag.
dinsdag 22 februari
Met Gerrit en Tina van de "Noordhinder" nog eens de e-mail mogelijkheden doorgesproken. Zij beschikken over i-roam (?) met een jaarabonnemaent van de KPN. Hiermee kan je lokaal inbellen voor je e-mail. Wij loggen in bij onze provider in Nederland en (toeval?) dat lukt pas bij de derde poging, de telefoonmaatschappijen varen er wel bij. Maar ook zij zijn niet echt tevreden over hun route, het hapert ook regelmatig en dan is gewoon inloggen weer een stuk sneller. Onze sailmail per kortegolf radio gaat prima maar bijlagen als foto's zijn niet toegestaan, daarnaast mag de grootte van het e-mailtje niet de 11 kB overschrijden.
woensdag 23 februari
Het bestelde naaimachine onderdeel nog niet gearriveerd. 's Avonds diner bij Didi. Als gasten aanwezig een Griek en een Italiaanse familie waarvan de zoon Max kapitein is bij een Italiaans charterbedrijf. Het schip "Bianca" ligt momenteel in de marina en deze zomer zeilen ze het terug via de Azoren naar San Remo. Zijn vrouw en kinderen en opa en oma zijn overgekomen. Het werd een gezellige avond met een voortreffelijk diner. Alle eer aan de gastvrouw. Toen Joke Franse en Italiaanse deuntjes uit de trekzak wist te produceren werd er zelfs een beetje mee gezongen.
Max en Fiorenza bekijken de folder van de Zeevonk
donderdag 24 februari
Een vis van dik een meter bleef een tijdje onder onze boot zwemmen. De onderwaterfoto's waren te onduidelijk om te zien of we te maken hadden met een enorme barracude, een kleine haai of iets anders.
Bezoek van de Italianen van het diner gisteren. Ze zijn zeer geinteresseerd. We worden uitgenodigd om hun monohull te komen bezichtigen. Een technisch probleem kan ik misschien voor ze oplossen: de iridium satelliet telefoon koppelen aan de laptop zodat ze e-mails aan boord kunnen ontvangen.
In de middag gesnorkeld op de hoek van de vaargeul en het rif. Het water was helder, het koraal was niet uitbundig en vrij veel was beschadigd. Het werd alleen door kleine vissen bevolkt. Van de tachtig foto's die Joke onder water maakte was er niet een geschikt voor publikatie.
vrijdag 25 februari
Joke maakte een praatje met de zojuist gearriveerde "Eclips", Gerrit en Tina van de "Noordhinder" kwam even langs om afscheid te nemen. Onze Italiaanse kollega Max stuurde een SMS-je met de mededeling dat hij ons morgenochtend kwam halen voor een bezoek aan de "Bianca".
In de middag kwam het Nederlandse jacht "Laga" naast ons liggen. Joke maakte kennis en nodigde ze uit voor een tegenbezoekje en nam meteen de helft mee. Vader, moeder, vier kinderen (2-6 jaar) en opa en oma beklommen de Zeevonk. Jokes ti-punch vonden ze erg sterk. De kinderen verkenden in hoog tempo ons schip, testten de trampolines en zaten zo maar op het dak.Wat een energie! Hoe zou het geweest zijn bij de oceaanoversteek? Pa antwoordde eerlijk dat hij het erg onrustig had gevonden... Opa vertelde dat hij niet zo blij was toen dochter en schoonzoon vertelden dat ze de oceaan wilden overzeilen met de kinderen. De natuur heb je niet in de hand. Wel beaamde hij dat als alles lukt het een onvergetelijke ervaring voor de kinderen zal zijn.
zaterdag 26 februari
Tijdens de koffie aan boord van de "Laga" met kaarten en pilots het trajekt Tobago-Trinidad-Grenada met schipper Beer doorgenomen. Trinidad lijkt toch wel de moeite waard en minder "risicovol" dan we eerder begrepen van yachties die daar waren. Tobago heeft er voor ons ook een ster bijgekregen: dat worden straks schitterende reizen.
Boodschappen in St. Anne in afwachting van Max, onze Italiaanse kollega. Deze liet echter weer verstek gaan. Laat in de middag kregen we een sms van hem waarin hij meldde dat zijn computer het niet deed. Morgenochtend om 9 uur...
De plek waar steeds Nederlanders liggen zonder dat ze het van elkaar weten wordt weer bezet door een... Nederlander, de "Angelique" van At en Dia met tijdelijk zoon Klaas, schoondochter José en hun twee dochtertjes. Ze zijn van de Kaapverden naar Suriname gevaren en hebben het daar erg goed gehad. De Surinamers die zij ontmoetten waren vriendelijk en spraken natuurlijk ook nog Nederlands. Kortom, een aanrader. Van Trinidad zijn ze rechtstreeks langs de oostkant van de eilanden naar Martinique gevaren om daar hun familie op te pikken.
zondag 27 februari
Koffie aan boord van de "Zeevonk". At en Dia zullen we vaker ontmoeten blijkt. Ze blijven nog een jaartje in de Carieb voor ze richting Panama varen.
Italiaan Max zou om 9 uur aankloppen, nee dus. 3x is scheepsrecht, kennelijk moeite om zich aan afspraken te houden.
In de middag zag Joke kans om de volle geheugenkaart van het digitale fototoestel van Klaas op een CD te branden zodat hij weer volop kan fotograferen. Daarna bezochten we het strand gewapend met een 2 liter colafles planteur en wat glazen. Na een uur moesten we eerst schuilen onder het tentafdak van de badpakkenverkoper voordat we weer in de rubberboot stapten. Een flinke regenbui veegde het strand in een keer schoon. Intussen was de "Carib Kiss" van collega charteraar Berendbotje gearriveerd.
maandag 28 februari
Bezoek aan Le Marin om te tanken, het internetcafé te bezoeken en nog wat kleinigheden. We kregen een sleep van de "Angelique" die hun gerepareerde grootzeil moesten ophalen.
We hebben op het internet sites van collega's bekeken, de statistieken van onze site en gegevens over "I-roam" opgezocht. Voor 60 euro per jaar kan je ondermeer op een aantal Antilliaanse eilanden lokaal inbellen met je GSM als we het goed hebben begrepen. Dat lijkt een prima optie voor het internetten aan boord waarvan we niet precies weten hoeveel het nu per minuut kost om naar Nederland te bellen.
laatst gewijzigd: 25/02/06
