Martinique-Îles des Saintes
dinsdag 1 maart
Vroeg in de ochtend komt de "Angelique" weer voor anker in St. Anne liggen. Ze hadden een slechte nacht in de Careenage van Le Marin: hun anker slipte midden in de nacht toen het ging vlagen; een ongeruste buurman kwam ze waarschuwen. Voor wij vertrokken leverden we de beloofde blikjes koud bier af en we mochten natuurlijk niet eerder weg voor we een kop koffie bij ze hadden gedronken.
Met een flink windje in de rug naar het westen. Eerst langs de Diamond Rock, dan langs de baaien Petit Anse en Grand Anse d'Arlet en na de Cap Solomon lag Fort de France in de verte op ons te wachten. De "Queen Mary 2" lag er notabene voor anker met af en aan varende bootjes. Hadden ze geen geld meer om aan de kade te liggen?
Het vissen onderweg met twee lijnen had het verwachte resultaat: geen vis. Toch moet er heel wat zitten, we zagen zelfs bonito's uit het water springen. Bij het opdraaien van de genua sloeg de schoot zo hard tegen de stagen dat de Friese vlag die we daar ten ere van Friese gasten hadden hangen het niet meer hield en in het water achter ons verdween. Betekenis?
We ankerden weer bij het fort en onze eerste gang was naar de shipchandler waar we ons naaimachine onderdeel verwachtten. Het was er nog steeds niet en Joke sprak af dat ze het naar St. Maarten zouden doorsturen. Na een paar tassen boodschappen met liters drinken terug, anker op en verder richting noorden, St. Pierre. Het bijzondere van deze ankerplaats is dat hier in 1902 de vulkaan Mt. Pelee uitbarstte en de 30.000 inwoners van het stadje - toendertijd de hoofdstad van Martinique - deed omkomen. De ruim twintig schepen die er toen voor anker lagen konden niet op tijd wegkomen en liggen nog als wrakken op de bodem. Het eenvoudige museum laat veel beelden van toen zien en is zeer de moeite waard. We zochten het restaurant met het mooiste uitzicht op en genoten van onze Creoolse menu's.
woensdag 2 maart: onze eerste grote walvis!
We vertrokken om half acht voor de oversteek naar Dominica. Zodra we de kust van Martinique achter ons lieten kregen we ESE 5 en liepen we 9-11 knopen in een vrij ruwe zee. Tussen de eilanden, zeker als het hoge vulkanen zijn, trekt de wind plotseling aan, krijg je een venturi-effekt. De wind gaat van 4 Bft tot bijvoorbeeld 7 Bft, je ziet de vlagen over het water aankomen. De golven krijgen ineens allemaal witte koppen. Dominica op 20 mijl was goed te zien. Voor ons in de verte voeren 4 zeilboten die eerder waren vertrokken. Halverwege haalden we de eerste al in, voor Dominica moesten de andere drie er ook aan geloven.
Om negen uur maakte Joke kennis met het Nederlandse Caribische net op de korte golf, elke woensdag op 8100 kHz. Ze sprak ook met oude bekenden. De "Laga" meldde dat ze de boatboys in Prince Rupert baai erg vervelend hadden gevonden. Ze lagen nu in Iles des Saintes. Joke kon hun trouwens vertellen dat ze een punteslijper bij ons hadden laten liggen. Je zal er maar om verlegen zitten (vier kinderen met kleurboeken aan boord)!
We passeerden de hoofdstad Roseau op flinke afstand om voldoende wind te houden. Als je te dicht onder de kust van dit eiland met zijn hoge bergen vaart dan zit je in de windschaduw en wordt het moteren. Ons voorlopige doel, de Prince Rupert baai lag zo'n 20 mijl noordelijker. Een paar maal viel de wind weg om uit een ander richting weer terug te komen, een gegeven ogenblik hadden we NW 2. Toch schoten we lekker op en de baai kwam in het zicht. Wij kennelijk ook want een boatboy kwam aanscheuren toen we nog mijlen van de ankerplaats waren. Het was nog ruim voor vieren en verder varen, de volgende zeestraat over naar Iles des Saints, 18 mijl verder, was nog mogelijk voor zonsondergang. We besloten Dominica over te slaan al wilden we graag de fouragerende papegaaien van de Indian river bekijken. Over een paar weken met de Spirireis hebben we weer de gelegenheid. De boatboy met zijn "Early bird" moest dus onverrichter zake terug.
We waren nog niet echt voorbij de baai, de wind zat weer in de oosthoek, toen op een paar honderd meter afstand het spuiten van een walvis zichtbaar werd. De afstand tussen de het spuiten en de staartvin was zeker vijftien meter. Het beest zwom in dezelfde richting als wij met zo'n vijf knopen. Wij liepen acht en lieten hem al spuitend achter ons. Kicken dus! Door het tegenlicht was het moelijk om goede opnamen te maken...
Dominica verdween snel aan de horizon. Samen met een iets grotere catamaran stoven we naar de overkant. Weer het venturi-effekt met windsnelheden tot 24 knopen. De schijnbare wind lag iets lager omdat hij schuin van achteren inkwam. We hoefden dus niet te reven of de genua in te rollen. De zon zakte al flink maar een kwartier voor zonsondergang voeren we door de Pas des Dames en kwamen we in rustig vaarwater. Bij de Pain du Sucre op de motoren verder naar de ankerplaats bij het dorpje Bourg de Saintes. In het schemerdonker lieten we het anker vallen, 77 mijl binnen 11 uur, maximum snelheid 11.9 knopen.
donderdag 3 maart
Midden tussen de schepen en een wind die 90 graden gedraaid was. We dreven redelijk dicht naar een Fransman die tot onze verbazing riep: "pas de problème". Na het even aangezien te hebben toch maar iets verder van hem af gaan liggen. Dat is wat rustiger als je de wal opgaat. Het water is echt glashelder, je ziet alles scherp op de zandbodem op 12 m diepte liggen!
Ze waren bezig met de afwerking van een nieuwe grote steiger, zouden hier cruiseschepen worden verwacht? Het plaatsje en het eiland zijn daar veel te intiem voor. In het dorpstraatje zijn weliswaar veel winkels met kleurige kleding en souveniers maar je moet er nier aan denken dat hier honderden gasten van een cruiseschip worden gedropt.
schip als dokterspraktijk
aardbeving 3,5 op schaal Richter 2 maart op Dominica
nieuwe outfit
mooi weer
gevelversiering
twee echt gevangen marlins!
kerk Bourg, Iles des Saints
Pain du sucre met rechts een prachtige ankerplaats
laatst gewijzigd: 7/06/06
