Reis naar de zon van de Zeevonk
Carieb deel 2 Chichester Harbour-Falmouth
vrijdag 10 september Chichester Harbour-Portsmouth-Bembridge (Wight)
We bleken naast een strand met heuse duinen te liggen maar zwemmen naar de kant was wat onzeker vanwege de stroom. Toch was het ochtendbad perfect al zag de enige snorkelaar onder ons geen enkele vis. Op de motoren naar buiten en hoog aan de wind (SW 5-6) - voor het eerst deze reis - naar Portsmouth. Van verre was de nog in aanbouw zijnde 140 meter hoge Spinnaker tower te zien. We meerden af in de jachthaven naast het groene lichtschip Mary Mouse 2 dat diende als zeilers kroeg, toilet- en douche gebouw, etc. Imposant te zien hoe zwaar het was gebouwd. Met de rubberboot naar de overkant waar het moderne winkelcentrum aan de voet van de Spinnaker Tower lag. Hier vonden we verschillende winkels die professionele keuken apparatuur verkochten, reden voor Joke om samen met de echte kok aan boord een greep in de messen te doen. Een bezoek aan de Victory van Nelson kon alleen met een guided tour en was te duur voor onze begrippen. Te voet het centrum van Portsmouth in waar de kathedraal erg petieterig was, de markt vol heerlijke etensgeuren en de sport- en schoenwinkels het straatbeeld overheersten. Na de cider op het terras aan de haven weer terug, tijd om naar Wight over te steken. De wind viel weg maar het weerbericht voor de komende dagen loog er niet om, SWgale 8. Gekozen voor de beschutting in de baai van Bembridge hoewel we achteraf best op het strandje hadden kunnen liggen. Het geultje was voorzien van imposante, waarschijnlijk tweedehands tonnen waar we ternauwernood tussendoor konden. Een nachtje aan de steiger om het slechte weer af te wachten.
zaterdag 11 september Bembridge-Yarmouth
De zon scheen al vroeg en de stevige SW 5-6 kon ons niet tegenhouden om het heiligdom van de Engelse zeezeilers te gaan verkennen: de Solent. Het zag er wit en goudgeel van de zeilen, er waren duidelijk wedstrijden gaande. Met tij tegen de wind waren de golven steil en was een rif noodzakelijk. Na een zware kruistocht met schitterend zeil weer bereikten we Yarmouth waar de berthingmaster ons een plaats tussen de palen aanwees. Schitterend plaatsje aan de haven, veel kroegen en een zeer uitgebreide winkel/tagrijn waar de gereedschapskist nog wat kon worden aangevuld. Een echte Engelse pub/inn met voorraad cider was het volgende doel. 's Avonds stappen maar het pub gebeuren viel tegen.
zondag 12 september Yarmouth
Weerbericht SW 6-8 dus dagje eiland: met bus en fiets eerst naar de beroemde Needles. Hier kon je zien en ervaren waarom vandaag niet werd gezeild: je werd tegen de schitterende krijtrotsen opgeblazen. Op zee in het Needles channel vele stroomrafelingen, geen pretje om er daar doorheen te zeilen. Het uitzicht was geweldig, alleen dat al was een dagje Wight waard. Het fietsen was zwaar, te veel steile hellingen probeerden je samen met de wind tegen te houden. De bussers hadden het beter, zagen het hele eiland voor nog geen £10. Eten in een typische Engelse inn met 3-dimensionaal behang en porseleinen beeldjes op de schoorsteen.
maandag 13 september Yarmouth-Poole
We vertrokken met SW 5-6, enkel rifje en de fok om met de stroom mee door het Needles channel te gaan. Ruwe zeeën probeerden ons tegen te houden. De twee achten die aanvankelijk met ons opvoeren keerden om. Ons doel konden we niet voor het donker halen. We zeilden naar Poole, in het zeegat stroomde het zo hard dat de motoren erbij moesten. Het was meteen duidelijk waarom er een dubbele kettingpont was. We legden aan naast een kleine Engelse driemaster waarop een Nederlandse ons aansprak. De palmbomen hadden aardig te lijden van de harde wind. Het oude centrum van het stadje bleek erg gezellig hoewel de winkels om 5 uur al sloten. Voor de avond koffie met een drankje kregen we de hele bemanning (9) ervan aan boord. Daarna was het tijd om het nachtleven van Poole op zijn waarde te testen.
dinsdag 14 september Poole
Weerbericht 6-7-8 gaf ons de gelegenheid Poole uitgebreid te verkennen. Eerst voor de koffie bij de Trinovante aan boord. Gastvrouwe Suzanne bleek zeer innemend maar ook de anderen van het gezelschap maakten dat het bijzonder vriendschappelijk werd. Het zonnige en winderige centrum van Poole was druk. Winkels met voor ons onbekende spullen waren talrijk. Dwars door de winkelstraat liep een heuse trein zodat er een grote opstopping ontstond als er een trein kwam. Wel kon je met een oude houten trap over het spoor als je haast had. In het modernere deel de bekende hoeveelheid phone-winkels en een enorm warenhuis. 's Middags naar het stads museum met een mooi uitgestalde verzameling. Aan boord deden we een poging ons octoply voor het storm anker te splitsen. Halverwege gestopt, het bleek te moeilijk. In de namiddag vertrok de Trinovante uit Colchester, de wind was wat gaan liggen en zij moesten oostwaarts met de wind in de rug. Onze stootwillen hadden als aandenken een rode rand. Na het eten werden we opgeschrikt door het geluid van motoren en kwam de hele boulevard er mee vol te staan: het bleek het wekelijks gebeuren op dinsdag, een deel van het centrum werd er voor afgezet.
woensdag 15 september Poole-Salcombe
Zonnig maar koud, ochtendtemperatuur 7 graden. De havenmeesteres kwam aan boord en kon ons vertellen dat de marine shop 100 meter verderop lag. Wij om negen uur harpen, kousen en een splitsboek gekocht zodat we het stormanker konden afmaken. Daarna de stad in voor een parasol van 3 meter doorsnee om mee te experimenteren als bimini. Om 11 uur de trossen los en hoog aan de NNW 4 naar het roepende westen. We passeerden weer prachtige krijtrotsen , met zandstrandjes ertussen en wandelaars erop. In de namiddag ging de wind liggen en werden we eindelijk ingehaald door een Iers jacht met goudkleurige race zeilen. De tweekoppige bemanning riep ons aan in het (gebroken?) Nederlands en zei iets over de Spes Mea uit Harlingen, kennelijk had hij ons eerder gezien. De motoren aan en naar de kaap met het plaatsje Salcombe. Na weer een paar uur te hebben gezeild moesten de motoren het werk afmaken. Het was een heldere nacht, zonder maan en dus met zeevonk! Een prachtige melkweg diende als achtergrond voor de vallende sterren. De ingang van de baai was dankzij de elektronische kaart niet moeilijk te vinden, geleidelichten deden de rest en om kwart over drie lieten we het anker na 80 mijl voor het Marine hotel vallen. Warme chocolade en een pilsje om het te vieren.
donderdag 16 september Salcombe-Falmouth
We werden wakker van de zon en het knarsen van de ankerketting: de ebstroom begon. De havenmeester kwam langs om te vertellen dat we niet mochten ankeren op de startlijn van de plaatselijke yachtclub en wees ons een boei aan. De plannen om de baai verder in te varen en om inkopen te doen in het stadje werden doorkruist door het weerbericht: in de namiddag aanwakkerende wind en later regen. We vertrokken met de eb naar buiten over een zeer woelige bar (drempel) met veel stroomrafelingen. Met 1e rif en fok konden we Falmouth bezeilen! De wind zat in het S-SSW en was al snel 5-6. Onderweg ruwe zee met af en toe een monstergolf die ons aardig slagzij liet maken. Om de snelheid aan de wind te remmen zetten we het 2e rif. Ondanks dat ruim 6 knopen aan de wind met af en toe een forse duik in een golf. Het overkomende water zorgde dan voor hilariteit maar in de zon was je weer snel droog. Joke bakte overheerlijke rock cakes voor de lunch. Op zee was het vrijwel leeg. Toen Joke echter voorin door het raam keek zag ze de eerste dolfijnen spelend tussen onze boegen. We passeerden Eddystone Rock met haar eenzame vuurtoren en een stuiterend vissersbootje. De BB trampoline kon het geweld niet meer aan en begon los te raken van de catwalk. We konden onze koers richting Falmouth nog steeds houden. De barometer begon te zakken, aan de horizon werden grijze wolken zichtbaar en het zonnetje begon steeds vaker achter de wolken te verdwijnen. Falmouth kwam in zicht en na 50 mijl stuiteren voeren we de baai binnen. Joke regelde per marifoon een ligplaats in een marina. Het aangekondigde slechte weer mocht nu komen, wij waren - 1 dag te vroeg! - op ons einddoel van deze twee weken. We voelden ons gelouterd door veel wind en zware zeeën. De drie heerlijke gedwongen rustdagen werden uitstekend benut. De Engelse zuidkust was overwonnen. We hebben ruim 500 mijl afgelegd vanaf Harlingen. In de haven van Falmouth moet alles in gereedheid worden gebracht voor de overtocht naar Spanje. Ook kijken of er meer Spanjegangers/vertrekkers te vinden zijn.
vrijdag 17 september: Falmouth in de regen
Het bleef de hele dag pijpestelen regenen. Gelukkig was de winkelstraat direkt achter de haven en het was er hardstikke druk. De plaatselijke winkel in scheepsbenodigdheden was goed voorzien en we hebben zijn kas goed kunnen spekken. Het scheepvaartmuseum bleek een juweeltje, men was zeer enthousiast. Voor het liggen achter eigen anker moesten we £7 betalen, hiervoor lag onze bijboot achter het hek. Voor het gebruikelijke vrijdagavonddiner hoefden we niet ver: een seafoodrestaurant bleek prima.
zaterdag 18 september: Na regen komt zonneschijn. De afgebroken marifoonantenne werd vervangen en de ankerlicht en de driekleurenlamp kregen een 10 W lamp. Verder een aantal aanpassingen en reparaties als voorbereiding op de overtocht naar Spanje. We tankten dieselolie zodat we zelfs bij dagen windstilte de overkant makkelijk konden bereiken.
laatste wijziging: 29-oct-04