St. Maarten-St. Barth-St. Eustatius-Saba-St. Maarten
kaart aanklikken voor vergroting
zaterdag 26 maart
Het werd een drukke dag: boodschappen voor de Pasen en de week daarop, naar het vliegveld i.v.m. wisselen van gasten. Alles liep op rolletjes en tegen etenstijd was alles weer op regel. Zelfs de gratis wifi-verbinding met een autoverhuurder liep nog.
De boodschappen deden bij de winkel bij het strand waar we ook de vliegtuigen konden zien binnenkomen. Met een 1$ busje naar de steiger bij het Turtle hotel waar onze rubberboot lag. Hier vast een planteur om te wennen. Op het vliegveld een kleine reunie: de Arpeggio en de Adagio brachten en haalden ook gasten. 's Avonds op het internet de sites bekeken van een aantal voor ons nu bekende vertrekkers via www.zeilen.com.
zondag 27 maart, 1e Paasdag in de Simpson Bay Lagoon, St. Maarten
Onze gasten hielpen met het hijsen in de mast van de schipper die de grootzeilval naar beneden moest trekken en meteen van de gelegenheid gebruik maakte om foto's vanuit zijn hoge positie te schieten. Het bleek dat het voorlijk van het grootzeil te lang was en dat het blok door het grootzeilplankje was getrokken. Gelukkig makkelijk tijdelijk te herstellen, maar dan?
De gasten gingen met de bestelbuspendel voor $1 naar de hoofdstad Philipsburg. Hier bleek niet veel te beleven op 1e Paasdag. Wij zwierven de lagoon rond op zoek naar bekenden en kwamen zo Hans van de Libertijn tegen. We nodigden hem uit voor de borrel en later ook voor het eten. Het werd een gezellig samenzijn. Hij tipte ons met een manier van goedkoop bellen naar Nederland als je een snelle internetverbing hebt zoals wifi op St. Maarten: www.skype.com.
maandag 28 maart, 2e Paasdag
Al heel vroeg bezig geweest om de werking van Skype te doorgronden en te testen. Het werkte en Joke kreeg haar neef in Brussel aan de internetlijn die toevallig ingelogd was via hetzelfde programma. Grote verbazing bij beiden en het tien minuten durende gesprek kostte niets! De tarieven voor het bellen naar een gewone telefoonaansluiting of naar een GSM liggen respektievelijk in de orde van grootte van $0,017 per minuut.
Om 8.15 uur verlieten we de Simpson bay lagoon via de brug bij Marigot, ankerden voor het ontbijt om de hoek. De zeiltocht kon weer beginnen, het eerste doel was het naturisten resort Club Oriënt aan de noordoostkant van St. Maarten. Vorig jaar hebben we daar al besprekingen gehad om te zien hoe een samenwerking gestalte kon krijgen, ook ons kantoor voor naturistische reizen Internatuur deed al voorstellen. Tot heden was het probleem dat wij nog niet een vast programma konden toezeggen door onbekendheid met regelgeving, vaarmogelijkheden en dergelijke.
Na een pittig tochtje kruisend tegen een windkracht 4(5) met de daarbijhorende oceaangolven zeilden we de Oriënt baai in en herkenden van verre de bekende gele parasols. Laat er nu ook een bekend Nederlands schip voor het strand liggen, de "Angelique" met Ad en Dia die we eerder op Martinique ontmoetten. Na snorkelend te hebben vastgesteld dat ons anker goed in de grond zat naar het strand waar we de rubberboot naast die van de Angelique neerlegden. Een vorm van thuiskomen: bekenden ontmoeten op een voor ons bekende plek. We laveerden tussen de gele parasollen en ligstoelen naar het restaurant waar we heerlijk in de wind en in de schaduw konden wennen aan de sfeer.
Toevallig kwam de Franse eigenaar/schipper van de dagcharter catamaran "Tiko tiko" langs die net zijn schip met zoetwater via een slang van de kant had schoon gespoten. Hij vaart bij voldoende vraag met naturisten naar Tintamare, het eiland op enkele mijlen afstand, verzorgt er een uitgebreide lunch, tropische drankjes voor de prijs van $95 per persoon. Een en ander geserveerd door een mooie hostess gekleed in een k(l)eurige string. Zijn gasten zijn voornamelijk rijke Amerikanen denken we.
Tegen happy hour spoedden we ons naar de Zeevonk om met onze buren de ti-punch van Joke te testen onder het zingen van oudhollandse melodiën met trekzak begeleiding. Daarna in het donker naar het restaurant waar we luxe uitpakten.
dinsdag 29 maart
Zwemmend naar het strand om daar weer eens lekker te trainen. Na het ontbijt op bezoek bij Club Oriënt, eerst naar de winkel voor wat eetwaar, daarna naar de receptie om te zien of we iemand van de direktie te spreken konden krijgen. Het meisje aan de balie vertelde dat er veel veranderd was de laatste tijd, dat de bedrijfsleider nog een week op vakantie was en riep de assistent erbij. Deze man was pas kort in dienst en verwees ons naar zijn baas, respektievelijk naar een van de eigenaren.
Op de genua zeilend naar Tintamare, het populaire onbewoonde eiland een paar mijl uit de kust. De gasten van de Tiko Tiko werden net door de hostess aan boord getoeterd: het eten stond klaar. Snorkelen viel tegen maar je kon naar de oostkant lopen en daar was een uitgebreid rif.
Volgende etappe naar St. Barth, vrij hoog aan de wind in een slag. In de baai van Gustavia lag het aardig vol, in de haven enorme motor- en zeiljachten rukkend aan de touwen. We waren net op tijd voor de douane, die er met de Franse slag in- en uitklaarde. Onze bemanningswissel op St. Maarten zonder daar in en uit te klaren leverde zodoende geen enkel probleem op.
Het Franse stadje met zijn Zweedse straatnamen als "Östra Strandgatan" en zijn vele modewinkeltjes is gevuld met mensen die zich laten zien en gezien willen worden. Dan als we op ons bekende terras zitten loopt er een wat verward uitziende man met een papier. Joke dacht eerst nog dat hij bedelde of zo maar op het papier stond "catamaran Zeevonk"! Het bleek de eigenaar van een jacht waar we naast geankerd waren. Hij legde uit dat de jachten om ons heen alle aan een boei lagen en dat zijn ervaring was dat als de wind 's nachts om twee uur wegviel en de jachten gingen dwarrelen dat botsingen regelmatig voorkwamen. Zijn verzoek: graag een andere plek zoeken. Nadat we dit hadden toegezegd deden we nog even wat boodschappen en keken rond maar de duisternis kwam rap. In het schemerdonker ankerden we tussen de als kerstboom verlichte megazeiljachten aan het einde van de baai.
woensdag 30 maart
De ochtend tussen de megajachten leverde bijzondere momenten. Eerst rende de buurman op de loopband op het voordek, daarna zette zijn vrouw een stevige wandeling in. Dit was nog niet afgelopen of er klonk doedelzakmuziek van de catamaran voor ons. We dankten de man uitvoerig, hij wilde trouwens wel weten wat "Zeevonk" nu eigenlijk betekende. Enthousiaste mensen die we graag vaker zien.
We legden de rubberboot voor het Hôtel de Ville en bezochten als eerste een fort boven het schelpenstrand. In de treden er naartoe waren stukken aardewerk gemetseld hetgeen een fleurig gezicht gaf. Het stadje Gustavia met zijn Zweedse straatnaamborden was al vol toeristen die niet schroomden ons de weg naar het strand te vragen. De kerk was eenvoudig en schoon, eerder Scandinavisch dan Frans.
De watersportwinkel blijkt van uitstekende kwaliteit, heeft eigenlijk alles. De airco deed het goed met gevolg dat bij het naar buiten stappen de hitte je zowat velde.
Geen tijd meer voor een terras, wegwezen. St. Eustatius ligt aan de horizon te lonken. Net niet hoog aan de wind, kracht 4 leverde een aardige snelheid op: 7-9 knopen. Toen de wind tijdelijk toenam in de buurt van buien moest zelfs de genua wat worden ingerold omdat we klappen tegen de golven gingen maken. Hierbij sneuvelde zelfs een fles T-punch die stond te rijpen.
Al snel werden details op St. Eustatius zichtbaar: huizen in het lage midden en de grote tankerpier aan de noordkant. De vulkaan was minder hoog dat je op afstand dacht. De zuidkant rondend komt de haven in zicht met ten noorden daarvan een tiental jachten liggend aan de voet van fort Oranje.
De faciliteiten voor jachten waren niet verbeterd. De catamaran die Oranjestad zelfs als thuishaven had lag nu als wrak half op de kant, een triest aanblik.
Wij snel voor het donker de wal op. We volgden de slavenweg naar het fort, maakten mooie opnamen in het avondlicht.
In het stadje was al veel gesloten, geen gezellige uitnodigende terrasjes om achter een glaasje de sfeer van dit eiland te proeven. Wel probeerde een kennelijk aangeschoten autochtoon ons mee te krijgen voor koffie omdat de coffeeshop Intermezzo van Maaike en Devon ook gesloten bleek. Maaike is lerares Nederlands en ontmoetten we vorig jaar op St. Eustatius. Na een vluchtige blik in de kerk met opvallend veel houten panelen togen we naar het hotel van David waar we vorig jaar lobster aten. Hij bleek niet aanwezig doch de charmante serveerster Joanna ontving ons met warmte. Zij belde op ons verzoek ook een taxi voor de volgende morgen. Het geluid van de brekende golven aan de voet van het terras met de Zeevonk op de achtergrond langzaam verdwijnend in de toenemende duisternis zorgde voor een prima sfeer.
donderdag 31 maart
Om zeven uur (!) stonden we op de kant en bracht de taxi ons naar de voet van het pad dat leidde naar de Quill, de vulkaan van nog geen 700 meter hoogte. Het pad was goed onderhouden en na even geschuild te hebben voor een heuse bui op naar boven. We werden vergezeld door prachtige geelzwart gestreepte vlinders en de melodieuze roekoe geluiden van duiven. Af en toe rolde een krab in een huisje over ons pad.
Bijna boven kwamen we een Nederlands stel tegen die logeerden op St. Eustatius en vrijdag via St. Maarten weer terug moesten naar Nederland. We boden aan de komende dagen met ons mee te zeilen via Saba. Tot ons geluk bleef het lichtbewolkt en lang niet uitgeput stonden we aan de rand van de grote krater. Hier stond een bord "Crater trail 30 minutes" dus... daalden we voorzichtig af, eerst nog via een trap, daarna langs touwen op de steile stukken.
Onderin de krater stonden een paar reusachtige bomen, liepen een paar geiten en een kip en waren overblijfselen van een paar kleine kampvuurtjes. Op de rotsen veel kleine salemandertjes en een paar nesten(?) van een soort wespen. De heerlijk warme vochtige lucht en de stilte in het kraterbos deden je smullen. De klim uit de krater viel mee en de afdaling naar "town" verliep zonder problemen.
In het stadje aangekomen weer naar de Intermezzo coffeshop die nu wel was geopend. Devon kon ons vertellen dat Maaike les gaf tot een uur, voor ons een te laat tijdstip om haar nog te ontmoeten. De koffie met muffin viel goed. Daarna naar het museum dat gratis bleek omdat een en ander werd verbouwd. Wij naar de bakker en voor de aan de afdaling konden beginnen barstte een hevige regen los. In een mum van tijd was de weg veranderd in een snelstromende beek. Het bleef lang roffelen op het golfplaten dak van een minipizza terras waar we schuilden. Toen het eenmaal droog was daalden we af en bleek het steile voetpad prima begaanbaar.
De rubberboot was veranderd in een drijvende badkuip. We hadden de bovenramen in de kajuit voor ventilatie open lasten staan. Gevolg: een forse plas water op de keukenvloer, gelukkig zoet water. Het bezoek aan de douane stelde weinig voor, slechts een formulier invullen en $10 betalen voor een nacht. Opvallend was hier de overdaad aan computerapparatuur, versnipperaars en copieermachines. We vertrokken om een uur, stoomden op de motoren tussen de mammoeth tankers door en bij gebrek aan wind kwamen we moterend aan op Saba. Onderweg geen schildpadden of walvissen gezien, ook de haken van het vistuig bleven leeg.
Saba is duidelijk een stuk hoger, de top ligt op 1000 meter en is daarmee het hoogste punt van ons koninkrijk. Het eiland is in vele opzichten bijzonder: het plaatsje Bottom met zijn popperige huisjes ligt hoog aan de voet van de vulkaan. Het vliegveld is alleen geschikt voor kleine vliegtuigen. Er is geen haven waar je kunt afmeren. Het wordt niet bezocht door cruiseschepen. De oude toegangsroute vanaf het water, de "ladder" met zo'n 800 treden is nog intakt. Het Saba National Marinepark zorgt voor een beperkt aantal goede boeien waaraan je schip in de luwte van het eiland kunt afmeren. Rondom het eiland is het uitstekend duiken. Kortom, zeker een bezoek waard.
Het recept is als volgt: wij zetten onze gasten af met de rubberboot in de haven. Zij liften de berg op naar Bottom, in de praktijk neemt elke auto je mee. Daar kijk je rond, genietend van deze bijzondere verzameling huizen en Nederlandstalige verkeersborden. Intussen varen we na ingeklaard te zijn naar de Ladder bay, maken vast aan een gele mooring, bij voorkeur tegenover de "ladder". De gasten dalen de 800 treden van de "ladder" af en zien dan een forse branding aan een rollende keienstrand. De rubberboot maakt zich los van de Zeevonk en vanaf vlak achter de branding wordt een waterdichte zak naar het strand geworpen. De gasten vissen deze op, doen hun fototoestel, eventuele kostbaarheden en overtollige kleding in de zak die hermetisch wordt gesloten en stappen de branding in. Ze zwemmen naar de rubberboot en worden druipend aan boord gehesen. Op de Zeevonk lekker afdouchen met zoetwater uit de buitendouche. Dan komen onder het genot van een wijntje, een biertje of een ti-punch de avontuurlijke ervaringen los.
De ondergaande zon schijnt flauw op de rotsen met de "ladder". De eerste sterren verschijnen die onderdeel blijken te zijn van de melkweg. Om de paar sekonden flitst vanaf de top van de vulkaan het luchtvaartlicht, we zien alleen de weerschijn in de ijle bewolking die om de top hangt. De branding gaat intussen onvermoeid door met het beuken op de rotsen.
vrijdag 1 april
Als eerste voeren we naar een witte boei aan de noordkant van Saba: hier zou het excellent snorkelen zijn. Het bleek te kloppen al was het koraal van matige kwaliteit. We zagen slechts een kleine schildpad.
Om elf uur maakten we los en zeilden we met ruime wind kracht 3 naar St. Maarten. We ankerden voor het naturistenstrand aan de westpunt, Cupecoy Beach.
Om half zes door de brug van Marigot, tanken en naar onze plek in de lagoon.
zaterdag 2 april
Een passerende vrouw in rubberboot zag ons met vier man tegen de wind en golven tobben met 8 PK en bood aan twee man over te nemen, zij had een 15 PK en moest dezelfde kant op. Nu konden beide rubberboten planeren: dus snel en droog. Naar de markt van Marigot, bezoek aan de douane en aan het fort Louis vanwaar een geweldig uitzicht over het zuidwestelijke deel van St. Maarten. Behalve groente en fruit moesten er ook T-shirts voor het thuisfront worden gekocht. De keuze is er groot, qua kleur maar ook qua ontwerp. Wat een totaal verschillende sfeer met de eilanden die we de afgelopen week bezochten!
Het uitzicht vanf het fort was werkelijk wonderschoon: de groenblauwe kleuren van de zee, de huisjes op de kant en het water van de lagoon met de Zeevonk duidelijk zichtbaar!
's Avonds dineerden we in de Turtle tegenover ons. Bizar dat een Engelsman op ons afkwam en de hand schudde alsof we elkaar kenden. Even later bleek dat ook: ze waren in Antigua vluchtig op bezoek geweest met de vraag of de Zeevonk een "Kurt Hughes" was. Ze varen zelf ook met een catamaran, de "Tigger".
vervolg reis naar onder andere St. Kitts en Nevis
laatst gewijzigd: 19/04/05
