Reis naar de zon deel 23
Guadeloupe-Iles des Saintes-Dominica-Martinique: Spirizeil 2005
vrijdag 29 april-dinsdag 10 mei 2005
Om onze gasten op te halen kost een auto huren voor een dag evenveel als een enkeltje met de taxi. Openbaar vervoer is ingewikkeld, we liggen bij de marina ten zuiden van Point á Pitre, een paar kilometer van het busstation en na zessen rijden er geen bussen. De geplande aankomsttijden zijn respectievelijk 15.50 uur en 20.20 uur Air France. Boodschappen doen met een auto is ook niet te versmaden en zo gebeurde het dat we tijdens een wolkbreuk een supermarche 15 km ten noorden van het vliegveld indoken en daar een kar vol laadden. Het afrekenen met de giropas lukte niet ook al poetste de Indiër er goed op. Het probleem ontstond toen ook de creditkaart niet door zijn machientje werd getolereerd. Men verwees ons naar een dorpje vijf kilometer verder en wij planerend daar op zoek naar een bank of postkantoor. Men beschikte alleen over de laatste, alleen de geldautomaat bleek defekt... Binnen kon geen cash worden gegeven dus vertrokken we zonder geld. Het was intussen tijd om naar het vliegveld te gaan, de boodschappen liepen vast niet weg.
de wegen veranderden in bergbeken
De gebruikelijke drukte op het vliegveld, auto's rijden er af en aan en veel wachtenden. We parkeerden voor de deur van de "Arrivé". Binnen bleek dat het toestel een half uur te laat werd verwacht. Gelukkig was er veel te zien en voor we het wisten stonden de eerste twee gasten voor ons, ze herkenden Joke aan het Zeevonk-shirt. Alles paste keurig in de auto en soepeltjes reden we richting Zeevonk, met gasten maar zonder boodschappen (alles had niet eens in de auto gekund). De rubberboot stond vol water, ook hier had het dus gestortregend. We kregen nog een mooie avondlucht maar onze gasten die eigenlijk een nachtje hadden overgeslagen waren aardig opgebrand en hadden moeite hun ogen open te houden. De warmte en het feit dat het voor hun al twaalf uur 's nachts was deden ook een duit in het zakje.
Tegen achten weer naar het vliegveld om de volgende ploeg te verwelkomen. Dit keer was het vliegtuig ruim een uur later dan afgesproken. Men herkende ons al vanuit de bagagehal, dat was knap! Vlug weer in ons snelle autootje naar de Zeevonk. Alle lichten brandden maar iedereen was al onder zeil.
zaterdag 30 april, Koninginnedag in Nederland.
Op het programma een bezoek aan het centrum van Point á Pitre, de markt aldaar, in- en uitklaren bij de douane en de boodschappen ophalen 20 km verderop. De temperatuur liep al snel op dus hoe vroeger hoe beter. De markt was werkelijk geweldig: allerlei tropisch fruit, groente en aan de waterkant vissers die vanuit hun boten verse vis aan de man brachten.
De rit naar de supermarkt bleek niet eenvoudig, we reden drie keer mis maar uiteindelijk stonden we voor de deur. Ik werd direkt herkend maar helaas, alle boodschappen hadden ze weer terug gezet in de schappen... Tja, goede raad was duur, we hadden geen boodschappenlijst. De oplossing kwam van de winkelier: ze hadden de kassabon bewaard en een cassiére kon ons boodschappenwagentje aan de hand daarvan wel weer vullen. Wij akkoord, hielpen een handje mee en voor $4 minder gingen dezelfde boodschappen in de achterbak. Het aftanken van de huurauto leek even lastig: wat moest erin, super of ongelood? Het eerste tankstation had een bord met 24 uur, het bleek 24 uur per dag gesloten. Toen bij de tweede bleek dat in het klepje van de tankdop keurig unleaded stond was alles opgelost. Er bleken geen nieuwe krassen en deuken. Wel gaf de dame van de autoverhuur aan dat ze wist dat de knop van de versnellingspook loszat, voor ons even schrikken in het begin.
Op het terras bij de marina nog even een paar inlandse dranken geprobeerd voor we anker op gingen, motoren naar het Ile de Gosier, een paar mijl verder. Het was druk op het eiland en de ankerplaats. Het snorkelen bleek niet van een hoog gehalte, erg ondiep en veel gras met zee egels.
Twee van de gasten wilden op de trampoline slapen en gewapend met matrasje en een deken gingen ze de nacht in. Het bleef droog en enthousiast over de sterrenhemel en de vele geluiden werd door een buitenslaapster ingetekend voor alle nachten.
zondag 1 mei
Zwarte luchten leegden zich boven ons terwijl we het onderwaterschip aan het schoonmaken waren. Opvallend was dat het regenwater kouder was dan het zeewater. De buienaktiviteit - zonder wind - bleef maar we wilden op pad. De tocht naar Iles des Saintes kon gelukkig vanaf halverwege zeilend worden afgelegd. We kwamen aan in Bourg, vonden een prima ankerplek bij het strand en voorzien van snorkel en duikbril op zoek naar al dat moois onder water. Veel inktvissen maar verder weinig spektakel.
zwemmen in een stortbui en daarna opwarmen op de trampoline
Het fort Napoleon zag er verlaten uit, de gids kon vertellen dat het alleen 's morgens open was. De hoofdstraat was rustig, wel mensen op straat en af en toe de gebruikelijke scooter maar de winkels waren voor 95% gesloten met luiken ervoor. Alleen levensmiddelen zaken, een paar souveniershops en de restaurants hoopten op ons bezoek. Aan het eind van het dorp was een terras met uitzicht op het water, de draaimolen zorgde voor de muziek en goede sfeer. We besloten hier onze dorst te lessen en genoten met volle teugen van alles om ons heen. Dit is vakantie! Daarna op zoek naar een geschikte eetgelegenheid, we vonden een schitterende tuin met terras. Het duurde even voor ons diner op tafel stond maar het smaakte uitstekend: Wahoo en een berg zalm voor enkele anderen. De eigenaresse was een Francaise die hier na een vakantiebezoek is blijven hangen.
maandag 2 mei
In de nacht zware buien met veel wind. Op onze beschutte ankerplaats bleef het rustig, geen hoge deining golven. De buitenslaapster besloot na het zien van onweersflitsen en een beginnende zware regenbui te verhuizen van de trampoline naar het overdekte achterdek. Eenmaal aangekomen bleek de onweersbui zodanig vorm te krijgen dat het ook daar niet meer droog bleef en ging ze met grote tegenzin in de hut slapen.
Na ontbijt, koffie en broodbakken tijd voor de expeditie naar Fort Napoleon, natuurlijk boven op de berg gelegen. De weg er naar toe loopt langs de kust met fraaie uitzichten over de baai. De scooters vliegen je om de oren en elk gezinnetje lijkt er een te hebben. De verhuurbedrijven helpen trouwens de touristen graag aan zo'n monstertje. De nieuwe betonweg - met Europees geld opgeknapt nadat de orkaan Lenny had huisgehouden - brengt je zigzaggend naar boven. De ingangspoort is voorzien van een bank met uitzicht op de toegangstarieven. Waarom er geen speciaal tarief voor ouderen is valt op. Het museum laat veel marinehistorie zien, van Columbus tot en met Rodney, de Engelse admiraal die de Fransen hier in de pan hakte. Hoe de bemensing van het fort was kon ik niet vinden, ook niet hoe ze aan water kwamen. In de kelder hangt wel een emmer boven een deksel van een put, sotond die in verbinding met een waterreservoir?
De tuin en de rondwandeling over de muren heeft als bijzonderheid de leguanen die net doen of ze je niet zien. Ook is er nog een hoek met walvis botten zonder bord erbij alsof ze de walvissen vergeten zijn. Het uitzicht over Guadeloupe, Marie Galante en Dominica is weergaloos.
de baai bij Bourg Îles des Saints - giftige bomen - met de Zeevonk voor anker - uitzicht vanf Fort Napoleon met Dominica aan de horizon
waterkelder Fort Napoleon - leguaan
Weer terug tijd voor zwemmen, snorkelen en het onderwaterschip. Opvallend dat aan de zonzijde groen de overhand heeft, aan de bakboord schaduwzijde is de aangroei rood en bakboord achter zie je beginnende eendenmosselen. Na de late lunch de wal op met plannen om een wandeling te maken. De douane die een paar uur eerder met een boot kwam aanvaren was net van plan zich in te schepen. Prima moment om ze te vragen of ze ons wilden in- en uitklaren. Ze deden het graag en zeer oppervlakkig, het stelde weinig voor. Dat ze daarna ook nog de jongste dame van onze crew uitnodigden om met ze mee te varen is een bijkomstigheid.
in 'overleg' met de douane
De goede wandel voornemens sneuvelen al bij de eerste souveniershop. Daarna worden alle winkeltjes zowat doorgelicht, hier en daar snuisterijen gekocht voordat we het terras van een ijscoboer mochten opzoeken. Het was gezellig op straat, veel autochtonen, vooral toen de lagere school uitging: elke moeder had wel een of twee kinderen op de scooter, de rest van de kinderen kwam met een taxibusje thuis. Een meisje van een jaar of tien kwam met een crossfiets de heuvel af. In de kerk werd driftig gebeden door de aanwezige vrouwen, is geloof geslachtsgebonden? Tegenover de kerk stond een vrouw sorbets te maken en te verkopen. Ze draaide aan een soort gehaktmolen om vers ijs te krijgen.
Een interessante aankoop van "Dingske" was een notitieboekje te gebruiken om gedurende de verdere tocht alle Vlaamse spraak kronkels te noteren. De specialiteit van het meisje van de ijstent was zeker geen koffie want deze bleef bijna onaangeroerd in de kopjes staan terwijl het bier met tequilla juist een bijzonder pittig karakter had! Op de Zeevonk was gelukkig weer een verse fles ti-punch beschikbaar. Eerst werden we echter door "Dingske" feestelijk getrakteerd op piña colada met verse ananas aan een stokske.
'Marianne' waakt over ons, al 200 jaar
laverend tussen boetiek en bar
Het diner aan boord was weer super Creools. Opeens slaakte een der gasten een kreet: zijn slipper was door een spuigat verdwenen. Met schijnwerper gewapend de rubberboot in en zoekslagen gemaakt. Was hij door de wind of door de stroom meegenomen? Hoelang lag hij al in het water? Overal spatten vissen omhoog in de lichtbundel van de schijnwerper waarmee we het wateroppervlak afzochten, een schitterend gezicht. De eigenaar van de slipper had het al op gegeven toen een omgekeerde slipper zichtbaar werd die helder oplichtte. Eerst dacht hij nog dat het een andere slipper was maar we visten hem op en jawel, de verloren zoon was terug! Na de afwas werden op het grote scherm ieders digitale foto's van de dag vertoond. Vrij laat, na elven, werden de kooien opgezocht.
Pas om half negen kwamen de eerste slaperige koppen boven water. Het ochtend snorkelbad bood zowaar een paar nieuwe vissoorten. Het zelfgebakken brood voor het ontbijt werd verslonden, veel lekkerder dan van de warme bakker. Zeilend op de genua naar de ankerplek bij een koraalrif aan de andere kant van het eiland. Onderweg bewonderden we de basaltpilaren van de Pain du Sûcre, een opvallende rots in de baai. Het snorkelen leverde veel grotere vissen op, de inktvissen lieten zich echter niet zien.
Op het open water stonden schuimkopjes, het weerkaartje toonde anderhalf vlaggetje, 15 knopen uit het oosten. De lucht was onbewolkt, alle ingrediënten voor een schitterende overtocht! Terwijl we de laatste rotsformaties voorbij waren begon de Zeevonk te lopen en eenmaal uit de windschaduw gaf de windmeter ENE 5 aan, een ruime wind! De snelheidsmeter deed enthousiast mee: 8-10 knopen. Af en toe doken de boegen flink in de golven maar echt klappen maakten we niet. De schijnbare wind liep bij het naderen van Dominica een enkele keer op tot 24 knopen maar werd goed opgevangen, de genua reven op zo'n moment zou heel wat inspanning en veel geklapper kosten terwijl de werkelijke wind niet echt toenam. Er werd ontzettend genoten door de gasten van wie een op het voordek af en toe flink water over haar heen kreeg. Het sturen werd afgewisseld en geleidelijk aan werd de koerslijn steeds rechter. Op de elektronische kaart schaal 1:10.000 deed zich een wonderbaarlijk iets voor: onze gevaren koers liep over het schiereiland en we lagen nu voor anker op het land!
In ruim twee uur waren we aan de overkant, Dominica, en werden we begroet door de eerste bootboys uit de Prince Rupert baai. Toevallig was het Alexis die we vorig jaar ook hadden ontmoet en die we beloofden met gasten terug te komen. Joke maakte afspraken voor een bezoek aan de Indian River, een boottocht door het oerwoud. Andere bootboys kwamen ook hangen en boden hun waar aan. Het duurde even voor de laatste losliet. Toch kwam er later weer een bootje, dit keer niet met bootboys maar met twee oude vissers die ons een schelp die als toeter wordt gebruikt aanboden. In de boot lagen wat zielige kleine visjes. De heren wilden graag bier. We voelden ons niet geroepen om zaken met ze te doen. Even later riepen ze ons weer aan, ditmaal hadden ze de zak met afval achterop zien staan. Die wilden ze wel meenemen. Ook daar hadden we geen behoefte aan...
Wij per rubberboot langs de oever met zijn gestrande schepen, vijf in getal, hoog op de wal sinds Louis van 1995, het uitzicht van de bewoners erachter benemend. Op de pier bij de busjes standplaats informeerden we: de douane sluit hier om vier uur en ons werd verzekerd dat morgen ook kon. Wij het stadje Portsmouth in, passagieren in een stad waar >99% zwart is. Een enkele duidelijk herkenbare witte zeil(st)er slenterde er ook rond op zoek naar vertier of een dorstlesser.
Pas na mijn tweede inlands bier op het terras kwam de groep aan bij de Purple Turtle bar waar alsmaar verkiezings boodschappen over het terras schalden. Onderweg maakten ze veel leuke dingen mee: op een tafeltje bij een hut lagen 3 verse kokosnoten. Joke vroeg of ze daar 1 van mochten kopen om onze gasten het nat te laten proeven. De vrouw in uniform (politie?) was bijzonder aardig en sloeg met haar machete de kap van de noot. Het vocht beviel ieder goed. Joke vroeg wat we haar mochten geven maar daar wilde ze niet van horen! Daarna werden ze aangeschoten door een vrouw die wel Creools wilde koken voor ons met landkrabben als hoofdgerecht en als derde een man die op halve kalebassen met zijn mes de nationale vogel, de papegaai, inkraste. Hij verkocht er meteen leuke praatjes bij...
Alexis, onze boatboy en gids - de man met de kalebassen
Nadat ieder gelaafd was naar de steiger waar op het laatste moment dezelfde True True opdook met weer twee helften kalabas, een ijzerzaagje en veel praatjes in voortreffelijk Engels. Een slimme vent zich gedragend als een soort dorpsgek, althans zo leek hij door zijn landgenoten te worden behandeld. Met moeite konden we ons losmaken van hem. Eenmaal aan boord kwam de ti-punch op tafel en viel de duisternis snel in. Kreten als: "een volmaakte dag" en dergelijke werden al geslaakt voor het diner. Dit was dusdanig lekker dat alle schalen leeggeschraapt werden. Alleen een vegetarisch worstje, dat is natuurlijk nogal dubbel.
Klokslag acht uur kwam Alexis ons ophalen voor de tocht op de Indian River. Hij kon veel vertellen en zag ook alles. Bloemen wist hij bij naam. De verschillende reigers wees hij aan voor wij ze ontdekten. De krabben die aan de oever tussen de boomwortels liggen zijn hun prooi. De traag stromende rivier zit ook vol vis die je in groepen tegemoet zwemmen. De opblaaskrokodillen hebben we niet gezien. We passeerden de betonnen fundamenten van wat omstreeks 1910 een spoorbrug was, een treintje werd gebruikt om tropisch hout naar de kust te vervoeren. Tijdens een hurricane werd de brug verpletterd door een boom. Ook wees hij ons nesten in de bomen boven ons: van een groennek reiger en zelfs een minuscuul kommetje met een kolibri erop! Dit beestje bleef zitten terwijl wij er op een meter afstand onderdoor voeren. In de bomen veel leguanen, grijze mannetjes en groene vrouwtjes. Het werd steeds smaller en donkerder. Een schitterende oude lege hut die voor de opnamen van de Pirates deel 2 gebruikt gaat worden stond hoog op de oever. Iets verderop lagen roeiboten aan een steiger en ontwaarden we een soort rimboetent met veel zeildoek, golfplaten en multiplex. Daaronder een aantal picknicktafels met inheemse kleden met Madras ruitjes, een bar en zelfs een souvenierwinkeltje. In een hangmat in de hoek twee kinderen aan het spelen, in een andere hoek een box met een ondernemend hummeltje van een maand of negen. Op de achtergrond liep een generator naast een soort toiletgebouwtje. Alles bijelkaar een prima sfeer hetgeen ook nog in de gastenboeken was terug te vinden. Alexis maakte van stripjes palmblad vogels en voorzag onze dames van een exemplaar. Ook lesgeven in deze vorm van kunst ging hem goed af.
Indian River: roeiend; kolibrinest; les in vlechten
De terugtocht ging veel vlotter en bij het eindpunt van de rivier zette hij ons op de kant en bracht ons in kontakt met naar later bleek de first mate van het grote zeiljacht van de multimiljonair die naast ons lag in St. Anne. Hij kende ons wel van gezicht. Een trip met een taxibusje van 3 uur de bergen in werd onze volgende expeditie. Onderweg verschillende stops om een cacaovrucht te proeven, bananen, wilde framboos te eten, ananas, lemoen en sinaasappelen en vele andere inheemse vruchten te bekijken. Onze chauffeur/reisleider zette de auto in het bos op een zijpaadje en we vervolgden onze weg. Op de achtergrond klonk het geluid van water steeds sterker. We passeerden landarbeiders, staken een riviertje over zonder natte voeten te krijgen. Het pad werd steeds moeilijker begaanbaar. Nogmaals het riviertje over via keien, de hoek om en we stonden oog in oog met een mooie waterval. Het water kwam met bakken naar beneden. Aan de voet een schitterende kom die niet lang op ons bezoek hoefde te wachten. Het zoete water was verkwikkend en hagelde op je neer. Een stevige luchtstroom probeerde je weg te blazen. Een heel bijzondere ervaring die ons in extase bracht. Op de terugtocht zagen we enkele luid converserende papegaaien temidden van al het tropische groen.
naar de waterval: oversteek; klimmen; eindelijk het koude water in
Het volgende onderdeel was een trail door het bomenbos: een route van nog geen mijl met een grote verscheidenheid aan bomen. De koele zuivere en ietwat vochtige lucht stond in schril kontrast met de hitte boven op de berghellingen. De belangrijkste soorten hadden een bordje met de inheemse en de Latijnse naam. Onze gids kon hier en daar wat wetenswaardigheden aan toevoegen. Er stonden enorm grote bomen bij met gigantische wortelkomplexen. De auto bracht ons richting uitgang park toen we werden aangehouden door een soort ranger. De man nam onze kaartjes aan, liep naar zijn auto en voorzag ze van een heus gaatje met een kniptang. Zonder verdere hindernissen bereikten we weer de openbare weg en daalden we af naar Portsmouth waar we door Alexis met bootje werden opgewacht. De bakkers onderweg waren al gesloten.
bomentrail: dit was de grootste
Eenmaal aan boord stilden we onze honger met gebakken ei en knäckebrot. Het diner op de wal zegden we af omdat de vrouw die ons dat vorige dag aanbood volgens Alexis niet hygienisch werkte en geen permit had. We kwamen niet van haar af voordat we haar betaalden. Niet kunnende inschatten wat de eventuele gevolgen waren als we dat niet deden en om haar kwijt te raken zonder vechtpartij oid trokken we schoorvoetend de portemonnaie. Ze gaf ons een hand en verdween. Wij stapten naar het terras van Papa en genoten van onze rumcoco's en biertjes.
Het eten aan boord smaakte voortreffelijk, het nagerecht, "mango fool" van mango met slagroom was een ware delicatesse. Al met al werd het vrij laat toen we onder de klanken van de reggea muziek op het strand halfdronken van de slaap onze kooien opzochten. Weer een schitterende dag die we niet snel zullen vergeten.
Het anker was al op toen Alexis onze gids kwam aanscheuren en ons het geld terugbetaalde van de vrouw die het ons had afgedwongen! Geweldige ervaring, zijn eerlijk gedrag. We zeilden langs de kust in onregelmatige winden, regenbuitjes en moesten motoren bij het wegvallen van de wind. Roseau, de hoofdstad van Dominica kwam al snel in het zicht. Opeens een kreet: vinnen boven water te zien. Wij turen zonder een spoor van een dolfijn in het vizier te krijgen. Dit herhaalde zich vlak voor Roseau maar weer niets. We kozen een boei voor het Fort Young hotel en dive shop. We lagen zo op steenworp afstand van het centrum en konden de rubberboot op een veilige plaats achterlaten. Vanwege de warmte spanden we het grote zeil boven de trampolines zodat we in de wind en in de schaduw onze verfrissing konden drinken. Massage bij deze temperatuur (33 graden) bleek ook mogelijk.
Het hotelkomplex met zwembad was erg luxe met prachtige houten gallerijen op de verschillende woonlagen. De bijbehorende terassen en dutyfree winkels waren gesloten. Buiten de poort hetzelfde. Dat het in Nederland Bevrijdingsdag en Hemelvaartsdag was wisten ze hier toch niet? Het werd duidelijk: het was hier election day. Alles dicht om te kunnen stemmen. Het stadje staat vol met oude pandjes met overhangende balkons, heel oude houten huisjes en nog veel meer in tropische kleuren geschilderd. We kennen geen vergelijkbaar plaatsje. De internetshop was wel open zodat we onze hoognodige internetbehoeften konden stillen. Daarna een terras opgezocht waar we in de wind van een snorrende ventilator weer wat onschadelijke drankjes nuttigden. Op straat veel volk aan de radio met verkiezingsuitslagen gekluisterd. Eenmaal terug viel de duisternis snel in. Met een ti-punch op het voordek zagen we de sterren verschijnen en hoorden we enthousiast toeterende auto's door het stadje rijden: Labour had gewonnen.
verkiezingen op Dominica
Na een slechte nacht - rukken aan de mooring - iemand horen lopen op het dek? - rollen - windvlagen - naar de kant voor het landprogramma, in principe met een busje naar de zuidpunt om daar naar de sulfur springs te lopen. Het liep allemaal anders: in de touristoffice kon het meisje ons vertellen dat iedereen vrij had vanwege de verkiezingsoverwinning van de Labourparty. De busjes rijden niet op zondag... We werden aangeklampt door een taxichauffeur en die hielp ons op weg met een $10 bod voor een bezoek aan de Sulphur Hot Springs. Voor we in zijn busje stapten moest ik terug om wat zwemkledij op te halen en net op dat moment cirkelde een grijs bootje - havendienst of zo? - om de Zeevonk. De reden was duidelijk, het grote cruiseschip Maasdam van de Holland Amerika Lijn kwam eraan en onze mooring lag te dicht op de landingsplek. Na vier pogingen de andere mooringboei op te pakken, getergd door stroming en windvlaagjes was het resultaat dat de pikhaak in het water dreef en ik met de rubberboot op pad moest. Gelukkig schoten de buren te hulp en hoewel nog niet makkelijk, werd het karwei geklaard. Naar de wal waar het taxibusje al klaar stond.
heerlijke mixjes - ti-punch produktie
Okee, hier een bijdrage van de trampolioneslaapster, ook wel Dinkske door de belgen genoemd want die kunnen mijn naam (nog!!!) niet onthouden. Eenmaal in het buskje (om het duidelijk te houden voor de Belgen) gestapt MET airco!! wisten we nog niet wat deze dag ons allemaal zou brengen. Het begon simpel.... botanische tuin met hier en daar een boom met wat fruit erin... uiteraard hebben ze allemaal mooie namen die bomen maar ik ben niet zo'n bomen-fan. Vervolgens wat papagaaien, maar die leefden in gevangenschap dus daar was ik ook niet zo van onder de indruk.... we stapten weer in het buske met onze gids Joyie en zijn chauffeur en reden vervolgens (aan de linkerkant van de weg) de bergen in...., het werd steeds groener en mooier, met hier en daar een huiske. De bus werd stilgezet en Joyie plukte voor alle dames een mooie roze-gekleurde bloem, welke hij met zijn sigaret versierde (de bloem kreeg daardoor groene stippeltjes) we reden mooi versierd weer door ... nog hoger de bergen in en het werd nog groener en dus allemaal nog indrukwekkender. Het buske werd weer stilgezet en dit keer waren we bij het huiske van Joyie aangekomen. We gingen eerst aan ons spektakel beginnen en daarna zou hij ons zijn paleiske laten tonen..... van nog geen 10 m2. Okee follow the leader....ik voelde me net Jane... alleen tarzan was er niet bij ...die in de Jungle liep. Okee de eerste warmtepoel, raar... allemaal rook uit de bergen.
moddermasker tijdens een zwavelbad
We stapten flink door en moesten hier en daar over wat beekjes jumpen, totdat dat jumpen dus bij Marianne verkeerd ging.... die gleedmet haar voet PRECIES BIJ EEN WARMTEBRON in het behoorlijk hete water/modder. Het resultaat..... flinke blaren onder haar voeten. Maar gelukkig liep ze weer stoer door....en kwamen bij de geweldige berg-zoet-warm-waterdouche en bad terecht...Eerst insmeren met modder want daar werd je volgens Joyie 'nieuw' van en vervogens onder de douche en in bad..... wat een heerlijke ervaring!! Onder de douche met uitzicht in de jungle..GEWELDIG!!! Ik moest er echt onder uit gesleurd worden om weer verder te stappen... hier en daar plukte Joyie wat vruchten uit de boom die we in verband met de regen schuilend onder de boom oppeuzelde. We liepen terug richting het huiske van Joyie en gingen bij de buren van Joyie die een soort "winkel-van-sinkel"winkeltje hadden -maar vooral het lekkere loale bier verkochten- even wat drinken. Alles wat er in zijn 4 m2 winkeltje stond werd onder onze aandacht gebracht zo ook de puppies die zijn hond had gekregen. Nu was het tijd voor de rondleiding van Joyie zijn huiske. Terwijl ik het nu typ moet ik er weer om lachen.... We konden er niet allemaal in dus gingen we bij toerbuurt. In ik denk 8m2 stond dus een gasfornuis (heel proper trouwens) met daarop de meest fleurige magneet'dingskes' een stoel, een kast met allerlei tierelantijntjes en zijn bed. Thats all! Trots liet hij zien hoe hij een trektouwtje had gemaakt boven zijn bed zodat hij niet uit bed hoefde om zijn lichtje uit te doen. Toen kwam het mooiste.... hij stopte allerlei stekkers in zijn stopcontacten... en jawel... zijn schilderij vertoonde een movie, de vogeltjes begonnen te fluiten, de kerstverlichting knipperde aan en uit, de koekoeksklok begon ...jawel... te koekkoekken. Heerlijk om te zien dat iemand zo gelukkig kan zijn met zijn huis! We kregen ook nog koekjes en snoepjes voor onze terugreis in de bus. By the way Joyie was 61 jaar, had 6 vrouwen en vier kinderen, waarvan de oudste 35. We reden weer terug naar de baai waar de Zeevonk ongeduldig op ons lag te wachten.....de Zeevonk was weer aan beweging toe!
Nog niet alle indrukken verwerkt van deze ochtend, begonnen we aan ons nieuwe avontuur. De oversteek van Dominica naar Martinique. Hier kan ik heel veel over zeggen, maar kan het ook samenvatten in een woord.. FANTASTISCH! Maar dan weten de lezers niet echt veel. We voeren weg uit Dominica met het grootzeil en bereikte al direct de 10 knopen. Genua erbij en GAAN! Vislijnen uit.... en genieten maar. Heerlijk hoor dat gevoel om aan het roer te staan met een hoop m2 zeil boven je en de wind die zo hard zijn best doet om mijn bikinie van mijn lichaam te laten waaien en de lekkere thee (die was gezet van het citroengras wat we vanmorgen ook uit de Jungle hadden meegekregen van Joyie) uit mijn kopje blies.... DIT IS WERKELIJK HET TOPPUNT VAN GENIETEN!! en die regenbui die je dan onverwachts over je heen krijgt.... ja ach die neem je dan echt gewoon voor lief.
Totaal hebben 32 mijl gevaren en hebben een hoogste snelheid van 12.3 knopen bereikt. Hier en daar een vin van een dolfijn gezien, maar ze hadden helaas geen zin om ons even gedag te komen zeggen. Ook de vissen hadden geen zin om opgepeuzeld te worden, dus no fresh fish today! Om een uur of zeven... dus al in de schemering.. kwamen we aan in de baai van Martinique waar we werden opgewacht door een soort van steelband die echt heerlijke opzwepende muziekklanken onze kant deed opwaaien. Na een overheerlijk bereidde maaltijd door Joke en een slaapmutske werd het weer tijd voor de trampoline......... waar ik vervolgens niet kon slapen omdat dit zo'n geweldige dag was! En wat zal de dag ons morgen weer brengen??????...... Dingkse.
de buitenslaapster
Hier de buitenslaapster Dingske weer......hoe kan je na zo'n dag als gisteren nou denken dat je vandaag weer een leuke dag mee kan maken? Nou hier in de Carieb is alles dus mogelijk! Zo veelzijdig... het is hier echt niet normaal. Van de week vroeg onze boatboy Alexis (onze gids van de Indian River reis) mij of ik bij hem wilde blijven.. hij beloofde elke dag een overheerlijke cocos punch te maken voor me... nou ik zou er bijna serieus over nadenken... Het begon vandaag lekker rustig. Na het ontbijt in de Dinky naar de oever van de baai in St. Pierre. Het is zeterdag, dus marktdag... gezellig! Fruit, fruit en nog eens fruit én heerlijke live-muziek. Opeens gaan alle fruit-verkopende dames een dankske maken op de djembee-geluiden van de djembee-man. Hier en daar komt er een man tussen staan en wordt er een soort liefdes-dans gemaakt. De dame daagt de man uit en er worden dirty-dance bewegingen gemaakt. Na uitleg van een locale dame is het dus werkelijk zo dat de dame door middel van deze liefdesdans een man versiert. Gelukkig werd dit net uitgelegd voordat we het idee hadden gezellig mee te dansen.....:-). We wilden lekkere koffie en gingen op zoek naar een cafeetje waar we het idee hadden lekkere koffie te krijgen. Onze eerste poging was finaal mislukt want de koffie verkeerd was echt VERKEERD! Een tweede poging werd beloond. In een internetcafe waar je uiteraard kon internetten, maar ook koffie kon drinken en ook nog een tatoeage kon laten zetten kregen we heerlijke koffie.. zelfs met slagroom. Dingske kwam erg in de verleiding om een tatoeage te laten zetten van een turtle. En kijk hier het resultaat...
St. Pierre: oude beurs; tattoo; markt waar de locale vrouwen mannen in beweging probeerden te krijgen; de Zeevonk voor anker bij het strand
Na de koffie zijn enkelen nog naar het museum geweest die de historie van St. Pierre onthult. Kort samengevat.... St. Pierre is in 1902 overspoeld door een vulkaanuitbarsting met een gaswolk. Alle inwonenden zijn hierbij om het leven gekomen (inclusief de mensen die op een boot voor de kust lagen) op één man na.... die in de gevangenis zat! Zo dat was het museum! Snel weer terug naar de Zeevonk! Een duikske voor de verfrissing en omhoog die genua! En even later kwam het grootzeil erbij en mijn taken waren... 1) hoog aan de wind 2) dolfijnen uitkijk en 3) turtle-uitkijk. Nou hoog aan de wind zeilen met een cat is echt geweldig.. je haalt de ene zeilboot na de andere in.. echt TOP! en jawel aangekomen in de baai van Anse Mitan kwamen ze hoor ..eentje, twee, drie , vier, vijf.... een hele school flippers! Weer even later...... iets minder leuk... WAT! heel triest eigenlijk.. een hele grote dode zeeschilpad! Zijn schild was waarschijnlijk door een schroef van een speedboot geraakt en heeft het niet overleefd. Bekomen van de trieste bedoeling zagen we gelukkig ook nog een levende voorbij komen. Okee missie voltooid! Zeilen keurig ingepakt, anker uit, bridle vast... en kom maar op met de Coco-punch met verse ananas (Dinkske's verslaving) De schipper had eindelijk zijn zin... alle dames verschenen in fleurige pareo's!
Vervolgens de ondergaande zon, die vandaag wel heel erg speciaal was..... net op het moment dat de zon kopje onder ging verscheen er een groene flits! OOK WERKELIJK WEER GEWELDIG!!! en dat bedoel ik nou...denk je echt werkelijk van alles meegemaakt te hebben, overkomt je weer zo'n dag als vandaag.
En last but no least..... weer een fantastische maaltijd van Joke. Met een hoofdletter F. en hoofdletters ANTASTISCH! Morgen weer een Caribische dag.
de 'kontrolekamer'
zondag 8 mei
.....denk niet dat we gisteravond na het eten meteen onze kooi opzochten! De muziekklanken vanuit Anse Mitan lokten ons naar de wal. Op zoek naar de 'place to be' passeerden we de ene na de andere uitnodigende winkeletalage. Tot grote vreugde van de mannelijke leden van ons gezelschap waren de winkels echter hermetisch gesloten. In een van de restaurants aan de haven vonden we een gezellig plekje om te genieten van de mooie dingen des levens. Na een paar heerlijke drankjes lieten we ons in de dinghy zakken om in het duister de Zeevonk te ontdekken tussen ca. 70 collega-schuiten.
Het indringende geluid van de boomkikkers lieten we achter ons. De dunne sikkel van de nieuwe maan was al onder en de grote beer stond als van ouds samen met orion de hemelkoepel te bewaken. De muziek op de wal ging lang door. Maar vroeg in de morgen was het geluid van een angstig blaffende hond veel irritanter.
Na een rustige ochtend zakten we op de genua af naar Anse Noir, een bekende baai met strand waar het goed snorkelen is met als extra een grot vol met honderden vleermuizen. De zondagdrukte weerhield ons van een stop en via Kaap Solomon kwamen we terecht bij Grand Anse d'Arlet met zijn excellente snorkel- en duimogelijkheden. Zodra het anker was gevallen met camera's te water. Wat een prachtig koraal en wat een vissen! Met volle teugen genietend snorkelden we rond: inktvissen, een octopus, zeeslanden, murene, redlips, harlekijn vissen en ga zo maar door.
Tegen etenstijd de wal op waar we verwelkomd werden - we waren er twee keer eerder - door een stevige zwarte madame Lucette van de l'Amandelier, een keurig schoon eethuis. We streken neer op een soort ronde tuintafel op het strand met het geluid van het water naast ons. De maaltijd was ronduit goed. De miniboulevard zonder verkeer was gezellig en alles hier op deze plek gaf een gewelddadige rust en een rijk gevoel. Na een korte after dinner wandeling zochten we ons lampje weer op. Miniscule zeevonkjes lichtten op, het leek alsof ze ons de weg wilden wijzen.
Maandagochtend bracht een teleurstelling: de duikshop met onze vrienden bleef gesloten. Na het snorkelen rondom de boot voeren we naar Anse Noir dat nu geheel was verlaten, een baai voor ons zelf! Vervolgens zeilden we naar Fort de France om in te klaren en de stad te verkennen. Het Hotel de Ville, de bibliotheek van Schoelcher en de tuin van het paleis van justitie met het beeld van Schoelcher scoorden hoog. Helaas gingen de meeste winkels al om vijf uur dicht, reden om de volgende ochtend wederom de stad in te gaan. Toch zagen de dames kans om zich te voorzien van de meest exotische slippers voor slechts een paar euro's.
De avond werd gebruikt om alle digitale foto's - vijf toestellen - voor elkaar te bundelen en op cd te branden. Ook werd de nodige Caribische muziek gekopieerd zodat eenmaal thuis de Carieb binnen bereik kon blijven.
onze pareodames op de catwalk
Dinsdagmorgen is het einde van deze spirituele reis aangebroken. Na een stadswandeling met bezoek aan souveniershops werden de tassen ingepakt. Het afscheid naderde, altijd weer een dramatisch moment na zoveel dagen lief en leed. Het weer deed volop mee: flinke regenbuien daalden neer. De fantastische gevoelens die deze reis opleverden trachtte men vast te leggen in het gastenboek. Vlak voor een naderende bui werden tassen en rugzakken in de rubberboot geladen en voeren we naar de wal. Hier is de standplaats van de minibussen die zodra ze vol zijn je voor een minibedrag op je bestemming brengen. Er stonden al drie met nummer 8 die het vliegveld aandeden. In de tweede was voldoende plek en zodra hij vol was vertrok hij. Het laatste wat we zagen waren wuivende armen...
De overgebleven wilden nog internetten en foto's maken. Een enorme regenbui van zo'n 20-25 minuten legde tijdelijk alle wandelverkeer plat waarbij wij werden gedwongen voor de etalage van een lingerie en badpakkenzaak te schuilen. Tussen de bikini's lagen kunstvissen van soorten die we recent in het echt konden bewonderen. Dan is de natuur toch heel wat mooier. Opvallend veel grote kakkerlakken zochten een nieuwe schuilplaats. Overal om ons heen gorgelde de regen door regenpijpen, goten en droop het tussen kieren van balkons. Na de bui bezochten we het internetcafe voor de emails en het opladen van dit verslag.
kakkerlak vluchtend voor de regen
De dinghies aan de steiger stonden zoals verwacht vol water. Er werd gehoosd met emmers en een enkeling trok de hele boot op de kant. Onze bimini had het gewicht van al dat water niet kunnen torsen en een hoek had het begeven. Einddoel van de dag was Anse Mitan aan de overkant van de baai. We gingen liggen voor de grote hotels om te zien of een wifiverbinding mogelijk was. Het diner gebruikten we bij Le Ponton, het restaurant aan de buitenhaven. Hier is het altijd druk en gezellig.
De voorlaatste dag huurde we een auto en bezochten we eerst het rummuseum van Clement en daarna het bananenmuseum. Gewapend met pizza's kwamen we terug bij het dinghy dock alwaar een vrouw ons vertelde dat de onze onder de steiger was geraakt en daar door golven met de motor tegen de onderkant van de steiger had liggen beuken. Gevolg: de kap van de motor flink beschadigd. Het motortje liep gelukkig wel en bracht ons weer terug naar de Zeevonk.
rumcoco zoveel als je wilt (bij de rumfabriek Clement)
laatst gewijzigd: 15/09/08