Reis
naar de zon
deel
24, mei 2005
Martinique-St.
Lucia-Martinique-St Lucia-Bequia
Wifi-perikelen
In
Anse Mitan waren voldoende wifi mogelijkheden,
zowel van de hotels als van Le Piton, het restaurant waar we
de dinghy stallen. Met een abonnement van Orange kochten we
2 uur, binnen 7 dagen op te maken.
Van
Anse Mitan naar het vliegveld is dik een half uur rijden. Om
's avonds onze vijf duitse gasten op te halen was een grote
huurauto nodig voor een paar uur. Deze bleek niet voorradig
dus werd het een taxi: retour inklusief wachttijd €80.
Natuurlijk had het vliegtuig vertraging, veel tijd dus om de
wifi ook hier te proberen. Het wilde niet en de lady aan het
loket liet ons een klachtenformulier invullen. Aan het loket
van Orange verkochten ze alleen telefoontjes, een behulpzame
baliemedewerker liet me een telefoonlijn gebruiken maar ook
de iRoam lukte niet. Later aan boord bleek het schuifschakelaartje
voor wifi op uit te staan. Was dat voor of na het vliegveld
gebeurd? In ieder geval kreeg ik aan boord nu weer een zwakke
verbinding die steeds wegviel en dat op 100 meter van de antenne.
Grootzeil
in de problemen
Ons
eerste doel Anse Noir met vleermuizengrot bleek overvol. Anse
d'Arlet was te dichtbij - onze gasten wilden eigenlijk dagelijks
minstens vijf uur zeilen. Het werd dus kruisen naar St. Anne.
De Diamant Rock stond weer als een heerser
om de hoek. Het laatste stuk nam wind en golven af en ter hoogte
van St. Luce ineens een scheurend geluid: de onderste naad van
het grootzeil begaf het bij 3-4 Bft! Met een rif verder en in
het donker arriveerden we in St. Anne.
Om
direkt naar een zeilmaker te gaan was niet nodig: iedereen vaart
hier met een rif in het grootzeil, dus waarom wij ook niet?
Ladies
day
De
oversteek naar St. Lucia liep voorspoedig,
Marigot Bay bleek te bezeilen en onderweg gingen
enkele buien keurig voor en achterlangs. De boatboys kwamen
onvermoeibaar langszij maar onze ervaring sprak nu een woordje
mee en veel last hadden we niet van ze. We ankerden midden in
de kom en dineerden bij Dr. Doolittle, met zijn prachtige terras
aan de ingang van de baai. Het was "ladies day" wat
inhield dat de dames met een verse bloem in 't haar niet hoefden
te betalen, de schipper niet omdt hij zoveel gasten meenam,
uiteindelijk dineerden we met ons 7 voor de prijs van 3.
de
beroemde baai van Marigot
Ladies
day met champagne
Watervallen
en vulkanen
De
tocht naar Souffrière moest op de motor,
het beetje wind dat er was werd door het eiland teveel verstrooid.
Hier pikten we een mooring op ten zuiden van het stadje met
schitterend uitzicht op de Pitons. Volgens afspraak met 'onze'
boatboy die we al 's morgens in Marigot maakten werden onze
gasten opgehaald voor een rit met de taxi naar waterval, vulkaanbodem
met dampende modderbronnen en de botanische tuin. Daarna snorkelden
we onder en vlak naast de boot in glashelder water en genoten
van de prachtige kleuren en de rijkdom aan vissen tussen het
koraal.
mooring
bij Soufrière
Piton
in ochtendlicht
Pitons
Zeilen
naar St. Vincent was te ver dus met ESE 4 Bft
tot halverwege en weer terug zodat we de machtige Pitons van
alle kanten konden bewonderen. Voor zonsondergang naar een terras
waar we het snelle invallen van de duisternis met een Piton
bier of een mixdrank ondergingen.
Snorkelpracht
Om
te snorkelen moterden we eerst naar een boei aan de noordkant
van de baai. Volgens de pilot zou het daar schitterend snorkelen
zijn en... het klopte! De terugreis naar Rodney Bay
konden we redelijk zeilend afleggen al viel de wind door wat
buienaktiviteit af en toe geheel weg. In Rodney Bay Lagoon ankerden
we voor een kort bezoek aan enige winkels met o.a. scheepsbenodigdheden
en natuurlijk een heerlijk schepijsje. Daarna voeren we naar
Pigeon Island waar onze gasten de top beklommen en van het uitzicht
konden genieten. Wij konden geen kontakt met een wifizender
krijgen en brachten een bezoek aan het internetcafé Le
Jambe de Bois waar ook heerlijke dranken geserveerd werden.
Een deel van het terrasmeubelement was gemaakt van houten delen
van oude karren, molens e.d. en bleek heerlijk te zitten. Een
zeilend Belgisch echtpaar met een groot schip - de "Vito"-
lag achter ons. Ze gaan net als wij om de hurricanes te ontvluchten
naar het zuiden. We komen ze nog wel tegen. Een van de dames
besloot wederom buiten te slapen, het beviel uitstekend.
buitenslaapster
warme
voeten
Vis
aan de lijn
De
voorlaatste dag steken we over naar St. Anne,
Martinique. Gunstige wind leverde weer een prachtige zeildag
en zowaar na dagen zonder vis al hadden we 6 lijnen achter de
boot succes: twee kleine tuna's aan de 7e lijn! Een geschikte
plek voor het afscheidsdiner bleek niet makkelijk te vinden
maar we slaagden uiteindelijk op ons terras waar we eerder tijdens
carnaval een halve kreeft verorberden en pas dagen later betaalden.
vangst
laatste dag
de
laatste avond op Martinique
Reparaties
Na
het vertrek van onze gasten was er werk aan de winkel: het grootzeil
moest naar de zeilmaker en de watermaker had kuren. De zeilreparatie
kon vrij vlot op ons adres waar ook onze zo goed bevallende
trampolines werden gemaakt: Pierre Didier en Maria. De watermaker
kreeg ik niet aan de praat en met de pomp naar de wal waar de
Spectradealer konstateerde dat de pomp lekte en dat er nieuwe
onderdelen nodig waren. Een email naar Spectra leverde op dat
de pomp nog onder garantie viel en dat een nieuwe naar Grenada
zal worden gestuurd!
Vaarplannen
en piraten
Voor
al dat gedoe waren we in de baai van Le Marin
gaan liggen waar zowaar de "Deneb" uit Hoorn lag.
Het water- en dieseltanken ging met charterkorting al geloofde
de tankbediende eerst niet dat wij in zijn boek stonden. Het
internetcafé was weer gezellig en een uur surfen was
snel voorbij. We haalden met name de pagina's van noonsite
binnen waarop alle piraterij te vinden is. Ons vaarprogramma
hebben we verder uitgebreid en het plan is nu om van uit Isla
Margarita een paar maal Venezuela te bezoeken en onze gasten
ook de mogelijkheid te bieden tochten op het land te maken,
bijvoorbeeld naar de Orinoco rivier, de Angel Falls en zelfs
de Andes. Ook Columbia met Cartagena, de historische stad waar
de Spanjaarden hun zilvervloten laadden behoort nu tot de mogelijkheden.
piratenschip?
Mi
Wani
Op
het terras vlakbij de dinghiesteiger smaakt de capucino voortreffelijk.
Komen er twee mannen op ons af, blijkt de een de Fransman Daniël
van de "Mi Wani" die we met gezin
in La Coruna en Bayona
in Noord Spanje ontmoetten! Ze vertelden toen dat ze een van
hun dochters op Martinique gingen bezoeken en er met de Kerst
zouden zijn. Waarom we ze toen niet zagen vertelde Maryse later
bij hun aan boord. Ook de jongste dochter Claire is nog van
de partij al moet ze binnenkort terug naar Frankrijk om haar
studie Chinees weer op te pakken. Intussen zijn ze voor de tweede
keer grootouder geworden en mogen ze nu - aan boord in Le Marin
- voor oppas spelen.
Succesverhaal!
Al
sinds begin maart wachten we op het naaimachineonderdeel dat
uit de VS naar ons werd gestuurd. Vier dagen na vertrek kwam
het aan op Martinique en werd ons nagezonden naar St. Maarten.
Daar is het volgens de geadresseerde nooit aan gekomen en de
post weet ook van niets. Uren besteed aan telefoontjes zonder
resultaat. Een helder idee: waarom niet naar een naaimachinewinkel
waar ze het merk Brother verkopen, misschien hebben ze het onderdeel
wel liggen. Zoekend op het internet had geen resultaat maar
volgens de Page Jaune die we in het internetcafé konden
lenen waren er drie adressen met naaimachines in Fort de France.
Joke belde ze op en probeerde ons probleem in het Frans uit
te leggen. Het verzoek van een van hen: laat het kapotte onderdeel
maar zien. Wij huurden een auto voor drie uur (€11) en
reden naar Fort de France. Onderweg in de file maar toch op
tijd. De naaimachinewinkel vonden we vlot en de eignaar kwam
met allerlei bijna identieke onderdeeltjes aanzetten. Er is
hoop! De meest geschikte plus wat reservespoeltjes mee en tegen
donker waren we terug. Het monteren ging wat moeizaam en eenmaal
op zijn plaats was er geen sprake van soepel draaien. Joke konstateerde
dat het te dik was en de volgende ochtend heb ik gewapend met
leesbril het in de bankschroef met de dremel bijgeslepen tot
de goede dikte. En met succes! De naaimachine loopt als vanouds!
Nu kan aan de berg verstelwerkzaamheden worden begonnen: mijn
hamac (hangmat), de bimini, het dekzeil om maar wat te noemen.
Daarna kunnen eindelijk de nieuwe bimini-onderdelen aan bod...
Naast
het advies een auto te huren i.p.v. met een busje te gaan hadden
Daniël en Maryse nog een tip: voor de ventilatie gebruik
maken van een "fantome". Dit is een
lap spinnakerdoek van onderen om de rand van een luik en boven
bevestigd aan een lijn of stag zodat het geheel schuin naar
voren de wind opvangt en door het geopende luik naar beneden
dirigeert. Wij proberen met een oude vlag en zowaar een prima
effekt!
een
'fantome' voor de ventilatie
kraamvisite
aan boord van de "Mi Wani" liep behoorlijk uit en
de heerlijke camenbert, mosselen, octopus, enz. bleken een prima
vervanging voor het gemiste diner thuis. In half-frans, half-engels
wisten we elkaar prima te verstaan en zelfs Daniël deed
nu in het gebroken engels mee (in Spanje sprak hij nig geen
woord engels). Dochter Claire wilde ons de volgende dag nog
een verrassing brengen voor we naar het zuiden vertrokken. Zij
en haar vriend waren wat laat - eerst kwam er nog een dikke
bui over - maar de verrassing was ludiek: op
een schaal twee in aluminiumfolie verpakte zelfgebakken appel/perzik
taart met een parasolletje erop. Als extra een diskette met
foto's van de Zeevonk in de haven van Bayona met een walvis
op de voorgrond. Joke had ook gebakken en smullend van de taart
en limonade met ijsblokjes genoten we met volle teugen. Het
vertrek naderde en na nog een laatste uitwisseling van digitale
foto's op stick kon het anker op.
Claire
met geschenk
De
wave was nog niet geheel
voorbij dus met rif en iets ingedraaide genua naar buiten, langs
het rif van St. Anne en zowaar St. Lucia was
bezeild! Het zicht was door de vochtige lucht beperkt tot een
mijl of tien en pas halverwege kwamen de contouren van Pigeon
Island aan de noordwestpunt in zicht. Intussen zeilden we twee
catamarans eruit en dat met volle watertanks. Tot aan Marigot
Bay konden we zeilen en tegen donker lieten we het
anker in de baai vallen. Joke maakte de boatboys vriendelijk
duidelijk dat we nog geen diensten van hun nodig hadden. Het
internetten dat hier de vorige keer gratis via een wifi-zender
ging lukte nu niet vanwege een te zwak signaal. De avond en
nacht verliepen rustig: geen muziekoverlast. Wel maakte een
zware bui het nodig dat er wat luiken werden gesloten.
gratis
wifi Marigot Bay
Vroeg
in de ochtend zag je op de steigers en bij het pontje bewakers
in uniform. Zodra de nieuwe appartementgebouwen klaar zijn wordt
het weer voller en touristischer. Is er dan nog plaats voor
ongeorganiseerde jachten en moet je weken van te voren afspreken?
Bequia
We
vertrokken tegen achten zonder een bezoek aan de douane. Eerst
zaten we nog wat in de windschaduw van het eiland en kregen
we steeds meer deininggolven recht tegen. Wat verder uit de
kust konden de zeilen erbij en vanaf de Pitons, de twee zo karakteristieke
bergen aan de zuidwest punt, konden we zowaar al vaart maken.
De vislijnen gingen uit en koers St. Vincent. Achter ons ontwikkelden
zich zware buien, net op tijd weg! De lucht was vochtig en warm,
het zicht was wat wazig. Tot ver voorbij St. Lucia hadden we
1,5 knoop stroom tegen. Ver voor ons twee zeiltjes die dezelfde
kant opgingen. Met de radar kon je zien dat ze op 4 en 5 mijl
afstand zaten. De Pitons waren allang uit zicht toen op 10 mijl
afstand de contouren van St. Vincent zich vaag
begonnen af te tekenen. De bimini boven de bestuurdersplaats
gaf voldoende bescherming tegen de brandende zon. De vissen
wilden nog niet bijten. De wind was mooi konstant 4-5 uit het
ESE, goed voor af en toe 8 knopen. Op de trampoline was het
heerlijk toeven, af en toe een lichte sproei over je heen. De
stuurautomaat hield de Zeevonk keurig op koers en het het voor
ons varende zeil werd snel groter. Voor we de kust van St. Vincent
bereikten bleek het een Canadese tweemastertje zeilend op 1e
rif en genua, we gingen dus minstens twee knopen sneller. Achter
het eiland begon de wind weer af te nemen en mocht zo nu en
dan de motor erbij om stukken met relatieve windstilte te overbruggen.
Het
prachtige groengolvende en bergachtige landschap met daarin
verscholen watervallen trok aan ons voorbij. Hier en daar zag
je een hutje in de bergen en aan de oever een vissersdorpje
met de bekende piroches aan een boeitje. We wilden direkt naar
Bequia en dat werd beloond met een uit het
water springende minidolfijn. Even later zat een groepje van
een stuk of tien om de boegen te dartelen. Ze bleken erg gevoelig
voor applaus en maakten de mooiste salto's in en boven water.
Tegen zonsondergang kwam een flinke bui opzetten, de afstand
naar Bequia was nog geen vijf mijl meer. Je zag je vlagen regen
op je afkomen. Snel de genua een stuk ingerold en afwachten
hoeveel wind in de bui zat. De windsnelheidsmeter kwam tot 26
knopen, net geen 7 Bft. In de Admiralty Bay
zochten we een plekje temidden van andere jachten en na 63 mijl
en 11 uur kon het anker weer omlaag. Nog 60 mijl naar Grenada
waar we pas over twee weken hoeven te zijn. Vakantie dus!
visser
Bequia
waar
zijn we nu
volgende
verslag
terug
naar overzicht verslagen
index
terug
naar boven
laatste
wijziging:
4/08/06
