zeil met de Zeevonk in de Carieb

Maandagochtend scheurden om een uur of zes een flink aantal vissersboten voor en achter ons langs, sommige met een groot kruis voorop (hospitaalkerkschip?). Daarna was het even weer rustig in de baai totdat een bootje langs kwam dat dieselolie verkocht. Helaas hadden we nog geen geld. Na de koffie op bezoek op de Amazone nadat Helmuth en zijn vrouw Birgit eerst bij ons waren kijken. Zij is degene die voor haar gezin met drie opgroeinde kinderen een catamaran van 17 m door haar echtgenoot en vriend wil laten bouwen. De ruimte in ons schip vindt ze enorm en Joke geeft haar de overweging een wat minder groot schip te verlangen. Ze bieden verder aan ons geld voor het inklaren voor te schieten, ongeveer 170.000 bolivar. Dat lijkt een heleboel geld en inderdaad is het inklaren hier duur. Helmuth bouwde hun stalen schip eigenhandig en deed daar 10 jaar over naast zijn baan als chirurg! Ze willen zich nu blijvend vestigen op Isla Coche, hebben daar al grond voor een werf en hebben naast hun engelse vriend Steve (catamaran bewoner) een Venezolaanse mede-eigenaar voor hun bedrijf gevonden.

Dan de eerste stappen op Margarita. We werden ontvangen door Juan die daar zijn kantoor met eigen (bewaakte) dinghysteiger heeft. Hij zorgt tegen betaling voor inklaring, iets wat een onmogelijke zaak lijkt als je dat zelf wilt doen. Verder kan hij alles regelen en staat er altijd wel een taxi, zowel een oude als een nieuwe, voor zijn deur. De jongen die de dinghies bewaakt wordt door giften in een potje betaald, krijgt van hem geen salaris vertelt hij nadrukkelijk. Dan met de taxi naar het vliegveld, 25 km retourtje 30.000 bolivar (het went snel). De taxi is een oude Lada, van Russische afkomst vertelt de trotse eigenaar. Veel is doorgeroest en niet alle portieren kunnen open. Ook lijkt een lager iets te veel te zijn versleten. Joke vraagt nog voorzichtig of er terug ook vier personen met bagage mee kunnen... De huizen en gebouwen langs de weg ogen niet fraai: overal hekken voor de ramen en zelfs om de balkons. Wel logisch als je je realiseert dat er geen ruiten in zitten en verder zou het een overblijfsel zijn uit de tijd dat de indianen zich moesten beschermen tegen de Spanjaarden. Het landschap is gortdroog, bruin en de bomen en bosjes zijn niet overvloedig aanwezig. Vlak voor het vliegveld is een politieafzetting maar wij mogen door zonder controle. Het vliegveld is van moderne makelij en hoewel de vlucht van Martinair geen vertraging had moesten we toch wel even wachten. Een tafel naast ons stond een drietal dames gekleed als hostess en nederlands sprekend. Een vroeg in het Engels aan ons of er nog een stoel vrij was, het moment om in het nederlands kennis te maken: zij waren van de reisorganisatie van Martinair: Qxxl en van een Duitse reisorganisatie. Ze werkten respektievelijk 7 jaar, drie maanden en 11 jaar op Margarita. De laatste had een Venezolaanse moeder en sprak beter Spaans dan Nederlands. Ze gaven ons een aantal tips en maakten het wachten wel heel plezierig.

Onze gasten waren redelijk afgemat en kregen ook nog eens te maken met de warme avondlucht die als een hete deken op ze neerdaalde. Ze waren blij dat de taxi voor de deur stond en onze chauffeur Pablo met redelijk hoge snelheid richting Porlamar suisde. Ondanks de duisternis werd de Zeevonk snel door ze herkend en konden ze kennismaken met hun nieuwe verblijf: wiegend op het water tussen allemaal boten met lichtjes onder een volmaakte sterrenhemel. Dan smaakt een welkomstdrankje toch wel heel bijzonder. De slaap sloeg snel toe (Nederlandse tijd 2 uur 's nachts), reden om de kooien op te zoeken.

Het ochtendprogramma was behoorlijk gevuld: om 9.30 uur stond een luxe bus klaar die ons naar een modern winkelkomplex bracht. We kregen een VIP-pasje om de hals en konden gratis koffie en sterke drank nuttigen in de VIP-room van het komplex, daar was ook de mogelijkheid om te internetten. In de bus maakten we kennis met Maarten en Yvonne van de catamaran "Sea of Time". Zij konden ons vele tips geven, ondermeer om de Golfo de Cariaco te bezoeken. Om geld te wisselen moesten we naar een kantoortje in de parkeergarage waar we voor $1 US 2400 bolivar kregen. De winkel was goed voorzien, een soort V&D concept maar met de nadruk op etenswaren. Bij de kassa veel personeel, onze spulletjes werden in dozen verpakt en met een speciaal autootje achter de bus aan naar de steiger gebracht. Hier werden de dozen op een steekwagen gezet en naar de dinghie gebracht. Een genot om zo moeiteloos boodschappen te doen. Juan kreeg voor zijn bemoeienissen wel een bedrag in handen gestopt door de winkelier, duidelijk een win-win-win situatie. De inpakkers hadden een fooienpotje.

Onze Nederlandse bleekhuiden trotseerden de eerste zonnestralen - gewapend met sterkte 30 - en waren zich er nauwelijks van bewust dat de zon hier om twaalf uur in het noorden staat. We zitten op zo'n 11 graden noorderbreedte en de zon is al aardig op weg naar de kreeftskeerkring - 23,5 graad NB - waar hij boven staat bij het begin van de zomer. Maarten en Yvonne kwamen voor de borrel, de Ti-punch van Joke krijgt steeds meer aanhangers. Het werd zeer geanimeerd. Toen hij ook nog computerfreak bleek en net een aantal programma's van de russische Blagofest had gekregen was een laat avondbezoek aan hun snel geregeld. Onze gasten waren na het diner al snel uitgeteld. Victor van de Salina Due kwam nog even langs en had weer een schitterend verhaal over kauwgom in zijn oor, zijn vrouw had dat per ongeluk naast zijn oorwax gelegd.

Isla Coche. De wandeling naar de noordpunt leverde veel schelpen en andere organische resten op, intussen kreeg ik de watermaker weer even aan de praat. De whispergen had weer een volgende serie storingen, er gaat eigenlijk geen dag voorbij of er is wat mee. In de namiddag kwam de Sea of Time naast ons liggen en besloten we gezamenlijk op de wal te gaan eten, zij wisten een terras aan het water waar ze heerlijk vlees opdienden. We maakten er nog net zonsondergang met prachtiggekleurde wolken mee, daarna kregen we ons vlees opgediend: taai en niet echt lekker, volgens Yvonne was de kwaliteit niet een schaduw van die van een paar maanden geleden. De hoogzwangere van toen was nu trouwens de trotse moeder van nr?, een leuk detail.

samen met de Nederlandse cat "Sea of Time" bij Coche - vissers op het strand

San Pedro

avondlicht terras San Pedro

Hoewel de Sea of Time vroeg zou vertrekken voor hun oversteek naar Tortuga (59 mijl) duurde het even voor we alle digitale foto's en ander digitaal materiaal hadden uitgewisseld. O.a. maakte Joke foto's met beide schepen erop, om naar een gezamenlijke vriend te sturen voor de redactie van het CTC blad (Catamaran en Trimaran Club). Daarna ging hun spinnaker omhoog, reden voor ons om met onze halfwinder het goede voorbeeld te volgen. Met snelheden van omstreeks vier knopen (dankzij een meegaande stroom) schoof het landschap voorbij. Bij dorpjes aan de kust op het schiereiland van Araya waren kleine bootjes aan het vissen en zagen we ze ook met snorkel en zwemvliezen onderduiken, toch nog parels? Dit is het gebied waar de Spanjaarden vroeger de indianen naar parels lieten duiken. Dit zou veel meer opgebracht hebben dan het goud! We rondden het schiereiland de Araya en niet lang daarna kwam de oudste stad van Zuid Amerika, Cumana, in zicht. Wetende dat ankeren bij deze stad niet echt veilig is voeren we de Golfo de Cariaco in om bij een van de eerste vissersnederzettingen aan de noordkant in een baaitje voor anker te gaan. Onderweg leek het te sneeuwen: geelwitte vlinders in grote getale dwarrelden over het water.

Puerto Real. We werden uitbundig zwaaiend door de jeugd zittend op een rots verwelkomd. Aan de waterkant vissersboten waaraan gewerkt werd. Onder afdakjes van golfplaten zaten mensen te schemeren. Het gehucht zelf was gebouwd tussen heuvels van roodgeel gesteente op het puntje van een schiereiland. Op een van de toppen stond een klein wit kapelletje. Voor het echt donker werd met de rubberboot naar de wal waar nieuwsgierige blikken ons begeleidden. Even later kwam een kruising tussen een herder en een eskimohond ons begroeten en bleef tegen ons opspringen tot hij tot orde werd geroepen. De straat was deels van beton, deels hard gesteente met een dun laagje specie/gele modder. Er was een school met een viertal klassen en een drietal winkels met levensmiddelen. Een paar felle lampen zorgden voor de straatverlichting. Geheel onder de indruk van wat we zagen liepen we door het dorpje. Dit was duidelijk Venezuela, Zuid Amerika: arm, eenvoudig en vriendelijke mensen.

Na een duik in het koele water - het is echt een paar graden kouder dan in het noorden bij Martinique - weer de wal op, nu om brood te kopen en foto's te maken. Door een visser werden we gewenkt: hij had twee porcupines in opgeblazen toestand van forse afmetingen liggen. Door een paar vrouwen werd ons even later duidelijk gemaakt dat onze vrouwen waren doorgelopen. We bestegen de trap naar het kapelletje, het interieur was zeer eenvoudig met een opvallend iets: een plank met bekers en andere prijzen. Had het wat te maken met het basketbalveld aan de punt van het dorp? De school was druk bevolkt, je kon de klas via de deuropening inkijken en de kinderen in uniform zien. Onder een groot afdak werd een soort openbare vergadering gehouden waarbij een man druk aan het redeneren was en allerlei dingen opschreef. Af en toe zag je iemand naar voren komen om iets te vertellen. We stelden geen vragen, wel werd naar ons gekeken toen we er even stilstonden. Opgetogen stapten we weer aan boord om weg te varen naar ons volgende doel: Laguna Grande.

Met de pilot in de hand varen we de laguna in. De wanden zijn van rood gesteente met mangrovebos aan de oevers en cactussen en struikgewas op grotere hoogte. Alles maakt een woestijnachtige indruk. De lagune kronkelt tussen de berghellingen met hier en daar een eilandje en prachtige minibaaien. Op sommige plaatsen mondt een nu droogstaand riviertje uit in de vorm van een delta. Op een modderbank staat een groep pelikanen. Fregatvogels, pelikanen en een soort gieren maken de lucht onveilig. We ankeren als enige helemaal aan het eind. Tijd om dit indrukwekkende landschap op ons te laten inwerken. Geen tekenen van menselijk ingrijpen in de natuur. Het meest overweldigend zijn de roodkleurige berghellingen met diepe groeven veroorzaakt door hevige regenval. Het beeld van een rode woestijn. In de middag begint de wind te vlagen, typisch voor een vallei die als een tunnel werkt. Elke paar minuten neemt de wind toe, bereikt windkracht 5, neemt af tot 1 en begint dan weer opnieuw aan te zwellen. In het strijklicht van de avondzon zie je de grillige vormen van de bergruggen nog beter en een eerste korte wandeling voor het eten was al voldoende om een top te bereiken waarvanuit een schitterend uitzicht. Aan de noordzijde verheft zich een nog hogere bergrug met daartussen een prachtig groen dal, aan de zuidkant ligt de Zeevonk in de diepte met donkerrode bergen op de achtergrond. De avond brengt donkere tinten tegen een lichte lucht. We horen krekels, gekwetter van vogels(?) en af en toe de schreeuw van een roofvogel. De maan kijkt dit glimlachend aan. In de verte weerlicht het af en toe.

Om zes uur staan we op, ontbijten snel, trekken de bergschoenen aan en varen we naar een strandje. In de rugzak water om niet uitgedroogd de top te moeten halen. We banen ons een weg door de cactussen en struiken met scherpe stekels. Enkele stukken met los roodkleurig gesteente lijken op leisteen: dunne laagjes brokkelig materiaal. Je moet oppassen niet naar beneden te glijden. Een dunne slang van 60 cm kruist ons pad, een uiltje verschuilt zich doch wordt gezien. Gele vogeltjes, waarschijnlijk kanaries vliegen van boom tot boom. Lokroepen van vogels galmen over het dal. Na een pittige klim bereiken we de top. We worden beloond met een schitterend uitzicht rondom. In het zuiden de golf met aan de overkant drie lagen bergruggen. In het noorden de meest westelijke uitloper van de lagune met midden in de Zeevonk. Je kijkt tegen een hoge rug aan met daarachter Isla Coche en Margarita. In het westen strekt zich de lagune zelf uit met een paar zeilschepen in de diepte. In het oosten worden de bergen groener, valt er duidelijk meer regen dan in deze woestenij. We blijven lang genieten voor we aan de afdaling beginnen. We komen zonder kleerscheuren beneden al hangt er af en toe wel een cactusblad met vlijmscherpe stekels aan je kleren of zitten de stekels enkele millimeters in je vel en moet je ze voorzichtig eruit trekken. De koelte van ons privé zwembad is verrassend. Het heeft een aardige aanslag op onze conditie gepleegd.

De zondagochtend begon weer met uitstekend weer en we voeren na de traditionele bacon and eggs de lagune uit richting oosten. Onderweg tot tweemaal toe door een aantal dolfijnen geëscorteerd. De oostenwind probeerde ons tegen te houden hetgeen na enkele slagen over de volle breedte bijna lukte toen bij een bui met iets meer wind de genuaval het begaf en de genua een meter naar beneden kwam. We rolden het zaakje op en zeilden op de fok verder. Het werd buiïger en de fok bewees goede diensten, anders hadden we de genua toch moeten inrollen. We bereikten ons doel, Medregal Village, vrij vlot en ankerden voor de dinghy-pier. Er lag een vijftal zeilboten voor anker, aan de oever was weinig aktiviteit zichtbaar. Het complex zag er verzorgd uit en we werden verwelkomd door Jean Marc en zijn vrouw. Als bootbewoners mag je gebruik maken van het zwembad, toiletten en douches, de tafeltennistafel, het biljart, de (ruil-)bibliotheek en tegen aangepast tarief van de bar en het restaurant. Er lopen ook een paar buitenlanders rond die naar later bleek al een plek hadden in het grote geheel: lassen van pontons en de opbouw van werf en jachthaven. De opening ervan is gepland in september. Het diner met vlees was prima, de wijn koppig en de bediening door Venezulanen zeer vriendelijk. Opvallend was dat we de enige gasten waren waarvoor alles was gedekt, alle lichten brandden en het personeel in touw was.

Naar de riviermonding was niet ver en prima bezeild. De dolfijnen haakten weer aan maar het was slechts van korte duur. De baai werd naar het oosten toe steeds ondieper, een bank van slechts 1 meter diepte lag voor het allerlaatste stuk naar de riviermonding. We ankerden op twee meter in de modder en met de dinghy voeren we de rivier op. Als eerste werden we ingehaald door een vlucht helderrode ibissen, een fantastisch gezicht. De papegaaien maakten een enorme herrie, de grote witte reigers vlogen er af en aan, kleine reigers, ijsvogels, spechten en veel klein spul bevolkte het mangrovebos aan weerszijden. Allerlei vreemde en soms harde geluiden kwamen uit het bos: "plonk", "tok", niet echt thuis te brengen als horend bij een dier. Men had ons wel verteld dat er alligators zaten, we hebben ze niet gezien. Het was een rijkdom aan vogels en de Indian River van Dominica was hierbij vergeleken veel minder indrukwekkend. Met de stroom mee terug roeiend lukte ten dele, de vloedstroom begon door te zetten en we kregen stroom tegen! De ralreigers aan het begin bleven rusdtig zitten toen we op tien meter onbewegelijk langs dobberden. De sterns (?) die met open snavel door het wateroppervlak scheerden en aldus de visjes naar binnen werkten maakten een soort zoekslagen rondom ons. De rode ibissen hadden hun bomen gevonden en maakten er een contrastrijk rood-groen van terwijl de aalscholvers hetzelfde deden maar dan zwart-lichtgroen. De bomen van de laatste groep zijn altijd te herkennen aan witbescheten takken en bladeren als die er nog aan zitten.

In het schemerdonker voeren we naar het nabij gelegen dorpje Muelle de Cariaco, ooit een drukke handelshaven geweest, dat nu op afstand niet eens meer een steiger had. Wel wat aktiviteit van vissers op de kant en wat lawaaïerige jeugd. Het werkte niet mee aan onze veiligheidsgevoelens en dit keer ging zelfs de ketting om de omhooggetakelde rubberboot. Geen cafeetje aan de waterkant te herkennen trouwens. De nacht werd geteisterd door hondengeblaf en later hanengekraai terwijl om ons heen de stemmen van nachtelijke vissers te horen waren. Het maakte het allemaal heel onrustig voor onze waakzame bemanning die op scherp stond. De twee alarms die we in de kajuit hadden staan gingen een keer af: toen de navtex piepte dat er een weerbericht binnenkwam dacht een van de gasten dat het een alarm was waarop een ander naar boven liep en de echte alarms afgingen.

Al vroeg met de rubberboot naar de kant waar een paar jongens wenkten dat deze bij hen kon worden vastgemaakt. Een van hen maakte het gebaar van ik hou wel een oogje in het zeil hetgeen we maar vertrouwden. Leuk detail: midden in de verder lege overdekte ruimte stond een draagbaar zwartwit tveetje met een grote tang op de plaats waar een knop hoorde te zitten. Het beeld was slecht zichtbaar maar, het was tv! In het dorpje armoe troef. Oude grote chevrolets en dergelijke stonden met de motorkap open. Op straat stond een oude ambulance met gat in de voorruit, kapotte wielen en een vernield interieur. Het hopital municipal was duidelijk open, er zaten mensen op een bank buiten te wachten, een van hen in een wit uniform. We vroegen of zij ons wilde rondleiden en zowaar, we mochten alles zien tot en met de dokterskamer, de apotheek en de kamer waar de bevallingen plaatsvonden. Helaas sprak ze alleen spaans, voor ons nog onbegrijpelijk. Het geheel maakte een schone, degelijke en eenvoudige indruk. Bij de prefektuur dezelfde eenvoud, we kregen nu een hand van een agent (?). Het gebouw zag er van buiten fris geschilderd uit. De kerk leek van verre heel wat echter je zocht vergeefs naar rijkdom: alles heel simpel. Winkels met levensmiddelen en een soort getralied loket, aan "zelfbediening" hebben ze hier een hekel. We werden door mensen op straat af en toe begroet met "buenes diaz" en "hola". De woonhuizen waren aan de straatkant weinig etalerend, als de deur open stond keek je in een lange gang met vaak een blinkende vloer. Terug bij de rubberboot was alles in orde, gaf Joke de jongen een fooi ter waarde van twee bier en nadat een engels sprekende jongen nog een aantal vragen over onze herkomst stelde vertrokken we.

Komfortabel zeilend naar het westen voor een baai nabij de Laguna Grande werden we door het weer verrast: de dreigende wolken schuin achter ons werden donkerder en de wind viel weg. Ons doel was nog 14 mijl, Medregal Village nog maar twee. De oplossing was eenvoudig: naar Medregal om daar hetweer af te wachten. Het begon voor ons al snel te onweren, het leek even of er ook windhozen aan de donkere rand van de wolken zouden ontstaan maar het bleef bij een aantal korte uitstulpingen naar beneden. De regen was overal om ons heen maar vooral voor ons, een geluk dat we gestopt waren. We probeerden de trip naar de caves met de vetvogels te regelen maar Jean Marc was niet aanwezig. Het werd biljarten en tafeltennis en diner aan boord.

In de namiddag anker op naar het volgende baaitje waar een restaurantje is en een "yachtclub". Hier voer net een bootje weg en was een man een buitenboordmotor aan het repareren. Het restaurant leek verder verlaten. De man kon ons vertellen dat we er konden eten zodra het bootje terug was. En zowaar, de eigenaar, de kok en manus van alles en een aardig meisje ontplooiden direkt toen ze terug waren allerlei aktiviteiten om het ons naar het zin te maken. We konden zelfs kiezen uit drie vissoorten. Het eerste biertje was gratis omdat het nog niet koud was. Wat bleek, ze hadden net inkopen gedaan voor de komende dagen want de dag erop was het een nationaal feest in Venezuela.

keukenbemanning in gesprek met eigenaar

keuken "yachtclub" Cangrejo

Ook deze eigenaar van een minirestaurant/hotel/strandje/zwembadje was een echte pionier: vroeger gevaren, een jaar of tien geleden hier neergestreken en aan het bouwen gegaan. Hij had het geheel maar een yachtclub genoemd, geen beschermde titel, maar wel voor buitenlanders een pre. Voor de gasten voor het komend weekend moest het zwembad worden gevuld. Dit was een boonvormig bassin van een meter of tien met trap rondom zodat gasten hier heerlijk in het water zittend hun drankje kunnen gebruiken. Helaas was het zwembad wat hoger gelegen en moest het water uit de baai worden gepompt met een klein benzine motortje als aandrijving. Het geluid laat zich raden in de avondstilte. Het viersnarige muziekinstrument dat op de tafel naast ons lag kon wegens snaarbreuk niet worden bespeeld, jammer.

Na het snorkelen de volgende ochtend vertrokken we met hoornsignaal en daggezwaai uit dit intieme baaitje richting het eiland Cubagua, onder Isla de Margarita gelegen. We begonnen met een lichte wind uit het zuidoosten die halverwege Cumana overging in een westenwind, dus pal tegen! De halfwinder kon worden opgeborgen. Kruisend zeilden we de Golfo de Cariaco uit en konden net voldoende hoogte houden om langs de westkust van het schiereiland Araya te varen, een door sommigen als gevaarlijk gebied betiteld. Hier halverwege draaide de wind in een paar sekonden naar het oosten en nam geleidelijk toe. Het baken op het eind van het ver in zee stekende rif haalden we nog maar Cubagua lag veel te hoog in de wind. Weer kruisen en dat met toenemende wind. Eerste aktie werd het gedeeltelijk inrollen van de genua en de fok uitrollen om de overstagmanoevre te vergemakkelijken. Weer later de genua weg en een rif in het grootzeil. Vlagen van 28 knopen zorgden wel voor snelheid maar ook voor golven die ons probeerden tegen te houden. Een prachtige ondergaande zon - helaas zonder groene flits - wenste ons succes en wij in het donker verder kruisend tot in de baai van Cubagua. Het vuurtorentje op de noordoostpunt vergaten ze helaas aan te steken maar een strandbewoner scheen met een lamp op zijn huis om duidelijk te maken dat daar de zee ophield. Volgens de pilot waren hier wiervelden afgewisseld met stukken zand en onze eerste ankerpoging was meteen in het wier, slippen dus. Kort daarop gingen we voldaan aan de ondereg bereidde warme maaltijd na een tocht van uiteindelijk 57 mijl.

De kant op om het eiland te verkennen. Vanaf het water zag je een rijtje vissershuizen (dus was het niet echt onbewoond), een groot boven het water uitstekend wrak, een zoutvlakte en een woestijnachtig gebied met cactussen. Aan de zuidwest kant bergen. We legden de rubberboot bij het huis van een oude man. Deze maakte duidelijk dat er een tekort aan melk was... Joke deed een toezegging maar eerst liepen we om de zoutvlakte heen naar de oostkant en volgden de kust naar het zuiden. Het werd een ware ontdekkingsreis in de sporen van Columbus. Op zijn derde reis zou hij Margarita en het vasteland van Zuid Amerika hebben ontdekt. De oesterbanken rijk aan parels werden in 1499 ontdekt waarop in 1500 een groep van vijftig Spaanse avonturiers op Cubagua neerstreek en hier de eerste Europeese/Spaanse nederzetting stichtte. De parels moesten door indianen worden opgedoken, ze werden uitgebuit door de Spanjaarden. De resten van de nederzetting zijn nog goed te zien. Merkwaardig is het monument met de jaartallen 1492-1992, immers in 1492 wist men nog van niets!

altaar door zeewater aangetaste muur

gier aalscholvers bij laagwater

resten Nueva Cadiz vissershut

parelmoer zoutmeer

prachtige schelpen (niet om mee te nemen)

Cubagua, het parel eiland met resten van bebouwing uit de 16e eeuw

We laadden anker, snorkelspullen en onderwatercamera's in en zoefden naar het wrak. De roestige boeg van het wrak van de afgebrande veerboot (1970) steekt dreigend boven het water uit. Het zicht is niet optimaal, door de wind en golven dwarrelt er veel in het water en wordt het zicht ook bemoeilijkt door dichte scholen van kleine visjes. Toch krijgen we een aardige indruk van de verwoestende werking van vuur en water. Er blijkt naast het wrak nog een schip te zijn afgezonken en zowaar er komen luchtbelletjes uit, een teken dat er duikers binnenin bezig zijn. Inderdaad komen later twee jongens boven met touw en hamer, kennelijk moest er een souvenier mee naar boven.

In de namiddag anker op en met oost 5, dus pal tegen, naar Isla Coche, een dikke tien mijl verder. Door het kruisen kreeg je niet het gevoel op te schieten en pas na zonsondergang arriveerden we op de ankerplek in de baai bij het resort. Van verre herkenden we de Thetis en zagen dat Dries en Else in hun dinghy stapten en naar ons toe kwamen. Eenmaal op gelijke hoogte bleek echter dat hun motortje het niet deed en dat ze snel afdreven! Een oplettende Fransman zag het en haalde ze op. 's Avonds vertelden we over onze avonturen in de Golf van Cariaco onder het genot van een wijntje, de volgende ochtend hielpen we met de reparatie van het motertje: kapotte breekpen. En passant moest nog een in het water gevallen onderdeel worden opgedoken voor alles weer in orde was. Voor de zondagsdrukte op en om het strand hadden we weinig aandacht, temeer daar de nachtelijke muziek enkelen uit de slaap had gehouden.

De laatste etappe naar Porlamar ging weer tegen de wind in (E 4) onder ideale omstandigheden. De genua hoefde net niet te worden ingerold hoewel het even tot 24 knopen schijnbare wind kwam. Onderweg kwam nog een nieuwsgierige vissersboot in de buurt waar we iets voor moesten uitwijken. Voor de kust draaiden we de genua in voor we de laatste slagen maakten en direkt daarop zagen we ons totaal onverwacht afkoersen op een wrak half boven water: zowel de elektronische als de papieren kaart waren niet op de hoogte! Even verder op stak nog een stuk mast boven water, idem. Op de ankerplaats in de baai bij Porlamar was het druk maar een plekje waar de wifi kon worden ontvangen bleek nog wel mogelijk al dacht een Amerikaanse achterbuurman daar anders over. Steve van de catamaran Popeya was veel positiever en kwam zelfs even later langs om de eerder beloofde CD's met een visprogramma te brengen. 's Avonds voor het afscheidsdiner naar de marina waar het druk was op het terras met vooral Venezolanen. De sfeervolle live-muziek was gezellig maar niet indrukwekkend. Weer aan boord de wifi-ontvangst geprobeerd, deze was slecht maar afdoende om 64 emailtjes met horten en stoten binnen te halen. Grappig dat er toch weer een aanvrage bij was voor een zeilweekend wadden!

Het werd tijd om Margarita zelf te bekijken: met een grote (oude) jeep taxi eerst naar de hoofdstad, Asunción. Het bleek veel weg te hebben van een slaapstadje nu we het bruisend geweld van Porlamar gezien hebben. We lunchten er eenvoudig na een vergeefs bezoek aan banken te hebben gemaakt om in het bezit van wat meer Bolivars te komen. Een paar mooie plekken op en om het plein van Bolivar (elke stad heeft een Bolivarplein), een kerk, een souvenierwinkelgalerij en een museum. Boven de stad een oud fort in prima gerestaureerde staat. Het uitzicht was schitterend, je zag de zee aan de westkant bij het vissersstadje Juangriego. De taxi bracht ons daar en we konden er even rondkijken en het schitterende witte kerkje bewonderen. De kade was volgebouwd met schoenen- en badkleding zaken. Dit paste aardig bij een vakantiecentrum met strand en het zal er in de vakanties ongetwijfeld erg druk zijn..

Suze Frans

lunch in Asención

fort Asunción

z-baai Juangriego n-baai Juangriego

kerk Juangriego detail kerk

uitzichten en kerk Juangriego

Over de kustweg omhoog naar een volgend fort met dit keer een schitterend uitzicht over de baai, het stadje en het binnenland met hotels aan het water. Meer naar het noorden kwamen we langs een baai vol vissersboten voor we bij de oostkust kwamen. Hier is het mooiste strand van Margarita en dus vol met hotels en dergelijke. We kwamen op tijd terug bij de Zeevonk om de bagage op te halen en met dezelfde taxi naar het vliegveld af te reizen.