Porlamar
en Isla Coche
(28
juni-17 juli)
Avonturen
en belangrijke zaken
Catamaran
op de zandbanken
Een
30 jaar oude cat volgeladen met elektronica en gereedschap
begon 's morgensvroeg op de harde zandbanken te stuiteren
bij laag water en golven uit het zuidwesten. Voor de opvarenden
geen pretje dus werd via de marifoon, kanaal 72 hulp ingeroepen.
Al snel verschenen de eerste rubberboten die ieder voor
zich begonnen te trekken en te duwen. Dit had weinig of
geen effekt tot de dieselboot ten tonele verscheen en met
zwarte rookpluim begon te trekken. De "Popea"
kwam los en ankerde iets verder op, maar nog steeds dichtbij
de banken. De volgende ochtend om zes uur hoorde ik hem
weer met motor en ankerkettingen bezig en bleek hij nog
steeds niet goed te liggen: hij bonkte bij ieder golfdal
flink op het zand. We brachten de ankers verder naar het
diepere water uit en elke keer als de boot werd opgetild
haalden we de ketting iets binnen en zowaar na een half
uur hadden we succes! Dit keer ging hij in voldoende diep
water voor anker.
Wifi
In
de standaardwerken voor zeilers kom je het woord/begrip
'wifi' niet tegen. Toch speelt het een steeds grotere rol
bij het ankeren. Wifi staat voor een snelle wireless=draadloze
internetverbinding. Moderne laptops hebben een wifi-kaart
en -antenne ingenbouwd, oudere kunnen met een wifikaart
en externe antenne ook communiceren. De wifi-zender heeft
een beperkt bereik, de eenvoudigste zo'n 300 meter, die
met een versterker kunnen tot 2-3 mijl nog verbinding maken.
Vliegvelden, stations, hotels lopen voorop met deze service
maar je ziet nu ook een ontwikkeling in jachthavens. Ook
de telefoonproviders zijn aktief en je kunt bij hun kaarten
kopen voor zoveel uur of zoveel dagen internetten. Als jachtbewoner
tracht je te ankeren binnen het bereik van zo'n wifi-zender
en de sport is er een te vinden die gratis verbinding geeft.
In Porlamar moet je dicht tegen de zandbanken aan liggen
om kontakt te krijgen met "netgear" en je kunt
gratis internetten en skypen. De "Popea" lag daarom
een beetje te dicht bij de zandbanken. De eigenaar Steve,
een verwoed internetter en computerfreak heeft trouwens
een andere oplossing: hij start binnenkort met een eigen
sterke zender op de kant waarmee hij de hele baai kan bestrijken
- voor Emily lagen er meer dan 100 jachten - en tegen betaling
van $30-40 per maand kan je dan onbeperkt inloggen. Andere
gratis hotspots die we onderweg tegenkwamen: Marigotbay
St. Lucia, Lagune St. Maarten, Point à Pitre op Guadeloupe.
De
jachtgemeenschap-het varende dorp
Alle
plaatsen waar bewoonde/bemande jachten voor anker liggen
hebben te maken met langliggers en passanten voor één
nacht en het hele scala ertussen in. Onder de langliggers
zie je lijntjes ontstaan, de een is specialist in motoren,
de ander in computers en weer een ander verkoop of copieert
dvd-films. Amerikanen neigen ertoe een 'net' op te zetten,
een marifoon kanaal dat ieder de hele dag heeft aan staan
en waarop op een vast tijdstip belangrijke mededelingen
op het gebied van veiligheid, het weer en uitstapjes worden
gedaan. Ook roep je iemand op die je wilt spreken. Zo zijn
er mogelijkheden te over om je te specialiseren. Het mooie
er van is dat het meeste met gesloten beurs gaat. Heeft
iemand hulp nodig dan is er altijd wel iemand die kan helpen.
Het aantal 'verhuizingen' is meestal vrij groot en je netwerk
verandert voortdurend. Veel social drinks om een uur of
vijf om kontakt te maken, te vernieuwen of te versterken.
Boodschappen
doen in Porlamar
Juan,
de man van de dinghie steiger, die welliswaar tegen betaling
alle papieren voor je in orde maakt zodat je er niet uren
mee bezig hoeft te zijn om kantoren te zoeken en ambtenaren
in het Spaans te woord moet staan, organiseert ook bustripjes
naar grote supermarkten/warenhuizen/shoppingmalls. Je wordt
om 9.30 in de bus verwacht, krijgt een soort VIP-pas omgehangen
waarmee je ook toegang hebt tot de VIP-room met gratis hapjes,
koffie en drank. Ook vind je daar een gratis internet. Bij
het afrekenen krijg je soms korting en worden je boodschappen
ingepakt in kartonnen dozen waarop je nummer komt en het
aantal dozen. Deze worden met een mini-vrachtwagen naar
de steiger gebracht. De bus terug gaat om 1 uur, je bent
dus wel de hele ochtend kwijt. De langliggers gebruiken
het gratis vervoer om in de nabijheid van zo'n supermarkt
de stad in te gaan...
Geldwisselen
Je
betaalt in Porlamar met bolivars, €1=2700 bolivars,
$1=2400 bolivars. Op straat zijn onbetrouwbare wisselaars,
in de kelder van een van bovengenoemde warenhuizen zit een
soort kassier/wisselaar, in een ander warenhuis betaal je
met dollars en krijg je bolivars terug. Je dollars zijn
veel waard dus iedereen die hier komt heeft veel dollars
bij zich.
Zinkende catamaran
Om
een uur of tien alarm op het net: een onbemande catamaran
lijkt zinkende! Veel jachtbewoners zijn naar de stad maar
in een mum van tijd hangen er zeker tien rubberboten aan
de scheefliggende catamaran. Een vluchtluik vlak boven de
waterlijn blijkt niet gesloten en door de toenemende hoogte
van de golven begon water naar binnen te stromen. De Nederlandse
eigenaar van het zelfde type cat vond snel het vluchtluik
en het euvel was verholpen dachten we. Intussen stond het
water tot aan het dek van de SB-romp en spoelden de golven
over de SB-boeg. Met emmers hielden we het bij en leek zelfs
de boot overeind te komen. Generators en pompen - zelfs
handpompen - werden aangesleept en bleken aanvankelijk weinig
te doen. Ineens kwam het water binnen weer snel omhoog.
Een moedige bewoonster van een nabijgelegen trimaran ging
gewapend met duikbril de ondergelopen romp in en vond in
de machinekamer de luchtinvoer van de motor. Deze slang
stond in openverbinding met buiten! Snel een handdoek erin
en pompen en met emmers scheppen. Nu kwam het schip werkelijk
omhoog en bleven we doorwerken tot het leeg was. Het had
weinig gescheeld of het was ten onder gegaan, temeer daar
alle kompartimenten met elkaar in verbinding stonden zodat
het water vrijelijk overal naartoe kon stromen.
In
de avond arriveerde de bemanning en zag de chaos op dek,
de opengebroken deur en de rommel binnen. Snel werden ze
door de buren op de hoogte gebracht en nog diezelfde avond
werd de SB-motor een aantal keren van nieuwe olie voorzien
en warempel, ze kregen hem aan de praat. De akkulader en
de twee omvormers die onder water waren geweest moeten als
verloren worden beschouwd. De boot bleek geleend van een
vriend en niet verzekerd in Porlamar... De volgende dag
heeft men nog geholpen om de punt en helemaal achterin onder
de trap het water te verwijderen. Daarna werden de wanden
met bekleding met zoet water gespoeld. Dat allemaal omdat
men was vergeten een vluchtluik te sluiten. Eigenaren van
Athena's (Fontain Pajot), u bent gewaarschuwd!
Hurricane
Dennis
Dennis
volgde als tropische storm een zuidelijke koers en werd
pas hurricane toen hij ons voorbij was. Behalve een tijdelijke
weersverslechtering hebben we weinig van hem gemerkt.
Hurricane
Emily
Emily
volgde als tropische storm een wel heel zuidelijke koers
en bleef maar westwaards gaan met een steeds grotere snelheid.
De routiniers in Porlamar schatten in dat zodra zij voorbij
was grote golven - 2-3 meter - uit het westen het ankeren
in de baai van Porlamar zeer onplezierig zo niet onmogelijk
zouden maken. De richting van Emily werd op de voet gevolgd
en iedereen stond op scherp. Even werd zelfs de voorspelde
koers nog zuidelijker dan wij al waren maar andere weerberichten
zagen toen dat de koers naar het NW ging afbuigen. Zij zou
op zo'n 80 mijl noordelijk van ons passeren en was nog geen
hurricane. De wifi deed het prima en op de kaartjes was
steeds duidelijker te zien dat we net buiten de gevarenzone
lagen al werd voor het hele Venezolaanse kustgebied inclusief
Margarita een stormwaarschuwing gegeven. Onze uitwijkmogelijkheden
waren Isla Coche (15 mijl) - alleen beschermd tegen golven
- , Laguna Grande in de Golfo ide Cariaco (dikke 50 mijl)
en Mochima, nationaal park voorbij Cumana (50 mijl). Al
vroeg vertrok een stroom van schepen naar het westen. Wij
bleven tot een uur of elf wachten, haalden de laatste kaarten
van het hurricanecentre binnen en besloten toen om naar
Coche te gaan waar een baai rondom beschut is tegen golven.
Met een zwakke wind achter en een brandende zond zeilden
we het eerste stuk tot de wind helemaal verstek liet gaan
en we verder moesten moteren. De oostkant van het eiland
was schitterend met klippen, aan de zuidpunt waren een paar
vissersdorpen. In de baai lag al een tiental schepen en
enkele schippers hadden net besloten toch verder te gaan,
richting Mochima. Het 2-3 meter diepe water, rondom tegen
golven beschut leek voldoende veilig om daar de storm af
te rijden. Voor de zekerheid ging ook een tweede anker overboord
en haalden we de rolgenua naar beneden die veel te veel
wind zou kunnen vangen omdat hij niet makkelijk stijf was
op te rollen. De
lucht werd donkerder en donkerder, het begon te regenen
maar veel wind kwam er niet. Het hoogtepunt zou 's morgensvroeg
zijn maar we hebben er weinig van gemerkt. Veel wind is
er niet geweest, hetgeen klopte met de windkaarten van het
hurricanecentre. Tropische storm Emily was voorbij en werd
en passant ook nog hurricane en boog steeds verder naar
het NW af.
Isla
Coche
Wij
bleven nog een paar dagen liggen op een schitterende plek:
de baai in het midden van Coche met uitzicht op de kust
van Venezuela en dichterbij een soort kwelderlandschap uit
het waddengebied. Uiteindelijk bleven we achter met vier
schepen, twee ervan met goede vrienden: de "Amazone"
en de "Bangaru". We lagen tegenover de plek waar
Helmuth van de Amazone een 17 m catamaran gaat bouwen, samen
met een bewoner van Coche, de Peruaan Victor en de Amerikaan
Steve van de Popea (zie onder Wifi). Victor bleek een zeer
vriendelijke en zeer duidelijk Spaans sprekende man die
een huisje bestaande uit betongasblokken een paar honderd
meter verderop bewoonde met zijn gezin bestaande uit vrouw
en vijf kleine kinderen. Hij trakteerde op "'gasoline"
(bier) en besprak met Helmuth de laatste ontwikkelingen.
De drie kinderen van de Amazone kunnen zolang de bouw duurt
op school en de peuterspeelzaal terecht. Victor regelt alles
en komt ook zeer geloofwaardig over.
Het
eiland zelf is dor en droog, cactussen op rode stenen met
zoutpannen ertussen en een paar heuvels. Een viertal dorpjes,
twee aan de zuidkust, San Pedro en El Bichar aan de westkust.
Aan de NW punt is een groot strand met een hotelcomplex
waar veel tourisme is, met name vanwege de ideale surfmogelijkheden.
Hier komen ook de veerbootjes aan en dagcharters vanuit
Margarita. Op het eiland zie je gebouwen die niet af zijn.
Iemand kon ons vertellen dat het projekten waren om de jeugd
bezig te houden/te leren te bouwen, waarschijnlijk op communistische
basis. De medische verzorging van de 2000 inwoners wordt
door niet afgestudeerde artsen gedaan. De nationale sport
is honkbal en ten noorden van de vissersdorpen is een niet
afgebouwde tribune bij het honkbalveld. Tijdens een wedstrijd
zitten de mensen eronder in de schaduw! De sardientjes fabriek
aan de baai waarin wij liggen is over de kop gegaan toen
de sardienen verdwenen. Daarna is men bezig geweest met
het kweken van garnalen, het is niet duidelijk of dat ook
alweer over de kop is gegaan. Aan de oostkust zagen we grote
basins waarvan een overdekt.
Fietstocht
op Coche
Het
eiland is redelijk vlak, de kustweg loopt langs het water.
De afstanden zijn niet groot, het eiland is 15x4 km. Reden
voor ons om de fietsen te voorschijn te halen, de banden
op te pompen en om een uur of acht naar de kant te varen.
Het enige verkeer dat we de afgelopen dagen zagen bestond
uit oude auto's en modernere pick ups met mensen staand
achterop. Alle auto's lijken ook als taxi te fungeren, handig
als je ergens naar toe moet en geen eigen vervoer hebt.
Ook zagen we wat jongens op crossfietsen, dus fietsen is
hier niet onbekend. De wegen zijn van een soort beton-asfalt
en op sommige plaatsen voorzien van de nodige gaten. Kom
je meer in het binnenland dan houdt de verharding op en
ben je blij dat het niet recent geregend heeft.
volgend
verslag
