Reis
naar de zon deel 28
Porlamar
deel 2
18
juli-eind augustus 2005
Weer
terug in Porlamar
We
vertrokken uit Coche met oostenwind kracht 4 (E4), stralende
zon, ideaal zeilweer! De Bangaru en de Amazone gingen om
de noordpunt, wij om het zuiden. De stroom rond Coche is
naar het westen, 1-2 knopen en volgens mijn inschattingen
was rond de zuid gunstiger. Helaas, de wind draaide meer
naar het NE en Porlamar was niet meer bezeild. Met grote
slagen en de stroom schuin tegen waren we na enige uren
halverwege toen Birgit van de Amazone ons opriep over de
marifoon. Ze maakten zich ongerust want zij waren al gearriveerd
en zagen ons nergens. Wetende dat wij vlak langs de Venezolaanse
kust gingen waar het minder veilig is... Het duurde nog
uren voor we het anker in Porlamar konden laten vallen.
We lagen nu bewust verder van de kant want we hebben een
hekel gekregen aan ongewenst bezoek.
De
Nederlandse stalen tweemaster "Horta" met Harm
en Lizzy, reeds ontmoet op St. Maarten, was blijven liggen:
de golven waren erg meegevallen. Het werd de daaropvolgende
dagen steeds drukker en ook de Nederlanders lieten zich
niet onbetuigd: de Aeson arriveerde. Het weerzien met Piet
en Jelka was ouderwets, 's avonds naar de pizzeria aan het
strand waar we ons buikje rond aten en nog pizza overhielden!
Ook andere Nederlandse charteraars verschenen aan de horizon:
de Synergy van Lea en de Calliope of Arne van ? Een apart
verhaal is Marianne die al jaren op Los Testigos woont en
nu een weekje met haar zeilboot Porlamar aandoet.
Buitenboordmotor
Ze
lagen te ver weg om naar toe te roeien want intussen had
ik met hulp van Piet - hij had zelfs de handleing en de
onderdelenlijst van de motor - onze 8 pk buitenboordmotor
van de rubberboot gesloopt omdat er geen koelwater meer
uitkwam. Een en ander bleek verstopt met zand en gecorrodeerd.
Helaas raakten wat onderdelen beschadigd, de impeller van
waterpomp miste slechts een half schoepje. Met kruipolie
geprobeerd de aandrijfas los te krijgen. Na dagen weken
en hameren geen resultaat. Vervolgens de bovenkant losgemaakt
en de reden werd duidelijk: door de WD40 zat het nog vaster...
Met de taxi naar de Yamahadealer. Daar bleek dat in Zuid
Amerika de Yamaha met een D type werkt (Enduro), terwijl
in Europa het C-type op de markt wordt gebracht. De onderdelen
zouden niet passen dacht men. Daar sta je dan... Met wat
improvisatie en hulp van Harm lukte het om alles weer in
elkaar cte zetten en zowaar, hij liep! Een geruststellende
straal koelwater was zichtbaar. De vooruit bleek af en toe
niet te werken: het verbindingsstukje zat nog los. Nadat
dit euvel ook was hersteld liep alles weer als vanouds.
Wifi
Omdat
we nu buiten bereik van "Netgear" lagen - onze
gratis wifi - moest ik elke dag roeiend richting oever om
een plek te zoeken waar de verbinding het deed. Daar ankertje
uit en meedraaiend met de rubberboot de laptop in de goede
richting houden. Emailtjes binnenhalen lukte vrij aardig,
Vernieuwde pagina's van de website oversturen bleek monnikenwerk:
regelmatig stopte het halverwege en kon ik weer opnieuw
beginnen. Intussen was Steve van de Popea druk in de weer
om zijn hotspot op de wal te regelen wat uiteindelijk lukte.
Vanaf dat moment hadden we 24 uur per dag een snelle internetverbinding,
wat een luxe!
Engelse
les aan boord
De
kinderen van de Amazone konden best wat Engelse les hebben
vond moeder Birgit en Joke vond het een uitdaging om 4-9-10
jarigen les te geven. Ze werden met dinghie afgeleverd gewapend
met boekjes, kleurpotloden, etc. Ze gingen Engels sprekend
van boord!
Whispergen
perikelen
Onze
moderne generator met stirlingmotor begint weer problemen
te geven. Op advies van de mensen in Nieuw Zeeland had ik
de temperatuursensor van de uitlaat door een nieuwe vervangen
en deed hij het weer een paar weken zonder storingen. De
display geeft regelmatig de foutmelding : "exhaust
overtemp". Je ziet de temperatuur oplopen tot 530 graden,
dan stopt de Whispergen en blijft de ventilator lopen en
geeft een temperatuur van 1200 graden aan. De stroom moet
dan worden uitgeschakeld anders blijft hij uren lopen.
Bimini
Samen
met Helmut van de Amazone gekeken naar mogelijkheden voor
een vaste bimini. Hij wilde wel een konstruktie van hout/epoxy/glasvezel
bouwen maar we konden er wederom niet uit komen: de grootschoot
speelt ons parten. We proberen nu met een vlag en een onderlaken
de kuip zoveel mogelijk te beschutten. Als het bevalt kunnen
we op de naaimachine nieuwe bimini's maken.
Hardlopen
Elke
ochtend om 6.30 uur in sporttenue naar de kant. De ene keer
alleen, de andere keer samen en of andere bootbewoners:
Waltraud, Larry, Carmen, Judy, Horst, Eva. Onderweg naar
het loopparkours, een asfaltweg langs het strand die elke
ochtend en elke avond twee wordt afgezet ten behoeve van
sportievelingen in alle maten en soorten. De jongste werd
nog vervoerd in een buggy, de oudste zal in de buurt van
de 70 zijn geweest. De dikste bewoog zich zwetend in een
laag tempo, de snelste was een plaatselijke hardloper denk
ik. Mijn konditie ging langzaam maar zeker vooruit en het
was stimulerend te merken dat ik mensen kon bijhouden of
zelfs inhalen die aanvankelijk sneller waren. Mijn oude
loopschoenen waren duidelijk aan het eind van hun carriere:
eerst ging de hak van de een los, daarna die van de ander.
Mijn nieuwe loopschoenen waren duidelijk nog onvoldoende
ingelopen. Resultaat: drie blauwe nagels en blaren. dat
voor een 7-8 km. Om mijn pijnlijke grote tenen te ontlasten
nog een week de oude loopschoenen met een touwtje eromheen
gebruiikt.
De
groep bouwvallige huizen die aan het strand stond moest
om de een of andere reden verdwijnen. Je zag elke dag dat
er weer een stuk was verdwenen. Jammer dat daarmee ook de
schaduw aan de finish verleden tijd was. De honden die er
rondzwierven hadden geluk: een Canadees die al 20 jaar in
Porlamar woonde bracht ze tweemaal daags een pan voer, meestal
macaroni. Ook liet hij de teefjes op zijn kosten steriliseren.
Joke maakte een fotoreportage van hemen gaf die op cd-rom
aan hem cadeau. Eva van de Albatros was de meest trouwe.
In Duitsland liep ze vaak in het bos en had wel een beetje
heimwee naar haar bospaadjes. Met haar gingen we aan de
Reiki en zij ontdekte dat je op afstand kon worden ingewijd.
Joke mailde naar een adres of het mogelijk was voor ons
beiden om zo mkeester te worden. Ook bleek massage een gemeenschappelijke
hobbie en mijn rug kreeg een uitgebreide beurt om te laten
zien hoe haar technieken waren
Websites
Enkele
yachties hebben een website, met name de mensen die ook
charteren of dat willen gaan doen. Met onze ervaring, een
programma en eventueel wat boekjes valt het te leren hoe
je zelf een site bouwt. Leuk om wat kennis door te geven
en stimulerend want onze site kreeg een nieuw jasje, een
paar maanden geleden al door een behulpzame gaste de eerste
stappen gedaan.
Musicerende
Russen
De
catamaran "Blagofest" uit St. Petersburg lag weer
bij ons in de buurt. Het is een opvallend schip: tussen
de twee drijvers zit een Duitse reddingsboot hebben we ons
laten vertellen. De opvarenden - dire van de vier is psycholoog
- hebben een missie: kontakten leggen en leren van elkaars
kulturen. In het theater traden ze drie dagen op. Het laatste
waseen miniconcert gitaar en accordeon van de Russen, begeleid
door gitaren van de muziekschool. Tijdens de muziek lieten
ze dia's zien van hun reis tot nu toe. In een van de expositie
ruimten lieten ze aan de hand van wandborden met prachtige
foto's en Russische en Engelse tekst stukken van het projekt
zien. Opvallend was dat er ook een bord met de geplande
route te zien was: Vanuit de Oostzee via Zuid Engeland,
Gibraltar de Middellandse Zee in, dan naar de Canarische
eilanden, Kaapverdische eilanden, Carieb, omhoog langs de
Amerikaanse oostkust, dan helemaal afzakken tot Kaap Hoorn,
Japan, etc. Terug in november 2005! In werkelijkheid hebben
ze de Middellandse Zee overgeslagen en zitten ze nu nog
in de Carieb, het gaat dus wel wat langer duren.
Naturisme
Op
Margarita zijn ze nog niet aan topless toe, laat staan helemaal
in je blootje. Op de schepen ligt dat anders maar door de
drukte van af en aan varende bootjes wordt nagenoeg alleen
'kajuitnaturisme' bedreven. 's Morgens vroeg wil er nog
wel eens iemand in zijn blootje zwemmen maar overdag zie
je dat eigenlijk niet.
Centrum
van Porlamar
Met
een oude wrakke bus naar het centrum kost 500 bolivar (1€=2700
bolivar). De kwaliteit van het wagenpark is zo slecht dat
als Nederlanders het hier voor het zeggen zouden hebben
dan moest 70-80% rechtstreeks naar de sloop. De kathedraal
zit overdag op slot, heel ongebruikelijk voor een katholieke
kerk. Het park erom heen - plaza Bolivar - is tijdens de
lunchpauze vol met in de schaduw van de bomen zittende mensen,
op muurtjes, banken en trappen. De winkels eromheen verkopen
basale spullen: sportwinkels, ondergoedwinkels - opvallend
veel met hele wanden vol bh's - schoenwinkels mobiele telefoonwinkels
en radio- en tv-winkels. De laatste belastingvrij. Groente
en fruit koop je op de markt, vis en vlees idem. Daarnaast
zijn er moderne grote winkelcentra met airco, muziek en
ruime hallen waar je kunt verdwalen. Hier vind je de grote
supermarkten waar je als buitenlander een VIP bent en je
spullen keurig in dozen worden gepakt en naar de steiger
worden gebracht.
Uit
eten
Een
warme maaltijd kost ongeveer 10.000-15.000 B, een biertje
500 B. Vlees bereiden is niet het sterkste punt, vis- en
kipgerechten zijn veel interessanter. Live muziek horen
we elke avond van het grote terras bij de marina. De kleinere
eetgelegenheden in de buurt hebben daar andere oplossingen
voor. Joke heeft haar trekzak mee gehad om samen met twee
gitaristen uit de hippietijd en Ad van de Angelique met
mondharmonica de avond op te vrolijken. Een Noor van 73
jaar ging daarbij letterlijk op zijn kop staan. Een Venezolaan
eet trouwens tussen de middag warm.
Veiligheid
Er
is veel bruin (=Nederlands blauw) op straat. In de stad
rijden de heren in korte broek met fietshelmen op op mountainbikes,
aan hun riem mobilifoon, handboeien en een pistool. Op verschillende
plaatsen werden auto's gecontroleerd en stonden ze met een
geweer. Ons werd geadviseerd ook overdag gebruik te maken
van taxi's (3000-5000 B per rit). Zelfs de wandeling van
de marina naar de watersportwinkel van nog geen twee kilometer
was onveilig: men wist dat als een bootbewoner naar de watersportwinkel
onderweg was hij veel geld bij zich moest hebben. Kennelijk
zat er altijd wel iemand in het struikgewas naast de weg
klaar. Ook een bezoek aan het strand tussen de marina en
de stad werd afgeraden, het grensde aan een armoedige wijk,
je zag er geen buitenlanders.
Op
de ankerplaats was het safetynet, iedere ochtend behalve
zondag om acht uur kon je met vervelende gebeurtenissen
komen. Ook werd je gewaarschuwd om altijd je dinghie uit
het water te hijsen anders liep je kans om hem kwijt te
raken vanwege de buitenboordmotor. De dinghies werden meestal
leeg teruggevonden. Zodra een vreemde zwemmer of een autochtoon
bootje opvallend gedrag vertoonde werd het op het net omgeroepen
(kanaal 72 op de marifoon). De meeste mensen hadden dat
de hele dag aanstaan om ook oproepen van vrienden te kunnen
beantwoorden. De tijd dat 's nachts bij toerbeurt door enkele
mensen moest worden gepatrouilleerd ligt nog maar een paar
maanden achter ons.
Langliggers
en passanten
Is
Porlamar een tussenstation voor wereldzeilers of een zomerplek
voor bewoners van de Carieb? Het is er veilig wat hurricanes
betreft. Nu Ivan vorig jaar zo heeft huisgehouden op het
toen veilig gedachte Grenada moetde overzomeraar nog verder
naar het zuiden: Trinidad, Margarita, Porto la Cruz, Bonaire,
Curacao. Het klimaat, de voorzieningen, de veiligheid, de
waterkwaliteit, de sfeer, de kosten, de ervaringen gaan
een rol spelen bij de beslissing. Moet de boot het water
uit voor onderhoud of voor stalling? Hoe is de verbinding
met het moederland? Voor passanten is het allemaal minder
relevant, zij blijven niet lang, moeten verder, meestal
richting Panama. Daar moeten ze op tijd door het kanaal
om te kunnen profiteren van de gunstige omstandigheden op
de Stille Oceaan. Tot daar zijn nog vele tussenstations
mogelijk zoals Columbia en de vele eilanden aldaar. De langliggers
profiteren van de lage prijzen voor de levensmiddelen en
brandstof en gaan in november/december diepgeladen met goedkope
waar weer naar het noorden.
