Reis naar de zon deel 32
Curaçao
Bon Bini, deel 3
11-19 november 2005
Gasten
uit het kikkerland
Hun
vliegtuig had één uur vertraging want tijdens
de start op Schiphol kwam men er achter dat de helft van de
bagage was vergeten en keerde het toestel om. Toen eindelijk
de dochter van een der gasten als taxichauffeur het viertal
afzette bij Sarifundy waren onze heerlijke borrelhapjes al lang
op. Het weerzien was intens: flarden van gezamenlijke belevenissen
op het wad, Noorwegen, Zweden en Denemarken komen als vanzelf
bovendrijven. De Zeevonk werd snel herkend, immers onze trouwe
gasten hadden ons ook al op Gran Canaria met een bezoek vereerd.
Donker of niet, ze begonnen met een rondje zwemmen om de boot,
kennelijk is vliegen weinig komfortabel en weinig verfrissend.
De post was ook meegekomen, dit keer een kilo of drie. Toch
niet al te vroeg werden de kooien opgezocht en bracht ik dochter
Madelaine van Curaçao terug naar haar jeep.
Willemstad
en het Spaanse Water
Een
drukke dag met eerst een bezoek aan Willemstad gekoppeld aan
het uitklaren. Hier waren een bezoek aan de 'Customs' en de
immigratie nodig. De douane zit in Punda, de immigratie aan
de Otrabanda kant van de St. Annabaai. Geen pontjesbrug (grote
opknapbeurt) dus met een veerbootje naar de overkant. Met de
rammelbus vanaf de vissershaven naar het busstation achter de
ronde markt. Deze overdekte markt herbergt een bonte verzameling
koopwaar: kruiden, vis, groenten en fruit, stoffen, drogisterij
artikelen, cd's, etc. Als je het treft is er ook nog live zang
en muziek. Voor Naf 1,50 kocht ik een beker met een soort gortepap
met kaneel en rozijnen bij een stalletje met creoolse etenswaren.
Het was lekker maar wel typisch Hollandse winterkost. Vervolgens
naar het befaamde Wilhelminaplein om daar op het terras neer
te strijken. Het is ook een verzamelpunt voor yachties vanwege
de gratis(!) wifi (en aardige serveersters?). Geen wonder dat
onze buren naast ons bleken te zitten. Vervolgens over het binnenplein
van de gouvenementsgebouwen, typisch oudhollands in okergeel
en met twee prachtige koperen kanonnen aan weerszijden van de
toegangspoort. Langs de oever van de St. Annabaai valt de foto
op van de Emmabrug, niet te onderscheiden van echt. Na het bezoek
aan de douane steken we over met het veerbootje voor een kort
bezoek aan Otrabanda. De immigratiemevrouw deed wat moeilijk
over het niet-uitklaren van vorige gasten. Dat terwijl ze op
het vliegveld al uitgeklaard worden... Hoe kan je 1x inklaren
en 2x uitklaren? Na ons ging - zatermiddag - het kantoor dicht,
pech voor diegenen die na ons komen.
De
lunch nuttigden we in de oude markthal: uitsluitend Creoolse
gerechten werden er op houtskool bereid. Het geitevlees was
voorzien van grote stukken bot, even wennen voor Hollanders.
Langs de drijvende groentemarkt - Venezolaanse vissersboten
voeren het aan van de vaste wal: Venezuela - om vers groente
en fruit in te slaan en hollend naar de bus die ons à
raison Naf 1,25 terugbracht naar de vissershaven aan de Caracasbaai.
Hier stonden de hekken en een paar tenten voor een sportgebeuren,
o.a. een triathlon die de volgende dag zal plaatsvinden.
In
de namiddag maken we van onze dinghy een rondvaartboot en tuffen
we langs de randen van het Spaanse Water. De ene villa nog groter
en mooier dan de andere. De kombinatie palmbomen, zandstrandje,
terras met barbeque scoort hoog. Wie wonen hier?
Zondagochtend
na de gebruikelijke ochtendwandeling/trimloop snorkelen we vanaf
het 'direktiestrand' naar de tugboat, het kleine slepertje dat
maar een meter of vier onder water ligt. Zwermen vissen om ons
heen, wachtend op een zakje voer dat we echt niet bij ons hebben.
De middag varen we met de Zeevonk het Spaanse Water uit en maken
we vast bij een verlaten Barbarabeach. Maandag voor het eerst
voor een tochtje buitengaats om zeebenen te kweken. Vlak voor
hevige regenbuien losbarsten weten we de zeilen te strijken.
Dinsdag weer naar buiten dit keer richting Willemstad waar we
het cruiseschip Zaandam van de Holland America Lijn zien liggen.
De tropische depressie nummer 27 speelt ons parten. Deze depressie
koerst vrij zuidelijk maar toch op een redelijke afstand boven
Curaçao langs. Woensdag zou hij tropische storm 'gamma'
worden en op vrijdag zelfs een hurricane. Op Bonaire vertrouwt
men het niet en slaan vooral de Duitsers alarm en verdwijnen
in de haven van Kralendijk. Achteraf horen we dat daar juist
de bliksem insloeg en de elektronica van een drietal jachten
vernielde. Woensdag lagen we in het verlaten deel van het spaanse
Water om daar van de natuur te genieten. Het regende de hele
dag waarop het middagprogramma bestond uit uit de film "Cast
away' met in de hoofdrol Tom Hanks die vier jaar op een onbewoond
eiland leefde na een vliegtuig crash.
Donderdag
was de TS 'gamma' voorbij Curaçao en was het sein eindelijk
veilig voor een tocht naar Bonaire. We kregen wel wat buien
te verwerken en moterden stukken tegen de wind en stroom totdat
we een zware bui kregen en de wind ineens toenam en uit een
gunstige richting ging waaien. Bonaire was nu bezeild en de
huizen van Kralendijk werden steeds duidelijker aan de horizon.
De stranden van Klein Bonaire lagen er verlaten bij, zelfs bootjes
met duikers waren niet te zien. De buitenste rij moorings aan
de kade van Kralendijk waren bijna alle bezet dus een binnenmooring
tegenover het visrestaurant en niet te ver van Kareltjes bar.
We waren er op tijd voor het happy hour en troffen daar - natuurlijk-
een stel Friezen en enkele bekende yachties. Douane en immigratie
klaarden vrolijk in en uit en hongerig geworden schoven we aan
in het visrestaurant: men had ons al zien arriveren...
Aan
de steiger lag daar vol trots de VD 17, kersvers uit Nederland
gearriveerd. Eigenaar Fred had ons al ge-emaild dat hij ging
charteren vanaf Bonaire, Dat geloof je niet, een prachtige houten
botter uit Nederland die de vaak woeste wateren rond Bonaire
gaat bevaren. We wensen hem veel sukses met deze moedige onderneming.
Na
een verrukkelijk diner zochten we de rubberboot weer op. De
regen kon ons niet deren. Het was intussen laag water en hij
lag met de achterkant op de rotsen dankzij een lichte swell.
Gelukkig geen beschadigingen en we lieten ons een voor een vanaf
de natte steiger zakken. De laatste liet zich wat al te heftig
zakken waardoor zijn voorgangster die nog niet zat het evenwicht
verloor en ruggelings overboord ging, verlicht door de tl-blaken
onder de steiger. Hij zelf hield het ook niet en werd meegetrokken
zodat we nu twee man te water hadden! We hebben ze maar gered
maar voor het fototoestel waren we waarschijnlijk te laat.
De
dag begon met een snorkeltocht bij de ingang van de jachthaven.
De grote snoeken lieten zich - heel sympathiek - direkt zien.
De schildpadden vertoefden elders. Om tien uur ging de internetshop
bij het havenkantoor open en moest ik $5 betalen voor één
uur wifi! Het zou de goedkoopste van het eiland zijn.
Na
het bezoek aan Kralendijk bij daglicht werd het tijd om richting
Klein Curaçao te vertrekken. Ingesloten door buien hielden
we het lang droog en na enkele uren doemden de vuurtoren en
het wrak op. In een stevige regenbui borgen we de zeilen op
en maakten we vast aan de mooring van de Insulinde. Te laat
voor een eilandverkenning, te nat voor een kampvuur bood de
elektrische grill uitkomst.
Na
de ochtendsnorkel de wal op om de vuurtoren te beklimmen en
het wrak te bekijken. De eenzaamheid straalt van dit eiland
af. Een kale vlakte met weinig begroeing met aan de westrand
enkele vervallen onbewoonde huisjes en een soort minirestaurant
van de Mermaid, de boot die 3x per week het eiland aandoet met
duikers, snorkelaars en strandliefdhebbers. Het mooiste strand
van Curaçao is tenslotte hier! We werden trouwens nog
steeds geplaagd door buien. De golven braken op het strand en
bij de tweede landing met de rubberboot kwam een roeiriem in
de knel en brak het blad af. Een andere golf kwam over de achtersteven
zodat het een drijvend zwembad werd. Nadat we dit alles getrotseerd
hadden maakten we los en zeilden we de laatste 12 mijl naar
het Spaanse Water. Vlak voor de ingang aangekomen barstte weer
een flinke bui los en druipend van de regen passeerden we Barbara
Beach en bakboord uit kwamen de jachten weer in het zicht. We
ankerden op 'onze' vaste plek. Bij Sarifundy bleek dat dochter
Madelaine van een der gasten al uren wachtte, we konden haar
en zij ons niet telefonisch bereiken, waarschijnlijk door het
massief van de Tafelberg dat tussen ons in lag. Rugzakken, tassen
en helaas een koffer werden ingeladen en de vakantie zat er
op voor onze gasten. Helaas heeft het weer deze week niet echt
meegewerkt: eerst de dreiging van de tropische storm gamma gepaard
met heel veel regen, daarna erg veel buien. Voordeel: gevaar
voor verbranden was zo minimaal... Over het hoogtepunt van hun
reis was geen diskussie nodig: Klein Curaçao met zijn
strand, de vuurtoren en het wrak samen met de eenzaamheid sprak
het meest tot ieders verbeelding. De oversteken tussen de buien
door vielen erg mee en waren soms spannend: hoeveel wind zat
er in zo'n bui? Het komfort van de Zeevonk zorgde voor voldoende
ontspanning en ieder was het er over eens dat we een geslaagde
vakantieweek achter de rug hadden.
volgend
verslag
terug
naar boven
index
laatste
wijziging:
13/04/06
