Reis naar
de zon deel 33
Curaçao
Bon Bini, deel 4
19-30 november 2005
Terug
op ons plekje in het Spaanse Water werden we verwelkomd door
onze vrienden rondom. Roeland en Brigitte van de 'Christina'
nodigden ons uit voor een drankje dat uitliep op een heerlijke
pizzamaaltijd. Het gaf een echt 'thuisgevoel'. De volgende ochtend
gingen we om 7 uur met zelfs twee boten naar de overkant voor
het (hard-)lopen en snorkelen. In de namiddag vertrokken we
weer, dit keer naar Willemstad. Ons eerste bezoek was aan de
douane die inderdaad ook op zondag aanwezig was. Komen er twee
mensen naar de boot en beginnen foto's te maken van der achterkant...
Hierop staat levensgroot "Harlingen", dus kennelijk
hadden ze iets met Harlingen. Ze lieten zich graag uitnodigen
om aan boord te komen en bleken echte Ouwe Seunen te zijn. Ze
zaten aan de overkant op een terras toen ze ons over zee zagen
aankomen. Ze herkenden ons direkt - hadden ons jaren zien liggen
in de Noorderhaven in Harlingen - en nu zagen ze ons hier! Ze
sprongen op, rekenden af en snelden naar het pontje over de
Anna Baai en kwamen dus op tijd om ons te spreken. Wij nodigden
ze uit aan boord en voorzagen ze vasn een drankje. Hij bleek
te werken aan de restauratie van de Pontjesbrug en zijn vrouw
is gewoon mee. De restauratie gaat ongeveer een half jaar duren.
Even later kwam iemand langs en wilde wat vragen. Ook aan boord
uitgenodigd, een oud charterschipper. Nog geen kwartier later
staat er weer een echtpaar te kijken. Ik zeg voor de grap: "nog
meer Harlingers" en ja hoor een oud-politieman met echtgenote
uit Harlingen! Het feestje was kompleet en vlak voor het invallen
van de duisternis hebben we ze van boord gezet want we moesten
nog naar de werf.
Harlingers
op bezoek
Curaçao
Marine blijkt een nieuwe werf en heeft een hellingwagen met
vier stempels die hydraulisch op en neer kunnen bewegen terwijl
ook de breedte hydraulisch is in te stellen. voor catamarans
is een opzetstuk nodig om voldoende breedte te krijgen. Het
geheel hangt achter een grote tractor die het achteruit het
water inrijdt. Met duikkbril gewapend gaat iemand te water om
de stempels goed onder het schip te plaatsen. Vanuit de tractor
wordt alles bediend en langzaam komt het schip ongeveer waterpas
uit het water omhoog. Na het schoonspuiten wordt je schip naar
zijn plaats gereden en op vaste steunen gezet. De klus kan beginnen.
De beschadiging die we in augustus onder het Duitse waddeneiland
Juist opliepen kunnen we nu (laten) herstellen. Het blijkt een
stuk gedelamineerd te zijn, daaronder is het droog. De happen
uit de stuurboordboeg van de ankerketting kunnen worden opgevuld,
de zwaarden en de roeren werken we bij en na licht schuren kan
de "Zeevonk" weer te water.
hellingwagen
het
droge op
Cadeaux
uit Willemstad
Dinsdag
komen de Harlingers Bouke en Dinie op bezoek met de beloofde
T-shirts van de Koningin Emmabrug en als verrassing twee bronzen
nagels van de oude brug. Woensdag krijgen we visite van een
onzer gasten van de vorige week met dochter.
T-shirt
en koperen spijkers van de Emmabrug
Survey
Onze
verzekering verwacht dat we de Zeevonk laten bekijken door een
deskundige. De surveyor blijkt een Engelsman te zijn, hier 15
jaar geleden neergestreken met zijn catamaran, een heavenly
twin, hetzelfde type schip waarmee Rosie Swale lang geleden
met haar gezin rond Kaap Hoorn voer. Alles wordt nauwkeurig
door hem bekeken en in kaart gebracht.
surveyrapport
met cd-rom
Even
een citaat uit het surveyrapport: "This is an attractive,
sound, very safe & well-maintained catamaran sailing cruiser,
which benefits from continuous attention & upgrading on
the part of diligent, conscientious and knowledgeable owners.
We consider the boat to be an excellent example of her marque,
..."
Opening
werf
Donderdag
is het feest op de werf: plechtige opening door de minister
van Koninkrijkszaken, de heer Pechteld. Woensdag wordt het terrein
opgeruimd en komt in de toekomstige spuitloods een lange tafel
voor de belangrijke gasten, vele rijen stoelen en natuurlijk
een bar. Er wordt een lint over de haveningang gespannen en
om half vier wordt een schip met de minister verwacht. Ruim
van te voren druppelen de gasten binnen, de minister komt op
een kustwachtschip en staat met schaar voorop. Wij liggen eerste
rang en mijn aanbod om naast lijnen met vlaggetjes op te hangen
ook te toeteren en op het moment suprême een lichtkogel
af te schieten worden positief ontvangen. Onze Nederlandse buren
nodigen we uit om op ons balkon alles gade te slaan. Alles gaat
volgens plan en de welverdiende drankjes nuttigen we tijdens
de toespraken van de minister, een commissaris van de werf en
een Curaçaose minister. Daarna was het nog lang heel
gezellig te meer daar veel yachties uit het Spaanse Water ook
op bezoek waren gekomen.
opening
werf door minister Pechtold
De
diepvries van de "Sea of Time" had wat kuren zodat
een zak met etenswaar bij ons in de diepvries werd gestald.
Wat is logischer dat we daarvan de bedervelijke waar omzetten
in een diner voor zes?
Yvonne
onder de 'Sea of time"
Bij
toeval zagen we de auto van onze reddingsvlotkeurder bij een
andere boot staan. Een van onze reddingsvlotten stond aan een
kant bedenkelijk bol en de zwarte rubberen rand eromheen was
zeker niet meer waterdicht, de deksel leek een stuk open te
staan. De goede man was het ermee eens en laadde het vlot in
zijn pick up met de belofte het maandagochtend terug te brengen.
's
Avonds hadden we tijd om te relaxen met een stapel dvd's geleend
van Maarten van de Sea of Time. We hebben geloof ik nog nooit
zoveel films achter elkaar gezien. Om de muggen en de no-see-ums
buiten te houden moesten alle ramen worden voorzien van horren
en de deur dicht. 's Nachts de ventilator aan vanwege de weinige
wind. Vreemd zo hoog en droog met je schip op de kant, een bewaker
voor de nacht en natuurlijk een toilet en douche op de kant.
Het duurt gelukkig maar een week en dan zijn we weer als nieuw.
Te
water
Voor
het weekend klaar werd niet gehaald door Wendel die de reparatie
aan de romp deed. Het gaf ons wel extra tijd voor allerlei klusjes.
Maandagmorgen werden we het water ingereden en na de betaling
- we hadden 3 gallon epoxy verbruikt volgens de rekening en
er was dik 20 uur aan de Zeevonk gewerkt - snelden we met 8(!)
knopen weg. We werden uitgezwaaid door Maarten en Yvonne (Sea
of Time), Dirk en Ineke (Deneb) en Ronald (Vejla). Immigratie
en douane leverden geen problemen op met uitklaren. Helaas dreef
er bij de immigratie olie op het water en waren de autobanden
besmeurd met teer...
Wendel
repareert
klaar!
onze
toeschouwers: Yvonne, Ronald en Maarten
We
zeilden onder de kust naar het Spaanse Water, ons log gaf een
maximale snelheid van 9.6 knopen aan. Toch wel leuk zo'n glad
onderwaterschip! We ankerden op ons vertrouwde plekje en tegen
vijven op naar Sari Fundy, het ontmoetingspunt van de zeilers.
Terug van een weekje weg. Het weerzien is altijd weer bijzonder.
Tegen zessen arriveerden Dick en Irene, onze buren van 35 jaar
geleden toen we met ons schip in het Westerdok te Amsterdam
lagen. Ze werken beiden nog als huisarts en Dick is tevens coördinator
van de reddingsdienst. Gespreksstof te over!
Afscheid
van de yachties van het Spaanse Water
Dinsdag
is de laatste dag voor ons vertrek naar het oosten, een soort
terugreis met als voorlopige eindbestemming Martinique op 22
december. Alle reden om ieder die we op het Spaanse Water hadden
leren kennen uit te nodigen voor een drankje aan boord. Een
gegeven ogenblik telde Joke 13 dinghies aan ons vastgeknoopt!
Dat de Zeevonk 23 volwassenen, vijf kinderen - waaronder onze
kleine vriend Ted van de 'Vejla'- en een klein hondje kan hebben
weten we nu ook. Het werd een geanimeerd afscheid waarbij de
trekzak ook nog even te voorschijn kwam. De ti-punch, het eigen
brouwsel bleek al de nodige bekendheid te hebben: de literfles
was snel leeg.
dertien
bootjes
23
volwassenen
5
kinderen waaronder Ted
het
rokershoekje: Geertje, José, Brigitte en Yvonne
Woensdagmorgen
liepen we voor de laatste keer hard en snorkelden nog een keer
bij het "direktiestrand". Terug aan boord kregen we
bezoek van Geertje (Joshua) met een medisch vraagstukje, Maarten
(Sea of Time) die ons elektronische kaartenprogramma nog 'even'
kwam repareren en At (Angelique) die nog wat digitale foto's
kwam ruilen. Tegen twaalven ging eindelijk het anker op en vertrokken
we nu definitief van Curaçao. Wat een fantastische tijd
hebben we er gehad!
volgend
verslag (Curaçao-Martinique)
terug
laatste
wijziging:
5/10/06
