Terug
richting Martinique
We
moesten motoren en eenmaal bij de zuidoostpunt van Curaçao
aangekomen probeerden we de genua erbij te zetten: echter wind
noordoost 1-2 Bft, stroom 1-1,5 knoop tegen dus al snel rolden
we de genua weer in, zetten we de automatische piloot op Kralendijk
en koersten we als langs een lineaal naar Bonaire, aankomst
18.20 uur vlak na zonsondergang met een prachtige avondlucht.
Ook hier zijn we weer 'thuis'.
Weerzien
op Bonaire
Na
een korte 'ochtendsnorkel' pakten we de fietszakken (met inhoud)
en voeren we naar Kareltjes bar. Hier pompten we de banden op,
dropten we de vuilniszakken en reden vervolgens naar douane
en immigratie. Bij een van de duikshops kochten we wat reserve
materiaal. Het bezoek aan de apotheek werd een apart verhaal.
Twee jaar geleden leerden we hier (op Sorobon) de Nederlandse
Jannie kennen als apthekers assistente werkend in de winter.
Vervolgens zeilde ze in Nederland samen met echtgenoot het Zeevonk
muziekweekend mee. Nu stond ze weer in de apotheek en kon Joke
niet meteen thuisbrengen. Nadat Joke de naam Zeevonk had laten
vallen keek ze heel ongelovig: "jullie zijn toch niet met
...?" Bij de internetshop in de galerij vroegen we naar
de mogelijkheid om onze printer te laten repareren. Waarschijnlijk
was er wel een mogelijkheid. Als laatste naar Budget Marine
voor verfrolletjes en ander klein goed. Hier ontmoetten we Gerard
(One way wind) en de Amerikaan Larry (Water Musik). De laatste
zou de komende nacht vertrekken richting Trinidad voor een werfbeurt
en een survey. Joke maakte hem helemaal gek voor Curaçao
en hij begon te twijfelen. Later aan boord zag hij onze foto's
en een paar filmpjes van de werf, de prijslijst en ons surveyrapport.
Zijn besluit stond vast, nu nog zijn vrouw Carmen overtuigen.
Een bezoek met hem aan de "Noordhinder" viel in duigen,
het schip was al vertrokken richting St. Maarten, waarschijnlijk
om daar de schade door een blikseminslag - in de marina van
Bonaire notabene - te laten repareren. Het fietsen beviel trouwens
uitstekend, door je snelheid heb je steeds een afkoelend windje!
Jannie
voor haar Botica Bonaire / Jannie met fiets terug naar de kant
Beslommeringen
van de schipper
Tegen
de avond mochten we de nieuwe accubank van de "One Way
Wind" bewonderen: een aantal 6 volt 225 Ah natte accu's
die per stuk 28 kilo wegen en $103 kosten. Deze Trojan golfcar
accu's zijn ongeveer half zo duur als gelaccu's maar zijn niet
onderhoudsvrij. Voor ons met het 24 voltnet aan boord zouden
er 4x2 dus 8 nodig zijn met een totaal gewicht van 224 kilo
en een prijs van $824. Onze vier 12 V 200 Ah gelaccu's wegen
280 kilo, zijn dus 55 kilo zwaarder en kosten nu $411 per stuk,
samen dus $1644 dat is $820 meer! Tel uit je winst. Gelukkig
doen onze zes jaar oude onderhoudsvrije gelaccu's het nog prima...
Chinezen
in Kralendijk
Voor
de warme maaltijd in Kralendijk kan je ook bij een aantal Chinezen
terecht. Hier vindt je de allochtonen en raak je onder de indruk
van de vriendelijkheid van de mensen. Je talenkennis gaat er
ook op vooruit: bon, hopi bon, danki. Voor weinig geld krijg
je een gigantische hoeveelheid eten, een 'rijsttafel' is echter
gewoon alles op een bord opgeschept en verder geen aparte schaaltjes.
Kustwacht
aktiviteiten
De
kustwacht is bijzonder aktief in deze contreien. Net toen we
op de fiets stapten kwam weer een helicopter laag langs de schepen
vliegen, met waarschijnlijk iemand aan boord met een bloknoot
die de namen van de schepen moet opschrijven. Door de drugsmokkel
vanuit Venezuela zijn ze extra alert en wordt ieder schip gezien
als een potentieel smokkelschip.
inspektie
door de kustwacht
Op
de fiets naar Sorobon
Van
enkele jaren geleden weten we dat het met de auto van Sorobon
naar Kralendijk een kilometer of tien is over een weg door gortdroog
woestijnachtig gebied met cactussen. Bijzonder was dat de weg
vol uitwerpselen van ezels lag, ezels die daar gevaarlijk los
rondliepen en ook herhaaldelijk ongelukken veroorzaakten. Tegenwoordig
zijn de honderden ezels opgeborgen in een reservaat. We kozen
nu voor een andere route, de 'kaminda Sorobon'. Wat het verschil
tussen een 'kaminda' en een 'kaya' is weet ik niet want het
soort weg buiten de bebouwde kom is hetzelfde. Alleen deze route
heeft veel te bieden, misschien ook wel omdat we nu fietsen
i.p.v. autorijden. We zien groene papegaaien met gele koppen
luid kwetterend van boom naar boom vliegen, hagedissen die over
de weg schieten, prachtige rose flamingo's die in ondiepe poelen
waden, reigers met felblauwe poten, visarenden die rondcirkelen
en... toch nog ezels die voor je de weg oversteken. Het landschap
is groen, logisch, het is regentijd en de afgelopen weken is
er heel wat gevallen, in Curaçao waren vele gebouwen
ondergelopen, scholen en openbare gebouwen zelfs tijdelijk gesloten.
Opvallend waren een paar velden met waarschijnlijk suikerriet,
wat een moed om dat in de rimboe te gaan verbouwen. Ook passeerden
we in the middle of nowhere een soort ranch met eetfaciliteiten.
Plotseling boog de kronkelende weg sterk naar rechts en hadden
we recht voor ons tussen de mangrove bossen een doorkijk over
de Lac Bay met in de verte de schelpenbergen waarbij het bord
stond (misschien nog staat) hoeveel boete je kan krijgen als
je een schelp meeneemt naar NL. Nu is het nog een kilometer
of vier naar Sorobon, de ongebruikte grote windgenerator is
al in 't zicht. We komen op de grote weg tussen de ondiepe lagunes
en de zee met riffen wordt zichtbaar. De schutting van Sorobon
(naturistisch apartementen complex) met zijn schijnwerpers doet
nog steeds kinderachtig aan.
Sorobon
Bij
de poort aangekomen bellen we en verschijnt bedrijfleidster
Rian die ons vaag herkent en met onze hulp weer weet dat we
een catamaran hebben en wel met Sorobon wilden samenwerken.
We komen op een bijzonder tijdstip: er worden juist video-opnamen
gemaakt t.b.v. een promotie dvd voor de vakantiebeurs in Nederland
o.a. Als we willen kunnen we als acteurs fungeren. Ze biedt
ons handdoeken aan, zorgt voor drinken en even later worden
we als happy hour gasten vastgelegd, samen met een Nederlands
echtpaar waarvan blijkt dat hij KNO-arts was en de marathon
van Rotterdam in 1985 in 2 uur en 57 minuten liep. Gespreksstof
te over dus maakten we een afspraak voor de volgende dag bij
ons aan boord. Na een kort bezoek aan het strandje, een duik
in de Lac Bay en een laatste drankje gingen de kleren weer aan
en stapten we op de fiets richting Kralendijk. Zo werd het een
zeer bijzondere middag op het land.
flamingo's
aan de kant van de weg
gevaarlijk
overstekend wild
Dolfijnen
in de baai!
Tijdens
ons bakje koffie ziet Joke ineens allemaal rugvinnen boven water
komen. Een groep van zo'n 20 dolfijnen maakt de baai vlak achter
ons 'onveilig'. Van anderen hoorden we dat je direkt het water
in moet om met ze te spelen, ze raken je aan, duwen wat tegen
je maar zijn totaal ongevaarlijk. Het zijn echte spelletjes
liefhebbers en kunnen het tientallen minuten volhouden om met
je te dollen. Ik had geen tijd voor duikbril en snorkel want
ze waren eigenlijk al voorbij maar dook het water in en deed
een poging om ze in te halen. Vergeefs natuurlijk. Morgen beter?
dolfijnen
in de morgen achter het schip langs
Op
zeepaardenjacht
Tijd
om weer eens te duiken, tenslotte bevinden we ons op een van
de mooiste duikplekken ter wereld, we kunnen bij wijze van spreken
zo van de boot afdalen. We laten ons goed voorlichten over de
vindplaats van zeepaardjes en varen met de rubberboot kilometers
langs de kust naar het noorden om bij duikplek nr 15 of 18?
ons geluk te beproeven. Van de boei moesten we naar het zuiden
tot een groep paarse koraalpijpen die gebroken waren, daar iets
omhoog tot 10-15 m diep, daar zouden 7 zeepaardjes zijn. Het
was er schitterend doch na 33 minuten zoeken nog geen zeepaardje
gevonden. Was het wel de goede plek? Op de boei stond geen nummer
of naam maar de plaats tegenover een weg die omlaag ging en
dat de plek vanaf de kant was te bereiken waren harde indicaties.
prachtig
getekende French angelfish
barracuda
Bezoek
met wereldgeschenk
Jaap
en Diny die we ontmoetten op Sorobon kwamen ons happy hour opvrolijken.
Ze brachten een waardevol presentje mee: een wereldbol in onverwoestbaar
plastic. Er staan enkele vliegroutes over de oceanen op aangegeven,
helaas onze toekomstige route niet. Geen wonder want we zitten
zelf een beetje te aarzelen: wat doen we volgend jaar. Dit is
typisch een luxe probleem van mensen die vrij zijn om hun tijd
te besteden.
Weerzien
met de Sun Ra
Ria
en Willy stuurden emails vooraf en het toeval wil dat we elkaar
op Bonaire tegenkomen. De eerste ontmoeting was een jaar geleden
op Barbados, de laatste op Union Island. In een beginnende regenbui
naar de kant om te merken dat op zondag onze favoriete restaurants
zijn gesloten. Er was nog net op tijd een plek op het terras
van "La Guernica" voor de regen losbarstte, het regengordijn
op 50 cm achter je rug. De temperatuur daalde tot 25 graden...
Het dessert was een forestspecialiteit en bleek behalve bosbessensiroop
weinig bosbestanddelen te bezitten. De pittige Columbiaanse
serveerster had een oplossing: ze kwam met zo'n ijsversiering,
een stokje met palmboom en een aapje aan de stam terug. Dikke
pret. Uit het donker kwam ineens onze Duitse loopvriendin Eva
(Albatros) opdagen, juist gearriveerd van de Aves. Partner Horst,
zijn dochter en vriendin volgden. We schoven een tafel aan en
schakelden over op Duits. Wat zijn Nederlanders toch makkelijk!
Hurricane
Epsilon gooit roet in ons vaarplan
Ons
definitieve vertrek naar Martinique, misschien via Porlamar,
Margarita, zou plaatsvinden op dinsdag. Epsilon draait echter
naar het zuidwesten en komt onze richting op. Dat betekent meer
wind in de Carieb en tijdelijk hoge golven. Hier op Bonaire
liggen we heerlijk beschut en kunnen elke dag duiken dus...
Sinterklaas
op Bonaire
Met
Willy, Ria en Eva vieren we Sinterklaas. We bekeken een prachtige
dvd over de Angel Falls. Zelfs liedjes met trekzak begeleiding
ontbraken niet. Speculaas, pepernoten, chocoladeletter, warme
chocolademelk, bisschopswijn stonden op het menu. Eva kwam met
een paar afscheidscadeaux, ze verwende ons met een limerick:
"Ein
Jogger auf den Antillen
könnte
nie seinen Laufhunger stillen
Er
lief jeden Morgen,
Die
Polizei machte sich Sorgen
denn
er hinterliess überall Spurrillen." |
en
met een gedicht van R.M. Rilke:
"Tage,
wenn sie scheinbar uns entgleiten,
gleiten
leise doch in uns hinein,
aber
wir verwandeln alle Zeiten;
denn
wir sehnen uns zu sein..."
|
Eva
Willy
en Ria op Sinterklaasavond
Wat
doet Epsilon?
Hurricane
Epsilon heeft uiteindelijk niet veel invloed op het Caribisch
weer. Hij blijft op redelijke afstand en dooft daar uit. Geen
storm en geen hoge golven dus. Intussen meldt zich een gast
en schuift de datum van vertrek naar 11 december.
Tijd
voor onderhoud
De
achtertrappen en de kuip hebben vele kleine beschadigingen opgelopen
in de afgelopen zes jaar en ondanks de regentijd alhier ziet
Joke kans om een paar schitterende achtertrappen met antislip
af te leveren. Nu nog de Whispergen, onze tweede generator,
die nog steeds last heeft van 'exhaust overtemp' ondanks de
nieuwe sensoren uit Nieuw Zeeland.
Zeepaarden-
en dolfijnenjacht
De
zeepaardjes worden nog geen obsessie, maar het is frappant dat
we ondanks tips van deskundigen - je weet wel, mensen met zeepaardervaring
- nog steeds geen zeepaardje hebben kunnen ontdekken. Intussen
komen wel (de?) dolfijnen regelmatig langs, heeft buurvrouw
Ria met ze gezwommen en gespeeld. Wij met rubberboot achter
de groep aan, te water maar spelen ho maar. Alsof ze de trein
moesten halen stoomden ze verder, een prachtig gezicht onder
water, er was ook een moeder met jong bij.
Bezoek
aan het Nationale park Washington Slagbaai
Om
onze gast op te halen van het vliegveld hadden we verschillende
opties: 1. met de taxi om 4 uur 's morgens naar het vliegveld;
2. met de fiets; 3. met de rubberboot en 4. met een huurauto.
Wij op de fiets op verkenning. Een goede aanlegplaats voor de
rubberboot leek aanwezig maar de afstand en de weersomstandigheden?
Trouwens, toen we van de dolfijnenjacht terug kwamen in plané
haperde de buitenboordmotor. Geen fijn idee om midden in de
nacht onderweg storing te krijgen. Op de fiets was het te ver.
Voor we het wisten stonden we voor de rij loketten van autoverhuurders
en werden we de tijdelijke bezitter van een pickup met 4-persoons
cabine en airco. Hierdoor werd een tocht over het eiland met
onze gast en onze vrienden mogelijk. De KLM gooide roet in het
eten, we stonden vergeefs om 4.20 uur op het vliegveld: de vlucht
viel uit wegens een technische storing, de inzittenden konden
weer uit stappen... Na een blik op de immense kerststal te hebben
geworpen pakten wij nog een paar uur slaap.
Kerststal
op het vliegveld om 4.20 uur...
Verkenning
Bonaire
We
deden boodschappen in de stromende regen en zodra de zon weer
doorbrak stapten we met onze vrienden in de auto voor een rondrit
over het eiland. Onze auto staat hoog op zijn pootjes dus kan
wat kuilen en gaten in de weg aan. Eerst bezochten we de indianen
inscripties aan de noordoostkust. Ze waren makkelijk te vinden:
een hekwerk ontsiert ze nu. Het blijft gissen hoe de indiasnen
hier leefden. Op dezelfde plek aan de kust is een inham waar
de golven naar binnen donderen. Imposant om de kracht van het
water te zien. Tijd voor Rincon was er niet dus rechtstreeks
naar het park.
op
zoek naar indianen?
rotstekeningen
Boca
Table
Washington
Slagbaai National Park
De
parkwachter meldde dat de 'lange route' dicht was en de 'korte'
slechts "hobbelig" doch voldoende droog. Het eenvoudige
museum bij de ingang was zeer de moeite waard, gaf een mooi
overzicht van de oorsprong van het eiland en haar simpele geschiedenis.
Maar dan de rit! We stuiterden met onze pickup van de ene kant
van de weg naar de andere. Vele prachtig gekleurde hagedissen
kruizen onze weg waarvan sommige hun gewaagde oversteek met
de dood of een kortere staart moeten bekopen... Soms moest je
over rivierbeddingen heen die zelfs in het midden van de weg
konden lopen. De pickup deed het voortreffelijk en het toch
dorre landschap om ons heen met cactussen bezaaid, heuvel op
en heuvel af ontrolde zich. Een enkel zoutmeer huist een paar
onwaarschijnlijk roze gekleurde flamingo's. Een riviertje blijkt
de woonplaats van steltlopers en waterspreeuwen. De enige waterbron
was minder bewoond door vogels en ook de leguanen lieten zich
niet zien. Wel lag een vers aangevreten cactus over ons pad.
aangevreten
cactus
rivier
of weg?
overstekende
waaghals
oerwoud
Aan
de noordoostkant zien we vervolgens de deining tegen de rotsen
opklimmen en in een explosie omhoog spatten. Iets verder zijn
een paar strandjes waarvan de eerste tijdelijk ons domein wordt.
Kleren uit en snorkelen in de deining tussen pilaren van koraal.
Grote parrotvissen kijken wat verstoord doch gaan door met het
'schoonmaken' van de rotsen. Een blauwe midnight scoort met
gemak boven de meter. Dan met de pickup met een diepe duik naar
chet strand van Boca Slagbaai, een groepgebouwtjes aan een befaamde
baai waar ook nog twee duikplekken zijn. Helaas voor ons was
hier een grote groep of groepen Bonairianen neergestreken om
hun zondagse genoegens te vieren waardoor de betovering voor
ons wegviel. De gebouwen met zelfs een kapel waren prachtig
gerestaureerd sinds ons vorige bezoek twee jaar geleden: toen
waren het ruïnes door stormgeweld ontstaan. Verder naar
de uitgang kwamen we weer hoorbaar door het papegaaienbos zonder
maar een groene flits te zien. We passeerden de uitgang met
gemengde gevoelens: urenlang stuiteren over een eentonige weg
leverde maar weinig echte hoogtepunten. Toch door de ruigheid
van het landschap verrast.
restauraties
op Slagbaai
Joke
bij de pickup, Slagbaai
Geen
tijd meer voor een uitgebreid bezoek aan Rincon, we moeten op
tijd op het vliegveld zijn. Een snelle rit naar de westkust
om daar in een soort fuik terecht te komen: eenrichtingsverkeer
naar Kralendijk! De grote weg terug over Rincon? Op de kaart
staan wat landweggetjes en zowaar blijkt een goed berijdbaar,
zeker met onze parkervaring van een uur terug.
Crew
kompleet!
Op
tijd op het vliegveld waar even later een heuse blauwe KLM-vogel
enkele tientallen passagiers uitspuugt. Wie is onze gast? Eerst
komt de bemanning door de douane. Een stewardess loopt naar
ons toe en vraagt of wij van de "Zeevonk" zijn. Verbazing,
hoe weet zij dat? Ze vertelt dat ze met een zeer enthousiaste
passagiere uitgebreid over haar toekomstige vakantietocht heeft
gesproken. Toch moeten we nog lang wachten voor ze naar buiten
komt. We maken kennis met ons nieuwe crewlid. Er is een komplikatie:
haar koffer verscheen niet op de loopband. De mogelijkheid bestond
dat hij met het volgende KLM-vliegtuig meekwam, een uur later.
We doden de tijd in het nieuwe restaurant en helaas, ook met
dit toestel kwam niet de begeerde koffer. Na aan de balie de
medewerker van de gegevens te hebben voorzien, brachten we de
pickup terug en was Budget niet te beroerd ons in Kralendijk
bij de boot af te zetten. Morgenochtend na tienen moesten we
naar het vliegveld bellen of de koffer alsnog op Bonaire was
aangekomen. Een teleurstellend begin voor Chantal, onze gast
voor de komende weken.
nieuwe
crewlid Chantal arriveert
volgend
verslag: Bonaire-Martinique
terug
laatste
wijziging:
3/09/06
