Reis naar
de zon deel 35
Bonaire-Martinique
12-23 december 2005
De
verloren koffer
Na
tienen bellen, maar ja, geen telefoonkaart van Bonaire, de openbare
telefoon slikte mijn creditkaart niet dus... een bekende winkel
in (Joke kocht er een jurk) en gevraagd of the old lady misschien
voor ons naar het vliegveld wilde bellen. Het was geen enkel
punt en de koffer bleek in Amsterdam achtergebleven en was nu
met de nachtvlucht alsnog op Bonaire aangekomen. De service
reikte niet zover dat ze hem naar de boot kwamen brengen. Geen
punt, the lady belde verschillende taxi-adressen op en bij de
derde had ze succes. Chantal naar het vliegveld, ik naar de
douane en immigratie om uit te klaren. Voor tweëen vertrokken
we.
Stewardessen
om van te smullen
We
zeilden met een knoop of 8 naar de zuidpunt van Bonaire toen
we werden opgeschrikt door een snel naderende speedboot. Wat
blijkt? De bemanning van de KLM-vlucht KL 0741 komt ons uitzwaaien;
de sfeer van Bonaire.
uitgezwaaid
door de KLM-crew
Een
verschrikkelijke overtocht
Chantal:
Bij de zuidpunt van Bonaire aangekomen zag ik wat groen en geel
(de golven waren hier aan de hoge kant) en ging zij voor het
eerst het roer overnemen van Henk om haar misselijkheid tegen
te gaan. Toen we de slavenhuisjes passeerden vlogen er wat flamingo's
voorbij. Helaas mocht het sturen van de Zeevonk niet baten en
werd ik steeds zeezieker en kwam het middagmaal om de hoek kijken.
Ook de captain voelde zich niet al te best. Allebei een pilletje
ingenomen tegen zeeziekte. Joke is onze echte "zeevrouw"
en heeft dus ook nergens last van.
Henk:
Hemelsbreed naar Martinique is het 480 zeemijl. De Caribische
Zee is echter niet mals: de hele reis stroom tegen en wind tegen.
De wind varieerde van 4-5 (6) Bft, De golfhoogte varieerde mee
en kwam tot zeker 10 ft-3 meter. De windrichting was nu eens
ESE, dan weer ENE, of E. De eerste dagen zigzagden we tussen
de regenbuien door maar we hielden het droog. We hebben zelfs
een drietal uren gemoterd! Daarna kwam de zon met prachtige
wolkenformaties. De nachten waren zo licht door de volle maan
en een opdringerige Venus dat een lamp op dek niet nodig was.
Onze
eerste slag was langs de oostkust van Bonaire omhoog. Daarna
een lange slag richting Los Roques, de Venezolaanse eilandengroep
waar we zo genoten hadden. Die nacht was het schijnsel van de
steden op het Zuid Amerikaanse vasteland te zien. We hebben
in totaal zo'n vijf grote schepen op flinke afstand gekruisd.
Een van de eerste dagen kregen we kort begeleiding van een tiental
dolfijnen. Joke ving geen vis. Een gegeven ogenblik zat wel
een lijn om elk roer. We hadden een bijna aanvaring met een
grote boomstam en een heuse aanvaring met een boomstam met vertakking
die om het BB-zwaard bleef zitten, de snelheid reducerend tot
1 knoop. De hoogte van Martinique haalden we tot de wind ons
weer naar het zuiden dwong. De voorlaatste dag - na weer een
zware nacht - zeilden we hoog aan de ENE 4 met fikse golven
toen we werden opgeschrikt door een knal: de genua kwam met
boegspriet en al omhoog: het oog van de waterstag finaal gebroken.
We klaarden - op een hobbelig voordek - met veel moeite het
zeil en bonden de stag aan de SB preekstoel. De laatste nacht
probeerden we al motorzeilend Carriacou te halen en om 5 uur
's morgens kon in de Tyrrel Bay het anker neer: 729 mijl gevaren
in 5 dagen en 6 nachten over een zeer hobbelige zee: dat nooit
meer zo. De volgende keer naar het noorden, Puerto Rico bijvoorbeeld
en dan eilandhoppen of nog beter: eilandhoppen langs de Venezolaanse
kust, bij voorkeur in dagtrips.
De
nachten waren zwaar, de kooien voorin konden door de heftige
bewegingen en het klappen van het schip niet worden gebruikt.
Uiteindelijk sliepen we op de banken in de kajuit en op een
matras op de grond. De kookwekker maakte de wacht ieder halfuur
wakker om een blik rondom te werpen. De autopilot in vane-stand
zorgde dat we hoog aan de wind bleven varen en ging slechts
zelden in de fout.
de
bezoekersvlag van Grenada omhoog
Carriacou
steelt ons hart
Na
eerst nog een paar uur slaap (op een gewoon bed) te hebben ingehaald
werd het tijd om Carriacou met een bezoek te vereren. Opvallend
was de grote hitte, daarbij weigerden onze benen dienst en voelden
we het land deinen! Een terras met een paar zeer vriendelijke
autochtonen bood uitkomst. De cola en sprite hebben ze hier
in halve liter flessen.
een
trotse telg van de familie Alexis
Kontakt
met de Second Milennium
In
de Tyrrel Bay lag tot onze grote verbazing de Second Milennium
uit Boston. Vanaf dit schip wordt elke morgen om 8.15 uur op
8104 kHz het safety- and securitynet verzonden door de hierin
zeer aktieve Melodye. Onze Harlinger solozeiler Arie Boom die
enige jaren terug met zijn Iron Overload dit gebied bezocht
had ons bij vertrek gevraagd de groeten over te brengen als
we haar ooit tegenkwamen. Dit deed Joke waarop Melodye en haar
man zeer blij en verrast waren te horen dat het hem goed gaat
ondanks zijn erfelijke ziekte. Ze beloofde het de volgende dag
op het safetynet te vertellen.
Second
Milennium
Rustdag
naar Union Island
Tien
mijl verder ligt Union Island, horend bij St. Vincent en de
Grenadines. We voeren op één motor - de SB-motor
zoog steeds lucht door een kapotte tankverbinding - naar het
beschutte baaitje van Clifton, de hoofdstad van Union Island.
Daar werden we op bijzondere wijze begroet: eerst een autochtoon
die ons een goede ankerplaats aanwees en vervolgens door de
Franse achterbuurman die gebaarde dat we boven zijn anker lagen
en dat we naar elders moesten verkassen. Hij gebaarde en schreeuwde,
maakte foto's van ons (voor zijn verzekering) en was geheel
niet blij. Wij zijn door ervaringen met Fransen stoïcijns
blijven liggen. Tot de duisternis inviel zonder resultaat aan
de SB-motor gewerkt: hij bleef lucht aanzuigen in plaats van
brandstof. Ons zondagsdiner werd het buffet bij "Lambi"
waar ook de live ketelmuziek van de partij is. We konden kiezen
welke tafel, we waren voorlopig de enige gasten. Een opdringerige
Vincentiaan(?) was wat lastig, hij moest zelfs met de dames
dansen. De ketelmuzikanten stalen de show en waren niet te beroerd
om tekst en uitleg te geven en vervolgens de dames te laten
ketelen/spelen!
drumles
drumster
Chantal
De
eeuwige glimlach van Carla onze serveerster ging tijdens het
verloop van de avond steeds meer op een spontane glimlach lijken.
Later hadden we nog een ontmoeting met een Italiaans pasgehuwd/op
huwelijksreis stel. Kortom, toen we tegen de wind in het maanlicht
weer terugvoeren naar de "Zeevonk" hadden we zeer
voldane gevoelens over deze bijzondere 'land'-dag.
Het
kapotte balletje
De
dames van de crew waren al zeer bedreven in het balletje-knijpen.
Het balletje (in de brandstofslang) was hier niet tegen bestand,
temeer daar hij ook nog een keer tussen motor en omkasting knel
kwam te zitten. Met slang en balletje naar de kant om te kijken
of er iets viel te regelen. Maar eerst naar de douane en immigratie
op het minivliegveld en geld halen bij de bank. Door een paar
zeer behulpzame vissers werd gepoogd om het balletje te herstellen,
het bleek niet eens kapot! Ze begrepen niet het probleem van
het aanzuigen van de lucht en wilden de situatie ter plekke
zien. Zo gezegd, zo gedaan: met een snelle vissersboot met 70
pk Yamaha enduro naar de Zeevonk. Toen begrepen ze het en gaven
aan dit onderdeel niet te hebben.
kantoor
van een kollega?
Mijn
crew verdwenen
Chantal
zag mij met de vissers naar de kade gaan en zou Joke waarschuwen.
Toen ik eenmaal terug was met het nu funktionerende balletje
waren beide dames in geen velden of wegen te zien. In de grootste
hitte van de dag liep ik een paar maal door de dorpstraat, zag
uitnodigende terrasjes waar de lunchpauze werd gevierd, maar
geen spoor van mijn crew. Bij de dinghy steiger een cola bij
Carla besteld - en dat met een lege portemonnaie - en maar wachten.
Toen verscheen Chantal aan de horizon, ze zocht vergeefs naar
Joke en streek naast me aan de bar neer. Toen eindelijk de blauwe
jurk van Joke in de verte zichtbaar werd was het al ruim na
enen. Ze had zeker een uur in de bank in de rij moeten staan
voor wat centjes... Snel naar de Zeevonk, anker op en zeilen
naar Bequia.
Groene
flits
Een
prachtige zonsondergang met groene flits liet ons achter in
de duisternis onder een melkweg en vallende sterren. Bequia
was net niet te bezeilen en dwarsstroom sleurde ons nog verder
af van het eiland waarvan de lichten steeds duidelijker werden.
Maar weer motorzeilen, eerst alleen met BB, later toen we weinig
vooruitgang maakten ook de SB motor erbij. Deze had ik nu rechtstreeks
op de hoofdtank aangesloten met gevolg dat de retourleiding
de dagtank snel vulde en we die steeds moesten aftappen! Het
duurde lang voor we het anker in de Admiralty Bay konden laten
vallen.
Witte
mensen in Port Elisabeth
De
planning was om vroeg te vertrekken naar Marigot Bay op St.
Lucia en St. Vincent rechts te laten liggen. Slechts een bezoek
aan douane en immigratie, internetcafe en wat onderdelen bij
een watersportwinkel, dan even snorkelen om te zien of we zeepaardjes
konden vinden en weg.
Hoe
anders pakte het uit! Er heerste een echte Kerstdrukte, overal
in en in witte Europeanen die even de zon moesten zien. Douane
geen probleem, watersportwinkels deden eveneens niet moeilijk
zodat een reserve brandstofslang met T-stukjes eventuele toekomstige
problemen kon oplossen. De hapering in ons programma ontstond
in het internetcafe van Andy. De wifi op het terras was allerlangzaamst
en een bestandje overzenden lukte bijna niet. Herstarten van
de router bleek niet te helpen zodat de provider de boosdoener
moest zijn, een veel voorkomend euvel. Post binnenhalen bleek
wel mogelijk waardoor zowel onze crew als wij meteen aan de
slag konden: aanvragen beantwoorden, etc. De sfeer was fantastisch
dus een drankje en later een hapje erbij. Herhaaldelijk proberen
nieuwe verslagen en foto's aan onze website toe te voegen had
geen succes. Nadat ook nog enige redelijk goedkope telefoongesprekken
naar Nederland werden gevoerd en Andy en passant aanbood als
agent voor ons te willen optreden - we komen op zijn website
- togen we Zeevonk-waarts. We vertrokken zonder te hebben gesnorkeld
om twee uur 's middags met zeer positieve gevoelens over Bequia
en haar gezellige hoofstadje.
ketelmuziek
aan het strand
prachtig
met gingerbread versierde huizen
Nachtelijke
finish in Rodney Bay
Met
gunstige wind en stroom liepen we in een lekker vaartje naar
St. Vincent. Onder het eiland moest de motor erbij en helaas,
de laatste inspanningen bleken ook vergeefs, SB liet het weer
afweten. Totdat ik het koppelstuk met vlotter van de tank afschroefde:
er zat een minifilter aan het begin van de aanzuigleiding en
dit was volkomen verstopt!!! Je begrijpt het al, na schoonmaken
en ontluchten deed de motor het voortreffelijk. De motorstoring
die al op Curaçao begon eindelijk opgelost. Van St. Vincent
naar St. Lucia is een oversteek van een kleine dertig mijl.
De zon liet bij ondergang alweer een groene flits zien en een
prachtige sterrenhemel met Venus als pronkstuk begon zich te
ontplooien. Wind- en windrichting bleven lang redelijk gunstig.
Toevallig las Joke dat dezelfde dag een zeilwedstrijd in Marigot
Bay zou eindigen en daar dus een flinke drukte zou kunnen veroorzaken.
Hierop zitten we niet te wachten dus werd de keus op de motor
nog 15 mijl recht tegen de wind naar Souffrière en de
machtige tweelingbergen de Pitons of motorzeilen naar het noordelijkste
punt van St. Lucia, Rodney Bay. Het werd het laatste waarbij
de SB motor liep als een zonnetje. Na onderweg flink wat regenbuien
te hebben ondergaan kwamen we om vier uur 's morgens aan, ruim
70 mijl dichter bij ons doel Martinique!
het
zwaar vervuilde filter
Jambe
du bois
Hoewel
de naam van dit idyllische plekje anders doet suggeren is het
opgezet door twee Engelse dames: restaurant met terras, internet,
bookswap (boekenruilen voor yachties) steiger in een Nationaal
Park. Zodra we voet aan wal zetten kwam een Luciaanse(?) schoonheid
op ons af, duidelijk iemand van het park. Op mijn vraag of zij
de gids was antwoordde ze: "No, I only collect the money".
Lachen natuurlijk, want de meeste mensen verzamelen graag geld.
Als je uitsluitend het restaurant bezoekt kost het niets zodat
ze haar verzameling door ons niet verder kon uitbreiden. De
wifi op het terras blijkt inclusief bij het nuttigen van een
konsumptie. De bediening is zeer voorkomend en geeft een gevoel
van thuis zijn. Joke kwam met een verlate verjaardagstraktatie:
een zeer speciale mixdrank "St. Lucia Smile" (ieder
twee, een soort ochtend happy hour dus) en een enorm stuk worteltaart
met glazuur. De buien in de verte kwamen dreigend dichterbij
en terugkerend naar de Zeevonk werden we al aardig nat. Weer
vertrokken we tegen tweëen maar nu was de af te leggen
afstand slechts 23 mijl.
internetten
op het terras van Jambe du Bois
Aankomst
in Saint Anne, Martinique!
We
vertrokken tien dagen geleden van Bonaire (je weet wel, door
de KLM uitgezwaaid) en zijn nu na maanden terug in Martinique
waar we onze Kerstgasten gaan oppikken. Door flinke buien werden
we met snelheden tot 9,5 knoop aan de wind (schijnbare wind
tot 28 knopen, 7 Bft) naar St. Anne gestuwd. Een regenpak bleek
geen overbodige luxe. De hoge golven waren niet stijl waardoor
we prima bleven glijden. Tegen het invallen van de duisternis
lieten we het anker vallen in de baai waar we eerder zoveel
fantastische weken doorbrachten. Thuis! We vierden het aan de
wal met een vis van de dag: gegrilde dorade weggespoeld met
een heerlijke rose.
Foto's
van de schade
Eens
rustig de schade bekeken en geprobeerd de lip waarop de boegspriet
vastzat aan de voorbeam los te maken, zonder direkt succes.
Naar de wal om te informeren of er een mogelijkheid voor reparatie
is. De nieuwe beugels nu maar in 12 mm rvs.
oorzaak...
en
gevolg
Echt
surfen
Een
surfer kwam - uitdagend? - steeds achterlangs. Aangeroepen en
gevraagd of de plank even te leen was zodat Chantal kon bewijzen
dat ze kon surfen. De Franse piloot, hier met gezin op vakantie
voldeed gaarne in ruil voor een biertje aan dit verzoek. Chantal
kicken!
surfen
in de baai bij St. Anne
Nieuwe
gasten
Auto
gehuurd, eerst volgeladen met levensmiddelen bij de Leader Price,
inclusief champagne voor de jaarwisseling. Na een snelle, doch
overheerlijke pizzahap naar het vliegveld om onze nieuwe bemanningsleden
op te pikken. Bij het verlaten van de parkeerplaats wil de slagboom
niet omhoog: de 'Belgische methode' (zie verslag Spirizeil)
toegepast zodat we alsnog konden passeren. Het overladen kleine
Hyundaitje met Chantal aan het stuur bracht ons keurig naar
St. Anne.
Reparatie
boegspriet
De
afgebroken boegspriet is niet eenvoudig er weer aan te lassen
volgens Luigi en zijn baas. Er moet een plaat worden gemaakt
waarop een nieuwe lip - de oude is getordeerd en niet meer bruikbaar.
Ook de bevestigingslippen van de waterstagen vereisen een verbetering:
de hoek waaronder de stagen aangrijpen is verkkerd. Als laatste
vonden ze dat de knik in de ene waterstag een verzwakking was,
deze moet worden vernieuwd. Helaas voor ons is het 1 uur voor
weekendsluiting. Maandagochtend om 8 uur zijn we de eerste.
volgend
verslag: Martinique-St. Maarten
terug
laatste
wijziging:
22/05/06
