Reis naar
de zon deel 36
Martinique-St.
Maarten
24 december 2005-7 januari 2006
Bountystrand
Chantal:
Zaterdagochtend gaan Yvonne en ik met de gehuurde auto naar
het strand Anse Trabaud. We rijden over verharde wegen, bij
het strand heeft de weg ineens soort van gleuven overdwars (voor
de afwatering?!). De eerste zie ik dan ook over het hoofd en
we belanden nog net niet in de berm. Even verderop schieten
we in de lach; er loopt een mevrouw met het prijskaartje nog
op de rug van haar bikini. Remmen de auto af en spreken de vrouw
aan. Zij is van het kaartje op de hoogte, heeft zojuist haar
bikini aangeschaft, vandaar. Het strand is schitterend, blauwe
zee en parelwit zand. Zoals in de Bountyreclame. En dan is het
nog zo dat we niet zoals op Zandvoort met mooi weer hutje mutje
liggen, maar we hebben het strand bijna voor ons alleen. Wat
hebben wij het toch slecht, haha.
Nadat
we de huurauto hebben ingeleverd, worden we op een ander strandje
opgepikt door onze dinghy. En zeilen we van St. Anne naar ons
volgende ankerplaats Grande Anse d'Arlet, hierbij passeren we
Diamond Rock.
Eerste
Kerstdag
Henk vervolgt: Na eerst met
z'n allen te hebben gesnorkeld, zeilen we terug naar onze vorige
ankerplaats St. Anne. Geweldige zeilwind, maar met zeer hoge
golven en met stroom mee vergezeld van dolfijnen, deden we er
minder lang over dan verwacht. Voor Yvonne helaas te lang, ondanks
het nuttigen van een pilletje zag zij halverwege toch wat pipsjes.
Met z'n allen het kerstmaal bereid en daarna gezellig getafeld
onder het genot van cocktail champagne/rum/bananenlikeur als
entree. Het blijft raar, Kerst in de tropen.
Joke:
het Kerstmaal bereidden we met elkaar, na de Champagne Carieb
volgden: bietenplakjes met geitenkaas, drie soorten wilde rijst,
jambon de Noel in cranberrysaus, en gevulde chayote uit de oven.
Toe: flan patissier of crème à la noix de coco.
Alles vergezeld van prima wijnen.
Tweede Kerstdag
Om
acht uur bij de werf op 2e Kerstdag, waar maak je dat mee? De
afspraak met de bazen van de aluminiumwerf, Frank en Luigi was
echter duidelijk. Helaas geen plek om vast te maken ondanks
het vroege tijdstip. De boegspriet zat al in de bankschroef
en de afgebroken lip werd al gekopieerd. Heerlijk die 'Franse
slag'! Nu nog nieuwe waterstagen organiseren. Geweldig zoals
men bij Agreement reageerde, met name in de persoon van Isabelle:
zij belde de tuiger Philippe, we konden direct komen! De container
waarin de tuiger met vol equipement zat stond verder op aan
de haven. Helaas geen dyform 7 mm staaldraad op voorraad. De
8 mm normaal heeft de zelfde breeksterkte want de 10 mm had
toch wel erg zware spanners (en dus behoorlijk duur). Nu nog
de nieuwe bevestigingsogen aan de romp. Uiteindelijk kozen we
voor de 10 mm padeyes van Wichard, breeklast 5100 kg. Waarom
al die details? Om herhaling te voorkomen! Alles sterker! Op
de alu-werf stokte het een beetje, oorzaak: een spoedklus tussendoor.
In het schemerdonker werd de nieuwe bevestigingsplaat voor op
de beam nog gepast. Morgen verder...
De
kontakten met de betrokken op de wal waren zonder meer zeer
positief. Wat een geweldige mentaliteit! Voor half acht de volgende
morgen werd het nieuwe onderdeel bevestigd, om half negen klaar!
Nu waren wij, Herman en ik aan de beurt. Ogen op de rompen monteren,
waterstagen aan de boegspriet, genuaroller bevestigen, spannen
en het belangrijkste: de boutjes van het voorstagprofiel vastzetten
en oneffenheden bijwerken. Herman in bootsmanstoel omhoog en
tegen het brandend middaguur kon eindelijk de genua weer uit
de zak. Met veel moeite kregen we hem omhoog en tegen vier uur
tankten we detaxé diesel en benzine en motorden we de
baai uit naar St. Anne. Eindelijk weer zwemwater! De watermaker
kon ook weer aan het werk.
Nachtelijke
onrust
Midden
in de nacht werden de dames in de achterhut opgeschrikt door
vreemde geluiden: een knal (?), aanzwellend motorgeluid en stromend
water. Ook leek het of er iemand op het dek liep. Ietwat gespannen
stapten ze uit de kooi en alarmeerden de bemanning. Joke kon
ze redelijk geruststellen. De dames weer te kooi, het geluid
was verdwenen en ze vielen weer in slaap. De volgende ochtend
herhaalde het geluid zich. Een kijkje in de machinekamer leverde
op dat de aansluiting van de zoetwaterleiding lekte: er spoot
water uit. Hierdoor werd de pompautomaat geactiveerd en begon
de lenspomp te werken, raadsel opgelost. De aansluiting brak
af toen hij werd aangedraaid: met epoxy konden we het herstellen
en de volgende dag liep de watermaker weer als vanouds. Pfff...
Herman
Brood
De
warme bakker in St. Anne doet 's morgens vroeg al goede zaken.
Herman naar de wal om achter in de rij te mogen aansluiten.
De baguette's en de croissants waren van uitzonderlijke kwaliteit
en het ontbijt was verrukkelijk. Het leven aan boord is nog
niet zo slecht.
de
warme bakker
Dominica,
here we come!
Voor
zevenen anker op en richting Roche Diamant. We waren niet eens
de eerste vetrekker. De zee was vlak, pas voorbij Cap Solomon
trok de wind aan. De baai van Fort de France is altijd winderig
is onze ervaring. We zeilden zeer comfortabel langs de westkust
van Martinique totdat ter hoogte van St. Pierre de wind eerst
wegviel en vervolgens 180 graden draaide. Tot aan de noordpunt
wisselende winden. Eenmaal in de zeestraat kregen we een redelijk
rustige deining en nam de wind toe tot 15-20 knopen. Verrukkelijk
zeilweer, we haalden snelheden tot 13 knopen. De bemanning luierend
op de trampoline's tot de Zeevonk een duik nam en men met natte
handdoeken een veiliger plek zocht. Nadat we de zuidpunt van
Dominica hadden gerond werd het kabbelend water, tijd voor een
heerlijke mix van Joke en een verse cocosnoot, door Herman vakkundig
open getikt.
verlangende
blikken naar Dominica
Het
hoofdstadje Roseau bood veel vervallen huizen en gebouwen. Duidelijk
meer armoe dan op de Franse eilanden. Twee cruiseschepen lagen
aan de kade, een belangrijke bron van inkomsten voor de eilandbewoners.
De bulk toeristen kopen spiegeltjes en kralen die de Spanjaarden
vanaf 1492 aan de eilandbewoners gaven. Gelukkig beseffen de
rijken der aarde niet hoe hier de geschiedenis wordt omgekeerd.
We doorkruisen het stadje om een geschikte eetgelegenheid te
vinden. De Chinezen lijken van matige kwaliteit tot een betere
Chinees ons zowaar een tip geeft: een goed Creools restaurant
vlakbij het Fort Young hotel. Het ziet er feestelijk uit, de
vrouwen die ons bedienen in klederdracht, de muren van ruwe
stenen, een beetje middeleeuws aandoend. We zitten nog maar
net als een groot gezelschap binnenkomt: een jongeman viert
hier zijn verjaardag. Het restaurant is meteen vol. Het eten
is er smakelijk, de bediening goed. We komen hier zeker terug.
de
Zeevonk aan de mooring van Fort Young hotel, Roseau
Op
expeditie met een taxi
De
Indian River in het noorden staat bij onze gasten op het verlanglijstje
en een taxichauffeur is bereid om het gezelschap daar te brengen
voor de som van US$60. (bij het afrekenen bleek hij dit te zijn
vergeten). Eerst werd een bezoek aan de botanische tuin gebracht.
Prachtige bomen, veel bloemen en natuurlijk kolibrie's die af
en aan vlogen. De weg voerde door kleine armoedige dorpjes,
de rechte stukken nam hij met grote snelheid en heelhuids kwam
men bij de Indian River waar tourguide Eric Spaghetti stroomopwaarts
voer tot het oerwoud restaurant. Hier toverde hij van reepjes
palmbladeren vogels op een stokje. Onderweg was er nog een ontmoeting
met een plastic krokodil en werden er enkele leguanen in de
boomtoppen gezien.
Indian
River
De
"Zeevonk" arriveerde om drie uur in de Prince Rupert
Bay en ging voor anker voor het Purple Turtle restaurant. Joke
haalde de bemanning met de dinghy op en na een hapje aan de
wal kozen we het ruime sop richting Îles de Saintes. Wind
en golven waren uitermate gunstig en met een gemiddelde van
boven de 9 knopen stoven we over het water. Net nadat we de
zeilen hesen zagen we grote dolfijnen of waren het kleine walvissen?
Een containerschip week voor ons uit toen hij Chantal aan het
roer zag staan. Hoogst ongebruikelijk! De groene flits bij zonsondergang
verwende ons wederom. We haalden het niet voor het invallen
van de duisternis en moesten de smalle en gevaarlijke Dame Passage
op radar en elektronische kaart binnenvaren. We ankerden in
de baai van Bourg. Herman toverde bij de borrel een schotel
palmhart op tafel en Joke bereidde een heerlijke vismaaltijd.
Weer een fantastische dag achter de rug.
op
de massagebank
Dagje
Îles de Saintes
Na
het ochtendbad de wal op: de ene helft ging links af de berg
op naar Fort Napoleon, de andere helft het dorp in voor internetten
- wat zijn we toch zonder internet - kleren kijken en een bezoek
aan de douane. Laatstgenoemden waren niet aanwezig in het prachtig
opgepoetste gemeentehuis, wat zijn de Fransen toch makkelijk
met alle formaliteiten. Het internetten ging snel en was niet
duur: €3,50 voor drie kwartier. Ik had wat moeite met het
Franse toetsenbord, de cijfers bleken als hoofdletter, dus met
shift, te moeten getoetst maar omdat het om een password ging
kon ik dat niet zien. Gelukkig zag Joke het na drie mislukte
pogingen. Op de vernieuwde veerbootsteiger werd een podium opgebouwd,
de jaarwisseling gaat hier niet ongemerkt voorbij.
Boarders?
Vanaf
de wal zagen we iemand aan boord van de Zeevonk klimmen en met
iets bezig zijn achterop. Snel met de dinghy erheen. Het bleek
de Canadese buurman die had gezien dat we een grote boei met
oude veerboot naderden, het anker leek iets te krabben. Hij
was bezig stootwillen achterop vast te maken...
goede
morgen!
Polder
model slaat niet aan
We
konden er niet echt uit komen waar we oud en nieuw wilden vieren.
Montserrat valt af omdat daar geen dorpje is en in het weekend
de douaneformaliteiten te ingewikkeld plus dat je 'overtime'
moet betalen. Uiteindelijk valt de keuze op Deshaies, Guadeloupe.
Nu hebben we tijd om bij het Pain de Sucre, een grote rots opgebouwd
uit verticale pilaren van graniet, te gaan snorkelen en het
eiland daar te verkennen. Het ons bekende naturistenstrand bleek
nu voorzien van borden met 'nudité interdît'. Tegen
het donker terug naar Bourg waar we nu brutaal aan een mooring
in het havenfront vastmaakten. Na het diner aan boord - alweer
met ijs toe- de wal op naar het gezelligste café van
het dorp. Het bleek er meer dan gezellig: luide inheemse muziek,
wilde dansers waarbij de stoelen zowat de tl-buizen raakten
en vol met jong publiek. Geen plaats voor ons, letterlijk en
figuurlijk. Op zoek naar een andere drinkgelegenheid werden
we onderweg nog door wat jong spul om de hals gevlogen onder
het slaken van de kreten 'papa et mama'. De Heineken - overal
uithangborden ermee in dit oord - deed zijn werk en afgemat
zochten we de Zeevonk op. Joke moest nog het brood bakken voor
de volgende dag dus ging om half twaalf de generator nog aan.
We merkten niets van buren die er niet tegen konden...
Jaarwisseling
op Guadeloupe
Voor
we de oversteek begonnen ankerden we eerst bij Îlet à
Cabrit om daar te snorkelen. Dan de oversteek met bakstagwind
8-10 knopen. forse buien lieten we achter ons. Pas halverwege
de westkust van Guadeloupe viel de wind weg en moest een van
de buitenboordmotoren ons naar Pigeon Island met het Jean-Jaques
Cousteau marine park brengen. We maakten vast aan een blauwwitte
boei - gereserveerd voor beroeps met groepen - en brachten wederom
lang in het glasheldere water door.
stuurvrouw
Yvonne
stuurkunst
Joke
doceert viskunde
glashelder
water
Pigeon
Island, Jean-Jaques Cousteau Marine Park
De
laatste etappe naar de baai van Deshaies was een peulenschil.
We werden nu echter wel geteisterd door een forse bui en moesten
snel de genua reven. Nog voor de gele door regen geplaagde zonsondergang
lagen we voor anker. Deshaies is maar een klein dorpje maar
met een aantal restaurants aan het water. Het was niet moeilijk
iets geschikts te vinden: aan de monding van het riviertje bij
een moderne hoge voetgangersbrug (Europees geld?) hielp een
mooie, in feestelijk wit geklede Guadeloupse ons aan een zespersoonstafel
tussen de palmbomen met boomkikkerconcert. Kan het tropischer?
Het eten was prima maar de wachttijden voor de volgende gang
waren dusdanig dat onze vermoeidheid kans kreeg toe te slaan
en dat op Oudejaarsavond! Aan boord deed de koffie wonderen
en om twaalf uur knalde de champagnekurk, gebruikten we de scheepshoorn
- als enige - en schoten we een serie lichtkogels af. Het jaar
2006 was begonnen! De nieuwjaarsduik liet niet lang op zich
wachten en badend in heuse zeevonkjes zwommen we ons eerste
rondje boot in het pikkedonker.
ingrediënten
oudjaar
lichtkogels
afschieten
een
oorverdovend begin
Zware
doch snelle overtocht naar Nevis (70 mijl)
Op
nieuwjaarsdag zeven uur vertrokken we. Het firnament vol donkere
wolken. Een boze Canadees deed ons uitgeleide: een van onze
lichtkogels was vlakbij hem neergekomen. Hij vond het onverantwoord
dat we op een ankerplaats ons vuurwerk afstaken. Zodra de NE-wind
vat op ons kreeg begonnen we te lopen. Al spoedig was de genua
te groot en na eerst nog een halfingedraaide genua met een rif
met een schijnbare wind van 20-22 knopen werd de buienaktiviteit
te groot, ruilden we de genua voor de fok en moest het tweede
rif erin. Onze snelheid kwam niet meer onder de 9 knopen. De
zee werd ruwer en af en toe kletste het water tot in de kuip.
In recordtijd bereikten we Montserrat. De vulkaan was actief,
je zag rookpluimen langs de helling afdalen en wolken as uit
de krater komen. We vlogen verder, nu richting koninkrijk Redonda.
Hier zagen we slechts één boom op dit kale rotseiland.
Een grote driemastklipper kruiste onze weg en dook af en toe
flink in de golven, aan de wind naar Antigua leek me geen lolletje.
De contouren van Nevis werden snel duidelijker. De wind kwam
nu nog meer van achteren en we begonnen zowaar een beetje te
surfen. De maximum snelheid op de klok bleek 16,3 knopen. Om
tien over vier ging het anker neer voor het prachtige strand
ten noorden van Charlotville. Een schitterende maar ruwe overtocht
met veel wind, merendeels 6 Bft met in buien tot 32 knopen.
Na het middaguur knapte het weer op en was een stralende hemel
ons deel. We waren dan ook lekker rossig aan het eind.
hoezo
zware overtocht?
In
de voetsporen van Princess Diana op Nevis
Vlak
voor haar scheiding bracht Diana een tijdje door op Nevis. Ze
had gelijk, de rust die uitgaat van dit eiland is bijzonder.
Nadat we per taxi Chantal - zelf eigenares van een paard - bij
een manege hadden afgezet naar het resort bekend van de Engelse
admiraal Nelson die daar getrouwd was en waar Diana vertoefde.
Het zag er geweldig uit, wat een sfeer! Daarna naar het prachtige
Golden Rock - een oude plantage - met zijn bloemenpracht, heerlijke
tuinterrassen, de rondwandeling, de aapjes en het zwembad. Wat
hebben die Engelse planters toch geweldig gewoond!
heerlijk,
die paardenlucht
ik heb altijd een schommel willen hebben...
aapje
bij de Golden Rock plantage
Een
tropisch stukje vaderland: St. Eustatius
Met
een bakstagwind naar Oranjestad, de 'hoofdstad' van St. Eustatius.
We ankerden voor het Golden Era hotel, sprongen in de rubberboot
om de zonsondergang vanaf fort Oranje te kunnen aanschouwen.
Het fort was versierd met vlaggetjes en er was een podium op
de binnenplaats. De VVV was al gesloten. Wel een fantastisch
uitzicht, geen ondergaande zon door een laag bewolking. Opvallend
veel mammoet tankers lagen op de rede, St. Eustatius blijkt
een belangrijke overslagplaats van ruwe olie.
vers
uit de boom
fort
Oranje met Michiel de Ruytermonument
Beklimming
van de vulkaan de Quill
Hoogtepunt
van St. Eustatius is de vulkaan de Quill, slechts 700 m hoog.
Een voetpad voert naar de kraterrand. Onderweg wordt je belaagd
door rollende heremiet kreeften, slangen en het geluid van tortelduiven
en hanengekraai is niet van de lucht. Helaas was het pad de
krater in afgesloten. Daar staan oeroude bomen en heerst een
heel aparte sfeer. Het bezoek aan het terras van de Golden Era
hotel had wat bijzondere aspekten: een van onze gasten wilde
hier wel manager worden en wat bleek? Ze zochten een manager!
Joan, de serveerster herkende ons direct en trad op als intermediair:
in een oogwenk stond de commissioner/eigenaar? van het hotel
aan onze tafel en konden er afspraken worden gemaakt. Onze manager
in spé kreeg een (plastic) roos, een visitekaartje en
een emailadres. Wie weet! Vandaar naar het marineparkkantoor
waar we te woord werden gestaan door Barbara(?), een enthousiaste
ranger. Ze voorzag ons van de nodige informatie, het weerbericht
(2 velletjes A-4) en een promotie cd-rom van St. Eustatius.
kijkje
in de krater van de Quill met reuzenboom in het midden
de
roos van het Golden Era hotel
de
promotie-CD van Statia
Verkennen
van Saba
Het
volgende Nederlandse eiland Saba lag al aan de horizon te lonken:
een oude vulkaan met steile oevers. De relatief nieuwe Fort
Harbour ligt in de wind en de golven. Voor jachten is de westkust
met moorings meer geschikt. Het lag er onrustig omdat de wind
steeds draaide en de mooringboei tegen het schip sloeg of zelfs
onder het schip door naar de andere kant dobberde. Ten einde
hierdoor geen slaapproblemen te krijgen hesen we de boei aan
dek, weliswaar tegen de regels in maar wel veel comfortabeler.
De
volgende ochtend vroeg ontbijt en met de rubberboot naar de
haven. De taxi stond klaar en bracht ons via de 'onmogelijke
weg' naar het dorpje Windward. Hier begint de trail - 1064 treden
- naar de top van de Mt Scenery, met 877 m de hoogste top van
ons koninkrijk. De top was niet echt in de wolken gehuld dus
beloofde schitterende uitzichten. Door de regenval in de nacht
kon het boven wel eens glad en modderig zijn. Men ging enthousiast
op pad, ons achterlatend in Windward voor boodschappen, internetten,
sightseeing en een terrasje tot slot. Terug naar de haven liften
was een peulenschil al moest het in drie etappes. De laatste
was met de Schotse huisarts die hier al 18(?) jaar woonde. Hij
had het over 'Dutch overkill' vanwege de overbezetting op Saba:
twee huisartsen op 1500 inwoners. Wij terug naar de Zeevonk
die onder de 'ladder' aan de boei ligt, nu in afwachting van
de gasten die hier zullen afdalen. Op het keienstrand moeten
de kleren en fototoestellen in een waterdichte zak en zullen
ze de branding moeten trotseren om bij de rubberboot of de Zeevonk
te komen. En dat na beklimming van de Mt Scenery en afdaling
van de 'ladder'! Hier gaat de conditie een woordje meespreken..
olifantsoren
op Saba
uitzicht
Mt. Scenery
Na
de lunch maakten we los en voeren we naar een ankerplek bij
het strand dat na een storm meestal is verdwenen en dan weer
langzaam terugkomt. Hier snorkelden we naar hartelust en zwommen
in het glasheldere water met schildpadden, zagen slangen en
zelfs een octopus (Joke). Vervolgens opwarmen in de namiddagzon
met een heerlijke rosé en de dag kan niet meer stuk.
Maar er stond ons een verrassing te wachten: een heerlijk diner
samengesteld en bereid door Yvonne en Chantal en een oudhollands
spelletje met blinddoek erna om onze zintuigen aan te scherpen.
Om het feestje te completeren verscheen een fles champagne op
tafel.
wilde
spelletjes?
Windstilte
naar St. Maarten
Na
ontbijt en snorkelpartij - we durfden zelfs door de grot - tijd
om koers te zetten naar St. Maarten. Het bleek alras dat de
wind niet van plan was mee te werken: oost-noord-oost 4 knopen.
De genua kon dus weer snel worden opgerold en de motoren op
2800 toeren richting St. Maarten. De 23 mijl kostte zo 5 uur,
net te lang om op tijd (15.25 kwam de KLM binnen) op het vliegveld
te zijn dus... 3000 toeren. Voor anker voor de Nederlandse brug,
in de dinghy gesprongen en nadat de gasten richting Philipsburg
ijlden met een luxe taxi wij naar Juliana airport. Aldaar bleek
de KLM-vlucht niet op de 'arrivees' te staan. Toch niet weer
een vlucht uitgevallen? Aan de balie wist men te vertellen dat
hij om 15.40 uur zal aankomen en wij naar de uitgang waar een
continue stroom gevlogenen uitstroomde: hartelijke weerziens,
koele blikken, zoekende blikken, vermoeid ogende moeders met
kind en oudjes. Kortom een enorm scala van reizigers en idem
van afhalers! Onze dochter Marg ziet ons al van verre. Geweldig
dat je kinderen zo in het vliegtuig stappen en weer even een
paar weken 'thuis' zijn. We haalden de Zeevonk op - de brug
gaat om 17.30 uur open - en legden hem neer bij het Franse eilandje
midden in de Simpson baai lagoon. Vandaar naar de "Turtle"
waar we met de gasten hadden afgesproken. We vierden onze aankomst
op St. Maarten met een bezoek aan het Indiaas restaurant tegenover
het vliegveld. Voor ons gevoel zijn we rond na een jaar Carieb.
Marigot
Om
8.15 uur draaide de brug aan de Franse kant van de Simpson bay
lagoon dus we waren vroeg in Marigot. De souveniermarkt was
al in volle omvang aanwezig. Bussen met passagiers van grote
cruiseschepen reden af en aan. Veel bedrijvigheid dus. We kochten
weer een SIM-kaart voor onze telefoon, nummer: 0690357856 op
St. Martin.
Oriënt
baai
Ons
volgende bezoek gold Club Oriënt waar we voor het strand
het anker lieten vallen. De bekende gele parasols wuifden ons
al van verre tegemoet. In maart bieden we naturistenreizen aan
met als optie 1 week Club Oriënt, 1 week zeilen met de
Zeevonk.
Volleyballuh!
Beachvolleybal
met je eigen ploegen is een luxe. Het was puur genieten om in
een grote zandbak te spelen. Helaas bevatte het gras naast het
speelveld een grassoort met venijnige kleine scherpe klitjes
en moesten af en toe zowel onze voeten als de bal er van ontdaan
worden. De volgende dag stijve spieren, niet echt handig als
je weer naar Nederland moet vliegen.
beach
volleybal Club Oriënt
nog
even een beurtje voor de terugreis
volgend
verslag
terug
laatste
wijziging:
24/12/06
