e-mail: info@catzeiltochten.nl

onze vertegenwoordigster Margje in Nederland: 0647130930

Henk en Joke Bijl a/b Zeevonk: 00870 764020057

 

Reis naar de zon deel 37

St. Maarten-St. Bartholomeus-Statia-St. Maarten

7 januari 2006-21 januari

Voor anker aangevaren door huisarts

Lig je voor anker bij het strand in Oriënt Bay komt een huurboot op je af drijven, de bemanning hulpeloos. Wij renden naar voren met stootwil maar de wind was sterk en het lukte niet om hem schadevrij te laten passeren. Joke stapte in alle haast in een half geopend voorluik en bezeerde heup en schouder. Een opvarende van het andere schip viel bij de botsing tussen de schepen doch liep geen kwetsuren op. We kwamen met een paar beschadigingen op de BB-boeg en op en boven de BB-stootrand vrij. De huurboot gaf nu meer ankerketting en kwam vlak achter ons tot stilstand. De lijn van de dinghy bleek om de schroef te zitten, die heb ik maar even voor ze verwijderd met een aangereikt broodmes toen bleek dat ze geen snorkelset aan boord hadden. De schipper bleek Nederlander, oud-huisarts op St. Maarten en was zo aardig om Joke haar schouder te onderzoeken. Joke koelde al met ijs. Hij konstateerde een schouderdistorsie en bracht een mitella aan. Nu Joke die avond niet in staat was de maaltijd te bereiden kwam hij met het aanbod ons eten voor vijf personen op de wal te betalen.

'stootrand'

Verbeteren trampoline

Door intensief gebruik van de trampolines was op een paar plaatsen de lijn doorgeschavield en ook de ophanging aan SB was niet adekwaat meer, de leuvers in het aluminium profiel zaten te ruim. Herman's handen jeukten dus hij aan de slag. Gevolg: een strak opgespannen trampoline met speciale knopen bevestigd om het schavielen tegen te gaan.

moeilijk hoekje, Herman?

Nieuwe stuurstoel

Het roestende frame van de stuurstoel was hard aan vervanging toe. Eerst inventariseren bij de grote watersportwinkels en de maat nemen van het huidige onderstel. Met wat kunstgrepen en wat extra gaten boren was er eentje passend te maken. Meteen het geoxydeerde alu onderstel een verfje gegeven, de kussentjes erop... en toen bleek dat we twee linker armsteuntjes hadden! Goed, alles zat prima en geen roest meer. Het omruilen komt nog wel als we weer in St. Maarten komen.

nu het rechter armsteuntje nog

Uitbreiding van ons voorzieningenpakket

Al lang keken we met lede ogen toe hoe andere schepen soms met een kano uitgerust waren. Wij als ex-zeekanoërs hadden vaak zin om wat rond te scharrelen met een kano op plekken waar je anders alleen met de rubberboot kunt komen. De strandjes zien er vaak zeer aantrekkelijk uit. De opzitkano's die je hier ziet zijn stabiel, onzinkbaar en zelfs onervaren gasten kunnen er zo mee wegvaren. Dus... weer op onderzoek en na een paar nachtjes erover te hebben geslapen besloten we tot de aanschaf van een Tarpon 130, een twee-persoons, kleur geel natuurlijk. We haalden hem uit het magazijn stalden hem voor de voordeur van de winkel en zochten vervolgens geschikte peddels uit. Intussen had Margje ontdekt dat het heerlijk zitten was op de kano. Gevolg: iedere passant had wel een opmerking. Ook enkele magazijnbediendes lieten zich niet onbetuigd: ze kon wel een baantje krijgen "mooi zitten en dag zeggen". We lanceerden de kano net tijdens een hevige regenbui, maar goed, bij tegen de wind in kanoën blijf je ook niet droog en koud krijg je het zeker niet.

de kano geparkeerd

met de kano naar huis

vermaak op het water

Zwemmen met dolfijnen

Intussen waren onze gasten ook niet stil blijven zitten. Was het weer te onstuimig voor een tocht naar St. Barth - E 5-6 in buien 7 met veel buien om ons heen, zij namen het veerbootje van Marigot naar Anguilla. Hier is een "Dolphin-experience" waar je kunt zwemmen met dolfijnen. Beladen met film- en fotomateriaal op cd-rom kwamen ze uitgelaten terug. Een onvergetelijke ervaring.

Maja danst met een dolfijn

Tintamare

Na de koffie vertrokken we uit de baai van Marigot richting noorden. Na een forse bui viel de wind weg en kwam later uit het oosten terug. We moterden naar het onbewoonde eiland Tintamare met zijn heerlijke strand. Na de lunch en een wandeling en strandvermaak hesen we de zeilen richting St. Barth. Helaas was de wind nog ongunstiger geworden en konden we te nauwernood vrijblijven van St. Maarten. Toen ook nog de wind afzwakte en de golven bleven maar weer op de motor, nu naar Île Fourche. In het donker pikten we vlot een mooring op.

mixje om Tintamare te vieren

Île Fourche

Dit halvemaan vormig eiland is eveneens onbewoond, heeft een strand en op de rotsen is met witte verf gekalkt de naam van de eigenaar (denken we) en "no trespassing" en "private". Geen beletsel voor ons om er een heerlijke ochtendwandeling te maken. Nabij het oude waterreservoir vonden we potscherven en een stukje Delftsblauw. De stekjes van de palmbomen waren al iets gegroeid sedert ons laatste bezoek. Herhaaldelijk staken nieuwsgierige schildpadden hun kop boven water. Met het snorkelen lieten ze zich niet zien, evenmin zagen we haaien.

strand Île Fourche

groene vallei in regentijd

Anse du Colombier

Deze prachtige baai aan de noordwest punt van St. Barth staat bekend om zijn schildpadden en zijn haaien. Wij snorkelen om een glimp van deze beesten op te vangen. Toen Margje oog in oog met een flinke haai kwam had voelde ze zich in eerste instantie veilig gewapend met de camera (maar ze had geen tijd om de afstelling te veranderen, die stond op 1 meter!), de angst kreeg echter snel de overhand en vervolgens liet ze een groot schuimspoor achter... Toen ik terugkwam bij de boot zwom er net een prachtige haai onder! Tenminste hij leek erop. Na raadpleging van het onvolprezen boek 'Reef Fish Identification' moet het de whitefin sharksucker zijn geweest, gezien zijn prachtige tekening.

Kajakken

De nieuwe kano loopt prima, ook als je er alleen op zit. Door de branding blijkt een fluitje van een cent. Omhoog over een trap die naar een pad over de klippen voert. Dit gebied was ooit bezit van de familie Rockefeller. Leuk detail: er is geen weg naar dit strand, je kunt er behalve het genoemde pad alleen per boot komen.

De volgende ochtend per kayak naar het strand om door mijn ochtendloopje te doen. Daarna snorkelen, op haaienjacht zonder resultaat. Nog even en we zijn weer helemaal sportief! De kayak blijkt ook ideaal om ondiepten tussen de rotseilandjes te passeren. De deining en de stroming zijn makkelijk en droog(!) te overwinnen.

Het pad naar Anse de Flamandes

Dit smalle pad wordt terecht avontuurlijk genoemd. Op sommige stukken is het zo smal en brokkelig dat je je afvraagt waarom er geen vanghekken geplaatst zijn. Weliswaar staan er op de steile klifkant cacti, palmbomen en allerlei struiken en planten...Herman waagt het om daar in te klimmen om een foto te maken van een nest met mooie witte jonge tropic birds. We klauteren onder afhangende rotsen door die ingeslepen zijn door water uit een ver verleden. We zien torenschelpjes in de bomen hangen. Hagedisjes schieten door de struiken heen. Veel honden klauteren hun dagelijkse ommetje naar het strand, één begeleid door een baasje op blote voeten. Onze bijna blinde Maja werd uitstekend begeleid door Herman, petje af voor het feit dat ze zich door zulke omstandigheden niet laten tegenhouden!

Nachtelijke wind en regen

Voor het slapen gaan was een prachtige volle maan te bewonderen. Echter in de verte zagen we herhaaldelijk de weerschijn van onweersflitsen. Na middernacht brak het los: hevige windvlagen en kletterende regen gedurende uren. De rubberboot leek een zwembadje, er had nog nooit zoveel water in gestaan. De ochtendzon droogde alles snel, toch was het nog relatief koel en voor het eerst sinds lange tijd ontbeten we binnen.

Passagieren in Gustavia

Eerst naar de Capitainerie - het havenkantoor - dat nu in een prachtig nieuw pand huist, architectonisch waarschijnlijk zeer verantwoord. Het weerbericht van de Meteo France was weinig positief over de komende 24 uur: onweersbuien achter een koufront stonden op het menu. Het heersende briesje uit het zuidoosten zou dus spoedig veranderen? Het terras aan het eind van de winkelstraat blijkt bezet door een aantal met laptop gewapende figuren: wifi! Post binnenhalen, website aanvullen, weerkaarten bekijken en de kunstwerken van Margje opzoeken (www.modern-images.nl en www.artolive.nl). De winkelstraat en de boulevard zijn verder vernieuwd en maken een zeer welvarende indruk. De meest luxueuse kledingzaken, juweliers, etc. die je je kunt voorstellen. Gustavia werd verdedigd door drie forten rondom haar haven. Wat is logischer dan het hoogste fort met vuurtoren als eerste te bestijgen? Maar eerst naar de Zeevonk terug want de wind was gedraaid en het leek of we tegen een ander schip aanlagen. Iemand had gelukkig al wat stootwillen voor ons uitgehangen en de schade bleek beperkt tot een aantal putten en afgeschraapte verf. Het andere schip lag heel kort aan zijn anker (of toch een mooring?) terwijl wij een draaicirkel van meer dan 30 m hadden bij een diepte van 8 m. We stoomden naar een betere ankerplaats aan de overkant van de baai maar ook hier lagen veel schepen aan moorings. Naar de vuurtoren voor de lunch: stokbrood, Franse kaas en cider. De knal van de kurk weergalmde in het portaal van de vuurtoren. Het uitzicht was perfekt: alle naburige eilanden tot en met Nevis waren te zien. Gustavia lag blakend in de zon aan onze voeten. Geweldig! Bij terugkomst bij de boot was de Franse buurman gearriveerd, druk doende met ankers en lijnen. Toen ik hem vroeg waarom vertelde hij dat de meteo op de radio had gewaarschuwd voor 'boule de trois mêtre' van uit het NW met onweersbuien tot 35 knopen wind. Op meer plaatsen was men bezig met moorings en ankers. Voldoende reden om de Zeevonk weer naar ruimer water te verplaatsen want om midden in de nacht met slecht weer er achter te komen dat je klem zit tussen schepen aan moorings lijkt geen goed idee. Met de kano weer naar de haven waar ons gezelschap op een terras wachtte. We gingen eten bij de Vietnamees in het houten pandje uit 1790, ooit toebehorend aan een Zweedse predikant. Het bijbehorende terrasje bereik je via een lage deuropening. Joke vroeg of de ventilatoren uit mochten maar het bleek natuurlijke ventilatie door de stevige wind die onder het dak door kwam. Grote hilariteit. Het Vietnamese echtpaar woonde nu 17 jaar in Gustavia en zij vertelde dat de boom die uit de muur groeide ook zo oud was.

lunch bij de vuurtoren

gat in het polyester(!) kanon van het fort boven Gustavia

Statia

Met een lekker bakstag windje vlogen we de volgende dag naar St. Eustatius, ook wel 'Statia' genoemd. We werden geconfronteerd met geweldige deininggolven die op de zijkant en de beschutte westkant van het eiland omkrulden en waarvan de toppen afwoeien. Dat beloofde wat. De haven was leeg, alle kleine bootjes lagen of op de kant of aan een mooring op afstand van de kust. De sleepboten die de olietankers moeten bijstaan lagen ook aan moorings. Toch lagen er twee jachten, een catamaran en de 'Aeson' van Piet en Jelka. Wij naast hen voor anker op respektabele afstand van de branding die ook het terras van het Golden Era hotel teisterde en waarvan het water opspatte tot halverwege de tweede verdieping. We ondervonden weinig last van de hoge deining en de volgende morgen konden we zelfs de rubberboot in de haven afmeren: de deining was duidelijk afgenomen. De wal op voor een rondje door het weining touristische dorpje Oranjestad: havendienst voor in- en uitklaren, parkkantoor om de mooring te betalen en een weerbericht op te halen, Golden Era hotel om Joan dag te zeggen - het zwembad stond nog steeds droog - Slavenweg omhoog, katholieke kerk, fort met VVV, gemeentehuis met de fonkelnieuwe Mercedes van de gezaghebber voor de deur, museum en een drankje bij de coffeshop van Devon en Maaike. Hier bleek nu ook wifi mogelijk maar ja, geen laptop mee. Terug via het pad over de klippen met prachtig uitzicht over de baai waar nu de Zeevonk als enig jacht lag.

Beklimming van de vulkaan en afdaling in de krater

Je kunt het beste in de vroege ochtend de tocht omhoog maken, voor de warmte toeslaat. Halverwege de weg naar chet begin van het natuurpad kwam een grijze lucht opzetten en moestren we schuilen voor de regen. Na een tweede bui begonnen we ons af te vragen of de beklimming wel door moest gaan, de top lag zlefs in de wolken. Toch klaarde het op en droog bereikten we de rand van de vulkaan. We daalden af in de krater - niet een kale krater met rookpluimen of zo maar volstaand met bomen en struiken van het semi tropisch regenwoud. Een flink stuk van het pad was recentelijk hersteld, door hevige regenval was in november een stuk van de helling gaan schuiven en had de route onbegaanbaar gemaakt. Beneden stonden nieuw uitziende paaltjes met een cijfer en logischerwijze denk je dat ze een route aangeven. We zagen een vrfij grote slang op het pad en natuurlijk rolden overal heremietkreeften van de helling. Het meest opvallend zijn de grote aantallen hagedissen die overal voor je wegschieten, in de bomen klimmen. De gombomen of 'tourist trees' herken je aan hun rode vervellende bast. Ook zagen we een paar mierennesten met kleine vliegmiertjes. Grappig waren de ontmoetingen met kippen die zelfs in de krater rondzwierven. We kwamen droog beneden en op de laatste honderd meter verloor Joke een zool van haar bergschoen(!).

Quill krater op Statia

bergschoen Joke op zijn eind

twee bergschoenen op zijn eind

Eerst met veter en elastiek geprobeerd de zool onder de schoen te houden maar vergeefs en even later begaf ook de tweede zool het. Bizar was dat er cactusdoornen dwars doorheen geprikt zaten, waarschijnlijk nog van de beklimming van de Laguna Grande in Venezuela. Onderweg in het dorp sprak een rastaman ons aan, hij was de rerserve-klokkenluider op het fort: 's morgens om 6 uur, 12 uur en 's avonds zes uur. Bij het parkkantoor kon een ranger ons vertellen dat de paaltjes in de krater van een onderzoek naar landkrabben waren. Ze verrichten er tellingen. Het waren dus geen gemarkeerde routes! 's Avonds voor de ondergaande zon naar de kant voor een drankje, zowel de rumpunch als de pinacolada waren zo koud dat we er lang over deden en het eigenlijk niet lekker was.

de ijskoude pinacolada

ondergaande zon op Statia

Geen Saba vanwege de aankomende weersverslechtering

De weerberichten waren eensgezind: NE 5-6, in buien 7 met een toenemende golfhoogte tot 3,5-4 meter. Van Saba naar St. Maarten zou dan redelijk in de wind zijn en kruisen zeker geen lolletje. Ook de magere beschutting die Saba sowieso geeft zou niet veel voorstellen en zou dus een zware nacht betekenen. We kozen voor de optie rechtstreeks van Statia naar St. Maarten en gingen omstreeks het middaguur op pad. Dwars door de geparkeerde (mammoet) tankers op grootzeil en fok onder Statia langs. Eenmaal op volle zee vielen de golven mee maar de buienaktiviteit was weinig hoopgevend. Overal om ons heen grijze wolken met een gordijn eronder en vele stukjes regenboog. Eerst was een rif in het grootzeil nodig maar toen we van 8 knopen naar 3 knopen afzakten rolden we de genua een stuk uit die bij elke bui weer ingedraaid moest worden. Het kwam nu op een geoefende bemanning met spierkracht aan. Na ruim vijf uur bereikten we de brug van de Simpsonbaai, net te laat voor de brugopening van 17.30 uur. We ankerden bij de grote catamarans en veerbootjes en gingen een hobbelige nacht tegemoet.

de Zeevonk duikt er flink in

Nachtelijk geweld

De wind trok aan en in buien en vlagen bereikte hij ruim zeven Beaufort. De deining die schuin van achteren inviel duwde ons steeds schuin naar voren met gevolg dat bij elke vlaag een enorme ruk aan het anker ontstond. Midden in de nacht na een tijd rukken met toenemd lawaai van de bridle die langs de waterstag leek te schuren, elke keer als we naar voren werden gestuwd, een enorme knal: de bridle (6 m 14 mm nylon) aan een kant geknapt! De grote bridle van 20 m van het parachute anker (18 mm octoply) moest er aan te pas komen. Hier zit veel meer elasticiteit in en de rest van de nacht werden we niet meer geplaagd. Toch maar met de eerste brugopening de lagoon in en aan de Franse kant voor anker. Eindelijk rustig water! De enorme windvlagen waarschijnlijk mede veroorzaakt door het venturi-effekt tussen de bergen raasden over het water. Waar is het mooie weer?

Wisseldag

Om het wisselen van de gasten zo droog mogelijk te verlaten verlopen was het idee om met de Zeevonk voor het Turtle hotel-restaurant voor anker te gaan. Na twee vergeefse ankerpogingen aan lagerwal en het anker vol groen parkeerden we achter het Explorer Eiland aan de overkant. Toch nog een flinke tocht met de rubberboot door het onstuimige water. Afscheid van Herman en Maja en weerzien met Joan en kennismaking met Evert en Patricia. Ze hadden nog een auto die nog ingezet kon worden voor de boodschappen! Later haalden we Ton op van het vliegveld en in etappes voeren we dwars tegen de golven in. Boodschappen, bagage en gasten drijfnat van het overkomende water. Een nieuwe periode is weer begonnen.

volgend verslag

laatste wijziging: 22/05/06