onze vertegenwoordigster Margje in Nederland:
0647130930
Henk
en Joke Bijl a/b Zeevonk: 00870
764020057
Reis
naar de zon deel 39
St.
Maarten-St. Barth-St. Eustatius-Saba-St. Maarten
zo 26 januari - di 7 maart 2006
Simpson
Bay Lagoon
De
eerste twee weken 'vakantie' sinds ons vertrek uit Bonaire (!)
half december brengen we door in de Simpson Bay Lagoon, St.
Maarten We gebruiken ze voor klussen, sociale kontakten en verbeteren
van de Wifi-ontvangst. Meer dan tien hotspots omringen ons,
waarvan zeker een gratis. Een moderne laptop is voorzien van
een antenne en ingebouwd modem doch heeft een duidelijk bezwaar:
het is richting gevoelig, iets wat je ondervindt als je schip
voor anker ligt en dus konstant van richting verandert. Als
het vlagerig weer is kan dat wel 90 graden of meer zijn. wil
je ontvangst houden dan moet je je laptop steeds meedraaien,
een sport op zich. Toch zou een omnidirectional antenne het
leven veel aangenamer kunnen maken. Dus met de dollarbus naar
Blue Point, een computerzaak in Philipsburg. We kwamen vele
dollars lichter thuis, maar met een supernieuw modem, een omnidirectional
antenne en meters kabel. Het installeren viel tegen en er was
nog een bezoek aan de winkel nodig en lang zoeken naar de reden
waarom de drivers niet werkten voor alles in orde was. Resultaat:
schitterende ontvangst van vele hotspots!
Sociaal
aktief waren we zeker: 's mogens naar het strand met Jelka van
de 'Aeson' en Inge van de 'Baerne' om daar de bijna 2,5 km door
zand en golven te ploeteren na eerst naar de kant te zijn gezwommen.
Ook minder sportieve kontakten waren aan de orde van de dag.
Het valt ons altijd weer op hoe druk je het ermee kunt hebben.
BBQ en verse sushi en jeu des boules op Explorer Island aan
de Franse kant in de lagoon met Saskia en Willem van de 'Random
Wind', Ina en Herman van de 'Calliope of Arne', Jelka en Piet
van de 'Aeson' en Inge en Pieter van de 'Baerne' was zeker een
hoogtepunt. Op de yachtclub bij de brug was het ook leuk: om
halfzes gaat de brug open en stromen de jachten naar binnen,
met een toeter wordt dan aangegeven dat dan het happy hour is
afgelopen. Hier ontmoetten we Thea en Willem van de 'Elven',
Jeroen en Karin van de 'Nelson', Floris en Melanie van de 'Eclips'
om maar wat bekenden te noemen. Een heel speciale ontmoeting
was met Annet van der Zee die ons schip nog uit Harlingen kent.
Haar vader Wietse van der Zee lag met zijn futuristische 'New
Magic Breeze' bij ons in de Noorderhaven. Kennelijk gaat ze
in zijn voetsporen verder want ze zit nu bij Amerikanen op de
Belgische ex-viskotter O 270 'Morning Star' die trouwens ook
een paar jaar in Harlingen lag.
Harlingse
Annet
Wat
hebben we aan de Zeevonk kunnen verbeteren? Allereerst hebben
we een nieuw kogelgewricht voor het BB roer kunnen vinden. We
hadden het al 2x besteld in Australië zonder succes. Nu
hing het gewoon bij Budget Marin in een plastic zakje aan een
rek! De blokken om de zwaarden naar beneden te trekken en te
houden zijn vervangen door een betere konstruktie. De waterstagen
korter gemaakt door de rvs strips te vervangen door kortere:
nu kan de genuastag weer naar behoren worden gespannen. De Whispergen
blijft problemen geven, de aansluitkabel is geoxydeerd en wordt
heet. Hierdoor waarschijnlijk spanningsverlies waardoor hij
stopt en een foutmelding geeft en de display begint te piepen.
Wordt vervolgd...
Zondag
26 februari: nieuwe gasten
De
douane op Juliana Airport deed weer moeilijk: in welke lagune
ligt die Zeevonk? Joke moest mee naar binnen om ze dat duidelijk
te maken. 's Avonds naar de varende bar om pizza's op te halen
en de benen te strekken. De carnevalsoptocht in Marigot moesten
we 's middags helaas overslaan.
route
SSS-eilanden
Vertrek!
Douaneperikelen
Na
de gebruikelijke strandaktiviteiten en dieseltanken verlieten
we de lagune via de Hollandse brug. We ankerden buiten zodat
Joke kon uitklaren. Het kwam haar op een reprimande: ze had
fotocopies van de tickets van de vorige gasten die 2 weken geleden
met het vliegtuig waren vertrokken, moeten tonen! De douanes
van de brug en het vliegveld werken niet samen...
strandaktiviteiten
Anker
weg!
We
haalden het anker op en precies op het punt dat hij aan boord
kantelt kwam hij los van de wartel en viel dus zonder ketting
terug in het water. Snel een klein ankertje er achteraan gegooid
om de plek te markeren. Het was er 6 meter diep, met snorkelen
bleek al snel dat het zicht onvoldoende was en de tijd onder
water te kort om zoekslagen te maken. Er moest een duikuitrusting
aan te pas komen om het anker terug te vinden. Weer bleek de
schroefdraad die met loctite en wat klinken met hamer en schroevendraaier
geborgd was (Anse Mitan mei 2005), uitgedraaid. Met wat vijlen
en de draad opschonen met een tap was alles weer snel klaar
voor gebruik. Alleen de konstruktie zal moeten veranderen, anders
verliezen we hem weer. Het zal je maar gebeuren onder zware
omstandigheden.
anker
gevonden!
montage
anker
Onderwatercamera
perikelen, Philipsburg
Joke
wilde haar camera die ze voor reparatie onder garantie in Curaçao
had ingelverd nu wel eens terug. Natuurlijk waren er weer allerlei
redenen waarom hij er nu nog niet was, alweer een langdradig
verhaal. Een van onze gasten profiteerde ervan: hij kreeg flink
korting op zijn nieuwe digitiale camera met onderwaterhuis!
Een van de gasten wilde het Courthouse in, een zitting bijwonen.
We werden kritisch bekeken: sorry, ladies, you are not properly
dressed! (blote armen, redelijk kort rokje). Er was te weinig
tijd om bij daglicht een volgend doel te halen en het lag bovendien
prima in de Great Bay dus we konden relaxen en van de mooie
namiddag genieten. We moesten ook aan de Sudoku, een populair
spelletje.
begin
van Sudoku-verslaving?
Onbewoond
eiland Île Fourche
Met
zwakke tegenwind, stroom tegen en een rustige zee deden we lang
over de 8 mijl hemelsbreed. De lunch toen maar aan boord genuttigd.
Heerlijk gesnorkeld en het onderwaterschip weer voor een deel
ontdaan van de kalkaangroe, het was echt afsteken met een plamuurmes.
's Avonds werden we verwend met een schitterende sterrenhemel.
In de verte lonkte het knipperlicht op de top van Saba al. Het
blijft een aparte ervaring om in deze verlaten baai met zijn
hoge rotsen te liggen.
In
de nacht was het behoorlijk vlagerig met een enkele regenbui.
De volgende morgen met de kano naar het strandje voor een eilandverkenning.
Vanaf de toppen heb je een schitterend uitzicht over de omringende
eilandjes en St. Barth. Dit keer met snorkelen geen schildpadden
gevonden terwijl we ze wel regelmatig in de buurt van de boot
boven water zagen komen. Het blijven aparte beesten, soms zijn
ze schuw, soms kan je met ze meezwemmen en zien hoe ze naar
de oppervlakte stijgen om lucht te happen om vervolgens weer
te duiken om te grazen van het zeegras.
kano-expeditie
Île Fourche
vanaf
de top
Klippentocht
naar Plage de Flamands
Hoewel
zonder Belgen wilden we toch vanuit de prachtige baai Anse de
Colombier aan de noordwestpunt van St. Barth deze wandeling
maken. De oceaan beukt onder je tegen de klippen. Je loopt over
een pad met manshoge cactussen, mimosa, bloeiende witte lelies
en andere inheemse gewassen over allerlei soorten gesteente.
Sommige kun je herkennen als lava, de meeste blijven voor niet-geologen
een raadsel.
klippentocht
naar Plage des Flamands
Aan
het eind van het pad kwamen we terecht tussen leuke strandappartementjes.
De branding was af en toe van kolossale afmetingen waarin de
jeugd heerlijk aan het boarden was. Voor een zwemmer minder
leuk? Aan het toegangspad een bord met cola-asbakken aan een
touwtje: of rokers er maar een wilden lenen om het strand schoon
te houden van peuken. Vermeldenswaard is ook het drietal pausmobielen.
Het bleken rijdende reklameborden met verlichting voor een nachtclub.
Toch hadden we zo onze fantasieën over andere toepassingen.
Het duurde even voor Joke ons zag wachten: nu al sudoku-verslaving?
(nooit eerder gespeeld, geintroduceerd door de gasten). Toen
ze ons bij de landingstrap ophaalde werd ze zowat met rubberboot
het strand opgespoeld.
leen-asbakken
pausmobiel
landingstrap
plage Colombier
Het
peperdure mondaine Gustavia in
Het
terras l'Oublie waar alles langs komt - de hoek aan het eind
van de winkelstraat - is tevens 'internetterras'. De cappucino
is er verrukkelijk maar de koude douche komt bij het afrekenen:
3 cappucino en 1 cola voor $ 22,50. We dineren weer bij de Vietnamees
en met stokjes! Oefening baart kunst. Het scheelt wel als je
zoals een der gasten in China bent geweest. De volgende ochtend
snorkelen we rond Gros Islet en drinken we koffie op het voordek
van de 'Baerne'.
Met
een lekker briesje naar Statia
We
treffen het mooiste zomerweer wat je kunt bedenken, de 'Zeevonk'
snelt met 7-9 knopen naar Statia dat helder aan de horizon ligt.
Na een paar uur waarbij de verse stuurman toch een wat rode
aanblik krijgt, varen we langs de White Wall en het mini-fort
Friso. We ankeren nabij de kust, de moorings zijn alle bezet.
Bij het late middaglicht brengen we een bezoek aan het fort,
zien we het nogal vervallen ogende gemeentehuis en maken we
een rondje dorp. We strijken neer op het terras van de Golden
Era waar de branding behoorlijk overheersend blijkt. Marva herkent
ons als de 'vrienden' van haar collega Joanne. Zij komt uit
Brits Guyana en heeft als voertaal Engels. We kunnen het goed
met haar vinden en blijven eten.
Beklimming
van de Quill en afdaling in het kraterbos
Vroeg
op pad op zaterdagochtend, de bordjes "Quill" volgend.
Hier en daar wat bouwaktiviteiten tot we het laatste huis passeerden.
Van nu af aan slechts geluiden van hanen en duiven. Af en toe
rolde een heremietkreeft van de helling. Als je ze oppakt produceren
ze een zacht ratelend geluid. De temperatuur was aangenaam,
de zon bescheen het bladerdak nog niet. Opvallend waren de roodschilferende
gombomen, hier 'touristtree' genoemd, lijkend op roodverbrande
toeristen met de vellen erbij. De zwarte termietenheuvels lijken
onbewoond maar de zwarte sporen op de bomen laten zien dat er
een druk verkeer plaatsvindt van de heuvel naar het gebladerte.
Het eerste uitzichtpunt laat de voor de kust liggende tankers
zien, helaas geen Zeevonk en ook het dorp zelf blijft onzichtbaar.
Naarmate je hoger komt smaakt het meegenomen drinkwater lekkerder.
Op de kraterrand is het uitzicht de krater in geweldig: grote
oerbomen temidden van lager spul. De kleine salemanders schieten
achter de rotsen en laten zich niet fotograferen. We dalen af
langs touwen over grote keien die duidelijk recent aan het schuiven
zijn geweest. De twee indian mahogany bomen op ons pad die in
elkaar zijn verstrengeld en daarom 'Adam en Eva' heten. De luchtwortels
zijn imposant, als mens ben je nietig.
op
de kraterrand
Adam
en twee Eva's in de Quill krater
ratelende
heremiet
Onderweg
kruisten 2 slangen ons pad en zagen we geiten in het bos. Naarmate
we dichterbij het dorp kwamen liep de temperatuur behoorlijk
op. Gelukkig was er een terrasje open... De Chinese kruidenier
had nog een broodje, de echte bakkers waren dicht. Het museum
bood waar voor zijn geld ook al moesten we klokslag twaalf -
heuse klokslagen van het fort - het pand verlaten. We waren
op tijd in de haven voor het in- en uitklaren, het kantoor van
het Statia Park was al gesloten. Het gestrande jacht van enige
weken terug stond nu op het haventerrein.
Saba,
the unspoiled Queen
Motorzeilend
naar Saba, de wind was bijna op en uit het NNW, een unieke windrichting
in dit gebied! Vlak voor sluitingstijd konden we nog bij de
havendienst/douane terecht. 'Onze' Nederlands sprekende taxichauffeur
Billy zag de Zeevonk aankomen en wachtte ons al op. De gasten
met de taxi de steile weg op naar Bottom om daar rond te kijken
en vervolgens naar de "Ladder" om daar af te dalen
naar het strand. Hier haalden we ze op met de rubberboot die
net niet omsloeg (ik wel). We lagen aan een mooring naast de
"Baerne" en tijdens een gezellig borreltje kwamen
de schepen steeds dichter op elkaar af, zodanig dat wij moesten
verkassen.
zoekplaatje,
twee mensen op de Ladder
De
uitdaging: het hoogste punt van Nederland, 877 m
Wij
en de taxi kwamen tegelijk aan bij de haven om 7.30 uur. De
1064 treden vanaf het dorpje Windwardside omhoog naar de top
van de Mt. Scenery bleken geweldig: veel mooie planten, prachtige
vergezichten en snelle kleine vogeltjes. Het dorpje zelf was
in een soort zondagsrust. Joke en ik kregen een lift van een
Nederlands sprekend gezin dat op de terugweg was van het enige
strand (aan de Well's baai) naar huis. We daalden een stukje
af naar een van de weinige geopende terrassen voor een lunch
met spiraal patat. Liftend terug naar de haven, we kregen een
lift in de achterbak van een pick up met een jong stel, onderweg
naar het strand. Het toeval wilde dat wij ook naar de Well's
baai gingen met de Zeevonk om daar te snorkelen, een plaats
rijk aan schildpadden en vis. We lagen er nog geen half uur
of het stel kwam al snorkelend bij ons op bezoek: het bleken
een Canadese biologiestudent en een Nederlandse stageaire uit
Sneek notabene! Met snorkelen zag een van onze gasten kans om
een heuse haai te fotograferen, ons nog niet echt gelukt.
lift
achterin pick-up
haai (nurse shark) bij de boot
Terugreis
met walvissen
We
weten dat maart nog het walvissenseizoen is en toch... Plotseling
op grote afstand een grote plons. Nog eens kijken en ja hoor:
WALVISSEN! Genua opgerold en met de motoren richting fonteinen.
We kwamen dichterbij tot op zo'n 200 m en zagen grote witte
vinnen en de staart die rhytmisch op het water sloeg, fonteinen,
een lange zwarte romp. Het werd een act van bijna een uur! We
fotografeerden en filmden dat het een lieve lust was en gingen
toen weer verder. Wat een fantastische en heel bijzondere ervaring!
Onderzoek op het internet
leverde op dat we te maken hebben met een 'humpback whale'(bultrug
walvis), een niet meer bedreigde soort.
walvissen
spotten
de
vinnen van de humpback whale
video:
de humpback whale (bultrug walvis) in aktie (1:52)
Verslag
van een ooggetuige:
Een
reis om nooit te vergeten! En de laatste dag met de walvissen
was een ongelooflijke ervaring. Glinsterend in de zon die grote
indrukwekkende lijven, spuitend en spartelend en spelend om
de boot. En als afscheid bleef er een maar klappen met die grote
staart uit het water. Alsof hij ons gedag wilde zwaaien. Dat
we geen dolfijnen zagen hebben we dus maar voor lief genomen.
De dag ervoor hadden we ook al een aantal schildpadden gezien,
waaronder een hele grote en een haai en dan heb ik het nog niet
eens over al die andere prachtige trunk- file- en damselvissen,
te veel om op te noemen.
We
hebben de Carieb ervaren als een prachtig warm en rustgevend
gebied, en dat waren Henk en Joke ook!
Aankomst
Marigot
De
wind blijft ons gunstig gezind: E-ESE 3 zodat we makkelijk de
westpunt van St. Maarten kunnen halen. Voor Oriënt Bay
aan de oostkant was het te veel tegen de wind in en te ver en
zouden we het niet voor donker redden. De drukte in de baai
van Marigot viel mee, 1 dag na de Heineken Regatta. We ankerden
keurig voor het hotel met dinghy pier en waren weer 'thuis'.
Het afscheidsdiner was in het binnenhaventje. Alle terrassen
waren afgeladen. Bij Le Lafayette aan het eind bleek ruimschoots
plaats en de Franstalige Carmina wist al wat je wilde bestellen
voor je de zin afhad. We begonnen met een fles rode Bordeaux
en een voorgerecht "sam-sam" bestaande uit drie voorgerechten
en vier borden. Dit viel erg in de smaak en het idee ontstond
om de hoofdmaaltijd over te slaan en een dessert "sam-sam"
te proberen. Zonder blikken of blozen verscheen het op tafel
al moest het ijs even terug omdat de rest nog niet klaar was.
Cappucino ter afsluiting en het verzoek om "sam-sam"
wat bonbons erbij te doen werd gehonoreerd met wat toffee's
en pepermuntsnoepjes. Carmina was voor geen gat te vangen. Tijdens
onze terugwandeling werden hier en daar de rolluiken al gesloten.
Op een enkel terras was het echter hartstikke druk, kennelijk
zijn er verschillende sluitingstijden. Een enorme catamaran
- Joke meette ruim 14 m breed - lag te koop: binnen balzalen,
een kompleet drijvend huis. Na een paar slaapmutsjes zochten
we de kooien op.
