Reis naar de zon deel 4
La Coruña-Bayona
zaterdag 25 september
Al vroeg brachten we onze laatste gast naar de taxi. Ze moest naar het busstation voor de rit naar Santiago. Wij zwierven rond door de stad, genoten van de zon op het strand en sloten ons bezoek aan Coruña af met een flesje witte wijn op het grote plein voor het gemeentehuis. De gastvrije bemanning van de Pinical vertelde over hun ervaringen opgedaan tijdens hun reis om de wereld van de afgelopen 2 jaar. Zo bleken de verhalen over piraterij erg overdreven, jachten waren eigenlijk alleen het doelwit van de kleine boefjes. Hurricanes maakten ze niet mee door steeds over te steken in het goede seizoen. Joke ruilde een aantal boeken, een bekend verschijnsel onder de yachties. De volgende ochtend vroeg vertrokken ze voor het laatste stuk van hun terugreis.
zondag 26 september
Nog steeds geen wolken gezien in Spanje! De Pinical vertrokken, de Nordwest voorzien van fotokopieen van kaarten van de Spaanse en Portugese kust, de Belgen gesproken die naar Martinique gaan en door lege akku's hun motor nog niet hebben kunnen starten, benzine getankt voor de motor van de rubberboot, kortom klaar om te vetrekken. De ochtendwind was al dagen zeer gering doch 's middags kwam hij opzetten vanuit het NE 4-5. Al vlot verdween de Torre van Hercules aan de horizon. De eerste dolfijnen lieten niet lang op zich wachten. Aankomst in de Ria Lage y Come waar we een ankerplek tussen het strand, de mosselkwekerijen en het dorp kozen, toevallig naast een andere catamaran. De mosselen worden hier gekweekt aan lijnen die onder grote vlotten hangen. De watertemperatuur was 14 graden en om de mosselen te plukken had je echt wel een duikerspak nodig. Hoe de koesterende avondzon in de kuip met wijn en kaviaar voelde kan je je wel voorstellen. De wandeling door de smalle kronkelende straatjes van Come leverde een restaurant op waar kaarters en tv-voetbal voor aardig wat lawaai zorgden. Ons uitzicht over de baai was klasse: maanlicht op het water, de Zeevonk in het zilver. De grote stukken Spaanse zalm en ? smaakten prima, de aardappelen wat minder. Langs de kade met zwaar overhangende palmen terug naar ons bootje.
maandag 27 september
De ochtendzon kwam om kwart voor negen boven de horizon, we zitten duidelijk al aardig westelijk. Roeiend naar het strand voor een lichte ochtendtraining. Tussen de droogvallende rotsen zochten een paar bewoners naar schelpen (?). Het ochtendbad was kort. Anker op om op de motor de ria over te steken naar Lage. De BB-motor stopte plotseling, tank leeg, in Falmouth hadden we de laatste keer getankt. We lieten het anker zakken voor het verlaten strand van Lage, merkten opnieuw de ankerketting zodat we voortaan weer precies weten hoeveel ketting er uit staat. De wandeling door het plaatsje leverde ondanks de soms steile en kronkelende straatjes geen spektaculaire beelden op. Na brood en fruit te hebben ingeslagen met het boekje Instant Spanish op het stille - dus naturistische - strand gelegen. Vroeg in de middag de zeilen omhoog, richting Finisterre. Om in het donker aan te komen doken we de Ria de Camarinas in en ankerden in de haven vlakbij de jachtclub. De wind ging al vroeg liggen dus terecht dat we niet verder gingen. Watertemperatuur 16 graden, zwemmen in de haven met zijn drukke vissersboten verkeer leek niet aantrekkelijk. Het dichtsbijzijnde strand was ook geen optie. De watermaker geeft een storing aan, inderdaad zie je luchtbelletjes in het prefilter verschijnen als hij loopt. Pokken in de inlaat? In de avond arriveerden nog enkele buitenlanders, onder andere een aluminium catamaran van 52 voet, een schoenergetuigd jacht en een Iers jacht.
dinsdag 28 september. De eerste verschijnselen van scheurbuik?
Wakker worden met zon en weinig wind, ochtend temperatuur 13 graden. Bij het bijten op een taai stuk Spaans brood begaf een voortand het. Waar laat je onderweg zoiets repareren? Te kort aan vitamine C? Anker op en de ria over naar Mugia. Meteen na het verlaten van de haven kruiste een zwarte griend ons pad, wat een sierlijke en slowmotionachtige bewegingen. Mugia is een klein vissershaventje dit keer zonder marina met ponton en hek. De inlaat van de watermaker op pokken gekontroleerd: geen, ook de andere koelwater inlaten niet. Op de motor naar buiten, grootzeil en genua en vervolgens viel de wind weg. Genua opgerold en op de beruchte Kaap Finisterre aan. Schitterend weer, de zon glinsterde op het water. Overal langs de kust vissersbootjes die lijnen en kreeftekooien uitzetten. We werden een stuk bruiner, de hoed was wel nodig, de parassol niet echt door de wat koelere lucht op zee en de schaduw van het grootzeil. Om kwart over drie voeren we Finisterre in de windstilte (S 1-2 Bft) voorbij. Je kon je goed voorstellen hoe het hier vaak tekeer gaat. We zetten koers naar de Ria de Muros, voeren zandstranden voorbij en zagen steeds meer druiven op de hellingen. Onderweg water gemaakt, touwwerk gesplitst en gevist. Nog steeds niets gevangen, hoe doen die vissers dat? Het laatste stukje bleek de wind NW 2-3 en kon de motor uit. Op het grootzeil dobberden we al vissend naar Muros. Ten zuiden van de haven was een klein drukbevolkt strandje waar het laatste zonlicht op scheen. Voor de kade voor anker en na het eten passagieren. Het was erg gezellig op straat en op de pleinen. Alle winkels open en de terrasjes redelijk bezet. In de kerk werd een dienst gehouden, waarschijnlijk katholiek. De volle maan kwam prachtig op over de ria: palmen op de voorgrond, wat een plaatje! Later in de avond voor het eerst mist! De oranjekleurige straatverlichting aan de haven en op de kade kreeg een spookachtig aanzien, de maan was verdwenen.
woensdag 29 september
Wakker worden zonder zon, ontbijt zonder zon, wel even wennen die mist. Geen yachties in de buurt, hoe maak je kontakt met de locals? Hoe zien ze jou, als een lastig Engels sprekend iemand die ze niet begrijpen? Het valt ons op hoe weinig Spanjaarden Engels spreken. Ons Spaans is nog niet op niveau, hoe lossen we het taalprobleem op? Vanochtend op pad om een kleine glazen 6A zekering te kopen, liefst met een paar reserve. Het lukte zowaar, de winkelier vertelde trouwens dat zijn vader op een Nederlands schip had gewerkt...De smalle straatjes met hun vele winkeltjes doen het ook bij daglicht erg goed. We vertrokken in de lichte nevel en voeren de hele dag op de motor langs rotsen en lege, zandgele stranden. Het eerste haventje waar we kwamen zag er ongezellig uit dus meteen maar door. Als beloning zagen we een groep dolfijnen die waarschijnlijk niets van ons motorlawaai moesten hebben en uit de buurt bleven. Ook de vissen hadden die gedachte want de haakjes bleven leeg. Voor anker in een baai met zandstrand op Isla Ons. Wat een rust.
donderdag 30 september
Het duurde even voor de zon doorbrak. Om ons heen veel kleine vissertjes, kennelijk een goede stek. Zodra het zand begon op te lichten met de rubberboot naar het strand. Trainen op het losse zand was erg zwaar, het pad naar het gehuchtje erg onregelmatig dus kilometers maken was er niet bij. Even later hoorden we het geluid van een motorfiets, in plaats van strandgangers verscheen een soort boswachter op het toneel. Hij maakte ons duidelijk dat we teveel in de duinen lagen, dus wij handdoeken, koffie en boek opgepakt en 10 m verplaatst. Het zou een natuurreservaat zijn en ook de Zeevonk lag niet goed, moest minstens 250 m uit de wal liggen. De eerste badgasten verschenen intussen en Joke vroeg nu aan hun welke schelpen door Spanjaarden werden gegeten, naast een heleboel mosselen aan de bij laagwater drooggevallen rotsen waren er nog vele andere levende schelpen te zien. Het werd een pannetje mosselen voor de lunch. Op zeil afgezakt langs prachtige eilandjes met schitterende stranden richting Bayona. Hier voor anker naast de marina met als buren een Engels schip en de Fransen varende onder Belgische vlag, die we eerder ontmoetten in La Coruna. De Engelsman kwam meteen een praatje maken, de Fransen kwamen 's avonds aan boord, een echtpaar Daniel en Maryse met dochter Claire en een opstapper Dominique. Naam van hun schip: Mi Wani wat zoveel betekende als: ik wil het graag, maar dan in het Guyaans. Hun planning: Martinique, waar een ander dochter woont. Als kadootje kregen we de laatste versie van een navigatieprogramma.
vrijdag 1 oktober
Mist, geen wind. Uren besteed aan het installeren van het navigatieprogramma en het werkt! Een gegeven ogenblik zagen we een aantal ruggen boven water komen tot op 50 meter afstand: dolfijnen of grienden. Je hoorde ze snuiven. Prachtig! De show duurde zeker een half uur waarbij salto's niet werden geschuwd. 's Middags naar de stad, de kade en de smalle straatjes daarachter vol met restaurantjes en bierdrinkgelegenheden. Met het zonnetje erbij zag alles er feestelijk uit. In de namiddag kwam een Nederlands jacht op ons af varen, de Miss X met Roland en Tineke. Twee jaar geleden lagen ze een nacht in de Noorderhaven te Harlingen en vertelden ze van hun plannen de wereld rond te zeilen. Groot was hun verbazing ons in Bayona te zien liggen. 's Avonds bij hun aan boord bijgepraat tot in de kleine uurtjes. De volgende dag zouden ze vroeg vertrekken naar Lissabon, zo'n 200 mijl.
laatste wijziging: 29-oct-04