Reis
naar de zon deel 40
St.
Maarten-St. Barth-St. Eustatius-Saba-St. Maarten
do 16 maarti - za 25 maart 2006
KLM
en Air France vroeg
Moeten
wij altijd wachten wegens vertragingen, dit keer was de
KLM al geland voor we er erg in hadden en stond onze gast
net buiten toen we arriveerden! Intussen landde de Air France
ook al te vroeg en konden we snel aan onze welkomsdrank
planteur op het terras van de Turtle. Was het in Nederland
's nachts nog min 10, nu zaten ze bij bijna 30 graden uit
de zon. Samen met een biologische klok die zegt dat het
vijf uur later is en het vroege opstaan om het vliegtuig
te halen heb je het als wereldreiziger niet makkelijk! Met
zeven in de rubberboot gaat prima, met zeven plus bagage
wordt het een duikboot dus in twee partijen naar de Zeevonk.
Nadat ieder zijn hut met tropische verrassing had gevonden
en zijn/haar tassen en rugzakken had ondergebracht, konden
we het prachtige schouwspel van de ondergaande zon aanschouwen.
De pompoensoep blijkt een eersteklas lekkernij en wordt
gretig verorberd.
Club
Oriënt
Men
had de volgende ochtend nog geen ambitie om een strandwandeling
te maken, wel om croissantjes bij de bakker te halen hetgeen
het ontbijt extra feestelijk maakte. Om half tien naar buiten
door de Hollandse brug en na het uitklaren - Joke bleek
nog $ 2,30 te moeten betalen - dook ze met rubberboot en
al onder de Zeevonk hetgeen niet echt op het programma stond:
enkele pinlijke ribben. We zeilden onder de fraaiste omstandigheden
hoog aan de wind naar Oriënt Bay en ankerden voor het
naturisten resort 'Club Oriënt' dat van je al van ver
af herkent aan zijn gele parasollen. Te water voor een eerste
snorkelpartij. Joke stal de show met een manta. Tegen de
avond kwam nog een Franse catamaran aanzeilen die een mooring
bleek te hebben waar we vlak voor lagen. Hij dreigde - in
het Frans - 's nachts een gat in ons schip te boren als
we niet snel maakten dat we weg kwamen. Fransen hebben sowieso
al een slechte naam in de zeilerswereld, deze bleek ook
al geen manieren te hebben.
Schildpadden
We
werden verwend met een prachtige zonsopgang en na het ontbijt
maakten we een strandwandeling en verkenden het naturisten
resort. De rubberboot kon ik mooi op het strand ontdoen
van zijn aangroei: zelfs pokken bleken van rubber te houden,
iets wat een donker gekleurde man verbaasde en hij een pok
meevroeg om zijn vrouw te laten zien. Even later stond een
bekende voor me: Rianne van Sorobon, het naturistenparadijs
op Bonaire! 's Middags met de rubberboot naar een snorkelplek
bij het rif waar we zowaar onze eerste schildpadden tegenkwamen.
Met moeite kregen we ze op de foto, ze zijn razend snel
als ze geen zin in een ontmoeting hebben. De kano blijkt
het hier ook prima te doen, zelfs branding is geen probleem,
al moet je niet bij de boeg proberen in te stappen Siets!
De minder ervaren zwemmers hadden veel baat bij de schuimrol
die we bij de BVI'shadden gevonden. Even na donker klom
de maan boven de horizon en zochten wij het naturisten restaurant
op. Het is ongewoon, mensen die in hun blootje dineren.
Of dit van belang was voor het muzikale koppel dat voor
het eerst hier een optreden verzorgde weet ik niet, de muziek
kwam af en toe redelijk vervormd uit de luidsprekers. De
aanwezige Amerikanen waren ook niet echt aan hun repertoire
gewend en deden dit keer geen pogingen om te dansen. De
kwaliteit van het eten was goed al had de ex-Marokkaanse
ober aanvankelijk geen hartverwarmende benadering. Toen
eenmaal het ijs was gebroken werd hij wat gezelliger doch
kwam met de rekening toen we om de kaarten voor het dessert
vroegen.
Naar
de geneugten van Anse de Colombier
Windkracht
2 blijkt voldoende om ons naar de prachtige baai aan het
noordwest puntje van St. Barth's te brengen. Hoog aan de
wind op de automaat zeilden we over een vlakke oceaan zonder
walvissen dit keer. De drie vislijnen die we achter ons
sleepten vormden een leuke speelbal (?) voor een boobie,
zo'n prachtige bruine Jan van Gent, Steeds weer dook hij
naar een van de namaak inktvisjes waarin een haak zit verborgen.
Aanvankelijk trachtten we nog om het op tijd voor hem weg
te trekken. Een vogel aan je haak lijkt ons niet plezierig,
maar hij bleef pogingen doen en dook steeds weer met schitterende
stijl het water in en kwam een enkele keer zelfs met het
inktvisje boven doch bleef gelukkig niet aan de haak hangen.
Van onze uitleg dat het voor vissen was en niet voor vogels
trok hij zich niets aan en hij bleef zeker een kwartier
vergeefs proberen om zo aan zijn eten te komen. Onderweg
zagen we de bodem op 24 meter diepte onder ons door glijden,
veel helderder kan het niet. Grote vissen lieten zich niet
zien en hadden al helemaal geen interesse om als diner te
worden opgediend. Vlak voor Colombier viel de wind weg en
moterden naar de nog vol liggende baai, een zondagmiddag
verschijnsel, tegen de avond verdwijnen de dagjesmensen
vanzelf. Het anker was nog niet beneden of de eerste schildpad
kwam kijken wat hij nu weer als buren had. Met de digitale
fotocamera naar beneden om wat 'plaatjes te trekken' (Belgische
invloed?). Een van de grote schildpadden had een vlerk te
weinig. Haaien vormen de grootste bedreiging voor schildpadden,
poten die te laat worden ingetrokken zijn natuurlijk het
meest kwetsbaar. In rust zitten de schildpadden hier in
een kuil op de bodem en zijn ze bijna niet te zien. Als
je er naar toe duikt komen ze in aktie, afhankelijk hoe
bedreigend je voor ze bent.
Ontbijt
tussen de schildpadden
In
de bijna verlaten baai zie je steeds weer koppen van schildpadden
boven water, groot en klein. Is het voor hun ook voedertijd?
Ze grazen het groen van de bodem maar moeten elke 20-30
minuten bovenkomen om lucht te happen. Wij ontbijten liever
met koffie, thee en pindakaas. Enkele aanwezigen hadden
last van snotvalling (Vlaams voor verkoudheid) ondanks de
150% vitamine C elke ochtend bij het ontbijt. Aanvankelijk
lagen overal papieren zakdoekjes onder handdoeken en matrassen,
de keukenrol ging er snel doorheen. De sportievelingen gingen
op pad om over de klippen naar het strand van Anse Flamend
te wandelen, anderen zwommen naar het strand alhier of gingen
op schildpadden (fotografie-)jacht. De baai staat bekend
om zijn sharksuckers, vissen tot 1 m lengte die zich vastzuigen
met hun speciale zuignap op haaien, schildpadden en vele
soorten rifvissen. In het glasheldere water zien we vlak
achter de boot drie grote schildpadden op de bodem grazen
en een kreeft in een grote schelp die grote zandwolken om
zich heen veroorzaakte door zijn onrustige gedrag. Was zijn
schelp soms te klein geworden? Het zeer rustige weer nodigt
uit om met de kano buiten de baai te exploreren: richting
Anse Flamand. Toch zorgt de deining nog voor geweld van
opspattend water en is landen aan lager wal uit den boze.
Bij terugkomst in Anse Colombier is het weer wat voller
geworden met name door catamarans die vanuit Gustavia dagtochten
verzorgen. Tientallen snorkelaars gaan overboord om de wonderen
onder water te aanschouwen. Onze gasten laten zich niet
onbetuigd en volgen het goede voorbeeld. Daarna moest de
kano er aan geloven: de baai leent zich uitstekend voor
exploratie en zelfs de dames ontkwamen er niet aan.
Alweer
ontbijt met schildpadden
Even
snorkelen voor het ontbijt: tien rustende schildpadden niet
ver achter de boot, ieder in een eigen kuiltje. Ze ontwaakten
bij de eerste snorkelaar boven hun hoofd. Toen ik met camera
het tafereel wilde vastleggen waren ze gevlogen. Een groot
exemplaar werd vergezeld door twee sharksuckers die zich
vast gezogen hadden aan zijn buik.
sharksucker
schildpad
met de staart van een 'shark'sucker
Gustavia
De
baai van Gustavia was redelijk gevuld met jachten, een paar
grote motorschepen en een cruiseschip. Kleine bootjes voeren
af en aan. Het viel ons op dat op de kade vooral vette Amerikanen
liepen, jong en oud. Onze gasten gingen op avontuur in het
historische stadje met zijn mondaine winkelstraten, wij
met laptop gewapend naar bar d'oublis om daar via de wifi
post binnen te halen.
MANTA!!!
We
werden aan het eind van onze siësta opgeschrikt door
een van onze Belgische gasten die een manta onder de boot
zag. Wij kijken over de rand en inderdaad waren daar de
contouren van deze prachtige vis zichtbaar. Een andere gast
pakte snel snorkel, duikbril en camera en ging te water...
het bleek een anker zonder ketting... maar het lag wel diep.
Als ik een anker wilde hebben... wilde hij het wel opduiken.
Vervolgens maakte ik een lijn klaar om die aan het anker
te bevestigen zodat we het konden optakelen. Eerst nog even
kijken met een duikbril hoe het anker eruit zag... Helaas,
het was geen anker, het leek op een stuk mast met een stukje
dek met een paar meter kabel... Om het te kunnen onderzoeken
onze lijn er aan vast gemaakt - 9,50 m diep - om het op
te hijsen. Het geheel kregen we niet eens van zijn plaats
en kon dus dienst doen als verankering van een mooringboei.
Nog een keer omlaag om de lijn los te maken. We hadden daarna
nog urenlang stof voor vele humoristische opmerkingen. De
schitterende zonsondergang maakte het geheel tot een hoogtepunt.
onze
manta, resp. anker, resp. ???
ons
anker
zeebewoners:
garden eels
Saba
Hoewel
St. Eustatius op het programma staat moeten we besluiten
het links te laten liggen: in de krant van vorige week stond
het volgende artikel: "Statia under attack of vicious
killer bees", grote bijen met nog grotere angels die
mens en dier hadden aangevallen. Gevolg: mensen die naar
het ziekenhuis moesten en een dode hond. Ze zaten vooral
bij het begin van het pad dat naar de Quill voerde, een
week eerder liepen we daar nog! Dit hoogtepunt van Statia
moet tijdelijk vervallen en niet wetende wat de omvang van
de bijenplaag nu is - de website van de STENAPA (het natuurbeschermers
van Statia) rept er niet over - lijkt het een onnodig risiko
om het slapende eiland aan te doen.
Met
een heerlijk windje (E2-3) en weinig deining en golven werd
het een rustige tocht. Vislijnen uit en walviswacht. We
hadden een gegeven ogenblik zes lijnen uit: zowel met draaiend
blinkers als met vleesresten naast de gewone gekleurde inktvisjes.
Doel: iets eetbaars uit de zee slepen. De walvisuitkijk
had het makkelijk: geen kopjes op de golven dus als er een
spuitende of plonzende walvis verscheen was hij direkt zichtbaar.
De trouwe lezer raad het al: geen vis, geen walvis, wel
een patrouilleboot van notabene de US Coastguard! Joke moest
over de marifoon zelfs de voornaam van de schipper spellen
en zijn geboortedatum geven! Kennelijk tevreden draaide
de kustwacht van ons af, maar Joke had ook nog een vraag
in petto: "hoe kan het dat een Nederlands schip in
Nederlandse wateren door een Amerikaanse kustwacht wordt
gepraaid?" Het antwoord luidde: "we werken samen
met de Nederlandse kustwacht".
gepraaid
door de Amerikaanse kustwacht
pilaren
van Hercules op Saba (dus niet Antigua)
We
waren Saba al dicht genaderd toen een vliegtuigje op de
'kortste landingsbaan ter wereld' ging landen. We zagen
geen rokende banden van het remmen. De steile rotswanden
aan de zuidkant zijn diep ingesleten en lijken erg op pilaren.
Op Antigua heten ze de pilaren van Hercules. Voor de haven
was forse deining en een bootje van het marine park kwam
op ons af om te vertellen dat we moesten vastmaken aan een
enorme gele boei. De parkboei bleek al bezet door een chartercat
met Amerikaanse vlag. Met de rubberboot naar de haven waar...
taxichauffeur Billy ons alweer stond af te wachten! Hij
wilde wel dat onze passagiers eerst waren ingeklaard voordat
hij ze kon meenemen. Programma: "met de taxi naar Bottom,
daar rondkijken en afdalen via de "Ladder" waar
wij ze met de rubberboot weer oppikken. Bij branding de
fototoestellen en kleren even in een waterdichte zak en
door de branding zwemmen."
Schipper
over de kop met de rubberboot!
Het
was druk bij de moorings in de Ladder Bay, alle bezet. Niet
verkeerd want ankeren hier bevalt ons beter: geen bonken
van de mooringboei tegen de romp als 's nachts de wind wegvalt.
De zandgrond op een diepte van 10 meter noodzaakt je om
al je ankerketting - 40 m - over boord te gooien om te zorgen
dat je niet door de deining opgetild wordt en in de branding
terecht komt. Keurig op tijd zagen we onze gasten boven
aan de 'Ladder' en met een ankertje in de rubberboot voer
ik naar het keienstrand. Er was een pittige branding en
nergens een rustige plek zonder stenen. Terwijl ik probeerde
de rubberboot zo te ankeren dat men makkelijk er naar toe
kon zwemmen, daalden de gasten af en stonden ze aan de voet
van de 'Ladder' naar de branding te kijken. De golven waren
soms hoog maar ook steeds even wat rustiger. Ineens kwam
een hele hoge golf op mij af en bereikte de rubberboot vlak
voor hij omkrulde: een muur van bijna twee meter water!
De rubberboot ging onvermijdelijk over de kop en werd meegesleept
naar de keien. Ik verdween eronder. Toen ik bovenkwam stond
het bootje keurig rechtop op de keien en kon ik hem met
de volgende golf er zo af trekken, dieper water in. Het
anker had onvoldoende gehouden, de motor liep niet meer
maar één keer aantrekken en hij deed het nog!
De benzinetank, de peddels en het hoosvat zaten vast aan
de boot dus hoefde ik die niet te gaan zoeken. Leeghozen
en het anker binnenhalen en ik was er weer klaar voor. Met
een paar wondjes aan mijn rechterbeen bleef de persoonlijke
schade beperkt. De gasten die mij deze capriolen zagen maken
werden echter niet enthousiaster om door de branding heen
te zwemmen. Uiteindelijk, nadat ik een kwartiertje op een
eerbiedige afstand rondgecirkeld had hakte ik de knoop door:
"kom maar naar de haven, dan pik ik jullie daar op."
Alsof ze daar op gewacht hadden: ze begonnen de stenen trap
van 564 treden weer te beklimmen. Na droge kleren te hebben
aangetrokken en de tank te hedbben gevuld planeerde ik naar
de haven. Daar stond Billy onze vaste taxichauffeur toevallig
te wachten en hij rook meteen zijn kans: "zal ik ze
halen?" Hij spurtte weg de steile weg naar Bottom op.
Van Joke had ik wat dollars meegekregen voor een consumptie
en het kleine cafeetje aan de haven was nog open. De muziek
stond wat hard zodat een gesprek met de barkeeper of de
inlandse schone niet mogelijk was. Het duurde even voor
het bekende lichtbruine taxibusje met het komplete gezelschap
arriveerde. Ze wankelden bijna naar buiten en maakten lang
geen frisse indruk meer. De afspraak voor de volgende ochtend
vroeg - met de taxi naar de voet van de 1064 treden tellende
trap naar de top van de Mt. Scenery - werd afgezegd, ze
zouden wel zien. Joke had het diner klaar toen we in het
pikkedonker arriveerden. 's Nachts hobbelde de Zeevonk maar
ging niet echt te keer. Men viel als een blok in slaap.
Mia, onze Belgische gaste, droomde die nacht van de schipper
en zag hem steeds heen en weer gaan achter het stuurwiel.
Zeeziekte is niet leuk, maar dat je er fijn van gaat dromen
heb ik nooit geweten. Onderdeel van de 'dreamcruise'?
Dagje
genieten op Saba
Het
duurde even voor het zonnetje boven de berg vandaan kwam.
Men had heerlijk geslapen alleen dat geluid van een startend
motortje of een relais, wat was dat? We kwamen erachter:
de automatische antenne van de satelliettelefoon in het
koepeltje op het dak stelde steeds bij door het draaien
van de Zeevonk. Na het ontbijt maakten we klaar voor het
tochtje met de rubberboot naar de haven. Voorzichtig vroeg
een der gasten of er wel benzine voldoende in de tank zat,
het was toch een heel eind? Watermaker en generator uit,
anker gekontroleerd, ramen en deuren dicht en daar gingen
we, zwaarbeladen tegen de golven en gelukkig weinig wind
in. We bereikten vrij droog de kant en weer stonden de taxi's
te wachten, nu zes in getal. Wat bleek, de 'Edge', de snelle
catamaran-veerboot uit St. Maarten kon elk ogenblik aankomen.
Billy stond nummer 1 (er hing een bord aan de muur met de
nummers van de taxi's in een bepaalde volgorde die kennelijk
regelmatig wisselde). Hij bracht ons samen met nog een paar
zeilers naar Windward, onderweg regelmatig stoppend om de
gelegenheid te geven voor het maken van een paar foto's
van schitterende uitzichten. Ook vertelde hij dat er enkele
dagen geleden vijf walvissen gezien waren vanaf de hoog
gelegen kustweg.
Windward
- koffie bij Eco-lodge - lunch bij Tropic
We
stapten uit bij het terras van 'De Kitchen' voor een bakje
koffie: de zaak was nog gesloten. Dat betekende zonder koffie
het eerste deel van de trap naar de Mt. Scenery beklimmen
naar de 'Ecolodge', een groep huisjes met een restaurantje
midden in de rimboe. Onderweg werd er druk gefotografeerd:
schitterende bloemen, bananentrossen, hagedissen en zelfs
een klein slangetje dat keurig op een steen bleef liggen
tot we hem van alle kanten hadden bekeken. Bij de Eco-lodge
waren geen gasten zichtbaar. We schoven aan tafel en met
name het gebak: walnoot-sinaasappelcake beviel uitstekend.
De bloemetjes van de Oostindische kers en de muntblaadjes
werden met smaak verorberd. Terug afdalend naar het dorpje
Windward lieten we de trap naar de top van de vulkaan links
liggen wat ons op een zeer luid protest? van de daar aanwezige
ezel kwam te staan. We scharrelden door het dorp, bezochten
wat winkeltjes, o.a. het winkeltje met mola's van de Kuna-indianen
van de San Blas eilanden (Panama). Tegen lunchtijd arriveerden
we bij het Tropic-restaurant waar een paar gasten van ons
al aan het zwemmen waren geweest in het schitterend onderhouden
10 m bad. De tafel was al voor ons gedekt! Ook zat de stagiaire
uit Groningen die ons weken geleden een lift had gegeven
en hier in het hotel werkte aan een tafeltje met een kollega
van een ander hotel te lunchen. De wereld is maar klein!
We kozen voor de gemengde visschotel, 'niet spicy' in een
apart bakje. Het was verrukkelijk en toch veel meer 'spicy'
dan Nederlanders (en Belgen) gewend zijn. Het museum bleek
gesloten en na nog wat geld bij de bank te hebben gehaald
- een vrouwelijke schildwacht bij de deur - konden we de
terugreis aanvaarden. Dit keer liftend en zowaar, het hele
gezelschap was in korte tijd bij de haven! Hier stond een
helikopter van de politie boven de rubberboot geparkeerd,
maar dat was toeval... In de Ladder Bay waren er een aantal
zeiljachten bij gekomen en net toen wij naar ons plekje
in de Well's Bay stoomden ging daar het zoveelste jacht
liggen zodat we aan lager wal tussen de jachten moesten
ankeren. Meteen begon men op een Amerikaans jacht tew gebaren
dat we te dichtbij lagen. Vooruit maar, ankerop en iets
verder weg. Rondje gevaren om andere schepen maar een diepte
van 12 m vonden we niet aantrekkelijk. Nu begon de Amerikaan
ons op te roepen op de marifoon. Ik naar hem toe in de rubberboot
met de vraag wat zijn probleem nu eigenlijk was. Hij dacht
dat we misschien met ons anker zijn ketting hadden gepakt.
Ik stelde voor even onder water te gaan kijken en zonodig
de zaak te klaren. Hierop waren hij en zijn vrouw ("have
a good dive") helemaal gerustgesteld. Hun anker bleek
nog achter de Zeevonk te liggen. Het blijft altijd moeilijk
schatten...
bananenplantage
knoppen
olifantsoor
African
tulip tree
helicopter
boven de rubberboot
Excellente
snorkelplek
Na
een rustige nacht en een ontbijt met o.a. eieren met spek
in de eerste ochtend zon, stapten we in de rubberboot. Onze
buren waren al vertrokken, we hadden het rijk alleen in
de Well's Bay. Eerst buitenom en door het gat in de grillige
lavarotsen weer de baai in. Het blijft indrukwekkend. Vervolgens
ieder te water met snorkel en duikbril, Joke en Theo met
onderwatercamera. De laatste was nog niet te water of Joke
had al een schildpad te pakken. Door het glasheldere water
en het vroege zonlicht waren de prachtige koralen onder
ons goed te zien. Zelfs zonder duikbril zag je de blauwe
doktersvissen en de kenmerkende black durgeons van hier!
Siets snorkelde langs de rand, Theo ging de hoek om het
grote water op speurend naar schildpadden, Joke bleef rondcirkelen
bij de ingang van de grot. Vangst: roggen, schildpadden,
filevissen, French angelvissen.
Op
walvis jacht
Het
laatste trajekt naar St. Maarten kruist de walvistrek route
dus twee man op de uitkijk! Het vissen moet ook eens wat
opleveren dus alle lijnen uit. Met halve wind ESE 4 was
St. Maarten ruim te bezeilen, het kon niet beter. Toen Joke
achter ons een grote vin boven water zag greep iedereen
naar de camera: walvis! Tot onze spijt liet hij zich nog
slechts een paar keer zien maar omdat we 7 knopen voeren
werd de afstand snel te groot. Dan maar wachten op de volgende.
Helaas, tot vlakbij St. Maarten niets meer gezien. Bij het
binnenhalen van de vislijnen bleek dat de lange lijnen ontdaan
waren van hun lures (lokaas met haakje). De vissen waren
te groot/te sterk geweest.
Feest
aan boord
De
dames van het gezelschap besloten een feestmaal aan boord
te bereiden in plaats van een bezoek aan een restaurant.
Ze hadden goede ideeën en togen met de rubberboot naar
de wal om inkopen te doen. De brugopening was toch pas twee
uur later. Ze kwamen terug van de Chinese levensmiddelenzaak
met volle zakken. Onderweg werden nog wat bloemen voor de
tafelversiering uit een tuin geplukt. Ze doken de keuken
in en na korte tijd streelden de heerlijkste geuren onze
neusvleugels. We ankerden achter het Explorer eiland precies
op de grens tussen Frankrijk en Nederland. De zon zorgde
weer voor een mooie avondlucht als decor van een prachtig
gedekte tafel. Het voorgerecht met grote garnalen en een
heerlijke saus was top. Een donkere schim kwam langs, we
werden geflitst door de 'gendarmerie'. Toch maar morgen
inklaren? De gegrilde kip met aardappelgratin werd gevolgd
door een dessert van reuzen aardbeien in zure room met stukjes
chocolade paasei. Moet ik nog meer uitweiden? Het 5 literpak
rose bleek gelukkig toereikend. De dames een pluim! Geen
wonder trouwens dat een dansneiging aanwezig was op de muziek
van een soca party. Een geweldige afsluiting van een heerlijke
rondreis door dit Nederlandse deel van de Carieb!
