Zeil met de Zeevonk in de Carieb

Reis naar de zon deel 42

St. Maarten-Île Tintamarre-Île Fourche-St. Barth-Saba-St. Maarten

za 29 april-za 6 mei 2006

Familiefeest in de Carieb

waarom niet vieren in de Carieb a/b van de Zeevonk?

Je wilt je 50e verjaardag op een bijzondere manier vieren dus reis je met je gezin en huisvriendin naar de Carieb waar de Zeevonk op je ligt te wachten voor een spetterend avontuur.

Zaterdagmiddag twee uur: Joke haalt je op bij de dinghy steiger van Palapa marina aan de Simpson Bay Lagoon. Het is 29 graden met een licht bewolkte lucht en weinig wind. Staat hier dan niet altijd de noordoost passaat met windkracht 4-5? De kennismaking vindt plaats onder het genot van een giftig blauw drankje met een kers erin (Blue Dream...), de wensen worden besproken:

We varen in de namiddag naar buiten aan de Franse kant om in de baai van Marigot te kunnen inslingeren en daar de volgende morgen de toeristenmarkt te bezoeken: een van de dames is verslaafd aan kikkers... De Nederlandse douane werkt niet mee, is op zaterdagmiddag al om 3 uur gesloten. We tanken na de brug in Marigot, met de wetenschap dat voor de hele week licht weer wordt verwacht met winden uit zuidelijke richting. Een schitterende zonsondergang is ons deel, helaas nog zonder groene flits.

De volgende ochtend stappen Joke en de bijna vijftiger in de rubberboot voor een snelle (planerende) rit naar de Nederlandse brug voor het uitklaren bij de douane en een bezoekje aan de Franse bakker. Van het inslingeren is weinig terecht gekomen: er was en is nagenoeg geen deining. Na een kort bezoek aan de op zondag toch wat kleine markt gaat het anker op voor de zeiltocht naar Oriënt Bay. De wind is pal achter dus uit het SSW. Dolfijnen laten zich nog niet zien, voor hen is het ook zondag.

De nieuwe zonnepanelen krijgen alle kansen om hun werking te showen en leveren royaal boven de 10 Ampere. Niet gek zo'n stille 'generator' die je niet hoeft aan of uit te zetten en gewoon zijn werk doet. Trouwens de Whispergen belooft beterschap nu een verkoold stuk kabel is vervangen en werkt nu nagenoeg ongestoord. We komen ineens om in energie!!! De watermaker is ondanks een nieuwe pomp en uren meten en testen weinig enthousiast: 60 liter per uur is het maximum dat hij wil maken. Het gezelschap zal haar douchebehoefte moeten intomen wil hij niet uren per dag moeten draaien. Het roestvrij stalen geraamte voor de bimini is klaar. Het marine plywood heeft Joke in de grondverf gezet en kan op het frame worden gemonteerd. Zodra de gasten onder water zitten kan er gezaagd en geschaafd worden. En zowaar, we varen dinsdags onder een vaste houten bimini! Het reven - indraaien - van de genua was altijd een zwaar karwei met lier # 30. We besloten er een nieuwe 44-er op te zetten.

In de middag komen we aan voor het naturistenstrand van Oriënt Bay. Van het strand klinkt luide muziek, het is duidelijk een feestweekend met maandag 1 mei als hoofdschotel. Trouwens van de viering van Koninginnedag op de Nederlandse helft van St. Maarten hebben we niets gemerkt. Geplaagd door windstilte was het niet moeilijk te besluiten een extra dagje in deze schitterende baai door te brengen. Het feestdiner van de jarige was niet op de met vlaggetjes versierde Zeevonk maar in het restaurant van Club Oriënt. Hier was live music en de muzikant was niet te beroerd om 'happy birthday' ten gehore te brengen. Zelfs de aanwezige Amerikanen werden enthousiast. Ober Barrik uit Marokko verwende de jarige met een speciaal verrassings dessert waarvan in eerste instantie niet duidelijk was of het voor ons allen was bedoeld. De jarige liet de grote schaal daarom maar rond gaan. Dat wij in tweede instantie ook voor een eigen dessert mochten kiezen was een meevaller. Geen probleem trouwens dat het rumrozijnenijs op was: gewoon mangoijs met echte rum erover! Het geheel leverde een feestelijk avondje op de wal op voor onze Abraham.

Tijd om ons eerste onbewoonde eiland op te zoeken: Île Tintamarre. Op de genua overbrugden we de paar mijltjes en ankerden voor het schitterende strand. Snorkelen en eiland verkennen, wat wil een naturist nog meer. Onze gasten zochten vijgebladeren maar kwamen met verdorde bladeren van de seagrape aanzetten als minder natuurbeschadigend alternatief. Iedereen enthousiast over dit onbewoonde eiland - hoewel er stond een koepeltentje onder de palmen met een kano en een in een stringetje gehulde dame lag er heerlijk in de schaduw te lezen - en met spijt vertrokken we. St. Barth en Île Fourche leken te bezeilen maar halverwege gooide een minifrontje met donkergrijze wolken en zowaar een drietal slurfjes eronder roet in het eten: de wind draaide 45 graden de verkeerde kant op en we moesten een slag maken. Achteraf legde ons dat geen windeieren: we vingen een grootoog tuna en zelfs een (te) grote barracuda. De tuna was al goed voor een eerste kennismaking met sushi: rauwe vis gedoopt in heerlijke Japanse sojasaus en wabashi pasta bij de borrel, eenmaal voor anker in het mooie baaitje van Île Fourche waar slechts twee andere schepen aan de moorings lagen.

De volgende ochtend gekleed in wandelschoenen en een laag zonnebrandolie het eiland op. Een tweetal dapperen beklom de hoogste top met als beloning een weergaloos uitzicht. De anderen gingen door de bedding van de nu droge beek omhoog tot aan het zadel tussen de toppen en zagen de golven op de klippen onder zich te pletter slaan. Het enige bouwsel, een cabinette, was voorzien van gootsteen met twee kranen, een regenton en een bord dat je het geheel schoon moest achterlaten. Geiten of sporen ervan waren niet te ontdekken. Alleen wat hagedissen en strandkrabben lijken het eiland te bewonen. Het snorkelen leverde een enkele schildpad en een paar barracuda's op. Het voederen met visresten dat altijd binnen een minuut grote vissen geeft was merkwaardig genoeg zonder effekt.

De korte oversteek naar St. Barth moest pal tegen de wind op de motor. Eerst naar de haven van Gustavia om daar een hapje mondain te proeven. De mini-transat - Frankrijk-Madeira-St. Barth - was een paar dagen geleden gearriveerd, de schepen lagen gepavoiseerd aan de kant. Stalletjes met kunst en een feesttent op de kade, druk pratende reporters in de radiotent. Geeft een leuke sfeer aan het havenplaatsje. Het programma voor de komende dagen beloofde nog heel wat aan dans, muziek, etc. Na een paar uur vertrokken wij naar Anse Colombier. Daar ankerden we nabij het strand en zwommen we naar de kant. Klaar voor de klippentocht naar Anse des Flamands met zijn prachtige strand! De kleren en fotospullen vervoerden we met de kano, een ideaal vervoermiddel blijkt ook hier weer. Het snorkelen kwam een beetje in de verdrukking doordat regenwolken die al de hele dag boven St. Maarten hingen nu ook hier het zonlicht verduisterden. De schildpadden waren weinig aktief, misschien lagen we te dicht bij het strand? Tegen de avond begon een flinke swell de baai in te lopen en lagen we bijna in de branding. Noordwestenwind met buien teisterden ons. We moesten voor het eerst binnen eten.

We vertrokken om zes uur om de 28 mijl naar Saba zoveel mogelijk zeilend te kunnen doen. Een redelijk zonnetje begeleidde ons in het begin. In de verte donkere wolkenranden en overal buien aan de horizon. Logisch dat we het niet droog hielden. Voor of na een bui draaide de wind en een keer moest de genua wat worden ingedraaid toen de schijnbare wind boven de 20 knopen kwam. Halverwege viel de wind weg, doch dit duurde niet lang en tot Saba - dat geheel in de regen was verdwenen - zeilden we hoog aan de wind die nu uit het zuidwesten kwam. Al met al waren we vroeg bij de haven. Hier hingen de vlaggen halfstok, naar later bleek vanwege 'Memorial day', de Dodenherdenking bij ons. Bevrijdingsdag kennen ze hier niet. De gasten met een taxi naar boven. Onze 'vaste' chauffeur Billy liet verstek gaan wegens een kapotte taxi. Wij eerst naar de havendienst voor de verplichte in- en uitklaring en vervolgens naar het bruine kroegje op de hoek boven de duikshop. Hier werden we verwelkomd door een Amerikaanse uit Arizona, haar man studeert medicijnen op Saba en zij verdient de kost als 'waitress'. De taxichauffeur leverde het gezelschap in Bottom af en kwam ook een pilsje drinken. Hij kon ons vertellen dat er een paar dagen geleden nog walvissen voor Saba waren gespot. Aan de wand hing een papier waarop gewag werd gemaakt van de internet mogelijkheid via wifi: 30 minuten voor US$ 2,50.

Na de dorpje Bottom, de hoofdplaats van Saba, te hebben bekeken, werd het tijd om 'the Ladder' af te dalen. Deze stenen trap van 586 treden was tot de tweede wereld oorlog de enige toegangsweg vanaf zee. Zelfs een vleugel zou zo zijn vervoerd. Halverwege is een douanehuisje met schitterend uitzicht over de baai. Aan de voet van de trap is een keienstrand. Hier gingen de kleren en fotospullen in rugzak en waterdichte zak. Toen kwam de beproeving: door de af en toe zware branding naar de rubberboot zwemmen. Bij de eerste poging hadden ze pech: net een paar zware rollers waardoor ze onderste boven het strand werden opgespoeld. De tweede poging werd een sukses voor de jongste telg van de familie. De anderen twijfelden, vonden een rustiger stuk keienstrand en slaagden de een na de ander erin om de rubberboot te bereiken. Vooral de dames waren zeer onder de indruk van de hoge moeilijkheidsgraad en vergeleken het al met een beklimming van de Mt. Everest. Toch ook trots op zichzelf dat ze het gehaald hadden! Met een speciaal kokosrum drankje kwam men weer op verhaal. Het bleef vies weer, de deining kwam af en toe van de zijkant zodat de Zeevonk flink rolde. Een achteranker uitbrengen leek een optie. Terug naar de Fort Bay Harbour waar het nu veel rustiger was dan normaal was een andere mogelijkheid. De wind en de buien namen wat af dus zagen we het nog aan. Uiteindelijk bleven we liggen achter het tweede anker.

De hoogste berg van het Koninkrijk der Nederlanden spreekt tot ieders verbeelding. Je krijgt zelfs een diploma als je de top haalt, vanaf het dorpje Windwardside halverwege nog 1064 treden. Om half zeven met de Zeevonk terug naar Fort Bay Harbour waar keurig op tijd de wandelaars werden afgezet. Even later kwam de taxi afdalen. De Zeevonk lag hier veel rustiger dus besloten we te blijven liggen aan de mooring van het marine-park. We trakteerden onszelf op de lunch bij de 'In Too Deep', de garnalencocktail was helaas van een matige kwaliteit. Wel had je er prachtig uitzicht over het havengebeuren. Het lossen van een vissersboot was indrukwekkend: grote staartvinnen staken uit plastic zakken die bijna niet te tillen waren. Aan de andere kant van de haven werd een vrachtscheepje gelost: alle supermarkten kwamen met een auto om hun deel van de flessen en andere levensmiddelen op te halen. Deze werden met handkracht gelost.

Zodra onze gasten waren gearriveerd voeren we naar de Well's Bay om daar te snorkelen. Het enige (mega-) jacht dat daar lag wachtte tot zijn duikers terug waren en vertrok toen naar elders, ons alleen achterlatend! De deining kwam van voren zodat we een rustiger nacht konden verwachten. Op schildpaddenjacht in het glasheldere water. De hoge kale rotsen met bovenop groen en bevolkt met geiten vormen een prachtig decor. Helaas ontbrak de avondzon die zo'n mooie gloed op de rossige stenen kan veroorzaken.

Volgens de meerdaagse weersverwachting krijgen we een zwakke wind uit het ENE. Dit klopt aardig en we halen de westpunt van St. Maarten, zijn dus helemaal voorbereid op een extra slagje als plotseling de wind draait op een mijl of acht van de brug aan de Hollandse kant. Het leek nu even bezeild over de andere boeg! Dit duurde spijtig genoeg niet lang en met een mooie boog de verkeerde kant op kwam St. Barth in het vizier... De laatste slag bracht ons dichtbij de baai alleen de brugopening van 17.30 uur was al geweest. Het gezang met instrumentale begeleiding van Joke werd er niet minder om. We ankerden tussen twee voor ons bekende Nederlandse catamarans: de Madeleine en de Bangaru. Joke trakteerde weer op een van haar opwindende Caribische mixen: planteur. Immers, de tocht is volbracht onder lastige omstandigheden. Het meest bizarre was de wind tegen tijdens het hele rondje. De zon liet zich niet vaak in al zijn uitbundigheid zien, toch hingen er vellen op de rug van menigeen. Voor het lobster diner met de rubberboot naar Uncle Harry, een waardige afsluiting van een bijzondere week!