Reis
naar de zon deel 44
Tobago-Trinidad-Los
Testigos-Isla Margarita
ma 26 juni - ma 17 juli 2006
Vliegveld
Tobago
We
liggen zo'n 15 km van het vliegveld. Om je gasten af te
halen zijn de vouwfietsen niet echt geschikt. In Scarborough
wordt je om de haverklap door taxichauffeurs aangeklampt.
Enkele reis 65 TT$, ongeveer €7. Het openbaar vervoer
is echter prima: bus met airco 2 TT$, vol met donkergekleurde
schoolkinderen in uniform. Een aparte manier van kaartkontrole:
jij houdt de ene helft vast terwijl de chauffeur de andere
helft afscheurt. Onderweg is er veel te zien: kleine winkeltjes,
houten huisjes, maar ook grote villa's en naarmate we dichter
bij het vliegveld komen resorts. De zuidwestpunt van Tobago
heeft het minste regen en wind en is een echte touristenbestemming.
Het 'witgehalte' stijgt naarmate we dichter bij het vliegveld
komen. We zijn redelijk vroeg en vinden een restaurant met
een redelijk menu. Schuin tegenover ons typisch Nederlandse
mensen. Toch even een praatje maken en wat blijkt: ze zeilen
met de Beagle in de Carieb, hebben hun schip in Trinidad
achtergelaten om een bezoek aan Nederland te brengen! De
wereld is klein...
De
Martinair met onze gast kwam keurig op tijd en met een taxi
snelden we naar de haven van Scarborough. Hier lag de 'Zeevonk'
heerlijk te dobberen temidden van vissersbootjes, kustwacht
en veerboten. De eerste dag is om te acclimatiseren, dus
in de middag op pad, eerst naar boven naar Fort George met
nu een bezoek aan het museum aldaar. Een schitterende verzameling
waardoor je een aardige indruk krijgt van het verleden van
Tobago, ettelijke keren in Nederlandse handen geweest. Wel
voel je je oud als er een paar gebruiksvoorwerpen uit 1960
uitgestald ziet staan. Raphael, de calypsozanger was ook
weer van de partij, we beloofden nog één keer
te komen. Het eerste internetcafe bood geen internet en
we liepen het centrum in waar weer een drukte van jewelste
was. Het leeft hier! Het blijft trouwens lastig, dat verkeer
dat van de verkeerde kant komt, zeker als het ook nog eenrichtingsverkeer
is met voorsorteerstroken. Ons volgend bezoek was aan de
botanische tuin, een vrij groot komplex met vele soorten
dunne en dikke bomen. Toch was de verscheidenheid niet groots,
we misten een aantal soorten. Er lagen mango's voor het
oprapen en Joke nam wat mee om ze thuis te laten rijpen.
Een wat moderner winkelkomplex had een internetwinkel met
de mogelijkheid voor een laptop aansluiting zodat we eindelijk
weer de 'gewone' emailtjes konden binnenhalen. Ook wat weerkaarten
en het (Nederlandse) nieuws kregen we te pakken: voetballuh,
Nederland onderuit, politiek: Balkenende onderuit. Voor
bijna overspannen Nederlanders hebben we nog wel plek...
Trouwens, overal waar je kwam, bij de douane of bij een
kroeg/restaurant was voetballen op de tv. Ten einde raad
gingen we ook kijken en deden het thuis nog eens dunnetjes
over. Twee en twintig miljonairs die anderhalf uur lang
in korte broek achter een bal aanrennen voor duizenden toeschouwers
in kleurige outfit op de tribune, liefst in een overdekt
stadion. We spreken van het jaar 2006. De voetballers van
Trinidad&Tobago kregen bij thuiskomst ieder één
miljoen TT$ van de minister van sport en zijn nu dus ook
miljonair.
"Holland,
Holland"
Naast
ons kwam een Amerikaans jacht liggen, de "Miss Heidi",
een Morgan ketch van Chris en Debbie met crew Becca uit
Schotland. Zij verwachten gasten, dochter Heidi en vriendin
Ali. Heerlijk om onder het genot van een drankje kennis
te maken en ervaringen uit te wisselen. De dag daarop zware
buien, reden om met de bus het eiland te verkennen. De baaien
aan de NW kant liggen alle op de route en het was er niet
druk. Het oerwoud moet nog even wachten, liefst tot het
wat droger is. De kustwacht ging 's morgens op pad met hun
open boot - 2x 150 pk - vijf man gewapend met geweren die
voor vertrek nog even geladen werden. Ze kwamen 's avonds
alle vijf weer terug zonder bloedspatten op hun schoenen.
De kleine vissersboten voeren onregelmatig uit doch kwamen
terug met vissen van ook anderhalve meter. Deze werden quasi
achteloos op de kade gedropt. De tonijntjes werden meteen
met hakmes bewerkt en klaargemaakt voor konsumptie. Naast
de twee keer daags op- en af varende veerboten verschijnt
ook regelmatig een drijvende zandbak. Nadat we eerst op
zondag de hele dag van catterpillars konden genieten, begon
alles weer opnieuw. Tijd om te verkassen.
Crown
Point, het toeristich centrum van Tobago
Tussen de buien door op de genua met wind en stoom achter
naar Crown Point, de toeristische ZW-punt van Tobago. We
ankerden nabij het strand tijdens een eerste regenbui waar
we nu niet omheen konden zeilen. Om ons heen een vijftal,
voornamelijk Engelse jachten. We liggen tegenover het duur
uitziende Coco Reef Resort en een openbaar strand met daar
achter allerlei kleine eetwinkeltjes met een centrale ronde
overdekte 'eetzaal'. Dit keer gingen we aan de roti, een
forse hap in een plastik bakje met plastic vork. Overdag
vormden de kiosken met de niet weg te denken toeristische
prullaria een kleurig geheel. Opvallend veel, soms spierwitte
blanken. Het is dan ook maar enkele honderden meters van
het internationale vliegveld. Langs het strand en de rotsen
snorkelden we wat, het water was niet echt helder door de
branding maar vissen in overvloed.
In
de ochtend kwam een groep dolfijnen, grienden of pilot whales
langs, de dichtsbijzijnde binnen 20 m achter de boot. Met
langzame, gracieuze bewegingen trokken ze verder. Zo voel
je je toch dicht bij de natuur.
dolfijnen
achter de boot!
Buccoorif
Stel
je voor, een grote baai van 2 mijl breed, beschermd door
een rif dat meer dan een mijl in zee uitsteekt. De golven
slaan kapot op het rif en achter de branding is het 1-2
meter diep. Het geheel is een van de nationale parken van
Tobago. Een ideaal gebied voor snorkelen?
Wij
stapten in de rubberboot, kontroleerden of we voldoende
brandstof in de tank hadden en met snorkelgerei voeren we
richting Buccoo Reef. Bij de punt van het land, Pigeon Point
is een groot resort met aanlegsteiger en winkels. Je kunt
hier prima ankeren doch het is wat ver van het dorpje bij
het vliegveld, zeker als je met boodschappen moet sjouwen.
Voorbij de punt kregen we een stevige wind tegen en ging
het geheel er wat grimmiger uitzien. We voeren door de 'dinghypass'
de lagune binnen. Op de bodem geen koraal met vissen maar
gras. Teleurgesteld keerden we na een kwartiertje om, kennelijk
moesten we naar het rif zelf om wat te kunnen zien. Voorbij
het resort deden we het strand aan totdat ik klein springerig
spul zag: zandvlooien! Deze kleine beestjes kunnen je het
leven aardig vergallen: bulten op je onderbenen die flink
jeuken vindt niemand leuk dus stapten we snel in de rubberboot
en voeren terug naar de 'Zeevonk'.
De
plaatselijke 'glassbottomboat' eigenaren bieden een 2-3
uur durend pakket: eerst naar de lagune achter het rif varen,
dan op een ondiepe plek snorkelen. Instruktie hoe je moet
ademen en de duikbril op moet hebben, mooie onderwaterbeelden,
koraal zowel vissen worden aangewezen door de gids. Vervolgens
naar Nylon Pool (Princess Margaret) waar je je moet insmeren
met het zand ervan om er zo vijf jaar jonger uit te zien.
Een coladrankje en terug naar de start nabij het Golden
Crown hotel.
Intussen
was de 'Miss Heidi' ook gearriveerd en was de bemanning
uitgebreid. 's Avonds kwam hun dinghy langs met drie jongedames
om te vragen of wij ook naar het ketelmuziek concert aan
het strand gingen. Weliswaar laat maar toch nieuwsgierig
stapten we in onze bijboot en gingen op het geluid af. Eerst
kwamen we terecht bij een trouwfeest zonder ketelmuziek,
maar zoekend met de dinghy kwamen we bij het peperdure resort,
we roeiden het kommetje in naar het beschutte strand, de
bewakers zagen ons niet. En wie zaten er op het terras?
De drie jongedames van de "Miss Heidi'. We schoven
aan, bestelden een rumpunch - "wat is uw kamernummer?"
- en genoten van een eenmansconcert, een virtuoos op de
'pan'. een wonder dat zijn hoofd er niet afrolde. Het werd
een latertje...
wachtende
'glassbottoms', de Zeevonk op de achtergrond
Snorkelen
in Mount
Irvine Bay
Zondagochtend,
prachtig zeilweer. Onze Texaanse buren blijken dezelfde
intenties als wij te hebben: eerst zeilen om het Buccoo
Reef naar de Mount Irvine Bay om daar te snorkelen. Het
is er volgens onze Doylegids 'very good snorkeling'. Gezien
hun vrouwenoverschot vragen wij om extra vrouwkracht omdat
we 'onderbemand' zijn. Ze zullen er over denken. Tegen vertrektijd
wordt onze crew inderdaad uitgebreid: de Texaanse Ali en
de Schotse Becca worden bij ons aan boord gebracht beiden
voorzien van een boek, wat drinken en gehuld in een bikini.
De 'Miss Heidi' is inderdaad niet al te snel. Met halve
wind op het grootzeil kost het geen moeite om ze in te halen.
Joke maakt een serie foto's van ze terwijl ze tegen de golven
opboksen. Schipper Chris meldt over de marifoon dat hij
het eerste doel, de Mt Irvine Bay, overslaat en direkt naar
Buccoo Bay gaat, hij houdt niet zo van stuiteren. Wij varen
nog een paar mijl door om in een prachtige, beschutte baai
te ankeren, notabene bij een geelwitte catamaran met de
naam op de zijkant: "Island Girl". Het is een
zeer goed onderhouden dagtochtenschip, ziet eruit om door
een ringetje te halen.
grootzeil
hijsen door onze extra crew
geen
wonder dat ze daarna moeten uitrusten
Aktiefoto's!
Samen
tegen de golven opboksen geeft mooie plaatjes:
de
'Zeevonk' neemt een duik
en
komt snel dichterbij
de
'Miss Heidi' wordt door een golf opgetild
Een
lust voor het oog, al die grote vissen: tijger grooper,
inktvissen, groene barracuda, French angelfish, murene,
enorme stoplight parrotfish en ga maar door. De watertemperatuur
was ook bijzonder. Zo zwom je in normaal water, dan ineens
was het veel warmer. Onderwater bronnen? Of misschien door
de stroming in de baai. Het was puur genieten!
Sunday
School in Buccoo
Wat
deed je vroeger op zondag? Je moest van je ouders naar de
zondagsschool! Nu gingen we vrijwillig: iedere zondagavond
om 22.00 uur start de 'Sunday School' in Buccoo. Het karakter
van de school is wezenlijk anders: eten, drinken en dansen
tot in de kleine uurtjes. De luidsprekers waren van een
dusdanig formaat dat elkaar verstaan onmogelijk was. Op
de dansvloer moet je je hele lijf voelen vibreren. Sommigen
hielden het lang vol. Wij dronken wat, 8 TT$ per consumptie
en bekeken het geheel. Heel leuk was een soort minicasino:
houten dobbelstenen met een kleur in plaats van een cijfer
vielen uit een bakje, rolden een trapje af. Als jouw kleur
boven kwam kreeg je een veelvoud van je inleg.
Douaneperikelen
Chaos
alom. Wij zijn sinds het verlaten van Scarborough uitgeklaard
om pas weer in te klaren als we in Charlotville aankomen.
Intussen maken we uitstapjes op het eiland. Hoe kan dat?
Op maandagavond arriveert weer de Martinair met gasten van
ons. Wij achter het hek bij de aankomsthal. Een van hen
komt naar buiten met een 'bewaker' en ik moet mee naar binnen.
Eerst wachten tot iedereen afgehandeld was, toen mochten
wij bij de overijverige vrouwelijke douanebeamte komen.
Probleem natuurlijk dat onze gasten geen adres op het eiland
konden geven en dat ze geen retourticket vanaf Tobago konden
tonen. Misschien blijven ze wel op Tobago wonen? In mijn
portemonnaie had ik een geplastificeerd visitekaartje met
foto van de Zeevonk en dat samen met mijn rijbewijs en de
uitleg dat we anderhalve week geleden door een linkshandige,
baarddragende collega van de immigratie zijn geholpen blijkt
afdoende. De paspoorten en immigratieformulieren worden
voorzien van een prachtig rood stempel, welkom op Tobago!
Het blijft een spel. Welke scenario's zijn er mogelijk?
Terugsturen met hetzelfde vliegtuig? Laten overnachten op
het vliegveld tot alles uitgezocht is? Doen ze iets wat
verboden is? Het zou leuk zijn om in hun handboek te zien
hoe, waarom en wanneer ze iets moeten doen. Eigenlijk jammer
dat ze niet onze inklaring wilden zien,
dan werden ze geconfronteerd met hun eigen kronkels.
Rondje
Tobago
Nadat
onze nieuwe gasten een beetje geacclimatiseerd waren - warmte,
zwemmen en snorkelen, bezoekje aan de winkeltjes van Crown
Point - lokte het avontuur. De 'leeward coast'
heeft veel baaitjes te bieden die beschreven worden met
vele superlatieven. We ronden het Buccoorif
waar de glassbottoms weer volop aktief zijn. We hebben echter
de wind tegen en moeten slagen maken om ons volgende doel
Plymouth te halen. De noordoost (!) 4-5
zorgt voor flinke golven en velt de nieuwkomers. Dit is
toch wat anders dan Loosdrecht! We stoppen daarom in de
Mt Irvine Bay waar het snorkelen weer vele
grote vissen en een schildpad oplevert.
walvissen
spotten vanuit de overdekte kuip
De
volgende ochtend weer dezelfde tegenwind, Plymouth laten
we liggen - te dichtbij - en we ankeren in de schitterende
Castarabay met zijn piepkleine vissersdorpje.
Nu liggen er grote roggen onder de boot. Als je eroverheen
zwemt zie je alleen de grote ogen bewegen. Wat een kolossale
beesten, hun schotelvormige lijf is zeker een meter in doorsnee
en dan nog een staart eraan. Op honderd meter achter ons
'speelt' een groep dolfijnen, je ziet telkens twee, drie
rugvinnen tegelijk boven water komen. Op de kant heerst
een gezellige sfeer. Vissers landen er met hun buit, er
scharrelen wat toeristen rond en overal hangplekken. De
kleine winkeltjes verkopen de meest noodzakelijke levensbehoeften
die hier heel anders zijn dan in Nederland. Een onderzoekje
waard. Wij hebben echter in een van de gidsen gelezen dat
er een waterval met zwemmogelijkheid op een kwartier lopen
is. We volgen de aanwijzingen van een vriendelijke restauranthoudster
op. Over een dor voetbalveld met scheefhangende doelen volgen
we het pad langs de rivier. Een oudere vrouw heeft net de
was klaar en stapelt alles op haar hoofd. Onderweg worden
we nog gade geslagen door een groot soort ijsvogel en horen
we enkel het geluid van het kabbelende riviertje. Dan neemt
het mini geraas van een waterval toe en staan we voor een
natuurlijk zwembad van zo'n 10 meter doorsnee met een waterval
van een meter of vijf. Geen mensen in de buurt zodat we
de hier verboden praktijk van het naturisme kunnen uitoefenen.
Het water is van prima kwaliteit en temperatuur. Heerlijk
verfrist lopen we terug door dit stukje oerwoud. Bij het
voetbalveld moet ik toch even de penaltystip bekijken en
de breedte van het doel. Het ontzag voor de keepers die
met de wereldkampioenschappen penalties weten te stoppen
wordt nog groter. In het dorpje mogen we neerstrijken op
het gesloten terras van 'onze' restauranthoudster. Ongelooflijk
genieten. Ze wijst ons ook het enige 's avonds geopende
minirestaurant waar we heerlijk inlands eten.
"Sweety"
komt zijn cd promoten
bloemen
van banaan
opgebracht?
champagne
voor onze V.I.P. gasten Anouk & Michiel, een echte "Zeevonk
romance"
beiden
meegeweest op een reis naar Harlingen, Michiel mee de Oceaan
over, Anouk zomer 2004 Scandinavie en
nu stappen ze samen in "het bootje" want ze hebben
net samen een huis gekocht
'onze'
waterval (dus naturistisch)
De
veel geroemde Englishman's Bay passeren
we de volgende ochtend op afstand. Waarschijnlijk een schitterend
verlaten strand, maar verder? Bij de Parlatuvier
Bay regent het pijpestelen dus verder voor de middagpauze
naar de Bloody Bay. Een moderne Grenedaanse
visser ligt bij de ingang. Op het strand worden de netten
van autochtone vissers geleegd. Weinig strandvertier, wel
wordt er heftig gezaagd en getimmerd aan een houten bouwsel
aan het strand. Met duikbril en snorkel te water Het leverde
weinig op en binnen een mum van tijd kwamen we elkaar tegen
op een schitterend mini-strandje met een zigzag paadje naar
boven. Dat leverde een geweldig uitzicht over de baai op,
hier kan je alleen maar van dromen.
De
laatste ruk naar de Man of War Bay was
wederom kruisen tegen de NE4. Charlotteville
zag je van verre maar dan duurt het nog lang voor je het
anker kunt laten vallen. De eerste poging was in de Pirate's
Bay waar een vijftal jachten lag. Niet tevreden
voeren we door naar de steiger van het dorpje zelf en ankerden
daar niet in de 20 m van de kaart maar bij de visbootjes
met hun karakteristieke twee hengels naar weerskanten waar
het een meter of 8 diep was. Wat een totaal andere wereld
dan in de havenplaats Scarborough! We vonden dit het moment
om een fles champagne open te trekken!
Man
of War Bay
Joke
vangt een halve tonijn: waar is de rest?
de
eerste african pompano!
onze
gids Dean met machete
bamboebos
in het regenwoud
garnalen
in het stroompje
speciale
"pigeon" erwten
Engels
fort Man of War Bay met twee kanonnen (tegen de Amerikanen)
Anouk schrijft in het Zeevonk logboek:
lang
gewacht, lang verwacht maar daar zijn we dan. Een lange
reis die alles mee viel, een overijverige douneambtenaar
en dat alles goed gemaakt door een hartelijk welkom van
Henk en Joke, heerlijk! Helaas was het al donker toen we
aankwamen maar des te groter de verrassing die ons de volgende
dag te wachten stond. Als snel blijkt dat de helft van onze
bagage beter op Schiphol had kunnen blijven. Onze zeilpakken,
fleacetruien en andere warme spullen gaan echt ongebruikt
mee terug, dat is nu al duidelijk. De brandende zon is 's
avonds vroeg weg maar de temperatuur en ook de vochtigheidsgraad
blijven hoog. Die enkele keer dat we een bui over ons heen
krijgen is dat dus ook zeker geen probleem.
Na
een heerlijke nachtrust en het ontbijt zoeken we de juiste
snorkerspullen bij elkaar uit de grote verzameling van Henk
en Joke en gaan heerlijk het water in. We zien schitterende
vissen en mooi koraal. Wat we dan nog niet weten is dat
er nog veel meer moois komt, maar goed ook want we zijn
onder de indruk! 's middags kunnen de zeilen gehesen worden
en gaat het beginnen, dit is weer eens wat anders dan die
valk van de afgelopen tijd! De golven en de wind maken het
tot één groot feest, geweldig! Op een aandewindse
koers duiken we flink de golven in, dit keer met het roer
in de handen, heel anders dan een helmstok, die direct reageert,
alles gaat nu wat trager. Natuurlijk moeten we weer erg
wennen aan het slingeren en stuiteren van de boot en de
hoge temperaturen, dat zorgt, samen met de jetlag voor een
paar kleine probleempjes dus de rest van de dag houden we
het rustig.
We
zijn gevlogen naar de meeste Zuid-Westelijke punt van het
eiland. Vanuit hier vertrekken we in Noord-Oostelijke richting
om een rondje om het eiland te zeilen en dan wat baaitjes
aan te doen. De dagen vliegen voorbij. Behalve met zeilen
brengen we ook een groot deel van de dag door met snorkelen
en de zeer kleine vissersdorpen te bezoeken. Op het hele
eiland spreekt iedereen engels, daardoor kunnen we makkelijk
met de lokale bevolking in contact komen. We liggen in verschillende
baaien maar Pirates Bay bij Charlotteville is zeker de meest
sfeervolle. De warmte van deze mensen geeft je een vereerd
gevoel om hier voet aan land te mogen zetten. Als we onze
bijboot op slot doen krijgen we de opmerking dat het duidelijk
is dat we niet "van hier" zijn. Eigendommen hoeven
namelijk niet op slot en iedereen let op elkaars spullen.
De man van de douane vertelt dat hij in het begin bang was:
Hij komt niet van dit eiland en kende de gewoontes niet.
Ook hij wilde alles op slot doen maar nergens zaten sloten
op! We krijgen tips van de man van de barbeque van Pirates
Bay waar we de boot het beste kunnen leggen als we geen
zin hebben in de formaliteiten die horen bij het steeds
in- en uitklaren. Na een dag weten de mensen met wie, waar
en wat je gegeten hebt. Toch is het zeker niet opdringerig,
pas als je met de mensen in gesprek bent laten ze weten
dat ze je al eerder hebben gezien en proberen je steeds
te helpen.
Vanuit
hier maken we 2 wandelingen, één zonder en
één met gids door een stukje regenwoud. We
zien een paar mooie vogels en zeer veel verschillende planten.
De beloofde papegaaien die we zien zitten echter gewoon
in een kooi. De waterval aan het einde van één
van de wandelingen zorgt voor een heerlijke verkoeling,
dit keer in koud, zoet water. De rest van de dag brengen
we door met luieren, snorkelen en kanoeën langs schitterende
verlaten strandjes waarbij een schildpad nog even z'n kopje
boven steekt .
Je
zou hier willen blijven maar het wordt toch tijd om verder
te gaan. We zeilen de noord-oostpunt om en worden dan onderweg
getrakteerd op dolfijnen!!! Een kleine groep dolfijnen blijft
voor de boeg heen en weer zwemmen, wat een feest! Heel bijzonder
om dat zomaar even te mogen zien. De rest van de reis blijft
het rustig, de halfwinder kan sinds lang weer omhoog en
zo zeilen we door naar Scarborough. Onderweg vangen we zelfs
nog vis, eerst een tonijn, maar die is alweer half aangegeten
en daarna een andere grote vis (African Pompano)met schitterende
kleuren, natuurlijk voor het diner. In Scarborough begint
een groot "feest" van in- en uitklaren weer. een
hoofdstuk apart: Tobago is verdeeld in 2 delen en zodra
je van het ene in het andere deel komt moet je de boot apart
inklaren en de mensen ook weer (aan het immigratie loket
bij andere mensen). Iedere keer lijkt het alsof we hier
de eerste zeilers zijn want de mensen kijken lastig en het
duurt vooral lang. een praatje over hun mooie land en vooral
rustig blijven lijkt de oplossing, maar een half uur ben
je zeker kwijt om dit te regelen.
Het
wordt tijd om dit wonderbaarlijke eiland te verlaten richting
Trinidad. Een afstand van ongeveer 60 mijl. Gelukkig blijken
we na een week goed ingeslingerd zodat we op dit langere
stuk weinig last hebben van de golven die de boot wat laat
wiegen. We besluiten iets eerder een baai in te duiken (Maracas
Bay, red.) zodat we de problemen van inklaren op zondag
- US$45 overtime - niet hoeven te trotseren. We bedenken
onderweg redenen voor de douane die we kunnen gebruiken
waarom we een dag later in Trinidad inklaren, moterpech
en een zieke kapitein lijken het meest voor de handliggend,
helaas komt het laatste nog uit ook.
De
eerste indruk van Trinidad is weer een mooi eiland maar
toch een hele andere sfeer. Ook hier zorgt de wind voor
verkoeling en zien we bijzondere vogels die in een boek
opgezocht worden. We eten heerlijk en pakken voor het eerst
een boek van de grote stapel die we mee hebben genomen,
Een goed teken denken wij!
+++
Maracas
Bay-La Vache Bay-Scotland Bay
In
de zware regen moterden we vanaf de Maracas Bay langs de
noordkust, het grootzeil kreeg af en toe wat wilde vlagen
maar deed niet veel. Toen begon de regen. La Vache Bay was
uitgestorven en na een uurtje regen begonnen er overal beekjes
en watervalletjes te ontstaan. Het water begon geel te kleuren.
Er kwam geen eind aan de regen dus met beperkt zicht verder.
Hierbij was de elektronische kaart weer een uitkomst: elk
baaitje leek op de vorige en de hoeken staken in het regengordijn
als grijze schimmen ver de zee in. Een onopvallende baai
bleek de doorgang langs de westpunt van Trinidad en hier
vonden we de befaamde Scotland Bay, alleen over water te
bereiken en voorzien van papagaaien en brulapen. Of het
kwam door onze dieselbuitenboordmotoren weten we niet maar
we werden ontvangen door een prachtig brulconcert zonder
een aap te zien. Even stopte de regen zodat we van de prachtige
avondlucht in deze bijzondere omgeving konden genieten.
Om ons heen een paar schepen waarvan we enkele reeds eerder
zagen. 's Avonds begon de zware regen opnieuw. Onze bimini
verrichte wonderen: we konden tijdens de zware buien buiten
eten!
De
volgende ochtend was het droog, dus met de kano op verkenning.
Geen brulapen te horen, wel veel roofvogels en papagaaien
te zien en horen! Grappig dat de papagaaien voornamelijk
in koppeltjes vliegen. Bij het afruimen viel een kopje door
het loosgat, meteen een klein ankertje erachteraan voor
de plaatsbepaling. De dieptemeter gaf 5-8 meter aan. We
moesten wachten met duiken totdat het vieze oppervlaktewater
(door de ebstroom) voorbij was. Na een paar duiken vond
Michiel het glinsterend voorwerp. Niet lang daarna begon
het weer zwaar te regenen. Er begonnen weer kleine gele
riviertjes te vormen die met al het drijvend plastic afval
de baai in stroomden. Overal dreef afval. Zodra de zon doorbrak
anker op voor de laatste paar mijltjes.
Regenseizoen
in Trinidad
Dit
meest zuidelijke eiland van de Antillen is vooral bekend
vanwege het carnaval, het zou dat van Rio de Janeiro naar
de kroon steken. Wij maken de fout om niet tijdens het carnaval
het eiland te bezoeken maar tijdens het regenseizoen. In
de maand juli valt er gemiddeld 218 mm regen volgens de
'Rough Guide to Trinidad & Tobago'. Dat cijfer moet
vast worden herzien: onze eerste twee dagen op Trinidad
heeft het urenlang zwaar geregend, overstroomden de lage
gedeelten, ook van de hoofdstad Port of Spain en vielen
er zelfs doden. De 200 mm werd ruimschoots gehaald.
Eerste
indrukken Chagauramas
We
hoorden vele verhalen over deze overzomerplek. Positief:
alles voor je schip is er te krijgen; het is er goedkoop;
je kunt je schip er veilig op de wal achterlaten als je
een tijdje naar huis wilt. Er komen geen hurricanes. Negatief:
het water is er vies, er drijft veel olie en afval; het
is er druk, warm en vochtig, muskieten etc.
We
zagen voor het eerst sedert lange tijd weer een grote verzameling
schepen, nu ook met beroepsschepen en boorplatforms. Een
mastenwoud op de oever en in het midden van de baai moorings
met zeiljachten. Eigenlijk geen bekenden. Overal dinghysteigers
hetgeen duidelijk gastvrijheid bewijst. Aanmeren bij de
douanesteiger helemaal achterin was aan een prima steiger
voorzien van rubberen stootlijsten. De gebouwen zagen er
schoon en verzorgd uit. Kortom, je voelde je er meteen thuis.
Weer
douaneperikelen
Natuurlijk
vond de douane het vreemd dat we drie dagen over de overtocht
van 60 mijl deden. Onze tussentijdse bezoeken aan de baaien
aan de noordkust en aan de Scotland Bay in het westen werden
matig geapprecieerd. Toen we uitlegden dat eerst de kapitein
ziek werd (teveel bier) en de dagen erop het zo hard regende
dat we niet konden varen/zeilen (er was geen wind en het
zicht was onvoldoende om langs de onbekende rotskust te
varen) gaf uiteindelijk het vrouwelijk opperhoofd groen
licht. In de 'Boaters' Directory' lezen we: "There
have been incidences of cruisers dropping anchor along the
north coast enroute to Trinidad or Tobago. Permission must
first be obtained from the Customs before the vessel is
moved to any other port other than the designated port.
Not doing so is a fineable offence". We hebben maar
weer geboft!
YSATT
Deze
niet met winstoogmerk(!) werkende organisatie zorgt voor
de moorings die tegen een laag tarief beschikbaar zijn.
Een prima initiatief. Het kantoortje bleek alleen 's morgens
geopend. Dan maar op goed geluk aan een mooring. Wij vonden
een lege en zodra we eenmaal vast lagen kwam een taxibootje
van de YSATT op ons af om te melden dat de mooring besproken
en al betaald was en dat er geen andere beschikbaar waren.
We ankerden in de wat vrijere ruimte en geheel toevallig
in de buurt van de 'Miss Heidi', bekende van Tobago.
Powerboats
en Peake
Het
terras van Power Boats biedt een geweldig uitzicht en is
gevuld met lotgenoten. Geen wonder dat we hier Franz van
de 'Pebbles' en zowaar de bemanning van de 'Ulysses' (Coche,
2005) tegenkwamen. Nog meer 'thuisgevoel' dus. We dineerden
bij Peake waar ik helaas de wifi niet aan de praat kreeg.
Bezoek
aan Port of Spain
Met
hoge verwachtingen stapten we in de maxi taxi naar de hoofdstad
van Trinidad. Veel gelezen in de gidsen over deze stad.
Benieuwd naar de Engelse invloeden. Inderdaad zijn er redelijk
wat oude typisch Engelse gebouwen waaronder natuurlijk enkele
kerken.
typisch
Engelse bouwstijl
interieur
kathedraal
interieur
kathedraal: prachtige eenvoud
Na
door de drukke winkelstraten te hebben gelopen vielen we
een luxe Japans aandoende eettent horende bij een casino
(De Lachende Buddha) binnen. De fauteuils zaten prima. De
lunch bestaande uit cocacola met cheesecake/rijst met lamsvlees
smaakte goed. We konden er weer even tegen. We werden trouwens
van verschillende kanten geadviseerd niet verder te gaan
omdat we dan in een ongure buurt zouden komen. Dan maar
naar het museum. We kwamen langs de gevangenis toen een
stevige bui begon te vallen en hard hollend konden we nog
redelijk droog de ingang van het museum bereiken. Er was
veel te zien, door een kijkje in de historie begrijp je
altijd weer meer van het heden. Natuurlijk was er ook een
afdeling carnaval met foto's en echte 'kleren'. Niet vergeten
was dat op Trinidad de panmuziek op olievaten is ontstaan.
Je kon op alle soorten oefenen. Half versleten liepen we
terug naar de taxi-busjes standplaats, waarbij onderweg
nog een aantal stoffenwinkels werd aangelopen.
's
Avonds barbeque op het terras tegenover de douanesteiger.
Luiddruchtige Amerikanen en rustige Fransen zaten al achter
hun vloeibare versnapering, de bbq rookte en de tafel ernaast
lag vol met heerlijke vis en vlees. Als echte Nederlanders
stonden we voor in de rij toen het sein op groen kwam.
We
wilden wat rondkijken op de werven, een internetcafé
bezoeken en de nodige onderdelen, etc. bij Budget Marine
kopen. Om precies vijf uur stonden voor de laatstgenoemde
waar het hek juist werd neergelaten. De mensen voor de schildpad
excursie verzamelden zich bij de ingang van een der werven
om de gigantische leatherbacks op het strand aan de oostkant
van Trinidad hun 100-150 eieren te zien leggen. Het werd
een waar succes, maar wel erg nat door de forse regen.
Anouk
schrijft:
Turtle
watching
Veel
over gehoord dus stappen we 's avonds met 10 mensen in een
stuiterend busje. Iedereen rijdt hier niet aan "de
right side, maar aan de right side", niet rechts maar
aan de juiste kant van de weg volgens Jessy, onze chauffeur
en gids. We zitten met z'n tweeën voorin op de motor,
zoals we al snel merken aan onze 'stoelverwarming".
We hebben een erg leuk gesprek met Jessy. deze vrolijke
voetbalfan is dan ook zeer blij verrast om te horen dat
we uit het land van "bin-aker" komen. Nadat hij
het een paar keer herhaalt weten we wat hij bedoelt: "Beenhakker".
Hij vertelt zó trots over "zijn" team.
Als kleinste land ooit op het WK en gelijk spel tegen Zweden,
maar in hun ogen gewonnen. Zeer boos op zijn overheid omdat
er vlak voor de wedstrijd tegen Engeland wegwerkzaamheden
waren en niemand goed de stad uitkon en dus te laat kwam
voor de wedstrijd. zeker één van de redenen
waarom ze verloren hebben. De rest van de 3 uur durende
tocht hebben we het over politiek, de positie van de vrouw,
onderwijs, kinderopvang, criminaliteit en jeugdproblematiek.
Een heel leuk gesprek waarin we veel aan de weet komen over
elkaars culturen.
Het
laatste stuk stuiteren we verder door het bos over een breed
maar zeer slecht toegankelijk pad. Je moet er niet aan denken
om dáár een problemen met je auto te krijgen.
Als hij zijn lichten uitdoet en opeens stil staat schrik
ik dan ook behoorlijk! Een geintje om te laten zien hoe
donker écht donker is! Je zag letterlijk geen hand
voor ogen.
De
stranden worden door vrijwilligers beschermd en zijn alleen
toegankelijk onder begeleiding van een gids. Ze lopen langs
de stranden om de schildpadden te beschermen. Als ze een
schildpad gevonden hebben laten ze dat weten en ga je als
groep onder begeleiding het strand op. Een leatherback turtle
komt 25 jaar na haar geboorte terug om eieren te leggen
op haar geboorte strand. Deze enome beesten varierend van
500 tot 800 kilo graven met hun achterpoten rustig een diepe
kuil en leggen daarin ongeveer 100 eieren per keer, zo'n
7 keer per seizoen. Tijdens het graven kan je er rustig
bij staan zonder licht en harde geluiden te maken. Als ze
is begonnen met het leggen van eieren is ze in trance en
kan je haar aanraken daarna gaat ze langzaam terug naar
de oceaan. Op de terugweg zien we een rots in de branding,
tot we ons realiseren dat dat ook een schildpad is. Dan
dringt het pas echt tot ons door hoe immens groot deze beesten
zijn. Terwijl we over het strand terug wandelen naar de
bus worden we weer geconfronteerd met het regenseizoen van
Trinidad. Binnen enkele miniten zijn we helemaal doorweekt.
Aangekomen bij de donkere overkapping waar onze bus staat
besluiten we snel onze kleren uit te trekken en wringen
er flink wat water uit. De Amerikanen volgen ons voorbeeld
en worden verrast door het licht dat weer aanspringt. Na
deze geweldige ervaring glibberen we terug over de inmiddels
ondergelopen wegen terug naar de haven, een ervaring rijker!
schildpad
eieren
+++
Intussen
deed de buitenboordmotor het niet meer en moesten we roeien
naar de kant. De oorzaak bleek water in de tank via de tankdop
die niet uv-bestendig was en scheuren vertoonde. Met de
hevige regenval van de voorgaande dagen ging het mis. Het
stuk plastik wat ik erop geplakt had was half verteerd door
de benzinedampen. Doordat het roeien een stuk langzamer
ging dan het motoren was Joke net op tijd voor het uitklaren.
Echter, zowel de immigratie als de douane wilden alle bemanningsleden
zien. Met hulp van een yachtie met rubberboot die een lift
aanbood kwam alles op zijn pootjes terecht. Helaas moesten
onze gasten hiervoor een deel van hun maaltijd achterlaten.
Zo krijg je wel een hekel aan dit overdreven gedoe met papieren.
Nachtelijk
vertrek uit Chaguaramas
Het
was windstil in de baai van Chaguaramas. De maan was al
voorbij het hoogtepunt en verdween regelmatig achter de
wolken. Pas een flink stuk van de kust begon de wind door
te zetten. Ook wel nodig om eventuele piraten vanaf het
Venezulaanse schiereiland Paria te omzeilen. We kruisten
een paar vrachtschepen en een enkel vissersbootje. Flinke
wind en stroom mee naar Los Testigos, beter kan het niet.
We haalden snelheden tot 12,5 knoop. De nachtelijke regenbuien
hadden weinig te betekenen al moest de genua wel even wat
ingerold worden.
Bijzondere
ontvangst Venezolaanse kustwacht/marine
Bij
aankomst in Los Testigos - na twaalf uur met halve wind
met windkracht 5 en stroming mee kwamen we op een gemiddelde
van bijna 8 knopen - eerst naar het iglootje van de kustwacht.
We werden opgewacht door een wit gehelmde jonge soldaat
die ons een hand gaf en naar een nieuw kantoor van de kustwacht
begeleidde. Daar werden we overgedragen aan een matroos
die Joke en mij vervolgens naar de 'commandante' bracht,
een onderofficier met twee streepjes op zijn schouders.
Dit bleek een vriendelijke jonge vent die weinig engels
sprak maar door de wel engels sprekende matroos werd bijgestaan
tijdens het invullen van de formulieren. We kregen een vruchtendrank
aangeboden! Verrast door zoveel gastvrijheid - je werd hier
als mens behandeld - stapten we weer richting rubberboot.
Intussen was een zeiljacht naast ons geankerd: de 'Fiddelsticks'!
Hans en Anja waren een dag eerder aangekomen en gingen nu
pas inklaren. Ook de 'Sortilege' van Gijs en Paula, voor
ons nog onbekenden lag hier.
Avontuur
op Los Testigos
de
oostkust met woest strand vol plastic
mini-strandkrabje
bij de saltpond in de aanval
doorkijkje
Bezoek
aan Erotica Té
Wat
moet je je voorstellen bij deze naam? Nachtclub met spaarzaam
geklede dames? Opwindend drankje? Het blijkt het privé
restaurantje van een van de 160 inwoners van deze eilanden
groep. Zeer primitief, gekoelde wijn en bevroren blikjes
bier komen uit de ijskast die in haar nabijgelgen woning
staat. Eten bestel je en als ze te weinig eters denkt te
krijgen vaart de eigenaresse/kokkin/serveerster/afwaster
Chucha langs de geankerde schepen om haar visdiner aan te
prijzen. Wij bestellen samen met de bemanning van de beide
andere Nederlandse schepen en gaan op pad naar de ander
kant van het eiland, slechts een paar honderd meter lopen
langs cactussen en andere woestijnvegetatie. Tientallen
hagedissen schieten voor je voeten weg. Het strand aan de
oostkust is verlaten op een wankel bouwsel na. Tientallen
plastic flessen liggen tussen de stenen maar ook een soort
harde balletjes, onduidelijk van welke boom (avocado?).
Je kunt er leuk mee jeu de boules spelen, jongleren (Joke)
en elkaar bekogelen (Michiel en Jan-Piet). Terug liepen
we over de rand van het saltpond, een nagenoeg droog zoutmeer
achter de nederzetting. Overal schoten nu mini-krabjes met
een grote schaar voor je voeten weg, soms na eerst even
gedreigd te hebben. Bij de eerste bouwsels aangekomen viel
onze blik op een prachtig onderhouden generator. In de ruimte
ernaast stond nog een oud beestje. 's Avonds hoor je hem
tot een uur of elf, daarna is alles donker. Het strand voor
de nederzetting ligt bezaaid met vissekoppen, reden onduidelijk.
Lekker om er met je blote voeten in het donker op te stappen!
luguber
plaatje: strand bezaaid met vissenkoppen
Tegen
de avond begeven we ons naar Chucha om daar een fantastisch
visdiner voorgeschoteld te krijgen: de rode vis met kop
en al paste niet eens op het grote bord! De wijn smaakte
prima, het bier (cerveza) was snel op. Chucha bedankte ons
uitvoerig, gaf iedereen een hand en ziet ons graag terugkomen.
Op de 'Zeevonk' serveerden we nog een afzakkertje: koffie
en Jokes ti-punch.
de
nachtclub? op Los Testigos
jeux
de boules met ? vruchten
let
op de grootte van de vis!
Race
naar Isla Margarita (50 mijl)
We
gaven de 'Sortilege' en de 'Fiddlesticks respektievelijk
drie kwartier en een half uur voorsprong en als eerste taktische
set gingen we om de zuid van het eiland. De beide schepen
waren duidelijk aan de horizon te zien. De ARPA van onze
radar gaf als afstanden 4 mijl en 2,7 mijl. De wind was
pal achter, windkracht 3, voor ons eigenlijk te weinig maar
wel geschikt voor de halfwinder. Achter ons kwam een catamaran
opzetten met een blauwwitte halfwinder dus... Deze cat -
de 'Renegade' onder Engelse vlag - was kennelijk een stuk
lichter en haalde ons met gemak in onder deze omstandigheden.
We maakten over een weer foto's.
vanaf
de 'Renegade'
wind
achter
Pas
op het laatste moment, terwijl de wind was afgezakt naar
windkracht 2-3 konden we vlak voor het invallen van de duisternis
toch nog beide schepen passeren en ankerden we in de baai
van Porlamar. We zijn weer 'thuis'.
