Reis
naar de zon deel 46
Isla
Margarita-Cubagua-Tortuga-Los Roques-Les Aves-Bonaire
vr 4 aug - ma 14 aug 2006
Vaarwel
Porlamar
314
mijl genieten
een
kleine wolkbreuk...
en
een grote!
Alle
formaliteiten eindelijk achter de rug - dankzij fouten van
de douane op het vliegveld in Caracas, een Nationale feestdag
en wat minder vlot werkende beambten liepen we een week(!)
vertraging op. We hebben ons en de al aanwezige gasten echter
prima vermaakt. 's Morgens joggen op de speciaal daarvoor
afgezette boulevard, zwemmen, met een bus de stad in, kanoën,
luieren, andere jachten bezoeken, naar happy hours op de wal
en ook nog een paar uur zeilen. Als beloning: dolfijnen en
het spuiten van een onzichtbaar blijvende walvis. Maar nu
is het menens, helaas zonder de medewerking van de weergod
Aeolus: windkracht 1-2 en bijna rimpelloos water. Op één
motor tuffend bereikten we een snelheid van 6 knopen over
de grond, duidelijk stroom mee!
zonsopkomst
Porlamar
bewaker
en kruier Pedro
oliebootje
"Maria del Carmen" Porlamar met draaiende handpomp
Joke
strartklaar
Langzaam
verdwijnen de skyline van Porlamar en de meer dan honderd
jachten achter ons. In plaats daarvan de dorre kust en aan
de overkant Coche. We gaan echter verder en na enige uren
doemt Cubagua op. De ware wind komt niet boven de 8 knopen,
gelukkig hebben we wat stroom mee zodat we op een motor boven
de 6 knopen lopen. Het is rustig op het water, geen zeilboten,
een tanker die brandstof bij het vliegveld lost en wat vissersbootjes
en bootjes die op en neer gaan tussen Margarita en Coche.
Waarom is het zo vol op het IJsselmeer?
De
parels van Cubagua
Tegenover
het vuurtorentje - het werkt! - ligt het wrak van de veerboot
(parel 1) die in de jaren zeventig hier brandend ten onder
is gegaan. De boeg steekt meters boven water uit en staat
een beetje open. Boven op het wrak groeit zelfs al een cactus.
Pelikanen in grote hoeveelheden zijn de vaste bewoners. We
leggen de Zeevonk dichtbij voor anker, de snorkelaars kunnen
zo aan de slag. Als extraatje heeft men een vrachtscheepje
er naast laten zinken. Veel vis, met name veel enorme trompetvissen
hebben hier hun domicilie. De golven om het wrak en het niet
optimale zicht maken er een spannende expeditie van.
De
ruïnes van Nuovo Cadiz (parel 2) dateren uit
1540. De omtrekken/fundaties van de huizen zijn gewoon nog
aanwezig. Je kunt proberen je voor te stellen dat hier huisjes
staan bewoond door de Spaanse indringers die de autochtonen
gebruiken als slaaf om de befaamde parelschelpen op te duiken.
Toen het niet meer loonde en ook nog een aardbeving met tsunamis
het dorpje verwoestte betekende dat het einde van alles en
werd het eiland verlaten. De echte parels mogen niet meer
worden gedoken sedert 1962 en het is er merkwaardig rustig.
We zouden in het donker met duikspullen nog best een gooi
kunnen doen...Het is een heerlijke wandeling er naar toe die
over een zoutvlakte en langs een klein altaartje voert - met
brandende kaars - naar een paar vissershutten tot je bij een
gehavend monument komt: "Columbus 1492-1992". Het
pad heeft als bijzonderheid dat het vol parelmoer schelpen
ligt en glinstert in de zon. De terugtocht kan deels door
een cactusveld. Onze gasten hadden eenmaal aan boord wel een
kwartier nodig om met een tang alle vlijmscherpe stekels uit
hun schoenzolen te verwijderen.
tientallen
cactusstekels in de schoenen
De
vissers van het eiland arriveerden met een boot vol blauwe
tonnen die met twee man sterk tegen de klippen werden opgedragen.
Drinkwater van de wal schatten we in. Een ander stond met
een aks stukken hout klein te maken. Hij deed dit met reuzezwaaien,
een inspannend karwei bij deze temperaturen. We kunnen niet
zien of alle tenen er nog aan zitten.
De
laatste parel was de 'groene flits' bij de opkomende zon:
precies het moment dat de eerste stralen boven de horizon
kwamen was een fraktie van een sekonde groen!
zonsopkomst
Cubagua (zonder groene flits)
Het
'onbewoonde' eiland Tortuga
Denkende
dat de ruim 50 mijl een fluitje van een cent
is vertrokken we bij de opkomende zon. De wind natuurlijk
uit het oosten, alleen de windkracht komt niet boven de 10
knopen. Al voor we op de helft zijn zakt de snelheid onder
de vier knopen, tijd voor wat motorische ondersteuning. Urenlang
blijft het zo tot de wind begint te draaien om de zuid en
we zowaar even een heel lichte zuidwesten tot noordwesten
wind hebben! Dan draait hij langzaam door tot noordoost en
kan er weer worden gezeild. Tegen de avond naderen we de baai
van Playa Caldera. Op de punt zit een ogenschijnlijk gave
catamaran hoog op het rif. In het maandblad "Compass"
staat een verhaal van twee jaar geleden. Toen liep een jacht
op de autopilot op de zelfde plek op de klippen: de bemanning
had geen rekening gehouden met de soms forse meegaande stroom
en was gaan slapen. Voor ze het wisten arriveerden ze op Tortuga...
In de baai ligt een tiental zeiljachten en eveneens een tiental
snelle motorboten. Het is weekend en dan komen ze van de wal
(Venezuela) om hier hun vrije tijd te vieren. Op de wal een
groep vissershuizen, het huttenstadium lijkt hier voorbij,
en een landingsstrook voor privé vliegtuigjes. Het
strand is van ongekende schoonheid, het achterland is droge
woestijn bewoond door hagedisjes en waarschijnlijk wat woestijndiertjes.
op afstand lijkt het op de duinen van de waddeneilanden.
catamaran
op het rif Tortuga
Oude
bekenden worden nieuwe vrienden
Een
kano met twee inzittenden nadert: "do you remember us?"
Het blijken de Fransen Philippe en Valerie die vorig jaar
hun van een vriend geleende catamaran bijna ten onder lieten
gaan bij Porlamar. Alles is goed gekomen en nu hebben ze zelf
een Belize catamaran waarop ze met hun twee kinderen in Martinique
wonen. Zij geeft les, hij is charterschipper bij enkele maatschappijen.
Ze nodigen ons uit hun te bezoeken in Le Marin en bieden zelfs
een van hun 2 auto's aan! Met de kano voeren we naar de cat
op het rif. De golven beukten tegen de achterkant. Philippe
had kontakt met de kustwacht die het schip bewaakt en het
voor het leegplunderen behoedt. De bemanning was volgens hem
een onervaren stel en hij dacht dat hij de schipper in Porto
la Cruz een doos onderdelen had zien verkopen!?
Punta
Ranchos
We
wilden snorkelen dus verder. Bij vertrek kwam net de "Spirit"
uit Heerenveen met Gerjan en Ans aan. Ze hoefden niet lang
na te denken, trokken het anker weer op en kwamen achter ons
aan. Helaas bleek de baai rollerig met matig zicht en weinig
leven. Opvallend was het wierachtige spul dat lekker op de
kant lag te rotten: H2S. Met de bemanning van de Spirit maakten
we er een gezellige ondergaande zon van.
Cayo
Herradura, het paradijs!
Op
de genua overbrugten we de korte afstand naar dit schitterende
koraaleiland met zijn prachtige strand en de paar vissershutten.
In de baai weer een tiental zeilboten en een enkel motorgeval.
We ankerden naast het rif en snorkelden dat het een lieve
lust was. Een tweetal van onze gasten ging met de kano op
verkenning. Hier volgt hun relaas:
"maandag
07-08-06
Mark
en Dieneke stappen in de kano om op Cayo Herradura een wandeltochtje
te maken. We belanden bij vissers van Isla Margarita. Zij
hebben plastic vaten met brak water en brandstof in oude olievaten
als voorraad. Iedere 3 dagen wordt hun vangst kreeften opgehaald.
Zij kunnen net als de parelvissers vroeger erg goed en diep
duiken. Met een soort trots toonde een van de vissers zijn
enorme litteken van een geopereerde klaplong. Hij zou 12 duikbeurten
per uur doen op 25 meter diepte?! Wij worden uitgenodigd om
het mini kapelletje te bekijken en ook zijn woning. Op het
terrein is ook een geimproviseerd voetbalveldje en aan de
andere kant bij een minibaai waar ze ook de was doen ontdekten
we een prachtig versierd graf met een schildpaddenschild als
grafsteen. Rondom was het prachtig versierd. Een zeer propere
hut met een net opgemaakt bed + leestafel en schelpenverzameling.
Hij toont ons zijn boeken over Venezuela. Henrique schenkt
ons later een kreeft uit de pan op het kampvuur. Hij is erg
blij met de fles Autan + flesje water. Mark en Dieneke gaan
met de kreeft in de handdoek+ rugzak weer terug naar de Zeevonk.
Het was een spontane en supervriendeljke ontmoeting met 5
vissers . Prachtig!"
vissershut
Cayo Herradura
interieur
van de lezende parelvisser
bekijken
van het altaar
lobsters
in de pan op houtvuur: één voor de Zeevonk!
Nachtelijke
oversteek naar Los Roques (82 mijl)
In
de middag kwam Gerjan vragen of we met de Spirit en twee Franse
schepen om half zes wilden afvaren naar Los Roques. Gezien
de afstand en het feit dat je bij daglicht moet aankomen vanwege
de smalle doorgangen tussen de riffen moet je de oversteek
in het donker doen. Wij wilden zelf pas om tien uur vertrekken
maar ach... Wederom met weinig wind maar wel midscheeps invallend
vertrokken we. De duisternis viel snel maar de bijna volle
maan zorgde voor een romantisch tintje. (we zagen weer, maar
nu een minimale, groene flits). Als laatste gestart zouden
we de anderen wel even inhalen. Dit lukte ten dele toen de
wind iets toenam maar de 8 knopen die we toen maakten was
te snel, we zouden ons doel in het donker bereiken en daar
moeten wachten, dus... In de vroege ochtend kwamen er wat
buien over, rolden we de genua helemaal op en terwijl we in
de ochtendschemering stonden te genieten van een hele zware
en langdurige bui bgon het ineens fors te waaien: 34 knopen
schijnbare wind (windkracht 8). Alles bleef heel en met een
rif en de fok vervolgden we onze reis. Intussen lagen we ruimschoots
voorop en gaf de gps aan dat we omstreeks 8 uur bij ons doel
zouden arriveren, keurig op tijd dus. De laatste 5 mijl deden
we zonder fok om de anderen te laten inhalen. We voeren onder
prima weersomstandigheden de zuidoost ingang tussen de riffen
binnen en ankerden achter het eilandje Buchiyaco, omzoomd
door mangroves. Het andere drietal kwam bijna een uur later
bij ons liggen.
De
geneugden van een rifeiland
Heerlijk
beschut in het zonnetje op vlak water achter een mangrove
bos. Wat een verschil met de afgelopen nacht met soms golven
tot 3 meter en buien die het leven toch wat onrustig maken.
Het wrak van een trawler hoog op het rif op een mijl afstand
herinnert je aan het watergeweld. Nu is het tijd voor relaxen,
met de kano op onderzoek en snorkelen langs de rand van het
mangrovebos. Joke kon haar geluk niet op: uren snorkelend
ook tussen de wortels van de mangroves was ze met de camera
op jacht. Grote vissen doken uit de beschutting, verbaasd
kijkend naar hun indringer. Scholen minivisjes verduisterden
soms het zicht. Als liefhebber van schelpen kwam je ook aan
je trekken: stapels conches lagen verspreid tot zelfs in de
struiken. Op de rifrand stond ook een houten kruis met daarop
de naam van een vissersboot, het cijfer 8 en een kruisje.
Herinnering aan een schipbreuk? Tegen de avond moest natuurlijk
gevierd worden dat we met vier schepen zo'n goede overtocht
hadden. Tijd om kennis te maken met de bemanning van de "Ibis"
Dennis en Kathie en van de "Vamos" Patrick en Claire,
allen Frans. Gelukkig spraken Dennis en Kathie voldoende Engels
om een gesprek aan te gaan. Onze Belgische gast had minder
moeite met het Frans en zo kwam ieder voldoende aan zijn trekken.
Gerjan en Ans waren de verbindende schakel, zij hadden in
Porto la Cruz naast de Ibis gelegen. Plaats van de happening:
de royale kuip van de Zeevonk.
Mark
vissend langs de mangroves
Onze
'piscine' en de tocht dwars door de riffen met drie boten
in ons kielzog
Zodra
we het anker lichtten kwamen ook onze Franse vrienden en de
Spirit in aktie. Doel: op 5 mijl ligt een schitterende kom
net achter het rif waar het vol vis zit en het water heerlijk
van temperatuur is. Op het kaartje van Doyle noemt hij het
een 'pool'. De weg er naartoe is wat ingewikkeld, je moet
tussen de koraalbanken heen zigzaggen met goed zicht. De gevaarlijke
ondiepen zijn aan de kleur te herkennen. Hoe lichter het water
hoe ondieper, het koraal daarentegen is groenbruin en steekt
soms zelfs tot boven het waterniveau uit. We bereikten zonder
kleerscheuren ons doel, wij op de genua, de anderen op de
motor. Met de bootjes over de rand van de pool, ankeren en
snorkelen maar! Opvallend de verschillende kostuums: de Fransen
wetsuits, de Spirit zwemkledij met t-shirt en wij in Adam-Eva
kostuum. Opvallend was dat wij het langst bleven genieten!?
We zagen temidden van koraal hompen als opvallende verschijningen:
inktvissen, barracuda's, de schitterende Queen triggerfisch
en idem Queen angelfish en zowaar een lobster die we maar
rustig hebben laten zitten. Iedereen was overtuigd dat het
hier toch wel heel bijzonder was. We moesten verder, helaas
nu met zon tegen naar het hoofdeiland van deze archipel: Gran
Roque. Weer volgden onze vrienden en zigzaggend (met twee
man op de trampolines op de uitkijk) lukte het wederom de
schepen door de riffen te loodsen. Aankomst Gran Roques royaal
voor de duisternis inviel. We werden verwelkomd door landende
en opstijgende vliegtuigen. Terug in de 'kultuur'.
een
Nederlander en twee Fransen in ons kielzog dwars door de riffen
Diner
op Gran Roques
Terrasjes
aan het strand in overvloed en wij streken neer naast de kapel
voor een diner met barracuda. Tientallen badgasten/toeristen
wandelden over het terras als deel van de 'boulevard', kinderen
speelden op het strand. De kapel werd regelmatig even aangedaan.
De stevige gebouwde serveerster was niet verlegen doch sprak
geen Engels. Ze wist zich uitstekend te redden met heupwiegen
en al. weer ontstond bij de dames de discussie of haar uitpuilende
voorgevel wel echt was, er werd weer gedacht aan siliconen.
De prijs voor alles was te hoog voor het gebodene, een eenvoudig
diner kostte US$ 35! Oei!
Bij
daglicht een korte verkenning en natuurlijk bezoek aan het
internetcafé
Voor
de grote hitte toesloeg de wal op, door de zandstraten slenterend
genietend van de bijzondere sfeer en de goed onderhouden huizen.
Overal staan de deuren open gelegenheid biedend voor prachtige
doorkijkjes. Het plein met muziekpodium en dansvloer lag er
wat verlaten bij terwijl het 's avonds het centrum van vermaak
is. Bij de taxibootjes stonden de badgasten in de rij: velen
gewapend met een koelbox om op een onbewoond eilandje te worden
afgezet en de dag door te brengen onder een parasol. Tegen
de avond worden ze dan weer opgehaald. Elke dag een ander
eilandje? Op het strand voor de kapel was een groep kinderen
met twee leidsters met een zang- en dansprogramma bezig. In
de straatjes waren mannen onder toeziend oog van hun luierende
vrouwen de straat aan het harken. Wat een sfeer! Op het vliegveld
was even een flinke drukte, er waren net een paar toestellen
aangekomen en kruiers - er zijn geen auto's hier - duwden
de steekwagens met bagage, karren werden met menskracht getrokken
terwijl de piloten herkenbaar aan hun witte overhemd met gouden
strepen rechtstreeks naar een barretje togen. De klederdracht
op straat was veelal strandkleding, de overgang met het strand
is minimaal. Het terras met de zitzakken was nog niet geopend,
de zitzakken waren nog hoog opgestapeld. Hier ontmoetten we
vorig jaar onze twee Nederlandse 'liftsters'.
landing
op het strand van Gran Roque
typische
straat in Gran Roque
Espenqui
Onze
lifsters gingen toen mee naar dit schitterende eiland met
zijn lagune - doorvaart 1.90 m - vol met pelikanen en zijn
'badstrand' aan de noordkant met de dagelijkse parasolletjes.
Jachten kunnen er alleen ankeren als ze de doorvaart durven
te nemen. De golven tegen de oostkant van het eiland spatten
tot boven de stenen wal uit. De fouragerende pelikanen lieten
zich telkenmale verrassen door hongerige meeuwen. De brutaalsten
streken zelfs neer op de rug van een pelikaan. Het spierwitte
strand ligt bezaaid met stukjes koraal. Alles puur natuur
en na deze onderdompeling werd het tijd om het laatste eiland
van de Roques op te zoeken: Cayo Aqua.
De
wildernis van Cayo Aqua
We
varen de lagune binnen vanaf het zuiden. Weer twee uitkijken
op de trampolines. Voorzichtig manoevreren we tussen de duidelijk
herkenbare riffen door. Met verbazing staren we naar de twee
flamingo's die we hier helemaal niet verwachten. Een kwartier
voor ons ankerde een catamaran op 'ons' plekje, anders waren
we alleen geweest. Mark ontdekt dat we met het achterschip
vlakbij een koraaltoren liggen die maar een meter onder water
steekt. Reden om de ankerketting toch maar een meter of vijf
in te trekken! Om het koraal veel vissen met de French angelfish
als mooiste. De eenzame palmboom op het duin staat er uitdagend
bij dus tijd voor een korte expeditie, zwemmend naar de kant.
Je hoort hier alleen de wind en de vogels. Een meeuw komt
steeds weer vragend op onze achterop hangende barbeque zitten.
Vangen lukte niet. Achter ons springen regelmatig vissen uit
het water, wat is er gaande? Onze visser had tot nu toe weinig
sukses. Een vijftal keren zat er een kanjer aan de hengel
maar halverwege het binnenhalen zagen ze toch kans om los
te komen. De haakjes waren bijne alle uitgebogen! Van een
andere lijn was het staaldraad door!
uitgebogen
haakjes door visgeweld
De
volgende ochtend vroeg op pad. De wandeling voert over het
strand naar de zandrug die het eiland met het vuurtoreneiland
verbindt. Daar overgestoken, wel merkwaardig dat de golven
van twee kanten komen. Rond de vuurtoren en weer terug, nu
via de 'oase' waar een groep schitterende palmbomen staat.
Dan naar de vennetjes langs de broedende boobies. Ze laten
zich op hun grondnesten tot op minder dan een meter naderen,
dus goed voor uitstekende plaatjes. Alweer een paar bijzondere
ervaringen rijker! Dan met de rubberboot naar het binnenrif
en ja hoor, de gigantische (bijna een meter lange) donkerblauwe
midnight parrotvissen laten zich zien. In het glasheldere
heerlijk warme water rond het rif is het ideaal snorkelen,
een aanrader voor iedereen die deze kant opkomt.
boobie
met eieren
Met
ruig weer naar Isla Barlovento, de oostelijke Aves eilanden
Met
een dikke vijf pal achter en golven tot 3 meter surfden we
af en toe! Onderweg zagen we een paar oorlogsschepen aan de
horizon voorbij snellen, kruisten we een drietal trawlers
en ging een klein vrachtscheepje voorlangs. Vlak voor Barlovento
werden we binnengehaald door de boobies (Jan van Genten);
een landde met veel lawaai op de zonnepanelen, de anderen
kregen onze lures in de gaten en begonnen erop te duiken.
Er was geen houden aan en jawel, een zag kans om aan de haak
vast te blijven zitten. Mark haalde zijn spartelende doch
ongewilde buit binnen en bevrijdde hem. We ankerden in de
baai iets voorbij de vuurtoren en konden aan de happy hour.
Helaas bleek deze beschutte plek ook favoriet bij de vissers
en weldra lagen er vier naast ons. Voor het donker konden
we nog met kano en rubberboot op onderzoek. De boobies bleven
rustig op hun nesten zitten, ze keken ons alleen maar aan.
De naam "booby" schijnt ook dom te betekenen, de
Spanjaarden merkten dat je ze zo kon vangen, ze kennen geen
gevaar. Toen eenmaal de zon onder was vlogen wolken vogels
naar de mangrove bomen naast ons, een schitterend gezicht.
Tijdens het toetje bleek er nog steeds veel wind: de geflambeerde
perzikken wilden maar niet in een rumvuurtje branden.
boobie
aan de haak
even
de tandjes voelen!
Wakker
worden op Barlovento door dolfijnen?
In
het licht van de maan zag een van onze gasten vogels duiken
en dolfijnen boven water komen niet ver van de Zeevonk. Het
verhaal klopt, maar wij hebben ze hier (nog) niet gezien.
Na het ontbijt en een volgende expeditie kwam een groot schildpad
kijken wat we hier deden, deze zagen we wel allemaal. We gingen
met rubberboot langs de mangroves. Ineens een doorgang met
strandje. Hier te land tussen de aktieve heremietkreeften
van allerlei grootte. We volgden een paadje dat uitkwam bij
een soort kampvuurplaats met allemaal naamschildjes, namen
op schelpen geschilderd of met viltstift erop geschreven.
Natuurlijk mocht de "Zeevonk" niet ontbreken en
met een stuk metaal kon ik een stuk hout bewerken. Het snorkelen
was niet van het niveau dat we gewend waren en we keerden
langs de honderden booby nesten aan de bomenrand terug, weer
nagestaard door deze mooie maar tochwel dom ogende vogels.Hier
zaten de "redfooted" boobies. De kano-expeditie
was naar de westpunt waar een ruïne van een stenen gebouwtje
staat met een kapelletje/graf ernaast. Hoe oud zal het zijn?
De vuurtoren is een roodwit geverfd geraamte, gevoed door
zonnepanelen, het licht werkte!
gedenkstenen
Zeevonk
ook van de partij
Boobieboom
Reparatie
van een vissersboot
Vlak
voor vertrek kwam een open vissersboot met drie man erin naar
ons toe. Ze wilden van alles(cigaretten, cola, batterijen
voor de radio en naar we begrepen lijm) maar boden niets.
Woordenboek erbij en gekombineerd met wijzen en gebarentaal
kwamen we een heel eind. Belangrijkste was dat er gaten in
hun oude houten 7 meter lange boot zaten. Ik heb een epoxypapje
gemaakt en dat in een bakje met houten spatel aangereikt.
eerst werd een gat vlak boven water in de boeg dichtgesmeerd,
vervolgens een spleet achterin van een halve cm breed en 10
cm lang. Ze waren er blij mee, wilden toen nog cola waarop
Joke ze een fles aanmaaklimonade aanbood. Bleek ook prima.
Onze vraag waar de lobsters (kreeften) bleven - ze hadden
een stel vanglussen in hun boot staan - werd positief beantwoord:
"mañana". We legden uit dat we dan al op
Sotovento waren en dat we vroeg naar Bonaire zouden vertrekken.
Leek geen bezwaar, dus afwachten maar al hadden we er geen
verwachtingen van.
gat
in de boeg
wijkende
planken achter worden met epoxy gedicht
Record
visvangst bij Saki Saki, het vuurtoreneiland
De
twaalf mijl werd toch nog wat ruw door een onrustige zee bij
windkracht 5. Je zag de golven op het rif beuken. De wrakken,
o.a. van een gastanker, vormen een duidelijke markering. Hier
zit veel vis is onze ervaring en onze bosbelg aan de slag.
Vlak voor de noordpunt begon zijn feestje: barracuda, nog
een barracuda en een yellowfin tonijn, alle van goede afmetingen.
De tonijn leverde de zwaarste strijd, de kuip kwam onder de
bloedspatten. Wat een brok spiergeweld. Nadat we waren geankerd
aan de binnenzijde van Saki Saki vlak voor een rif waarvan
de punten net boven water staken, kon het schoonmaken, fileren
etc. beginnen. Er bleef een flinke voorraad vis voor konsumptie
over. Aan het eind van de middag verschenen twee motorboten
voor het strand, weekendgasten. Tafeltjes, stoelen en tenten
werden aan wal gebracht en de betovering van het onbewoonde
eiland was over...
trotse
visser met tuna
vangst
van een kwartier
Toch
nog een ochtendprogramma
We
liggen zo'n vijftig meter van het eilandje af, de uitdaging
is te groot: gewapend met camera in waterdichte zak toch nog
even naar de kant! Achter ons op minder dan 15 meter steken
stukken koraal dreigend boven water uit terwijl het onder
ons bijna 10 meter diep is! Met duikbril en snorkel toch even
gaan kijken. De eerste opvallende vis, een midnight parrotfish
zit vlak achter de boot. Het koraal bestaat uit gigantische
hertshoornstrukturen met daartussen allerlei andere soorten.
Werkelijk schitterende formaties en dan ook nog beschenen
door het vroege ochtendlicht. De vissen kijken je verbaasd
aan, zien je duidelijk niet als gevaar. Nadat iedereen hier
een kijkje had genomen voeren we tijdens het ontbijt tussen
de koraalriffen door naar buiten, koers Bonaire.
hertshoornkoraal
onderwater
landschap
Passaatwind
dus passaatzeilen
Een
mooie gelegenheid om onze tweede genua van stal te halen,
nodig nu de halfwinder in flarden is en niet meer geschikt
voor reparatie. We hijsen hem vliegend wat wel enige hoofdbrekens
kost, hij wil makkelijker onder de boot. Uiteindelijk staat
hij er fatsoenlijk bij en na ook nog een bakstag te hebben
gespannen - Joke zag de masttop bedenkelijk buigen - klokten
we bijna twee knopen meer bij een achterlijke wind tussen
12-15 knopen. Het duurt lang voor we de bergen van Bonaire
aan de horizon zien verschijnen en nog langer voor de Willemstoren,
de schitterende oer-Nederlandse vuurtoren boven de horizon
komt. We snellen langs de kust, passeren de slavenhuisjes
en zien al de eerste gele duikboeien. De zoutbergen glinsteren
in het zonlicht en we vragen ons af of daar voldoende zout
ligt om de Nederlandse consumptie te dekken. Er lijken steeds
meer hotels aan de oever te worden gebouwd, heel anders dan
op Margarita waar alleen geraamtes van hoge gebouwen de toenmalige
neergang van de conjunctuur tonen. Op één genua
kunnen we tot Kralendijk zeilen. We pakken een mooring en
zijn op het einddoel van de reis, 314 mijlen van Margarita.
het
zetten van de tweede genua als passaatzeil
Bonaire
bon bini
Natuurlijk
eerst een bezoek aan Kareltjes bar voor het happy hour. Daarna
voor het afscheidsdiner naar Zeezicht waar we ondanks de lange
wachttijd een heerlijk maal voorgeschoteld kregen. Om half
twaalf keerden we pas weer terug voor een korte nacht, de
eerste gast zal al om vijf uur met de taxi worden opgehaald,
hij vliegt via Venezuela terug naar Margarita. De laatste
gasten vertrekken tegen tienen voor een meerdaags bezoek aan
het naturisten resort Sorobon. Wij blijven achter met de herinneringen
aan een schitterende reis en heel veel plezier. Vast staat
dat we deze route volgend jaar weer gaan bieden.
de
aankomst wordt met Joke's pina colada en met verse soezen
van Dieneke gevierd
waarom
men hier liever 'Polar' drinkt dan Heineken?
PS
Als
toegift worden we door Dieneke en Nico getracteerd op de lunch
op Sorobon Beach Resort, waar ze hun laatste 2 vakantiedagen
doorbrengen. We halen onze vouwfietsen van stal, ruim een
uur heen en iets minder terug: een pittige rit door dor landschap,
weinig flamingo's in het zoutmeer maar wel veel krijsende
kleine papagaaien en wat ezels en geiten. Van Rianne op Sorobon
krijgen we de promotie dvd waar we vorig jaar in figureerden.
Deze is te zien op www.sorobonbeachresort.com
volgend
verslag
programma
last
minutes
index
