Reis
naar de zon deel 47
Bonaire-Curaçao
di 15 aug - 16 sept 2006
Divers
paradise Bonaire
De
eerste bekende schepen die we hier zien liggen zijn de "One
way wind" van Gerard en Gina, de "Linda S"
van Bob en Linda en de enorme trimaran "Atlantis",
ex-buren op St. Maarten buiten. Een dag later verschenen
de "Aeson" met Piet en Jelka, de "Spirit"
met Gerjan en Ans en weer een dag later de "Sortilege"met
Gijs en Paula. Het is dus een echte varende gemeenschap,
je ontmoet elkaar overal en soms na maanden. Elk weerzien
wordt gevierd: een biertje bij elkaar in de kuip of op de
wal. De "One Way Wind" ligt aan de steiger, Gerard
en Gina zijn het schip aan het klaarmaken voor weer een
langdurig verblijf aan boord nadat ze hun huis hier op Bonaire
opgeknapt hebben. We ontkomen er niet aan: mee naar hun
paleis met oprijlaan, grote open veranda, dakterras en zo
meer. Ze willen het verkopen en op de boot blijven wonen.
Hun kinderen zijn op Bonaire opgegroeid en wonen nu in Nederland.
Door hun langdurig verblijf op het eiland hebben ze vele
bekenden en kunnen ze ons nuttige tips geven. Zonodig kunnen
we zelfs een van hun auto's lenen.
Onse
Poolse buren met een Privilege catamaran
blijken gezellige gastvrije mensen. Ze spreken gelukkig
beiden goed Engels want ons Pools is nog verre van perfekt.
Ze blijken regelmatig terug te vliegen naar Polen om hun
zaken te behartigen.
De
fietstocht naar Sorobon voert ons door
de woestijn van Bonaire. Hagedissen, cactussen, ezels, maar
vooral de grote droogte vallen op. We lunchen er in het
restaurant waar toevallig Rianne en de stichter/eigenaar
Dolf zitten te overleggen. Ons onderzoekje naar een vorm
van samenwerking, de mogelijkheid om de Lac baai binnen
te varen en voor Sorobon te ankeren steunt laatstgenoemde
gaarne.
Piet
en Jelka hebben een Amerikaanse tv-serie
ontdekt die gebundeld op DVD te huur is: "24".
Het is een zeer spannende thriller waarbij Los Angeles door
terroristen - natuurlijk Arabisch - bedreigd wordt met een
nucleaire bom. Laten ze hier op Bonaire in de videotheek
nu delen hebben die op Curaçao niet te krijgen zijn...
Het kost vele late avonduren maar dan ben je ook echt even
van de wereld, zo wordt je door het verhaal gegrepen.
De
vele Amerikanen om ons heen houden dinsdags een instuifdiner
(Pot Luck) op het terras aan de marina dat hiertoe zonder
bediening en zonder bestek beschikbaar wordt gesteld. Waar
heb je dat in Nederland?
Wifi
perikelen. Dachten we met een bezoekje aan het
winkeltje van Muriël en Mark weer een 24-uurs aansluiting
met het internet te krijgen dan hebben we het toch mis.
Ze hebben een probleem met een 'piraat' die de volle bandbreedte
gebruitk voor eigen doeleinden, maar ook wijzigingen in
hun wifiprogrammatuur aanbrengt. Hun netwerk ligt hierdoor
plat, wij kunnen ondanks pogingen van Mark niet een account
/verbinding krijgen. Er is al vele uren een computerexpert
bezig geweest om de zaak te klaren, doch nog zonder sukses.
Gelukkig voor ons biedt Kareltjes bar/restaurant Zeezicht
een gratis Wifi, tenminste als een der bazen er is want
die moet hem aan zetten.
Ons
achteruitzicht - de passaatwind komt uit het oosten
- is op Klein Bonaire. Waar zie je flamingo's achterlangs
vliegen, schildpadden af en toe opduiken en zelfs groepjes
dolfijnen passeren en dat voor het luttele bedrag van $10
per dag, te betalen aan het Marine Park voor de verplichte
mooring? Ons voor uitzicht is de kade met op een paar honderd
meter een marina, restaurants en de pier met Kareltjes capucinno
bar.
Al
met al is het al zaterdag als we voor het eerst gaan duiken
in dit ware duikersparadijs. We kiezen voor een duik vanaf
de Zeevonk en worden niet teleurgesteld: fraaie koraalpartijen
en zeer veel vis! Flessen vullen deden we bij het Yellow
Submarine duikcentrum waar we vlot werden geholpen door
de Nederlandse Laurien die ook onze Marine Park donatie
verzorgde ($25 per kalenderjaar).
Vroeg in de ochtend, nog voor zonsopgang zie je de eerste
trimmers op de boulevard. Afgelopen zondag
was er een prestatieloop ofzo die ik helaas miste omdat
ik niet op de hoogte van de start was. Wel een reden om
ook maar 's morgens even het loopje te doen zodat ik getraind
aan de volgende start kan komen.
Thea
van Budget Marine heeft een engelengeduld:
elke keer als ik weer in de winkel kom breng ik iets terug:
de ene keer een filterhuis met filter dat speciaal voor
benzine blijkt te zijn en dus niet voor diesel, maar ook
lampjes voor de navigatieverlichting die 24 volt moeten
zijn ipv 12 volt. We kochten er ankerrollen die te groot
waren, maar dat wist ik. Met een ijzerzaag en een boormachine
kon ik ze passend maken. Het nieuwe recent uitgekomen "The
ABC-islands" boek kochten we omdat er veel info in
staat. Groot was onze verrassing de Zeevonk op een foto
van het Spaanse Water (p.136) terug te vinden!
Hurricane gevaar
Eerst meldde TS Debby (TS=Tropical
Storm) zich. Deze zit vrij noordelijk en buigt verder af
noordwaarts. Plotseling zit heel zuidelijk de TD five (TD=Tropical
Depression) en Bonaire ligt in de gevarenzône!!
in het geel de depressie
we liggen
nog in het gebied van 'Ernesto'!
Duiken,
duiken en nog eens duiken!
Waarom gaan mensen naar
Bonaire? Om te werken en om vakantie te vieren. Wij troffen
bij de duikschool 'Yellow Submarine' Frouke, Paulien en
Nicky, alle drie op HBO-niveau opgeleid en tijdelijk werkend
als duikinstrukteur tot ...? Nicky is fysiotherapeut gespecialiseerd
in bedrijfsfysiotherapie en gaat binnenkort werken bij een
groep fysiotherapeuten waaronder echter geen kinderfysiotherapeut.
Reden voor mij om eens te gaan kennismaken. Maar eerst gaan
we naar Curaçao!
Eindpunt van de
reis, Curaçao Bon Bini
Met pijn in het hart vertrekken
we uit het kleine dorpsgebeuren van Kralendijk. Het is prachtig
zeilweer en met de wind pal achter zijn we in 5 uur voor
de ingang van het Spaanse Water, Curaçao. De stroom
hielp een handje mee om een gemiddelde van 7 knopen te kunnen
halen. Natuurlijk cirkelde de kustwacht met helicopter een
rondje boven of eigenlijk naast ons. Filmen ze of maken
ze foto's van elk schip? De zuidoostpunt van het eiland
heeft een vuurtoren en een vissershut. Bij de punt zijn
wat kleine vissersschepen in aktie. Verder is het er verrassend
leeg, geen wonder, er zijn geen wegen en het gebied is privé
bezit. Pas bij de Fuikbaai zien we tekenen van leven, bebouwing
en motorjachten. De baai is een natuurlijke haven maar lijkt
niet echt meer te worden gebruikt. Of dient het voor de
afvoer van het materiaal dat van de Tafelberg wordt afgegraven?
Voor de Curacaoenaren is het een vaardoel in het weekend:
met hun snelle motorboten hoeven ze maar een klein stukje
over zee om in de NW hoek van de baai te ankeren en daar
de dag relaxend door te brengen. De ingang van het Spaanse
Water is smal en vanaf open water moeilijk te vinden. Het
is ideaal als er net een schip in- of uitvaart zodat je
al op afstand weet waar het is. Aan de linkerkant van de
ingang steken venijnige koraal punten boven water uit dus
is het uitkijken geblazen. In het donker binnenlopen of
bij slecht weer is af te raden als je niet plaatselijk bekend
bent. Zeilend naar binnen is niet makkelijk, door de Tafelberg
draait de wind en kan je hem plotseling pal tegen hebben.
Het is daar te nauw om langs Barbara beach te laveren, zeker
als er ook nog scheepvaart is. Aan het eind sla je links
af en zie je een veld geankerde schepen. Het valt mee, we
kregen de indruk uit verhalen dat het er stikvol lag, vooral
met Nederlanders. Inderdaad zien we vele bekende en onbekende
Nederlandse schepen liggen. We kiezen een plek aan de zuidrand
hetgeen ons niet in dank wordt afgenomen door de surfschool
aan de overkant: er komt direkt een surfer op ons af met
het verzoek ergens anders te gaan liggen, we zouden in hun
'baan' liggen. Ook zouden we buiten het officiële ankergebied
liggen. We deden een vage toezegging, eerst maar eens de
tekening van het ankergebied zien.
het officële dokument
ons 'vak B', we lagen eerst
op 'x1', nu op 'x2'
Inklaren, immigratie
en havendienst
Eerst met de bus naar Punda,
het oostelijk deel van Willemstad. Daar is de douane gevestigd
aan de St. Annabaai, vlak bij de Emmabrug - ook wel 'pontjesbrug'
geheten. Helaas is hij al weer uit de vaart want de konstruktie
moest aangepast worden n a de restauratie, de binnenkomende
deining bleek te heftig. Nu moet er eerst geld op tafel
komen voor hij weer in de vaart wordt genomen. Intussen
moeten alle voetgangers met de veerbootjes de overtocht
tussen Punda en Otrobanda maken. Wij dus ook met de pont
over, aangezien de immigratie en havendienst aan de overkant
liggen en wel verder dan de Julianabrug die hoog boven de
baai loopt (en dus een schitterend uitzicht biedt als je
er met de auto overheen rijdt). Om bij genoemde instanties
te komen moet je een flink stuk over een bewaakte kade lopen,
dus eerst bij de slagboom een pasje halen. De havendienst
is het meest ingewikkeld, je krijgt een kaartje van het
Spaanse Water (zie boven) en je moet aangeven in welk vak
je met je schip ligt. Wil je andere baaien bezoeken en ankeren
dan moet je vergunning aanvragen. Er blijken nog maar een
paar baaien over waar je vergunning voor kunt krijgen, niet
echt stimulerend. Op onze vraag: "waarom?" komt
het antwoord dat het ter bescherming van het koraal is.
Je mag wel aan een mooringboei liggen als die er is.
Sportieve ochtend
gebeuren
Om zeven uur is het verzamelen
en varen we de Kabrietenbaai in naar de steiger aan het
eind.
verzamelen om 7 uur
vaar-, loop- en snorkelroute
Daar gaan de loopschoenen
aan en scheiden de wegen: de lopers gaan naar het noorden,
de wandelaars naar het zuiden. We treffen elkaar weer op
het voormalig directiestrand van de Shell.
Het loopparcours is zwaar met steile hellingen en een onverhard
stuk naar de ingang van het Spaanse Water tegenover Barbara
beach. Bij het noordelijkste puntje van de route
kan je naar boven en heb je een geweldig uitzicht over de
baai. Op het plateau stonden voorheen olietanks doch deze
zijn verwijderd, alleen de asfaltweg is er nog. We lopen
langs de nieuwe surfschool - twee containers en een aangebouwd
terras - langs de steiger waar een geweldig groot drijvend
hulpeiland voor de opbouw van booreilanden ligt en vervolgens
door de 'ingang' met een klein fort aan onze rechterhand
naar Playa Baya aan de Caracasbaai. We gaan achterlangs
en dan de steile weg omhoog naar het oosten. Je staat bijna
stil voor je gevoel, de zon begint ook al aardig te verwarmen,
de temperatuur ligt al boven de 30 graden. De lucht is vol
van het gesjirp van de krekels. Overvliegende papegaaien,
groen met een geeloranje kop, maken een herrie zodat je
niet hoeft te zoeken waar ze zijn. Gelukkig nu een paar
afdalingen en dan de slechte onverharde weg naar het water.
Hier ligt na het weekend aardig wat rommel en we ruimen
de flessen en blikjes maar op. Dan dezelfde weer terug omhoog,
vervolgens een lang stuk asfalt tot de parkeerplaats boven
het directiestrand. Dat was dan 3,5 km in de tropen... Via
de trap - een enkele keer ligt hier een slang - naar de
witte ronde keitjes/oud koraal naar de 'kleedkamer'. We
ruilen de loopkleren voor duikbril en snorkel en gaan over
glibberige stukken koraal te water. Na een kort stuk zand
gaat de bodem bijna steil naar beneden. De smalle zandvloer
was omgeven met palen en een soort hekwerk. Hingen hier
netten tegen de haaien? Was het ook een aanlegplaats? De
roestige en begroeide resten staan of liggen nog in de buurt
en zijn omgeven door vissen. We denken dat dit stuk voor
de kust een van de mooiste snorkelplekken van Curaçao
is met als een van de hoogtepunten het wrak van de 'tugboat'
nabij de steiger in het noorden. We komen van alles tegen,
schildpadden, grote en kleine barracuda's, octopussen, inktvissen
en veel ander moois. Tot nu toe ontbreken de zeepaardjes
maar we zoeken verder.
Autotocht naar
de oostkust
Van oude bekenden krijgen
we een huurauto 'opgedrongen', voldoende reden om er gebruik
van te maken. De automaat is wat onwennig in het begin,
het kaartlezen ook maar uiteindelijk bereiken we ons doel:
het landhuis Brievengat, helaas zijn we te vroeg en is het
nog niet open voor publiek. Dan naar Playa Kanoa, een merkwaardig
baaitje aan de woeste oostkant van het eiland. Er is een
strand, er liggen een paar kleine visboten, er wordt gezwommen
en het eenvoudige restaurant is geopend. Wij rijden verder.
De serie windmolens die we al van verre zagen toen we van
Bonaire naar Curaçao voeren staan hier langs de kust.
Altijd voldoende passaatwind om ze hun werk te laten doen.
Tweede autotocht,
nu naar landgoed Ascension en verkenning van de baaien
Een hele zondag in het
bezit van een auto! Uit de gids halen we dat het landhuis
'Ascension', eigendom van de Koninklijke Marine, op de eerste
zondag van de maand voor het publiek open is. Op de foto
ziet het er goed uit, dus... Om tien uur begint het programma
met een dienst of door een katholiek of door een protestant
geleid. Daarna live muziek en dans(?). Toen wij eindelijk
arriveerden borgen de muzikanten net hun instrumenten op
maar was het terras gezellig vol met lunchende mensen. Binnen
was een soort kleinkunst markt, alles bij elkaar een prima
sfeer. Kwamen we ook nog aan tafel te zitten met de bemanning
van de 'Noorderzon' en hun familie.
We waren niet ver meer
van de NW-punt van het eiland. We hebben er vorig jaar gezeild,
leuk om nu met de auto het gebied te verkennen. Eerst passeerden
we het Nationale Park van de Christoffelberg en de boca's
van de oostkust. De onverharde weg die ons naar de punt
bracht was goed berijdbaar. Door het rustige weer geen grote
fonteinen door de golven die tegen de kust beuken. Het terras
op de hoek bij Westpunt, Playa Forti heeft een schitterend
uitzicht. Geen moorings echter voor bezoekende schepen dus
verboden te verblijven. We vervolgden onze route langs de
baaien. Overal Antillianen met eet- en drinkwaar. In de
baai bij Playa Boka lag een Zwitserse cat voor anker. Dit
is het noordelijkste punt waar we eventueel kunnen overnachten
als de omstandigheden gunstig zijn.
Richting St. Willibrordus
plotseling een geluid alsof een helikopter naast ons vloog:
lekke band. De huurauto was gelukkig voorzien van reservewiel
en krik en binnen een kwartier waren we weer reisvaardig.
We volgden een binnenweg - af en toe leek het meer een droge
rivierbedding met aan beide kanten een vuilisbelt - naar
de Vaersenbaai waar ook een duikschool is. De sfeer was
duidelijk zondag einde middag. Er hingen wat mensen bij
de bar, er waren wat Antilliaanse kinderen in het water
aan het spelen. Toch kwamen er ook nog een paar duikers
in vol ornaat boven water. Zou het een goede duikplek zijn?
Het 'jachtige'
leven in het Spaanse Water
De vele bekenden, het happy
hour van Sari Fundi op maandag en donderdag, het boodschappen
doen met de bus, het ochtendloopje met snorkelen, allemaal
momenten dat je met elkaar in aktie bent, en dus weer dingen
meemaakt waar je in de namiddag onder het genot van een
drankje weer over kunt praten. Een druk sociaal leven, veel
intenser dan 'thuis'! Het betekent wel dat je bijna een
agenda moet hebben om te kijken of je nog een vrij plekje
hebt!!! Ook zie je nog yachties met een horloge om, voor
ons onbegrijpelijk. Het is trouwens boeiend om te zien wie
met wie kontakt heeft/maakt. Niet iedereen ligt even goed
in de markt, anderen doen gewoon geen moeite en zie je bijna
niet. Ook is er verschil in aktiviteiten: men werkt op het
eiland of laat zich als klusjesman inhuren door minder bedreven
yachties. Zo zijn er motor-, radio, koelkast- en computerspecialisten,
te huur voor $25-35 of gratis. Er zijn mensen die maar kort
blijven, op doorreis zijn, anderen liggen hier al meer dan
een jaar, bezitten meestal een auto. Kinderen zijn er ook,
zij worden of aan boord - de jonkies en meestal door moeder
- of op school onderwezen. Laatstgenoemden moeten dan weer
naar school gebracht en gehaald worden want er is geen busdienst
naar de school. 's Middags hebben ze vrij voor huiswerk.
Iron overload
Wie schetst onze verbazing
alsop het bankje in de rubberboot van de 'Sortilege' twee
stickers zitten met 'Iron Overload', het schip van Arie
Boom die de oceaan overstak en in de Carieb zijn ziekte
meer bekendheid gaf. Het bleek dat de nieuwe eigenaren bekend
waren met de geschiedenis, zij hadden de rubberboot overgenomen
van degene die hem van Arie kocht geloof ik.
herinnering aan de expeditie
van Arie Boom
Naturisme op Curaçao?
Volgens de toeristische
gids zijn er een viertal stranden waar topless wordt/kan
worden gebaad. Op openbare stranden is het verboden. Een
naturistenstrand is bij het Sunset Waters beach hotel, een
muurtje van ruim 1 meter hoog vormt de afscheiding met het
'textiel' strand. Vanaf de balkonnetjes van het hotel kijk
je zo neer op de naturisten beach, zouden die kamers alleen
voor naturisten zijn? Op de schepen rondom ons in het Spaanse
Water zie je vele verschijningsvormen van textiel tot naturisme.
Door de soms korte afstand tussen de schepen en de bootjes
die langs komen wordt je wat beperkt in het in je blootje
lopen. Met name moet je geen Amerikaanse buren hebben.
DVD's kijken
Een totaal ander vermaak
is het film kijken. Sommige 'buren' beschikken over een
grote DVD-verzameling en bieden je goede films aan. De ware
rage was '24', een verzameling van een Amerikaanse tv-serie
over terrorisme, maar na vele afleveringen gaat het patroon
toch vervelen. Geef ons maar een goed verhaal met mooie
beelden en goede muziek. Als je buren hebt met een dvd-verzameling
van ruim 600 stuks is dat geen enkel probleem.
Spaanse les
Yachties zijn aktief en
hebben tijd dus cursussen volgen en studeren? Spaans is
in de Cariben een van de grote talen: Venezuela, Columbia,
de zuidelijke eilanden en nog veel meer. Sommigen hebben
een kleine cursus gedaan of hij ligt klaar. Waarom niet
als groep aan de gang dacht Margriet van het Nederlandse
jacht 'Fly Away'. Ze organiseerde 2x per week Spaanse les
waarbij veel zelfstudie met boeken en geluidsopnamen nodig
is. Nu ze binnenkort vertrekt neemt Joke het over, het is
volgens hetzelfde model waarmee ook andere talen aan volwassenen
worden geboden. Voor een docent Engels geen punt dus.
Radio amateurs
Veel met de korte golf
radio werken - email, weerkaarten, zeilersnetten, veiligheidsnet
- brengt je onvermijdelijk in aanraking met radio amateurs,
mensen die een licentie hebben buiten de marinebanden en
die een netwerk over de hele wereld vormen. Ze hebben meer
faciliteiten, zoals gratis emailen via airmail - wij betalen
$250 per jaar - uitgebreide weerrapporten en nog veel meer.
Het leerboek is dik en bevat m.i. veel overbodige informatie.
De tweede drempel is het examen doen. Er wordt gebruik gemaakt
van wisselende vragen die echter alle op het internet te
vinden zijn. Maar waar en wanneer kan je examen doen???
De vereniging van radio amateurs op Curaçao, Verona,
heeft een website waarop de laatste aanpassing in 2003 was.
Ook de Telecom alhier heeft geen data. Verder gelden misschien
de Antilliaanse oproepletters niet voor buitenlanders.
Gestrikt voor armenhulp
Op de Spaanse les is ook
een hier woonachtige Nederlandse die goed Spaans spreekt:
Willy. Haar dochter Fiona is net een paar weken op bezoek
en doet en passant ook maar mee. Tijdens het happy hour
en dus na een paar biertjes ging Viona nog niet met ons
mee hardlopen/snorkelen maar werden wij wel al de volgende
dag 's avonds verwacht bij het klaarmaken van 24 uurs pakketten
voor armoedige jeugd op het eiland. 380 dozen waren van
de marine gekomen, geschonken na te zijn overgebleven van
een recente grootschalige oefening genaamd Caribbean Lion.
Of wij maar even de speciale lucifers en de chloortabletten
er uit wilden halen in verband met gezondheidsgevaar voor
de jeugdige ontvangers. In de niet geventileerde loods was
het een warme klus. Gelukkig zorgde Willy voor koffie en
ijskoud water zodat we na een uur weer levend buiten stonden.
(www.hulp-aan-curacao.org)
Daarna konden we onze dorst lessen bij Willy thuis waar
echtgenoot Gerrit, marineman, ons veel over het Antilliaanse
gebeuren kon vertellen.
Tandartsbezoek
Bij langdurig verblijf
elders is een halfjaarlijkse kontrole van je gebit een lastige
zaak. Je hoort verhalen over goedkope en dure tandartsen,
over goede en slechte tandartsen, over wachtlijsten en noem
maar op. Een paar maanden geleden verloor ik een stuk tand
dat met een pennetje vast had moeten blijven zitten. Op
Curaçao tijd, dus op advies van de buurman naar de
praktijk van Chang en partners waar een jonge Columbiaanse
- Margarita - als tandarts werkt. Nog nooit heb ik zo'n
aardige tandarts gehad! Onze voertaal is Engels - mijn Spaans
en Papiamento zijn nog niet op voldoende peil - ze spreekt
je aan met je voornaam en ze werkt snel en handig. Haar
inschatting is dat ik 7 kronen nodig heb à Naf 1000,-
($1=Naf 1,78). Bij het schoonmaken van mijn gebit bleek
een andere vulling los te zitten en een ontsteking aan de
wortel. Alles werd uitgeruimd en een paar keer gekontroleerd
met X-ray. De drie keer dat ik de tandarts bezocht leverden
wel wat vervoersproblemen op: heen met de reguliere bus
vanaf de vissershaven, terug? De eerste keer stonden we
bij de verkeerde halte en kregen we uiteindelijk een lift
van Gerard van restaurant "De Kleine Wereld",
de tweede keer misten we de bus en kregen we een lift van
Brigitte van de 'Christina', de derde keer kwam er geen
bus en stopte Crista van de 'C'est la Vie' en vroeg of ik
mee wilde rijden!
onze tandarts in funktie...
in burger
Dubbele
reunie
In
het verleden was Curaçao ook al een geliefde plek
voor een stage. Als medisch student gingen Dick en Irene
ooit naar dit boeiende eiland, niet wetende dat hun drie
kinderen er zouden opgroeien en dat ze dertig jaar later
beiden er als huisarts zouden werken. Ze waren onze buren
in het Westerdok te Amsterdam, een binnenhaven waar we met
onze oude binnenvaartscheepjes vijf dik lagen. Henriëtte
volgde met mij de opleiding voor jeugdarts in Leiden 1983-85
en werkt hier bij de GGD. Toevallig zat ze recent met Dick
op een bijscholing en in de zelfde week zaten we nu aan
boord van de Zeevonk! Het weerzien is een feest apart. Toch
wel lang geleden dat we onze gezamenlijke avonturen hadden.
Beelden van vroeger komen boven, onze hersentjes hebben
toch een aardige geheugenkapaciteit.
Henriëtte
en gezin
Dick
en Irene
Bijzondere
aktiviteiten kustwacht
Onze
ervaring met de kustwacht is dat als je Curaçao nadert
een helikopter op je af komt en deze op 20-50 meter hoogte
een rondje om je maakt. Betekenis? Kunnen ze zo zien of
je drugs of illegalen aan boord hebt? Ze vertrekken weer
met luid geraas en je komt er niet achter. Het geheel komt
nogal dreigend over. Totdat Roeland van de Christina te
oproept en zegt dat hij iets voor je heeft. Het blijkt een
grote foto van de Zeevonk voor de ingang van de Fuikbaai
genomen uit een helikopter! Geweldig, een topfoto gemaakt
door een liefhebber!
luchtfoto
vanuit de kustwacht helikopter
volgende
verslag
index
