Reis
naar de zon deel 49
Curaçao-Klein
Curaçao-Bonaire-Curaçao
za 30 sept di 31 okt 2006
aankomst
duikgasten
meteen
kortwieken
Hollandse
kolonie op het Spaanse Water
Het
is ons nog niet eerder overkomen dat er meer Nederlanders om
ons heen liggen dan we aan kunnen. We berusten er in, we hebben
het al druk genoeg, de dagen/weken vliegen voorbij. Het ontmoetingspunt
is natuurlijk het 'happy hour' bij Sari Fundi'. Maar ook de
dagelijkse bus naar supermarkt Vreugdenhill/watersportwinkel
Budget Marine en de reguliere bus met halte vissershaven doen
een duit in het zakje. Je komt elkaar zelfs tegen bij de tandarts
maar ook op een terras in Willemstad of op het droge bij Curaçao
Marine. Wat we met elkaar gemeen hebben is dat we op een zeilboot
wonen en ooit de oceaan hebben overgestoken. Er zijn gezinnen
bij met 2-3 kinderen, jongere stellen die hier hun sabattical
vieren of juist willen werken, VUT-ters en 'pensionado's'. Wij
zijn met onze charteraktiviteiten geen uitzondering maar wel
veruit in de minderheid. De marifoon op kanaal 72 begint 's
morgens om 7.45 uur met het net. In Nederlandse handen heb ik
begrepen met veelal de geijkte onderdelen: belangrijke gebeurtenissen
op het gebied van veiligheid, nieuwkomers, vertrekkers, weersverwachting,
te koop aangeboden, mededelingen, etc. We hebben het nog niet
gehoord omdat we van 7- circa 9 uur hardlopen/wandelen en snorkelen.
Veel mensen hebben dit kanaal de hele dag aanstaan en gebruiken
het als een telefoon: je hoeft dan niet met je bootje tegen
de wind en golven in naar de ander. Ook kan je zo je bezoekwens
of uitnodiging kenbaar maken. Het uitwisselen van dvd's behoort
ook tot de sociale onderwerpen naast de 'bookswap' waar voor
elk wat wils te vinden is.
Joke
onderzoekt de 'bookswap'
Dan
een ander hot item: auto's. Sommigen, vooral de langliggers
bezitten een auto, anderen hebben er een te huur. De hele dag
in je auto zitten verveelt snel en er zijn altijd wel behoeftigen
die even naar een speciale winkel of zo op het eiland willen
of bij voorbeeld met elkaar op stap denken te gaan. De auto's
varieren van PCHoofttrucks tot Amerikaanse slagschepen, maar
ook kleine felle Japannertjes met airco en een automaat zitten
er tussen. De benzineprijs ligt lager dan in Nederland, dus
pijn doet het autorijden niet.
BBQ-strand
Het
gebeurt dat iemand meedeelt dat ze spareribs heeft overgehouden
van een verjaardagsfeest (Christa en martin op de C'est la Vie)
en alle bekenden uitnodigt voor een instuif-bbq op het strand
bij de vissershaven. Aan het strand zijn tafels met banken en
dakjes naast een bbq gebouwd, alles op beton zodat het niet
'geleend' kan worden. Ik telde bijna tien van deze plekken.
Alles gratis! De oude harde kern was aanwezig, voor ons weinig
nieuwe gezichten. Het eten, met name de spareribs klaargemaakt
door Piet (Aeson) waren voortreffelijk. Toen ook nog de volle
maan het geheel kwam verlichten was het af.
Koffiezetapparaat
met garantie
Het
apparaat was 11 maanden geleden in Willemstad gekocht bij de
winkel die meer 230 V spul heeft. We leverden het in en mochten
twee dagen later langskomen. Onze klachten werden keurig opgeschreven.
Twee dagen later was hij bekeken door de technische dienst waarschijnlijk,
kregen we hem terug met op de bon: geef deze mensen een nieuw
exemplaar, kan niet meer worden gemaakt of zoiets. In de winkel
dus een nieuwe uitzoeken. Helaas geen gelijkwaardig in de winkel
of het magezijn. De man wilde nog twee dagen respijt, nu om
de fabriek op te bellen. We wachten nog steeds op zijn telefoontje...
Van
de "Riole" naar de "Angelique II"
Onze
vrienden At en Dia die hun eerste "Angelique"
in de golven bij de Cayman Eilanden zagen verdwijnen konden
vrij snel de hand leggen op een geschikt oceaanschip waarmee
ze hun wereldreis kunnen vervolgen. Ze brachten het schip van
Florida naar Curaçao waar zoon Klaas de nodige verbeteringen
aanbracht tijdens zijn vakantie met José en hun twee
kinderen. Het 40-jarig huwelijksfeest stond er aan te komen
en de drie kinderen met wederhelft kwamen naar Curaçao.
Een mooi moment om dochter Angelique het schip te laten omnamen
- omdopen schijnt niet te mogen. De dag ervoor waren de letters
klaar en Ab van de "Schoonheyt", Ans van de "Spirit"
en Joke aan de slag. De naam kwam er prachtig op te staan. Toen
At naar het vliegveld vertrok om zijn vrouw en de gasten op
te halen, kwam de bemanning van de "Horta" in aktie:
het schip werd versierd met kleurige vlaggetjes, Nederlandse
vlaggen en tientallen ballonnen. Het zag er als een sprookje
uit. De gasten arriveerden in het donker en om ze vanaf het
eerste moment te laten genieten lichtten we bij met schijnwerpers
onder het oordovende geluid van meerdere scheepshoorns. We weten
niet of ze er kippevel van kregen. De volgende dag om vier uur
's middags werden alle belangstellenden uitgenodigd voor de
plechtige gebeurtenis met als beloning een hapje en een drankje
op de "Angelique II". Het stoere schip dat zonder
ons ook al een lichte slagzij naar bakboord maakt begon nu angstwekkend
te hellen nu ierdereen de nieuwe naam op de bakboordboeg wilde
zien, zo keurig onthuld door de enige echte (dochter) Angelique
die speciaal hiervoor met broers en aanhang naar Curaçao
was gekomen.
Ans
van de 'Spirit' en Ad van de 'Schoonheyt' aan het werk
de
versierde 'Angelique II'
Nieuws
op snorkelgebied
Het
dagelijkse snorkeltripje naar het direktiestrand wordt de eerste
week door stevige wind, daarbij horende golven en matig zicht
gekenmerkt. Een schildpad kan aan onze spiedende ogen niet ontsnappen
en ook de Queen angelfish laat zich in volle glorie zien. Langzaam
maar zeker zien we vissen op een vaste plek, de spotted drum
cirkelt continue in een gebiedje van 50 cm tussen een paar rotsen.
De jonge barracuda zit bij de halfvergane palen en de groep
inktvissen zweeft boven een bepaalde zandvlakte. Dan neemt de
wind wat af en durven we ondieper te snorkelen. Het gevaar dat
je tegen het koraal wordt gesmeten is nu veel kleiner. Oogst:
een zeldzame schorpioenvis en drie octupussen in hun respektievelijke
holletjes! Ook de twee storende bierblikjes op 6 meter diepte
zijn nu aan de beurt, mijn recent getrokken kies heeft echter
een zeurend gevoel in mijn bovenkaak achtergelaten. Hopenlijk
duurt het genezingsproces niet al te lang.
schorpioenvis,
bijna niet te onderscheiden van de omgeving
maar
de schol kan dit ook!
Koffie
in het quarantainehuis
De
opvarenden van de Angelique II zijn behoorlijk aktief, de broers
Klaas en Wilco kanoën tegen wind en golven de Kabrietenbaai
in en uit, Klaas ziet zelfs kans op slippers en op karakter
het hardlooprondje mee te doen. Met het snorkelen stelen José
en Klaas de show door hun perfekte duiktechniek waar iedereen
met bewondering naar kijkt. Het afscheid vieren we op de trappen
van het prachtig gelegen en nog steeds niet bouwvallige quarantainehuis,
ook wel leprahuis genoemd. Een raadsel dat dit gebouw nog niet
door een projektontwikkelaar wordt omgetoverd tot iets geweldigs.
Onze handen jeuken...
Dinghie
ontvreemd
Een
van onze Amerikaanse buren, degene die het dichtst bij de vaarroute
vissershaven-Barbara Beach ligt is 's morgens zijn bijboot kwijt.
Het bootje werd richting vissershaven teruggevonden, de vrij
nieuwe 25 PK buitenboord zat er niet meer op. Van de dader (s)
geen spoor. Op het netje natuurlijk het advies om ze elke avond
maar weer op te hijsen om verdere diefstallen te voorkomen.
Happy
hour te kort?
Het
lukt me niet meer om in één uur tijd met alle
vrienden en bekenden een gezellige babbel te maken. Tijd te
kort met gevolg dat het uitloopt en regelmatig ontaardt in een
diner bij Sari Fundi. Het is genieten met volle teugen. Nu doen
we dat de hele dag al maar de twee happy hours in de week zijn
toch hoogtepunten. Afspraken, kennismaken, uitwisselen, uitnodigen,
nieuwe plannen, info over bepaalde trajekten, alles komt aan
de orde. Joke geeft haar Spaanse les daaraan vooraf en is zodoende
steeds tijdig aanwezig. Angelique van de Angelique II kwam met
het plan om probleemjongeren met een PGB naar ons toe te sturen,
zou een ideale manier kunnen zijn om ze weer op weg te helpen.
Brigit van de Dünjam heeft professionele pedagogische kwaliteiten
en kan hierbij behulpzaam zijn. Het wachten is op de eerste
zending.
Middag
in de nacht groot alarm
Aan
boord van de Venezolaanse trimaran bij Sari Fundi is de man
onwel geworden. Natafelende aanwezigen bieden hulp, een van
hen is een Amerikaanse brandweerman en beschikt over de nodige
ervaring. Het gaat niet goed, reanimatie blijkt nodig. Als arts
ben ik kennelijk bekend want de Zeevonk wordt over de marifoon
opgeroepen om hulp te bieden. Wij hebben in de nacht de marifoon
niet aan en sliepen al. Dus geen antwoord van onze kant. Iemand
sprong in zijn dinghy om ons te waarschuwen. Bij de trimaran
aangekomen zag ik de brandweerman hartmassage en de echtgenote
van de patient mond-op-mond-beademing toepassen. Ze waren al
zo'n 15 minuten bezig, onduidelijk hoe snel ze waren begonnen
en nog steeds geen vervolghulp. De ambulance was wel opgeroepen
doch nog geen spoor. Achteraf bleek hij eerst naar de Curaçaose
Yachtclub te zijn gereden. Helaas beschik ik (nog) niet over
een hartkoffertje zoals die tegenwoordig in Nederland bij grote
zaken aan de muur hangen. Toen het ambulance personeel eindelijk
verscheen met een apparaat, ECG en ook defibrilator? werd het
er niet beter op. De patient ging op een brancard waar niet
eens riemen op zaten, moest met een touw worden vastgesnoerd
en werd via de netten van de tri naar de kant gebracht. Daar
ontstond de diskussie tussen de brandweerman die vond dat de
patient zo snel mogelijk in de ambulance moest om naar het ziekenhuis
te worden gebracht en de ambulance broeders die het kennelijk
niet nodig vonden omdat de man toch dood was. De Spaans sprekende
echtgenote moest lijdzaam toezien maar de brandweerman nam het
heft in handen zodat hij toch zijn zin kreeg. We brachten de
tri enigszins op orde, brachten het achteranker opnieuw uit,
lichten en marifoon uit en na een bekertje ijswater van Sari
Fundi voer ik weer naar huis. Wat ben je dan machteloos.
Snorkelnieuws
Na
een klein groenig schorpioenvisje de vorige dag, is het nu raak:
drie octopussen en twee echte schorpioenvissen. Deze laatste
hebben giftige stekels en liggen doodstil met hun verbazende
camouflage op 1-2 m diepte tussen de ronde brokken koraal langs
het strand. Als je er per ongeluk op zou staan kan je er een
flinke pijn aan overhouden en er goed ziek van worden.
een
van de gifboeken (zeker niet overbodig)
Regen
in Willemstad, reversal in het Spaanse Water
De
hele middag zagen we een donkere wolk boven Willemstad hangen.
Onze gasten zijn op dat moment juist in Willemstad en spoelen
daar van de straat. Het museum Kura
Hulanda bood hun zijn anthropologisch onderdak. De muurschilderingen
kunnen tegen een stootje en regenden niet van de buitenmuur.
De bus die hun bracht had een paar ramen op de stoel staan zodat
ze niet meer rammelden. Met regen zullen ze wel weer worden
ingehangen. Door de zware bui in het noordwesten ontstond een
westenwind in de baai en kwam de Zeevonk met 30 m uitstaande
ketting tegen de "Norsewind", net toen ik daar onder
het genot van een baco de inspanningen van Steve probeerde te
volgen die allerlei programma's installeerde die de laptop van
een 'codec' voorzagen, nodig voor een deel van de dvd's. Toch
maar even het schip verleggen om herhaling tijdens een eventuele
afwezigheid te voorkomen. De 'Norsewind' ligt vrij kort aan
twee ankers en draait daarom niet geheel mee, hetzelfde maar
erger gebeurt als een schip aan een mooring ligt.
dreigende
lucht met veel regen in Willemstad
Mediteren
op historisch niveau
Paula
van de 'Sortilege' komt
met het aanbod om een kursus meditatie te geven, zes zaterdagochtenden
op de trap van het quarantainehuis, een mooiere en geschiktere
plek bestaat hier volgens mij niet. De introduktie was met een
geleide meditatie, we hebben alle hoeken van een denkbeeldig
huis gezien, korresponderend met de zeven hoofdchakra's naar
Paula later uitlegde. Op het programma staan andere vormen van
meditatie zoals op klankschalen en dans.
Bezoek
aan de aloëplantage
Joke
gebruikt al tijden aloë voor een snelle genezing van wonden
en adviseert iedereen om een plant aan boord te hebben voor
het geval dat. We zijn benieuwd hoe men de aloë kweekt
en hoe het wordt bereid. Ruthmilla brengt ons eerst naar het
dichtstbijzijnde veld waar ze iets vertelt over de manier van
telen en plukken. Aan de hand van een blad dat ze zorgvuldig
fileert en ons een stukje bladvlees presenteert, komen de geneeskrachtige
werkingen aan de orde. Dan naar de moderne loods waar een aantal
glimmende machines en ketels staan. Omdat de oogst maar een
keer of zeven per jaar is zien we geen apparaten in funktie.
In de winkel mogen we proeven van het oorspronkelijke aloë
vocht en de aangepaste voor konsumptie.
fileren
van aloë
Bezoek
aan de struisvogelfarm
We
boffen, de struisvogels wonen naast de aloëplantage. Rondleidingen
gaan per oude legertruck met een enthousiaste chauffeur die
Engels, Nederlands en papiamento beheerst (en misschien nog
wel meer talen) en een af en toe wat sexueel getint verhaal
brengt. De struisvogels zitten in vakken, gesorteerd op leeftijd
en geslacht. Indien geslachtsrijp wordt één mannetje
bij twee vrouwtjes gezet. Het hofmaken wordt gedemonstreerd
door het mannetje uit te dagen, hij gaat dan met zijn 3 meter
lengte voor je door de knieën en fladdert met zijn vleugels.
Het geheel komt nogal dreigend over. Bij het voederen zijn de
struisvogels uitsluitend op de schaal met voer georiënteerd
en hebben geen aandacht voor diegene die hem vasthoudt. De eieren
worden uitgebroed in een broedmachine, een vier dagen oud beestje
maakt wat geluidjes en kijkt verdwaasd de wereld in. Een en
ander wordt toegeschreven aan de minimale hersenhoeveelheid
van dit diersoort. Slachtafval - we hebben geen slachterij gezien
- verdwijnt in de krokodillen vijver.
struismannetje
van bijna 3 m en 2 struisvrouwtjes
voederen
een
vertederend babystruisje van 4 dagen oud
drie
krokodillen voor de restjes
Venezuela
in zicht
Dagelijks
bij de ochtendloop even kijken of de overkant, Venezuela, te
zien is. Vandaag geluk, na wat forse regenbuien was de lucht
schoon en zag je op meer dan 35 mijl afstand bergen van Venezuela.
Diezelfde regen bracht wel weer Saharastof mee, dit keer wat
donkerder van kleur dan het normale bruinrood. Zijn er dan meer
Sahara's? (we lazen dat de kleur komt van kamelenpoep en dankzij
dat stof worden hurricanes wat getemperd...?) De zware regenbui
een paar ochtenden later spoelde alles brandschoon en maakte
ons doornat: we wilden de bus van tien uur halen doch het regengordijn
hield ons tegen, eerst schuilen onder de boot - toch handig
om altijd een overdekt zwembad bij je te hebben! - toen het
regengordijn voorbij een tweede poging maar helaas, halverwege
kwam het gordijn weer terug en toonde weinig medelijden met
ons: drijfnat de bus in die we haalden omdat hij vertraging
had. Onderweg grote plassen en hoog opspattend water. De regentijd
is begonnen!
ook
de kano wordt ingezet
De
windreversal blijft, anker van de Horta mist onderdelen
Een
merkwaardige situatie: altijd waait de wind uit het oosten,
kracht 4-6, nu komt hij uit het westen, noorden, zuiden of valt
helemaal weg. De schepen liggen te draaien en sommige komen
aardig dicht bij elkaar in de buurt. Anker op en een nieuwe
plek zoeken. De schepen die liggen te wachten om naar het oosten
te gaan slippen een voor een weg richting Les Aves, Margarita
of zelfs Trinidad. Zo'n 'weatherwindow' is een geschenk uit
de hemel, je moet anders dagenlang tegen wind, golven en stroom
opboksen! Ook de 'Angelique II' en de 'Horta' gaan oostwaarts.
De 'Angelique II' komt op moment van vertrek nog een laatste
hobbel tegen: de ankerketting van het ene anker zit gedraaid
om de lijn van het andere anker. Twee ankers uit bij windstilte
geeft altijd problemen, zie de beschrijving van Nick van de
'Jedi'. De 'Horta' had een
tweede anker uit, een aluminium danforth. Toen Harm die ophaalde
zat de ketting om de schacht en één vloei en waren
de stok en de andere vloei verdwenen! Sabotage? Mijn inschatting
is dat het anker zijdelings is verplaatst en dat de vloeien
niet goed vastzaten. Er zit geen borg op en de schacht kan er
zo uitgetrokken worden. Het blijft een vreemde zaak. Gewapend
met snorkel op zoek en de schacht werd snel in 5 m diep water
gevonden. De vloei was niet de vinden, zou hij in de bodem zitten?
Duikspullen erbij, zodat je niet steeds uitgeput boven water
hoeft te komen en na een dik half uur zoeken vind ik de los
op de bodem liggende vloei op zo'n 30 m (!?) van de vindplaats
van de schacht. Alles weer kompleet en Harm dolblij.
duikploeg
voor het 'Horta' anker, succes na dik een half uur
Amerikaans
motorjacht met een Whispergen
Via,
via hoort een Amerikaan dat wij een Whispergen hebben. De zijne
werkt niet en hij wil graag van ons horen hoe onze ervaringen
met dit unieke apparaat zijn. Wayne en Carol kochten hem tweedehands
op Trinidad en Wayne, technicus, bouwde hem zelf in. Na een
paar weken was het over en uit. Ze overlegden verschillende
keren telefonisch met Whispertech in Nieuw Zeeland, kochten
een diagnostisch programma enz. Het mocht niet baten. Ook deze
Whispergen doet niet waarvoor hij is aan geschaft: 750 Watt,
warmwatervoorziening, verbruik minder dan 1 liter diesel per
uur en dat alles zonder geluid. Hun apparaat startte, maakte
een rammelend geluid en hield na een paar sekonden op. Waarschijnlijk
hetzelfde wat wij een jaar eerder hadden, een kapotte motor.
BBQ
met Amerikaanse vrienden
De
donkere luchten aan de horizon zijn niet erg uitnodigend voor
een bbq aan het strand. De oplossing van Joke: het vlees grillen
in onze elektrische oven. Zo gezegd, zo gedaan. Steve, Pat en
Neil zijn wat later vanwege de overheerlijke hapjes die Steve
klaarmaakte, samen met zijn guacomolo van avocado. Naast het
smullen van dit lekkers was het ook smullen van de verhalen.
Een heerlijke avond.
Met
westenwind naar Bonaire!
De
lang aanhoudende windreversal lijkt ook voor ons bedoeld: we
willen duiken op Bonaire. Per leenauto naar Willemstad om uit
te klaren, binnen anderhalf uur zijn we terug. Om tien uur anker
op. Weinig wind en eenmaal langs de kust naar het zuidoosten
varend worden we belaagd door forse regen en een paar ferme
donderslagen. De wind viel helemaal weg dus motoren naar Bonaire,
ruim 30 mijl verder. Halverwege breekt de lucht en komt er zowaar
een kleine drie uit het noordwesten, goed voor motorzeilend
een 7 knoop. Het duurt niet lang, gelukkig is Bonaire al dichtbij.
Na precies 7 uur varen liggen we aan de mooring in Kralendijk.
Opvallend is dat de buitensteiger van de marina leeg is. Bij
navraag blijkt zeer recent een reversal nog flinke golven te
hebben geproduceerd, reden om je schip bij voorkeur de haven
in de varen en daar gunstiger omstandigheden af te wachten.
Snorkelen-duiken-snorkelen
en een ochtendloopje
Wat
een gezond leventje! Dit gekombineerd met aan wal een happy
hour en een sparerib als avondmaal maken we meermalen per week
mee. De duikstek 'No name' bij Klein Bonaire is weer heel anders
dan alle vorige: grote koraal partijen, veel mossen en een vrij
steile helling. Geen bijzondere vissen dit keer. Een avond snorkel
bij de ingang van de marina levert vervolgens weer een aantal
lobsters op (gezien dan, niet gevangen...). De duikpartij bij
'18 palms' is goed voor talloze blauwe garnalen met lange dunne
voelsprieten.
Joke
in aktie
filefish
trompetvis
De
ochtendloopjes om half zeven over de boulevard kosten aardig
wat energie en drijfnat komen we iedere keer weer aan boord
en dat van een paar kilometer trimmen, dit keer op vlakke ondergrond!
Het ligt voor de hand om daarna met snorkel de omgeving van
de boot te verkennen zodat je uitgerust en niet meer bezweet
aan het ontbijt komt.
Autotour
naar Washington Slagbaai nationaal park
Toch
iedere keer weer anders. De dagen ervoor zien we langdurige
regenbuien in het noorden zonder dat wij een spatje krijgen.
Het vele regenwater maakt de wegen in het park nog moeilijker
begaanbaar. Je rijdt af en toe door een ware rivierbedding!
De lange route is dan ook gesloten. De grootste leguaan zit
dit keer nog voor het park. Rincon blijft een slaperig klein
dorpje, de flamingo's zijn in grote getale te zien in het Goto
meer en de andere park meren. De Slagbaai met zijn gerestaureerde
gebouwen mag zich weer verheugen in een flinke belangstelling,
niet echt geschikt voor rustzoekers.
flamingo's
in het Goto meer
leguaan
onderweg
De
zuidroute
De
volgende dag is het zuiden van Bonaire aan de beurt. Van verre
lonken de spierwitte zoutbergen. In de zoutmeren natuurlijk
de felroze flamingo's die zich daar te goed doen aan de roze
garnalen, oorzaak van hun kleur. De slavenhutjes zijn indrukwekkend:
met hoeveel mensen konden ze daar in leven/slapen? De Willemstoren,
een puur Nederlands kunstwerk doet nog steeds dienst als vuurtoren,
voor bezitters van een gps natuurlijk een achterhaald fenomeen.
Maar ja, hebben de kleine witte vissersbootjes die we hier zien
wel zo'n apparaat? (trouwens, waarom moeten we bij de douane
opgeven welk merk gps we hebben?). Het twee dagen met een huurauto
met op de achterruit "for sail"(!) rondrijden werpt
ook vruchten af. Eigenaar Gerard van de 'One Way Wind' kreeg
talloze telefoontjes naar zijn zeggen.
richtingaanwijzer
met roofvogel
zoutbergen,
klaar om te worden verscheept
Willemstoren
met ruïne
Douane
aan boord!
Midden
op de dag komt de douane langs en wil graag even aan boord komen.
Ze zijn zelfs uit zichzelf bereid hun kolossale zwarte legerschoenen
uit te trekken. Dit hoeft van mij niet onder voorwaarde dat
ze zelf met vim de eventuele strepen wegpoetsen. Het gaat om
vuurwapens, spearguns en flare guns. Deze laatste hebben we
inderdaad aan boord maar bij bijna alle eilanden geldt dit niet
als vuurwapen en geven we dit dus nooit op. Hoewel jachteigenaren
hun flare gun juist aan boord hebben voor 'in geval dat' moeten
ze dit lichtkogelpistool afgeven aan de douane en krijgen ze
het pas een half uur voor vertrek weer terug. Als reden wordt
op Bonaire aangegeven dat het pistool met een andere loop als
een echt wapen kan dienen...
Tijd
voor een bezoek aan Klein Curaçao
Met
de ontmoeting met de dolfijnen nog vers in het geheugen wil
ik onze gasten met dolfijn-zwemmen verwennen. Wie weet hebben
ze de gewoonte om iedere ochtend langs te komen. Met wind en
stroom pal achter halen we gemiddeld 7 knopen en duurt het niet
lang voordat de vuurtoren van Klein Curaçao boven de
horizon zichtbaar wordt. Het laatste deel is de drift zo'n 20
graden en is het alsof we een veel te zuidelijke route varen
en een flink eind van het eiland af blijven. Maar de stuurautomaat
ingesteld op 100m ten zuiden van de zuidpunt doet zijn werk
voortreffelijk. We bergen de zeilen op en stomen naar een van
de boeien. Het touw van de Insulindeboei blijkt geen lus te
hebben en de schootsteek aan deze 3 duim dikke tros ziet er
niet erg veilig uit. We pakken onder het toeziend oog van de
luierende strandgasten de volgende boei, deze is volgens het
opschrift gesponsored door de 'Mermaid". Het stalen oog
ervan is scherp zodat ons crewlid in het water de haak van onze
'bridle' vastmaakt aan de ketting. Helaas komt de wind meer
uit het zuidoosten en liggen we notabene met onze catamaran
aardig te rollen! Het achteranker krijgt geen grip op de keiharde
bodem onder het dunne laagje zand dus een achterlijn op de boei
om de achterkant wat naar voren te trekken zodat de boot wat
van de golven afdraait. Het lukt waardoor we een stuk rustiger
liggen.
Mermaid
boei, verankering en ons niet houdende anker
zeepvis:
ik zie jou niet dus jij ziet mij niet!
We
halen de duikspullen te voorschijn en genieten van de vrij steile
wand en het glasheldere water en de grote vissen. Vooral de
Sand tilefishes van zo'n 50 cm die we nog nergens anders hebben
gezien zijn hier de opvallende verschijningen. Hun doorlopende
rug- en buikvinnen en hun kleuren maken deze palingsoort (?)
tot een fraai geheel. Ze verdedigen hun nest volgens de boeken
en na even zoeken vindt je inderdaad een hoop zand waar ze bij
lijken te horen. Het boek "Reeffish behavior" bewijst
ook hier weer zijn onschatbare waarde. In de namiddag vertrekken
de twee dagtochtboten en laten ons en de "Fiddlesticks"
eenzaam achter. Geen wonder dat we 's avonds elkaar opzoeken
en gezamenlijk de maaltijd nuttigen. Een bezoek aan de vuurtoren
bleek voor onze lichtelijk zeezieke gasten geen optie. De zon
gaat trouwens als een enorme vuurbal ten onder, echter zonder
een groene flits. De heldere sterrennacht met zijn melkweg is
duizelingwekkend, een reis door het heelal lijkt me een hele
onderneming.
vuurtoren
in ochtendlicht
echt
bikini-weer
op
zoek naar zeegras
De
volgende ochtend vroeg op om bij de zuidpunt te snorkelen. Wel
drie schildpadden maar geen dolfijnen dit keer. Om acht uur
vertrekken we, de "Fiddlesticks" achterna. Op naar
de thuisbasis, het Spaanse Water, het beschutte binnenwater
van Curaçao waar zo'n 80 jachten liggen waaronder vele
vrienden en bekenden. We zeilen naar binnen langs de verlaten
Barbara beach en laten het anker vallen temidden van onze 'oud-buren'
van een week geleden.
ingang
Spaanse Water
Curaçao
heeft steeds meer te bieden
We
raken steeds beter bekend en zeker met een geleende auto kom
je overal. Fietsen proberen we niet: te warm, de wegen zijn
er niet op ingericht en door het geringe aantal fietsers hebben
de automobilisten weinig ervaring met dit wegverschijnsel. Eerst
maar naar Willemstad voor het onvermijdelijke inklaren bij douane
aan de ene kant van de Anna baai en immigratie aan de andere
kant van de Annabaai. Je paspport wordt weer versierd met de
nodige stempels en raakt al aardig vol. Het ziet er sympathiek
uit maar is wel erg ouderwets in dit digitale tijdperk.
druipsteengrotten
van Hato
vulkanisch
kustlandschap: Boca's aan de oostkust
Whispergen
perikelen
De
volgende stap is het van het vliegveld afhalen van Eric Schutte,
product support engineer van Whispertech uit Nieuw Zeeland.
Deze firma fabriceert Whispergens en zou een wereld omvattend
dealernet hebben. De Whispergen zou een zuinige, weinig geluid
makende, weinig onderhoud nodig hebbende DC-generator moeten
zijn die naast 750 Watt 24 volt gelijktijdig ook 5 kW 'useable
heat' levert en dat 1-24 uur per dag. Eric komt uit Nieuw Zeeland
en gaat naar een bootshow in Miami en weet dat met een bezoek
aan ons te kombineren om te zien of hij onze Whispergen zonder
storingen kan laten werken. Sedert enige maanden stoot hij regelmatig
- elke minuut - zwarte rookwolken uit en loopt het vermogen
even terug. Roet verspreidt zich over het achterschip, leuk
is anders.
onderdelen
uit Nieuw Zeeland
engineer
aan het werk
laatste
kontrole
Aangevallen
door de 'Walkabout'
Terwijl
we in de SB machinekamer bezig zijn met de Whispergen horen
we eerst gefluit en dan getoeter. Koffietijd? Het wordt echter
heftiger en we horen ook roepen. Kom je boven, is een catamaran
op drift geraakt en komt hij recht op ons af! Ik spring in de
rubberboot die nog net tussen beide schepen in kan. Aan boord
van de 'Walkabout' is niemand, de bediening van de ankerlier
is niet te zien. Gelukkig komen door een melding op kanaal 72
- het marifoonnet van het Spaanse Water - van alle kanten rubberboten
op ons af die trekken of duwen en zo de zwalker (hij doet zijn
naam wel eer aan!) in het gareel weten te houden. Even later
komt de gealarmeerde eigenaar opdagen, en kunnen de motoren
worden gestart. De BB motor geeft een zwarte rookpluim, de SB
motor blijft weigeren. De ankerlier wordt aangezet, echter na
een paar meter binnenhalen stopt hij. De eigenaar duikt naar
binnen om de zekering weer in te schakelen. Weer drie meter,
weer de zekering eruit. Steeds als de eigenaar naar binnen moet
kan hij niet sturen of gas geven. Dit herhaalt zich nog een
aantal malen tot het anker zichtbaar wordt. Het blijkt nu onder
een andere ankerketting te zitten, aan de begroeing te zien
niet de onze. Snel een lijn onder de ketting, het anker iets
laten zakken en het komt vrij. Nu vol gas op één
motor naar voren en gelukkig ver voor ons laten we het anker
zakken, ik geef hem naar later blijkt 150 voet ketting. Karwei
geklaard, de rubberboten druipen af, ik krijg een hand van de
eigenaar. Avontuur voorbij.
'Walkabout'
in de aanval
Rondje
Curaçao
Zaterdagmiddag
gaan we met de comfortabele auto op stap, de opvarenden van
de "Baerne" zijn ook van de partij. De Boca's aan
de oostkust houden zich rustig, weinig deining, dus weinig watergeweld
dit keer. Het terras op de hoek van de Westpunt baai biedt weer
een grandioos uitzicht. Een aantal jongemannen springt er van
de rots hoog boven water. De stranden op de terugweg bieden
weinig spektakel, worden eigenlijk alleen door autochtonen bevolkt.
We rijden eerst naar de beroemde Emmabrug/Pontjesbrug aan de
Otrobanda kant om daar even rond te kijken en van de gezellige
drukte te genieten. Vervolgens over de Julianabrug waar we van
het weergaloze uitzicht genieten. Tegen het donker zigzaggen
we weer terug naar Sari Fundi, voor een nieuwkomer een onmogelijk
route.
Laatste
dag
Na
een paar uurtjes studeren wordt nog examen 'enriched air' gedaan
bij de duikschool aan de Caracasbaaiweg. Met certificaat komen
onze gasten terug, tijd om in te pakken. Met een geleende Suzuki-jeep
waar we nauwelijks met zijn vieren inkunnen, hobbelen we naar
het vliegveld. Het koude Europa wacht hen, wij houden het op
de Carieb.
volgend
verslag
index
