Reis naar de zon deel 5
Bayona-Lissabon
zaterdag 2 oktober
De ochtendtemperatuur was 10 graden, tijd om verder naar het zuiden af te zakken. Eerst vulden we de brandstoftanks want veel wind was er niet en werd ook niet verwacht. De pomp aan de vissershaven met goedkopere diesel was gesloten in het weekend, de pomp van de marina leverde ons 188 L. Afscheid genomen van Maryse van de Mi Wani, haar echtgenoot was 1 week naar huis om te klussen, zij bleven voor anker in Bayona achter. Met NW 1-4 richting Portugal, om twee uur passeerden we de grens. Onderweg kwamen hele groepen dolfijnen ons verwennen met hun acrobatiek, op de preekstoel zittend konden we uitstekend genieten van hun kunsten. Met de halfwinder haalden we 4-6 knopen. Om half acht lagen we aan de steiger in Povoa de Varzim ten noorden van Oporto. Van veraf was de stad te zien vanwege een echte skyline. De binnenkomst was wat naargeestig door het loeien van een sirene op het havenhoofd. De Atlantische deining klapte fors tegen de pier en produceerde huizenhoge fonteinen. We zeilden ruim 50 mijl met de halfwinder op een wel zeer relaxte wijze. Enkele zeilboten voeren voor ons, eentje met een witte spinaker. Plat voor de wind waren we ongeveer even snel, zodra we bakstag wind hadden haalden we fors in. Na een lang gevecht lukte het om hem in te halen. Toen hij met zijn spinaker in de problemen kwam was het heel snel gepiept. Later in de haven kwam een uur na ons een Frans schip binnen, dezelfde die we 's morgens hadden uitgezwaaid. Wat bleek, zij waren het die de hele reis voor ons zaten. Bij hun aan boord een wijntje gedronken en veel info gekregen over Madeira waar Philippe en Marie voor de 2e keer gingen overwinteren. Onze reis tot daar loopt vrijwel parallel, dus we zullen ze wel vaker zien. Het nieuwe navigatieprogramma heeft gigantisch veel opties, ondermeer de mogelijkheid om gribfiles - weerkaarten via de email - op de kaart te projekteren en vervolgens laten zien wat de beste koers is voor de volgende dagen, niet gek bij een grote oversteek.
zondag 3 oktober Met dikke mist op radar en elektronische kaart naar Porto
Joke stond een uur te vroeg bij het kantoor van de marina: in Portugal verschilt de tijd -1 uur met de onze. Het gehuil van de mistsirene stopte en de zon kreeg wat meer kracht, dat mocht ook wel het was onder de 10 graden. Het centrum van het stadje bekeken, boodschappen gedaan en op uitnodiging koffie gedronken in het clubhuis van de zeilvereniging. Het stadje is de moeite waard, op de boulevard mooie fonteinen en een tegelwand van tientallen meters met allerlei voorstellingen over het leven van de vissers. Intussen werd het steeds zonniger dus wij met windstilte de haven uit, direkt de mist in. Iets verder uit de kust ging het gordijn plotseling open, genoeg om lekker op het voordek te zonnen. Voor Lexious trok het weer dicht en elektronisch op zoek naar de ingang van de rivier de Doru. Ook hier klonk een sirene om ons te helpen. Geweldige rollers op de pier en netjes er omheen de rivier op. Hier kwamen de spaarzame boeien erg onverwacht in het zicht en ineens was er een kade met vissende en wandelende mensen te zien. De eerste grote brug kwam geleidelijk opdoemen, daarna werd het zicht eindelijk beter en kwamen we de eerste typische rondvaartboten tegen. Bij de tweede brug, een schepping van Eiffel doch helaas kompleet in de steigers, was aan de kade plaats. Groot was onze verrassing toen de Zweden met de Geronimo uit La Coruna hier lagen. We lagen net vast toen al een geuniformeerde figuur ons uitnodigde om met onze papieren op zijn kantoor te komen: douane. Enkele Nederlanders toonden belangstelling, ook Portugezen maar het was onduidelijk wat zij wilden weten.
maandag 4 oktober: dagje Porto: prachtige stad
Al vroeg werden we opgeschrikt door Nederlandse stemmen: een collega charteraar uit Lagos aan de Algarve. Ook een ouder echtpaar sprak ons aan met "oude seunen". De wandeling door de stad was bergje op, bergje af. In straatjes waar nauwelijks autoverkeer mogelijk was stonden toch auto's geparkeerd. De winkels die we voorbij liepen hadden een interieur uit de dertiger jaren. Het kwam armoedig over, maar wel leuk om zo in de historie te kunnen kijken. Het oude trammetje dat nog door Porto toert heet trouwens rijdend museum. De rondleiding door het gebouw van het wijnsyndicaat vino verde (een jonge sprankelende witte wijn uit het gebied ten noorden van Porto)- en dat in de stad van de grote portwijnen! - was bijzonder en beslist een aanrader. We kregen de tip van een tweetal Nederlandse dames waar we toevallig naast zaten te lunchen. Zij hadden al likkebaardend naar de Zeevonk staan te kijken en toen bleek dat wij de eigenaren waren wilden ze graag het schip bezichtigen. We deden ook inkopen en wel bij de apotheek voor het geval dat... In Portugal kan je alles zonder recept kopen, tenminste dat is nu onze ervaring. Alleen toen ik vroeg om een morfineachtige pijnstiller werd even zuinig gekeken. Onze Zweedse vrienden hadden beiden een darminfektie opgelopen, waarschijnlijk van het zeer besmettelijke rivierwater. Handen wassen na elk kontakt met meertrossen die in het water hadden gelegen was de boodschap.
dinsdag 5 oktober: Porto-Ria de Aveiro/São Jacinto op de motor door gebrek aan wind
We vertrokken met afgaand tij en dat was goed te merken in de riviermonding: steile golven waar je even doorheen moest. De Zweden wilden water en diesel tanken doch zegen geen tankstation. We hebben een tank met 25 liter diesel voor hun overboord gezet zodat ze niet terug hoefden naar een noordelijk gelgen haven. Onderweg maar even kunnen zeilen, gevist zonder iets te vangen maar wel meteen dolfijnen om de boegen, wat een kunstenaars. De baai van São Jacinto was mooi beschut. De Brigade Fiscaal kwam meteen na het ankeren langszij en wilde de gebruikelijke items van ons horen. In het dorpje was feest met vuurwerk en vele marktkramen en zelfs een mini kermis .Ook schalde het Portugese levenslied over het water. Naast de opvarenden van een Engels jacht kwamen ook de Fransen van de Yanuma een glaasje drinken. De Zweden waren nog steeds niet fit.
woensdag 6 oktober: São Jacinto-Figueira da Foz: redelijke wind
We vertrokken als laatste van de vier buitenlandse jachten. Op de luchtvaartbasis tegenover ons konden we nog even zien hoe het militarisme nog steeds leeft met salueren, trompetgeschal en dergelijke. Op de halfwinder achter de Engelsen aan, de Fransen met hun spinaker haalden we tergend langzaam in. Weer dolfijnen om de boot, bij 4,5-5 knopen zijn ze het meest in hun element. Door een ankerverbod moesten we in de jachthaven. Joke sliep licht en hoorde steeds vissen aan ons schip knabbelen.
donderdag 7 oktober: Figueira da Foz-Ilha Berlenga-Peniche: vroeg vertrokken in de mist, lang op de motor
Toen de ochtenddampen waren opgetrokken kwamen we af en toe een visser tegen. Het leek wel of de hele zee vol stond met reeksen vlaggetjes en natuurlijk wilde de Zeevonk op de autopilot regelmatig erover heen. Na uren kwam de Geronimo in zicht die veel eerder was vertrokken. De halfwinder zorgde de tweede helft voor nog wat snelheid. Bij Ilha Berlenga aangekomen -een eiland dat eerst een klooster had dat later werd gebruikt als gevangenis en na een tijdje hotel te zijn geweest nu als restaurant zou dienen. De ankerplaats bleek te ongunstig in de wind te liggen, we maakten enkele foto,s en voeren door naar de onaantrekkelijke haven van Peniche. We konden niet van de steiger af, de elektriciteit deed het niet en lagen zeer onrustig door de passerende visserschepen.
vrijdag 8 oktober: Peniche-Cascais: kruisen met SE-S 6-8 Bft en golven van 3 1/2 m...
Toen we wilden losmaken kwam een Belgische buurman met het weerbericht en een weerkaartje, beide in het Portugees. Het voorspelde niet veel goeds, maar volgens het weerfax kaartje van Northwood zou het slechtere weer iets ten noorden van ons zitten. Zonder te kunnen betalen om zeven uur op pad met genua en fok kruisend in de wind. Al snel moest de genua eraf en nam de wind geleidelijk toe tot SE-S 6. Het water werd onstuimiger en bij snelheden groter dan 6 knopen begonnen we klappen te maken. Rif 1 erin, een uurtje later gevolgd door rif 2 want intussen stond er steeds vaker 7 Bft op de klokken. Toen het af en toe 8 begon te waaien en de Zeevonk meer en meer speelbal van de golven werd moest het 3e rif er in. Een lastige situatie waarbij omkeren nog steeds tot de opties hoorde. We waren al uren onderweg en net over de helft van de 45 mijl. Volgens ons weerkaartje zou een trog moeten passeren en de wind naar het westen draaien. Voor het zover was heeft de Zeevonk aardig gestuiterd, waren de trampolines beide losgescheurd en de catwalk zat nog maar aan twee bouten vast en wilde er vandoor. Omkeren? De wind leek ineens wat af te nemen, er kwamen wat regenbuien en zowaar de wind draaide. Ook was de kaap die we moesten ronden in zicht dus door. We passeerden hem in de schemering en met halve wind 3 Bft met buien maar forse zeeën legden we de laatste mijlen af in het donker. De lichten van Cascais waren goed te herkennen en toal loss lieten we het anker in de baai bij de superdure marine vallen. Deze etappe was een ware vuurdoop voor schip en bemanning.
zaterdag 9 oktober: dagje Cascais voor het nodige onderhoud
Er was heel wat op te ruimen. De 2 trampolines en de catwalk kapot, de windex in het topje van de mast vast, het zeilbandje boven het 2e rif weer stuk, dieseltank BB achter gelekt- bleek een pakking die niet goed gemonteerd zat- om maar wat op te noemen. Pas om vijf uur deden we samen met onze gearriveerde gast uitgebreid boodschappen in een gigantische supermarkt. Na een terrasje met de rubberboot en boodschappen door de branding. Morgen naar Lissabon, 13 mijl.
laatste wijziging: 29-oct-04