Nauwelijks
tijd voor uitstapjes, naar Willemstad met de bus of om te
duiken. De dagen vliegen voorbij.
Zodra
er gasten aan boord zijn verandert het tijdschema maar komen
er eigenlijk alleen maar dingen bij. Tijdens het zeilen wordt
het anders en blijven er dingen liggen totdat het anker weer
is gevallen.
Bezoek
aan het consultatiebureau
Op
een van de Nederlandse schepen, de "Antares"
van Jasper en Astrid, is een baby van vier maanden oud, Marijn,
geboren op Curaçao. Al pratende kwam het bezoek aan
het consultatiebureau aan de orde en ik liet me gaarne uitnodigen
om mee te gaan. Zeer benieuwd naar de gang van zaken hier
op het eiland. En natuurlijk naar het niveau van deze voorziening.
Astrid leende een auto en op vrijdagmiddag half drie gingen
we op pad. Het gebouwtje ligt in een van de buitenwijken aan
een rustige straat en heeft een eigen parkeerplaats, ook nog
onder de bomen. Er blijkt zelfs een parkeerwachter rond te
lopen, in uniform notabene. Wel even schrikken, op de deur
hangt het bord: "closed", maar gelukkig bleek men
te zijn vergeten het om te draaien. Het team bestaat net als
in Nederland uit drie personen: iemand voor het meten en wegen,
een verpleegkundige en een arts. De boxenkamer is buiten op
de veranda, binnen staat de airco aan en is het heerlijk koel.
Het Nederlandse dossier wordt gebruikt (met groeigrafieken
en het ontwikkelingsschema van Nederlandse kinderen die groter
zijn en minder snel motorisch ontwikkelen!).
meten
en wegen
bij
de konsultatieburo-arts
Auto
lenen, huren of kopen?
De
langliggers, die vaak op het eiland werken en waarvan in een
aantal gevallen de kinderen ook de reguliere school bezoeken,
hebben geen keus: kopen. De kortliggers die Curaçao
eigenlijk alleen aandoen als tussenstation naar het westen
huren in de meeste gevallen. Heb je geen auto tot je beschikking
dan is er de gewone bus die elk uur rijdt en er zijn de kleine
busjes, maar die komen niet in de buurt van Sari Fundi. Voor
lopen is de afstand te groot, voor fietsen zijn de wegen te
smal en is het meestal te druk (en VEEL te warm). Maar wat
doe je als je maar een paar weken tot een paar maanden in
het Spaanse Water ligt? Dan hangt het van je 'netwerk' af
wat de mogelijkheden zijn: samen rijden, lenen of onderhuren
kan maar hoe gaat de verzekering daar mee om? Welke risiko's
loop je? Gelukkig weet/besef je niet hoe het er dan voor staat.
Het verkeer zelf gaat soepel, invoegen is nooit een probleem,
wij Nederlanders kunnen daar wat van leren. Als laatste het
liften of meerijden. Het is me al een paar keer overkomen
dat ik op de bus stond te wachten en een auto met een bekende
stopte, een leuke ervaring. Voor het boodschappen doen in
de supermarkt of bij de watersportwinkel is er de gratis bus
die dagelijks om tien uur vertrekt en waarbij je een uur de
tijd krijgt om te winkelen.
Dagje
Willemstad : wat een klerenzaken!
We
zijn wel dertig klerenwinkels in Punda in geweest, de meeste
heerlijk koel. Het lukte deels, ik kwam met een zwembroek,
een portemonnaie en twee dunne kleurige overhemden thuis.
Joke vindt de dameskledij hier een beetje te frivool en te
veel badkledingachtig en liet het bij een topje. De ijscapucino
op het terras aan de Annabaai smaakte weer uitstekend. De
lunch op het Wilhelminaplein liet lang op zich wachten. Als
altijd nu ook weer bekenden uit het Spaanse Water. Met de
rammelbus terug. Verbazend hoe moeizaam het tourniquetje in
de bus werkt. Bij zowel het binnenkomen als het verlaten van
de bus wordt je geteld. Toch is het reizen met openbaar vervoer
altijd weer boeiend, vooral als de chauffeur iemand is die
bij elke halte een soort noodstop maakt. Voor de kosten hoef
je een ritje naar de stad om daar aan het water koffie te
drinken zeker niet te laten: 1,35 NAF (de oude gulden) enkele
reis.
Uitbreiding
van het loopparcours
De
oorspronkelijke route was ruim vier kilometer, voor mij als
ex-marathonloper wat aan de korte kant. De konditie is verbeterd
dus... mag de lengte toenemen. Het lage pad langs het water
ligt er 's morgens vroeg ongerept en eenzaam bij en nodigt
uit om daar meer metertjes te maken. Al snel druip je van
het zweet ook al loop je nagenoeg in je blootje. Onderweg
al vele keren een katje of een konijntje gesnapt en regelmatig
vliegen er kleine lawaaïge papegaaien meestal in tweetallen
op. Ook zit er de laatste tijd een wari-wari, een soort visarend
hoog op een cactus als uitkijk post. Een verdere uitdaging
is het schoonhouden van het parcours: liefst alle zichtbare
flesjes en bekertjes onzichtbaar maken, bij voorkeur in een
vuilnisbak of oliedrum. Dan bij de finish er toch nog een
extra ronde aan vastknopen: het steile paadje omhoog en via
de hoge asfaltweg weer naar het onverharde stuk dat afdaalt
naar de Barbara Beach. Dan weer omhoog, nu de lage asfaltweg
naar de finish. Het laatste stuk loopt altijd heerlijk. Van
de parkeerplaats afdalen naar het verlaten strand, schoenen
uit, duikbril op en te water. De vissen kijken niet eens meer
verbaasd als ik hun domein binnen duik.
Oudste
dochter arriveert!
Een
nieuwe dimensie: Curaçao t/m Margarita verkennen met
je eigen dochter.
de
KLM is geland, Joke kijkt verlangend of ze haar oudste dochter
ziet uitstappen
moeder
en dochter
De
regentijd is duidelijk begonnen
De
laatste dagen hingen er inktzwarte luchten boven het midden
van het eiland en kregen wij in het Spaanse Water hooguit
wat druppeltjes. Maar nu is het raak: de lucht zit op Hollandse
wijze dicht en vooral ten noorden van Willemstad klettert
er regelmatig een bui naar beneden. Voor een autotocht ideaal:
koelte! Wel uitkijken want de remweg wordt er korter van.
Zware plassen langs de wegen markeren de heftige regenval.
Op pad naar het kleine museum in het adobe huisje dat 130
jaar geleden werd gebouwd en nog helemaal is ingericht zoals
de mensen hier woonden. Het Doktershuis waar we lunchten en
het 17e eeuwse Landhuis Groot Santa Martha. Terug op de Zeevonk
zwartbruine neerslag: het meegelifte Saharazand.
buitenkeuken
adobe huis Museum
eetkamer
Doktershuis
Indrukwekkende
expositie over de slaventijd
In
een van de prachtigste landhuizen, Groot Santa Martha, is
de expositie die in 2003 al in Rotterdam was te zien. De verschrikkingen
van de slavernij worden er breed uitgemeten, ook die van Suriname.
Veel videomateriaal met verhalen over vroeger. Op 1 juli 1863
verklaarde Koning Willem III het einde van de slavernij in
de Nederlandse koloniën. Het is of de nabestaanden het
allemaal nog voelen, de blankenhaat is nog lang niet verdwenen.
Omdat je als Nederlander weinig van dit stuk historie afweet
wordt je gekonfronteerd met tot nu toe onbekende aktiviteiten
van je voorvoorouders. Hoe moet ik daarmee omgaan? Gelukkig
maken velen je het makkelijk, maar soms...
binnenplaats
Groot Santa Martha
het
landhuis zelf
Crew
aangeboden
Tijdens
het happy hour werd ik voorgesteld aan een vriendin die op
het eiland woont en werkt en die graag met een schip de grote
zee op wil, liefst langer dan een jaar. Anya (www.redhibiscus.talkspot.com)
zeilde recent als crewlid met een Amerikaan een Halberg Rassy
van Zweden naar de VS. Het smaakte naar meer dus ging ze informeren
naar mogelijkheden. Wij hebben nooit aan een vast crewlid
gedacht en moeten haar teleurstellen. Wel konden we haar aan
een eenzame Canadees voorstellen, wie weet!
Afscheid
en weerzien
Het
hurricane seizoen loopt af. Maar heel weinig van gemerkt dit
jaar. De schattingen zijn bij lange na niet gehaald, gelukkig
maar. De yachties worden onrustig, de een vertrekt naar het
westen, Columbia, Cartagena, San Blas Eilanden, Panama. De
ander gaat tegen heersende stroom en wind naar het oosten,
Les Aves, Los Roques, Tortuga, Margarita. Met sommigen maakten
we een afspraak voor over 4-5 jaar in de Carieb: zij eerst
de wereld rond, wij blijven hier (Carieb) nog 'even'.
Beatrix,
Cruyff en Sinterklaas gemist
Het
gebeuren in Willemstad ontgaat je merendeels door de afstand
en door het gebrek aan kranten, tv en radio. In de Antilliaanse
krant op het interne tlazen we dat Cruyff samen met de koningin
op Aruba was en daar sportaccomodaties had geschonken en geopend.
Of zoiets ook op Curaçao zou gebeuren was niet duidelijk.
De
dag dat Sinterklaas arriveerde zagen we 's morgens vanaf het
direktiestrand een stroom snelvarende motorboten richting
Willemstad varen, reden onbekend. Toen we een paar uur later
met de bus in Willemstad arriveerden bleek het erg druk en
heet in de stad, reden om er niet te lang te blijven. Sinterklaas
hebben we niet gezien, daar waren we te laat voor.
Druk
bezoekuur
Vandaag
een afspraak met onze Curaçaose vriendin Margarita.
Keurig op tijd arriveert ze bij Sari Fundi. Onder de indruk
van de 'Zeevonk'. Of onze vrienden het roken: achter elkaar
kwamen er dinghies aan zetten om iets terug te brengen, op
te halen of dag te zeggen. Bij een glaasje volgden er diskussies
over de politiek en diktatuur van Cuba en Venezuela. Natuurlijk
kwam ook Columbia aan bod, hier is het geweld in de laatste
tien jaar duidelijk afgenomen.
Margarita
aan het roer
Marg
mag met haar en een paar familieleden uit en pas de volgende
morgen kwart over elf zien we ze weer. Na het dansen in de
Mambo Beach Bar, een openlucht discotheek aan het strand mocht
ze een nachtje logeren aan de wal (veel muggen). Vanweg het
schitterende zeilweer is er geen keus: zeilen! Het ankerop
heeft wat voeten in aarde: de nieuwe grote emmer waarin de
ketting zo mooi moet vallen blijkt een maatje te klein waardoor
de ketting in het kluisgat vastloopt. Dan begint de stuurboord
buitenboordmotor te mopperen, kennelijk onvoldoende ontlucht
want later blijft hij prima lopen. Buiten staat een rustig
zeetje en windkracht vier zorgt voor een lekkere snelheid.
Het grootzeil hijsen blijkt voor de eeltloze handen een pittige
klus.
eerst
het grootzeil omhoog
dan
de genua
De
dwars invallende golven laten ons toch wat rollen en het zeeziekte
spook verschijnt waardoor het alleen Spaans sprekende nichtje
Rebecca niet veel meer heeft te vertellen. Op een kwart van
de afstand naat Venezuela keren we om. Op de trampolines komt
af en toe een bak water over maar de erop liggende dames houden
zich kranig, wat wil je met deze water- en luchttemperaturen.
De dolfijnen laten zich helaas niet zien, de vliegende vissen
zijn spaarzaam. Terug bij de Barbara Beach is het nu een drukte
van jewelste, duidelijk zondagmiddag. De muziek en de vroege
bbq-geuren komen op je af rollen. We zeilen tot in het Spaanse
Water en ankeren weer op ons vertrouwde plekje. De grootzeilhuik
er op, het voordek even schoonspoelen en tijd voor een drankje.
Helaas gaat op het laatste moment de puts te water en wordt
hij niet meteen nagesprongen. Diepte 11 meter en het snorkelen
lukt niet vanwege een beginnende verkoudheid waardoor het
klaren onvoldoende gaat en de druk op de oren pijnlijk is.
Jammer, maar eigenlijk was hij toch al aan vervanging toe.
Bouwplannen
Steve
en Pat, onze buren op de 'Norsewind' hebben het plan om een
catamaran van 18 m te bouwen. Eerst wilden ze op Coche nabij
Margarita bouwen. Daar kregen ze geen vergunning van de milieuinspektie.
Ze zeilden naar Curaçao om daar hun geluk te beproeven.
Verschillende in aanmerking komende bouwplekken werden onderzocht
doch ze kregen tot nu toe geen medewerking van eigenaars of
overheid. Hun verblijfsvergunning loopt af dus is er enige
haast geboden. Slagen ze niet dan is hun volgende doel Columbia,
maar dan moeten ze weer helemaal opnieuw beginnen. We herkennen
de situatie, in 1998 waren we ook op zoek naar een geschikte
bouwplek in Groningen en Friesland.
Steve,
toekomstig catamaranbouwer
Autoritten
met voettochten?
De
autoverhuurder kwam anderhalf uur na de afgesproken tijd opdagen.
"Het kantoor had het niet doorgegeven" was de smoes
dit keer. We maakten korte metten: anderhalve dag huren voor
de prijs van één dag. We kwamen terecht in het
zwarte circuit: geen kontrakt, geen tekeningen met beschadigingen
en vooruit kontant de 55 NAF betalen. Voor een auto met airco
en een automaat een redelijk bedrag. Eerste doel waren de
grotten van Hato en de indianeninscripties.
We arriveerden er bijna gelijk met mensen van een cruiseship.
Het werd daardoor wel wat massaal. Vervolgens naar het Hofi
Pastor park met de oudste boom van Curaçao,
circa 800 jaar oud. De parkwachter van het Christoffelpark
vond het wat laat voor ons terwijl we wel de volle prijs zouden
moeten betalen. We reden verder naar de boca's. Van verre
zag je al de golven met witte schuimkoppen: windkracht vijf.
Het donderde ons tegemoet en over de hele kust zag je de fonteinen.
Indrukwekkend natuurgeweld. Bij Boca Pistol
waren het kanonschoten van zo'n 20 m water. Bij Westpunt zochten
we het terras op de hoek boven water op en werden meteen verwend
door een paar jonge springers die de 10 m diepte zonder aarzelen
namen. Als afsluiting naar de duikschool 'Surf en
Turf' met terras aan het strand. De drankjes stonden
nog maar net toen Agaath en Ab van de "Schoonheyt"
met hun gasten arriveerden, over toeval gesproken.
indianengrotten
800
jaar oude katoenboom
de
oude brug ligt er nog
Christofoffelberg
boca
met binnenrollend golfgeweld
Joke
aan de rand van een boca
Marg
bij Boca Pistol
natural
bridge
platform
in de diepte
Dag
twee gingen we vroeg op pad met het geleende wandelboek voorin
de auto. Eerst naar de St. Jorisbaai waar
we vastliepen in de bushbush, alleen doodlopende onverharde
en modderige weggetjes. Militairen waren er met een les-jeep
aan het oefenen, geen terrein dus voor een luxe auto. Er was
ook geen voetpad langs de kust te vinden. Vervolgens naar
de Aloëplantage om een fles pure aloë
te kopen. Het moet erg gezond zijn...
Ons
volgende doel was de vlakte van Hato. Het
had al tijden niet geregend dus moest het begaanbaar zijn.
De grotten zouden er de moeite waard zijn dus wij op zoek.
De weg was redelijk al moest je wat kuilen en gaten ontwijken.
Helaas geen bordjes en toen de rij windmolens dichtbij was
wisten we dat we de eerste grotten hadden gemist. Eerst omhoog
naar wat later bleek de waterzuivering, verlaten, buiten gebruik
en alleen bewoond door een groep langbenige kluten. Ook de
resterende grotten bleven onvindbaar al moet ik toegeven dat
de weg nu toch een stuk slechter was geworden. De auto begon
er wat roodbruin uit te zien. Aan het eind een soort veekraal
en een huis, maar wat meer van belang was: een slagboom met
een slot. Na mijn toeteren kwam iemand naar ons toe sloffen
die voor 5 NAF de slagboom wilde openen. Tja, overmacht...
Al het kleingeld bij elkaar leverde ongeveer 3,80 NAF op en
ook dat bleek voldoende. Het was een schitterende tocht door
een verlaten landschap. Tijd om de bewoonde wereld weer op
te zoeken.
vlakte
van Hato
reservoirs
waterzuivering met leeggeplunderde schakelkasten
kluten
de
laatste centjes voor de slagboom
Koffie
apparaat
Voor
de laatste keer naar Wimco waar we een jaar geleden een koffiezetapparaat
kochten. Er was nog steeds geen vervangend apparaat dus konform
de belofte: geld terug! Zowaar het gebeurde! Nu brengen we
tijdelijk het water aan de kook in een snelkoker en gieten
het op een filter in de afgesneden bovenkant van een colafles
die als trechter dienst doet. Wel gevaarlijk maar de koffie
smaakt er niet minder om. Zodra we weer in een 220 V gebied
komen gaan we op pad voor een nieuwe.
Met
pijn in het hart verlaten we Curaçao
Ons
zomers verblijf in het zuiden van de Carieb vanwege het hurricaneseizoen
loopt ten einde. Met de Kerst worden we in Martinique verwacht.
Nu is het onze beurt om afscheid te nemen wetende dat we hier
omstreeks augustus volgend jaar weer terugkomen. We was hier
een schitterende tijd en we zouden er zo kunnen blijven wonen.
Veel kontakten met de plaatselijke bevolking, veel gezien
van het eiland en erg veel kontakten met andere zeilers gehad.
Je leeft op een boot voor anker in het Spaanse Water intensiever
met je buren dan op het land. Je hebt elkaar nodig voor advies,
reparaties, gezelligheid, auto lenen, etc. De happy hours
worden nergens drukker bezocht dan bij Sari Fundi. 's Morgens
om zeven uur wandelen, trimmen en snorkelen op het Kabrieteneiland
en het direktiestrand was ook een sociaal gebeuren evenals
het duiken en bbq'en op zondag, de meditatieoefeningen van
Paula op zaterdag en niet te vergeten de Spaanse les, eerst
van Margriet, later van Joke. We hebben ook een aantal dingen
niet gedaan, vooral door tijdgebrek (!) en vanwege het vervoer.
Volgende keer toch een auto?
De
laatste spullen worden teruggebracht, de bewoners van de 'Norsewind'
nodigden we uit voor de koffie met gebak. We hebben vele van
hun dvd's kunnen bekijken. hoe zal het hun verder vergaan
met de bouwplannen voor een catamaran van 18 m? Krijgen ze
medewerking vanuit Curaçao?
We
kwamen 28 augustus aan op Curaçao, op 23 november vertrekken
we, nu voor langere tijd.
Klein
Curaçao
Stuiterend
op de motoren recht tegen wind en golven voeren we langs de
kust van Curaçao. Door een verstopte brandstofleiding
- vuil in de tank - stopte een van de motoren en bleef er
nog maar 2,5 knoop over de grond over. Pas na doorblazen en
ontluchten kregen we hem weer aan de praat. Toen begon de
andere motor te haperen: water in het filter! Daarna geen
problemen meer. Vanaf de zuidpunt zeilend naar Klein Curaçao.
We deden er in totaal zes uur over! Dit keer geen dolfijnen
en schildpadden...
Weerzien
met Bonaire
Met
prachtig zeilweer, SE 4-5 Bft, kruisend naar Kralendijk. Met
de eerste slag kwamen we net ten zuiden van de olietanks uit,
dan is het hemelsbreed nog zeven mijl. In zes uur staken we
over met als maximale snelheid 8 knopen. We boften, er was
een mooring vrij op redelijke afstand van Kareltje's Bar waar
op vrijdagnacht meestal een hels lawaai (muziek) wordt geproduceerd
dat makkelijk tot een uur of vijf 's morgens kan duren. Natuurlijk
moet er gesnorkeld worden, liefst bij duisternis...
ontmoeting
bij het nachtsnorkelen
kwalachtige,
ongevaarlijk
Op
de fiets het zuiden rond
Marg
gaat met fiets en camera op pad. Doelen: slavenhutjes, zoutpannen
en flamingo's Veertig kilometer fietsen in flinke wind en
toenemende temperatuur is niet niks. Ze komt echter voldaan
terug, nog steeds onder de indruk van de geringe cafmetingen
van de slavenhutjes.
statieportret
van een Bonairiaanse pelikaan
Zie
ginds komt de stoomboot...
Eerst
kwamen er zeilbootjes - sunfishes - voorbij met ballonnen
in de mast. Daarna hoorden we een omroepinstallatie. Maar
toen er scheepshoornen gingen loeien werd onze nieuwsgierigheid
te veel geprikkeld en gingen we kijken wat er aan de hand
was. Een van de grote zeeslepers was voorzien van vlaggen
en had vele springerige personen op alle dekken. Het drong
snel tot ons door dat Sinterklaas een bezoek ging brengen
aan Bonaire. De kade stond vol met mensen. Op het Wilhelminaplantsoen
was een bbq in aktie en stonden vele tentjes met spelletjes
voor de kinderen. De zeesleper maakte vast, het kleine trommelkorps
ging als eerste van boord gevolgd door vele zwarte pieten.
Eindelijk verscheen de goedheiligman op de wal en langzaam
worstelde hij zich door de dichte drommen mensen, vele kinderen
de hand schuddend. Hij werd ontvangen in de muziektent. Wij
maakten nog niet eerder zo'n hete Sinterklaas mee: 33 graden
in de schaduw. We hebben niet gewacht op pepernoten. Terug
door de dorpstraat, Kaya Grandi, lagen de kerstballen al in
de etalages...
de
grote kindervriend
Customs
doen moeilijk
Tijd
om de marina voor het gebruik van de verplichte mooring te
betalen: US$ 10 per nacht, bij de immigratie uit te klaren
, voor schepen was niemand aanweizig dus naar het politiebureau
waar men het druk had en als laatste naar de douane om ook
onze "flaregun" weer in ontvangst te nemen. Voor
het laatste was ik te vroeg, ik moest maar na zessen terugkomen.
Behoorlijk kinderachtig om een uur later weer naar de wal
te moeten. Ik mocht ook om tien uur 's avonds komen of de
volgende cochtend om zes uur. De laatste optie was niet interessant,
de vorige keer zat er een douaneman die niets wist te vinden
en pas na enkele telefoontjes kwam de doos met flaregun te
voorschijn. Gelukkig moest nog een forse hoeveelheid levensmiddelen
worden ingeslagen en konden Joke en Marg dit kombineren met
een bezoek aan de douane. Een van hun vroeg nog of ik erg
boos was geweest(?).
Pittige
tocht naar Sotovento, de westelijke Aves Eilanden
De
'Aurora' met Harry en Marijke was al vroeg vertrokken en niet
meer in het zicht toen wij om half acht van start gingen.
We konden hoog aan de wind naar het zuiden afzakken. Bij de
zuidpunt met de radartoren kregen we te maken met de westelijke
stroming en een onrustige golfslag van tegen de 2 meter. In
de verte een zeil, toch niet de Aurora? We gingen overstag
toen we het onbekende zeil midscheeps hadden en langzaam kwamen
we dichterbij. Het bleek inderdaad de Aurora en we kruisten
achterlangs om misschien wat foto's te maken. De afstand bleef
te groot en langzaam liepen we uit. Ook qua hoogte deden we
het goed in deze toch vrij ruwe zee met windkracht 5 tegen.
Alleen we haalden ons doel, Isla Larga, het zuidelijk eiland
dat ooit Nederlands was, niet voor het donker. Om een onbekende
baai op de tast binnen te varen was niet aantrekkelijk dus
door naar het ons bekende Saki Saki, het vuurtoreneiland.
De vuurtoren stond al van verre naar ons te knipogen en in
het maanlicht werden de kontouren van het eiland zichtbaar.
We ankerden op redelijke afstand in 7 m water en konden na
12,5 uur beuken eindelijk een drankje nemen. De Aurora arriveerde
drie kwartier later, een Island Packard mag dan komfortabel
zeilen, qua snelheid en hoogte moest hij in onze catamaran
- eigenlijk logisch - zijn meerdere erkennen.
Koraalpilaren
en wuivende wieren
Na
een rustige nacht op avontuur: Robinson Crusoë op Saki
Saki en snorkelen op het prachtige rif ten noorden ervan.
De vuurtoren wordt gevoed door zonnepanelen die het duidelijk
langer volhouden dan die van Klein Curaçao.
De
cactussen staan er uitbundig bij en ook het gras met die gemene
klitten waarvan de naaldjes gek op voetzolen zijn. De rondwandeling
kon dus alleen over het strand waar aan de oostkant het nodige
plastic afval samen met bamboestokken en 'alleenstaand' schoeisel
te vinden was. De enige volwassen palmboom biedt schaduw maar
is door het klittengras moeilijk te bereiken. Te water, op
naar het koraalrif.
Als beloning een grote donkerblauwe parrotvis die verstoppertje
gaat spelen. De koraaltorens reiken bijna tot aan het wateroppervlak,
je kunt er prachtig tussendoor snorkelen. Door het vrij wilde
water en opgewoeld zand is het zicht niet optimaal, we zijn
beter gewend. De grote barracuda's die hier wonen zijn al
klaar met hun jacht, niet een laat zich zien.
Op
naar de pluizenbolletjes van Barlovento
Vanaf
Saki Saki om de noord eerst tegen geweldige waterbergen op,
geschatte hoogte iets meer dan drie meter. Na een buitje neemt
de wind wat af en maken we een aardige slag naar Barlovento.
Dit eiland staat bekend om zijn enorme aantal boobies, een
soort Jan van Gent en erg tam. De bomen zitten vol nesten
met schattige donsballetjes, de jonkies die gewoon blijven
zitten als je ze nadert (of in Margje's foto lens proberen
te pikken). Overal waar je langs vaart zitten de bomen vol
met deze fraai gelijnde vogels. In de korte schemering zie
je nog hele groepen komen aanvliegen en een plaats voor de
nacht zoeken. Volgens Joke ruik je ze, hun uitwerpselen dus.
Ze produceren een wat ruw gak gak dat weinig overtuigend overkomt.
Marg gaat op onderzoek met de kano, een prima vervoermiddel
om langs de kant te varen of de ondiepe lagune in, je kunt
er overal mee komen.
'pluizenbolletje'
ochtendsfeer
Barlovento
Het
'monument'
Wat
heeft Barlovento nog meer te bieden naast de ruïne van
een huis, een altaartje, een werkende vuurtoren en een afgedankte
vuurtoren? Jawel, een heus monument! Als je langs de mangroves
met boobies vaart in de tweede baai dan zit op 4/5 plotseling
een opening in het groen met een minizandstrandje. Je vaart
hier naar binnen, legt je rubberboot vast en klimt eruit zonder
op de hier overvloedige heremietkreeftjes te trappen die zich
weliswaar uit de voeten proberen te maken. Je komt op een
soort kwelder met een paadje naar de ruwe zuidkust. Prachtige
heldergroene kleuren. Hier en daar staat het onder water,
waarschijnlijk zoet water waardoor deze eilanden vroeger in
trek waren: je kon er drinkwater halen. Aan het eind van het
pad, vlak bij de de wal van ronde koraalbrokken is een soort
kampvuurplaats met allerlei kleurige voorwerpen, voornamelijk
aangespoelde artikelen. Je ontwaart namen met jaartallen en
soms leuke taferelen erop, geschilderd, met een stift of zelfs
ingegraveerd. Er zitten bekende namen van schepen bij en natuurlijk
ook die van ons van een vorig bezoek.
gat
in de mangroves
heremiet
van dichtbij
monument
detail
ander
detail
catamaran
'Zeevonk' (kunstwerk Marg)
'kwelder'
Los
Roques lonken
De
volgende eilandengroep ligt dertig mijl oostelijker. De oostelijke
wind zakt al snel helemaal in en op een motor varen we urenlang
met 4 knopen tegen de stroom in. Aan het eind van de middag
een licht briesje en zeilend bereiken we Caya Aqua, Van verre
zag je al vele masten, we waren nummer tien toen we achter
de 'Aurora' binnen voeren. Opvallend was het grote aantal
catamarans, acht van de tien! We ankerden tussen strand en
rif en lieten ons de 'sundowner' heerlijk smaken.
Dit
onbewoonde eiland met een palm boven op de zandduinen (en
nog wat kleinere palmen in een soort laagvlakte, heeft een
smal zandstrand dat je helemaal af kunt lopen tot je aan de
noordkant bij een smalle zandstrook komt die dit eiland met
het vuurtoreneiland verbindt. Met hoogwater spoelen de golven
er van twee kanten overheen, een zeer dynamisch schouwspel.
We steken over naar West Cay en maken een rondje vuurtoren,
een eenzaam monument van de beschaving. Heerlijk om in je
blootje hier rond te zwerven. Een groep strandlopers laat
je tot dichtbij naderen voor ze opvliegen en twintig meter
verder op weer landen. Overal om je heen wegschietende hagedissen
en potsierlijk hoog op de pootjes wegrennende strandkrabben.
Trouwens, als je even blijft zitten dan kan je van dichtbij
zien hoe een strankrab met zijn scharen het zand onderzoekt
terwijl hij hoog op zijn acht poten met de ogen op steeltjes,
schuin voorwaarts, iets opzij en dan weer recht vooruit gaat.
Terug naar Caya Aqua om te zien of er broedende boobies in
de kwelder zitten. Waarschijnlijk niet het juiste seizoen,
want ze waren er niet te vinden. Het pad voert door bosjes
die met veel wind enige beschutting geven, er is tenminste
een picnicplek midden in. Aan de rand, direkt grenzend aan
het water zitten een paar pelikanen op een tak, onbewust van
het feit dat ze van dichtbij bespied worden.
ankerplaats
Caya Aqua
verbindings'dam'
Na
de koffie naar het rif zwemmen om daar te snorkelen, met name
om de zich daar schuilhoudende midnight parrotfish te verschalken,
een bijna 1 meter grote donkerblauwe vis met lichtblauwe strepen
bij de bek die hier tussen de koralen zwemt. Direkt bij aankomst
was het raak! Precies dezelfde plek als eerder. Joke probeert
een foto van hem te maken, benieuwd of die gelukt is.
In
de verte - op 20 mijl afstand - zijn de bergen van La Grande
Roque, het bewoonde hoofdeiland te zien. Met een oostelijk
windje kruisen we tussen de eilanden en riffen door. De kleur
van het water verraadt de diepte. De ondiepste plekken het
lichtst en indien met groenbruin koraal bedekt gevaarlijk
ondiep en hard! Na vele slagen en zes uur later komen we vlak
na de ondergaande zon aan bij de ankerplaats. De lichtjes
van de talloze restaurantjes schijnen al uitnodigend.
Bij
de opkomende volle maan varen we naar het strand waar de rubberboot
door de branding met vaart opgezet wordt. De sfeer is geweldig,
Marg gaat uit haar dak en trekt de haren uit haar hoofd dat
ze haar camera niet heeft meegenomen. De zandstraatjes, de
vele verlichte huizen en herbergjes, de mensen op de plaza
die een kerstboom aan het opzetten waren, de mensen die in
groepjes buiten zitten en noem maar op, alles overgoten met
maanlicht. Hopelijkvoor Marg is de betovering morgen overdag
niet helemaal weg...
In
het heldere zonlicht is de 'warmte' er af. Daarvoor in de
plaats veel meer details die in het donker verborgen bleven.
Maar de mensen zijn in hun gedrag ook anders, meer bezig ipv
genietend. De vloeren van de possada's worden gedweild, men
is een muur aan het schilderen, men sjouwt met meubilair.
Onze eerste gang is naar de bank om aan bolivars te komen.
De laatste koers die we weten is 2170 bolivars voor 1 US$.
Er was een storing bij de bank doch de aardige bediende verwees
naar een winkeltje bij de watertaxi's en ja hoor, wisselen
was geen punt, koers 2200 bolivar. Het vliegveld lag er verlaten
bij, geen vakantieseizoen? Met de laptop naar de internetshop.
De eigenaar maakte duidelijk dat hij om twaalf uur ging sluiten.
We vonden 20 minuten voldoende en na een aarzelande start,
hij had de wifi nog niet aan, haalden we 45 emailtjes binnen.
Twee aanvragen voor de last-minute! We werden na twaalven
eruit gegooid dus terug naar de boot om daar de emails te
beantwoorden. Vervolgens anker op om een rustiger plekje achter
het Cayo Pirates - piraten eiland - te zoeken. Hier tierde
het mondaine strandgebeuren welig: parasols, ligbedden en
koelboxen vormen toch wel de basisuitrusting. Een eiland om
van te likkebaarden, dat wel. Na alle administratieve handelingen
te hebben verricht en het strand door Marg werd verkend, was
de tijd aangebroken om tegen de wind tussen de koraalriffen
door naar het laatste eilandje te varen vanwaar de volgende
oversteek, dit keer van 85 mijl, naar Tortuga zal starten.
Nederlanders!
Het
laatste stuk zeilend met 8-9 knopen langs het binnenrif. Het
was tegen vijven en de verschillende waterkleuren=lees dieptes,
waren nog goed zichtbaar. We ankerden achter het ons bekende
eilandje waar al drie schepen lagen. De voorste bleek het
Nederlandse jacht "Happy
monster". Natuurlijk wilden we kennismaken maar pas
de volgende ochtend zagen we beweging aan dek. Hans en Dory
kwamen op de koffie en we hadden zoveel uit te wisselen dat
zij hun vertrek een dag uitstelden en wij eigenlijk ook, te
meer daar er een dikke wind stond die het geluid van de branding
bij het rif overheersend maakte. We hoorden veel van hun avonturen
in Suriname doch het weer daar lijkt weinig aantrekkelijk:
veel regen en erg warm. Die avond genoten we weer van de maan
die om een uur of negen de duisternis verjoeg. Achter het
schip veel zeevonk-achtige fluorescerende lichtjes, een gegeven
ogenblik kwam een hele stroom voorbij. Waarschijnlijk de kwalachtigen
die we ook op Bonaire zagen.
Nachtelijke
pech (met het weer)
Een
dag later dan gepland vertrokken we op motor en zeil door
de zeer ruwe passage bij Sebastopol en helaas konden we de
eerste uren niet oostelijker zeilen dan 175 graden, bijna
recht naar het zuiden dus terwijl ons doel Tortuga op 105
graden lag. Volgens de gribfiles en de coamps zou de wind
in de namiddag en avond naar het noordoosten draaien maar
het duurde lang... De pikdonkere nacht viel in en het duurde
lang voor de maan zich liet zien. De wind bleef konstant en
de richting was goed als we nu pas van start waren gegaan.
Intussen waren we erg ver naar het zuiden gezakt en kwam de
vuurtoren van het eilandje voor de Venezolaanse kust in zicht.
Ook vertoonden de eerste visserschepen zich aan de horizon,
iets waar Joke vanwege de piraterij een grondige hekel aan
heeft. Vlak voor het vuurtoreneiland moesten we overstag omdat
we recht op een rots met branding afvoeren. Deze slag bracht
ons wel dichterbij ons doel maar het duurde nog een paar slagen
voor we in de namiddag het anker lieten vallen bij het populaire
Cayo Herredera, een eilandje ten noordwesten van Tortuga.
We zeilden 148 mijl in 30 uur terwijl het hemelsbreed maar
85 mijl was! We lagen heerlijk berschut in de baai van dit
c-vormige eilandje, samen met een vijftal zeiljachten en een
tiental motorjachten. Op het strand stonden nog de parasols
en waren mensen aktief. Ook kwamen er op gepaste afstand snel
varende piroques voorbij. De vissers hadden duidelijk al voldoende
ruilhandel gepleegd en waren voldoende voorzien van cola en
batterijen.
De
ruïnes van Cubagua
De
tijd dringt een beetje, 12 december willen we op Margarita
arriveren. Motorzeilend passeren we het rifgebied aan de noordkant
van Tortuga, de Islas Palenquines. Er liggen geen schepen
achter het rif. Te ruw? Zelfs bij de Playa Caldera waar op
de heenreis tientallen schepen lagen is het stil: twee motorjachten,
da's alles. De windrichting is gunstig, we kunnen redelijk
recht op Cubagua, het pareleiland, aanzeilen. Maar weer worden
we ingehaald door de tijd en blijkt 65 mijl tegen stroom en
wind te veel voor een dagtocht. Als tegen de avond de wind
meer uit het oosten gaat komen is het duidelijk: weer nachtwerk.
Na een paar slagen komen we pas na zonsopkomst bij Cubagua
aan. Er ligt welgeteld één zeilschip. Het land
op en via de zoutpannen naar de oostkant waar verlaten vissershutten
en een altaartje de route naar de resten van de oude stad
- Nuevo Cadiz - markeren. In de eerste helft van de 16e(!)
eeuw woonden hier de parelduikers. Eerst waren het indianen
die door de Spanjaarden gedwongen werden met een soort mandje
op 10 m diepte de schelpen te verzamelen. Van CAO's had men
toen nog niet gehoord, dus stierven ze bij bosjes.
De
zware tocht richting Porlamar
De
laatste etappe, nog 20 mijl! De wind was spelbreker, oost
5 met pittige vlagen. Dat samen met een fikse tegenstroom
maakte het kruisen in een holle zee een moeizaam gebeuren.
In een uur tijd vele mijlen afgelegd doch maar een paar mijl
dichter bij Porlamar. We kruipen onder de kust van Margarita
en hebben nog vijf uur motoren nodig om het anker te kunnen
laten vallen in de baai van Porlamar. Eigenlijk is het al
te laat om nog op de kant te gaan eten. Manana.
Thuisgevoel
in Porlamar
Bij
het aanbreken van de dag worden de contouren van de hoge gebouwen
zichtbaar. Opvallend is dat de geraamtes nu duidelijk verder
zijn opgevuld (lees: muren gemetseld). Een pittige regenbui
doet ons snel de bimini sluiten zodat we droog ontbijten.
Bij de bewaakte steiger van Juan Marina worden we verwelkomd
door Alwin en Pedro. Joke wordt door beiden gezoend en de
taxichauffeur Pablo doet het nog eens dunnetjes over. We bespreken
de taxi meteen voor de volgende morgen 7.30 uur om met Marg
naar het vliegveld te rijden. Ook Juan is even vriendelijk
als altijd, geld wisselen moet even wachten. Onze taxichauffeur
ziet kans om ons om te turnen: niet met de minibus naar de
oude stad maar met hem. Ook wil hij graag geld wisselen, de
dollars kan hij goed gebruiken omdat hij op korte termijn
naar Spanje vertrekt, aan bolivars heb je daar niets.
Beperkte
sightseeing Margarita
Heerlijk
om weer door de straten van de oude stad te rijden, aan de
kanten een drukte van belang, eetstalletjes, maar ook kleding,
etc. verfraaien het beeld. Bij Plaza de Bolivar worden we
afgezet en mengen we ons in de drukte. Overal gerinkel van
mini-ijscowagentjes en muziek/lawaai uit luidsprekers van
winkels. Mensen zitten in de schaduw van bomen of zijn onderweg.
Bij de fontein naast de altijd gesloten kathedraal strijken
wij neer om even deze drukte te absorberen. Dan weer verder,
nu de drukste winkelstraat in, een soort Kalverstraat. Joke
trakteert op gebak vanwege haar verjaardag, mierzoete marsepein
en creme. Dan naar de grote winkelstraat Avenu 4 de Mayo.
Hier zijn de grote winkelcentra en de stalletjes met kettingen,
parels. Marg helpt bij het uitzoeken van een moderne wijnkoeler,
ze gunt ons een koele dronk in de toekomst. Daarna worden
alle stalletjes afgezocht op 'mislukte' parels. We vinden
het grootste assortiment in een winkel die waarschijnlijk
ook aan de stalletjes levert. Met een aankoopnota en de verzekering
dat je geen problemen bij de douane krijgt zoeken we weer
een taxi op. Een prima middagje stad! Het stimuleert de eetlust
maar het is nog vroeg. We komen terecht bij de Sunset bar
die happy hour blijkt te hebben van 4-6. We gaan pas later
op de avond naar de jachtclub omdat de live muziek daar pas
om acht uur begiint en we Margje graag willen laten genieten
van de lange uithalen "Margaritaaaaa". We worden
prima bediend - het is opvallend hoeveel obers hier rondlopen
- het eten smaakt voortreffelijk al was de vissoep veel te
sterk en daardoor niet eetbaar. De zanger kwam niet aan 'Margarita'
toe, doch zeer voldaan togen we huiswaarts.
Afscheid
De
12 jaar oude Nissan automaat zoefde met veel lawaai door het
verkeer en bracht ons binnen het half uur en op tijd op het
vliegveld. De balies van het inchequen waren rustig, heel
wat anders bijvoorbeeld dan de chaos op St. Maarten. Marg
haar reis gaat via Caracas en Curaçao en duurt zo bijna
24 uur. Terug naar het koude kikkerland... en dat na vier
zonnige weken waarin we ontzettend veel gezien en gedaan hebben
en toch een heerlijk vakantiegevoel van over hebben gehouden!
volgend
verslag
