Reis
naar de zon deel 54
Martinique-Sint
Maarten
Reis
voor zeil- en walvisliefhebbers
10-24
februari 2007
Aankomsten
vliegveld Lamentin
De
afstand van Le Marin naar het vliegveld is ruim 30 km.
Bussen rijden er 's avonds niet. Maar Philippe en Valérie
van de "Yassa" hielden woord: we konden een
auto van ze lenen! In ons gastenboek schreven ze (Tortuga
2006) dus niet voor niets: "if you need every-/anything:
call us. We will be/are happy to help you like you help
us when we needed help." Dit naar aanleiding van
het redden van hun geleende catamaran die zinkende was
en die we met man en macht boven water konden houden
(Margarita zomer 2005).
Helaas voor ons kwamen de gasten op verschillende dagen
zodat we de rit naar het vliegveld in één
week tijd drie keer maken. Maar gekoppeld aan bezoeken
aan het Suikermuseum, de Clementine rumfabriek, de vrijmarkt
te François en het naturistenstrand op de zuidpunt
is het prima te doen. De vluchten van de Air France
vanaf Paris Orly waren meer dan een uur vertraagd hetgeen
langdurig wachten - mensen kijken, drankje en een hapje
in de Brasserie - tot een gewoonte maakte.
Bezoek
aan de Leader Price
Wat
is er bijzonder aan boodschappen doen in een grote Franse
superrmarkt? Allereerst de geweldige service voor bootmensen:
een betonnen pad naar een grote steiger voor dinghies
waar je ook nog je boodschappenwagen kunt achterlaten.
Geen overladen uit een auto, nee, rechtstreeks! Ten
tweede de pakken rum en wijn, prima kwaliteit en makkelijk
te verstouwen. We komen Piet en Jelka van de "Aeson"
tegen en Piet laat drie pakken Côte du Rhône
zien en vertelt daarbij dat hij de zaak heeft leeg gekocht.
Wat hij niet wist was dat Joke voor hem er dire heeft
laten staan... Uiteindelijk belanden we met twee volle
winkelwagens bij de kassa, zijn onze boodschappentassen
niet toereikend en ben ik blij de rubberboot van te
voren flink te hebben opgepompt. Voor de eerste keer
bleek de diepvries niet groot genoeg, moesten de ijsblokjes
(hopenlijk tijdelijk) eruit en een restant cocosijs
al voor het diner worden verorberd.
Kleurrijk
Caribisch spektakel-Wedstrijdzeilen op wiebelboten
Dit
is de letterlijke koptekst uit het tijdschrift "Zeilen",
no. 2, februari 2007 op pagina 32. Laten wij nu getrakteerd
worden op zo'n spektakel! We gaan op het puntje van
Club Med (al twee weken gesloten wegens een staking
van het personeel) voor anker en binnen het half uur
komen de 'wiebelboten' voorbij, eerst met halve wind
, later aan de wind waarbij de bemanning op houten palen
naar boven schuift als hij dreigt om te gaan. Eentje
presteert het zo hoog aan de wind te zeilen dat hij
ons bovenlangs op enkele meters passeert. Smullen! Wat
een pracht die kleurige zeilen!
jollenzeilen,
topsport! (foto John)
Exit
Friese vaarboom?
Voor
de wind tussen Martinique en de vermaarde Roche Diamant
door. Onze vaarboomdient als uithouder voor de genua
die af en toe flinke klappen kreeg. Ineens 'krak', de
vaarboom - met maatstreepjes voor het meten van de ondiepten
op het wad - in tweeën. Volgens mij nog goed met
een glasweefsel/epoxy te repareren.
Snorkelen
in Petit Anse d'Arlet
Twee
jaar geleden was dit een top snorkellokatie voor ons
dus als lunchpauze hier te water. Het blijkt dat we
aardig geëvolueerd zijn: we kennen intussen veel
mooiere plekken. Toch blijft het boeiend de onderwaterwereld
van zo dichtbij in glashelder water te kunnen bekijken.
In de verte zien we de "Horta" met Harm en
Lizzie, afgelopen zomer ook in Curaçao.
Heeft
de uitvinder van de croissantjes al een standbeeld?
Om
half acht stond een drietal bemanningsleden al voor
de Deli France, de broodjeswinkel in Anse Mitan. Stokbrood,
chocoladebroodjes en croissants was hun rijke buit.
Ze werden vol enthousiasme binnengehaald. De wifi-verbinding
lukte niet vanaf het water. Maar er moest toch een rondje
door het dorp worden gemaakt dua met de rubberboot naar
Le Ponton. Dat viel tegen, halverwege vielen al de eerste
spetters. We stonden nog niet overdekt of de bui barstte
in alle hevigheid los. Een vrouw die nog even over de
steiger liep kon zo meedoen met een wetshirtparty. Op
het terras van La Marina ook geen wifi-verbinding zodat
onze €20-kaart van Mediaserv nog steeds niet is
opgebruikt. Dit is al de tweede negatieve ervaring met
deze provider...
Waarom
ligt de 'Painkiller' boven ons anker?
In
de nacht was de wind meer naar het noordoosten gedraaid
en in de ochtend na de buien flink toegenomen. Gevolg,
het jacht voor ons lag precies boven ons anker te swingen.
We haalden op tot onze boegspriet hem bijna raakte.
De vrouw aan boord keek niet al te paniekerig maar vertoonde
verder geen aktie. Na enkele vruchteloze pogingen ging
Joke met de rubberboot aan het duwen. Ook dat zonder
succes. De verlossing kwam van de "Tiko Tiko",
ons welbekend van Oriënt Beach, St. Maarten. Een
snorkelaar kwam aanzwemmen, kreeg van ons een lijn met
haak en stootwil die hij nabij het anker vastmaakte.
Vanuit de rubberboot konden Foka en Tibor aan het trekken
en zowaar, we kwamen los en dobberden met alles naar
achteren. Vervolgens komt Joke snel terugvaren onder
het slaken van: "we zinken, we zinken". In
de haast waren we vergeten de stop in het bootje te
doen... Een schitterend spektakel waar we twee flessen
wijn voor over hadden, een voor de snorkelaar en een
voor de vrouw van de Painkiller.
Bliksembezoek
aan Fort de France
Natuurlijk
een bezoek aan de kleurrijke hoofdstad van Martinique.
Beladen met T-shirts kwam het gezelschap terug. Daarvoor
had Joke weer de truc met het planerende anker uitgehaald,
lachen dus. Om het horten van de - duidelijk versleten
- eerste twintig meters van de ankerketting te omzeilen
wisselde ik begin en einde om. Nu is het beginstuk nieuw
en kunnen we weer een paar jaar toe hoop ik. Het delta
anker - niet geheel roestvrij meer - deed weer even
dienst, het op de hand binnenhalen in de windvalgen
viel wat tegen.
de
beroemde bibliotheek (foto Joachim)
Paleis
van Justitie (foto John)
kathedraal
van Fort de France (foto John)
Ankerperikelen
midden in de nacht
We
hadden de Zeevonk keurig geparkeerd nabij de steiger
van St. Pierre te midden van vooral Amerikaanse jachten.
Onderweg kort een school dolfijnen ontmoet die helaas
naar het zuiden gingen en dus niet veel tijd voor ons
hadden. De wal op voor een heerlijk diner bij La Tamaya.
Bij terugkomst bleek het nagenoeg windstil en draaiden
alle schepen, ook tegen elkaar in. We haalden 5 m ketting
in om niet in botsing te komen met onze buren, plaatsten
stootwillen rondom en gingen te kooi. Om één
uur alarm, de ankerlijn van de achterbuurman zat achter
het BB-roer. De wind was terug en het vlaagde behoorlijk.
We konden geen kant uit dus zodra we los waren anker
op en een nieuwe plek zoeken. Intussen begon het licht
te regenen. We kwamen terecht achter de Zwitserse motorcat
die op zonnepanelen al de oceaan is overgestoken en
nu richting New York koerst. Helaas werden ze wel wakker
van ons motorgeluid en dachten waarschijnlijk dat ze
slipten: de lichten gingen aan en je zag iemand naar
de ankerlier bewegen. Een kwartier later was alles weer
in rust.
De
vulkaanmusea van St. Pierre
Na
een bezoek aan de warme bakker en een heerlijk ochtendmaal
allereerst op zoek naar de geschiedenis, met name die
van 8 mei 1902 toen het stadje door een gaswolk uit
de Mt. Pelee werd overvallen en er slechts één
overlevende was (hij zat in het cachot). Onderweg naar
het vulkaanmuseum muziek die snel in kracht toenam en
zowaar een kindercarnaval optocht! Hummeltjes van 3-5
jaar hand aan hand, al een beetje dansend op het ritme
van de muziek maakten een rondje dorp. De zon maakte
een fleurig geheel van de kleine zeemeerminnetjes en
zeerovertjes. Wij togen nog even naar de douane/internet/koffiebar
om uit te klaren en emails binnen te halen. Ook brachten
we een bezoekje aan de ijzerwinkel om weer wat deursloten
te kopen die we met ijzerzaag en boor passend kunnen
maken.
pier
St. Pierre (Europees geld)(foto John)
Dominica
lonkt aan de horizon
Lang
genoeg op Martinique gezeten, de regenwouden, watervallen
en meren van Dominica zijn aan de beurt. We laten een
groep van zo'n dertig dolfijnen achter ons. Onder ideale
weersomstandigheden maken we de overtocht van 36 mijl.
Martinique verdwijnt niet aan de horizon maar wordt
snel kleiner. Halverwege ontdekte ik een grote scheur
boven in de genua, waarschijnlijk tijdens de windversnellingen
tot 25 knopen langs de Martiniquese noordkust ontstaan.
Zeil opgerold en de fok moet het karwei maar afmaken.
Een groot wit cruiseschip bij Roseau komt daarentegen
snel boven de horizon en het duurt niet lang of we meren
af aan een boei bij het Fort Young Hotel op honderd
meter voor de boeg van de Sea Princess. De zon verwent
ons weer met een prachtige groene flits, de vierde in
een week tijd.
de
gescheurde genua wordt losgemaakt
dat
gaat niet altijd even makkelijk
De
praktijken van de taxichauffeurs annex tourgidsen
We
staan nog niet op straat of worden aangesproken door
een taxichauffeur met een plattegrond van Dominica in
plastic in de hand. We hebben ons voorbereid en een
wensenlijstje gemaakt en weten het bedrag voor een dagexcursie.
Ik loop naar het VVV waar we eerder een oudere gids
vonden die ons toen voortreffelijk rondleidde tussen
modderbaden en watervallen (Spirizeil
2005). Ik dacht hem gevonden te hebben, ene Mitchell
en hij mee naar de groep die al druk een programma bespraken
met de eerste chauffeur. Mitchell deed het lijstje dat
John voorschotelde voor US$ !65 ipv 200 dus werd gekozen
voor de oude man die ook wat rustiger overkwam. Toch
nog een pittige prijs (vorige keer voor acht personen,
nu voor zes). Het was trouwens druk op de kade want
om zeven uur was ook het volgende cruiseship aangekomen
en loosde een stroom toeristen die met veel ervaring
in de gereedstaande taxibusjes werden gepropt. Alles
prima georganiseerd. Joke en ik zeilen naar de Prince
Rupert baai in het noorden waar ons gezelschap om vier
uur zal worden afgeleverd. Lang voor we Portsmouth bereiken
komt de eerste boatboy op ons af. Het is Albert, door
vele vrienden al aangeprezen. We spreken af dat als
onze groep op tijd is we de Indian River met hem gaan
verkennen. We zijn net klaar met ankeren en zeilen bergen
als men al op de kant staat. Eerst aan boord om wat
te bekomen van de taxitoer die geen groot sukses werd
door de dollars die overal nog eens extra moesten worden
betaald. Men had zelfs het idee achteraf dat het EC$
hadden moeten zijn ipv US$, dat scheelt toch bijna een
faktor drie. Ook werkte de taxichauffeur niet het lijstje
af. Kortom, Mitchell maakte zich duidelijk schuldig
aan zwendelpraktijken, dus voor ons op de zwarte lijst!
Achteraf bleek dat de oudere man die we zochten Joey
heette en hem vonden we niet.
waterval
op Dominica (foto John)
warmwaterbad
(foto John)
uitzicht
over Roseau
Indian
River met Albert: een groot sukses!
Met
vier redelijke gewichtige Amerikanen maakte het bootje
af en toe bewegingen die leken op het begin van omslaan.
Het water siepelde door een paar kieren maar Albert
verontschuldigde zich dat het niet zijn boot was. Later
probeerde hij met kauwgom een spleet te stoppen. Hij
roeit de rivier op en langzaam komt hij op temperatuur.
Eerst de gebruikelijke verhalen, maar toen bleek dat
zijn gasten zich goed voorbereid hadden en zelfs bomenboekjes
bij zich hadden werd hij al wat minder routinematig.
Door de namiddagzon prachtige lichtval op de oevers.
Een rijkdom aan krabben en kleurige bloemen. Bij het
eindpunt een steiger en een restaurantje in aanbouw.
Het tententerras met bar en woning van een jong gezinnetje
van weleer was verdwenen. Nu stond een jonge Dominicaan
met een grote koelbox dranken te verkopen met als topper
de "Dynamite", alkoholgehalte 59%. Wij gingen
eerst de wandeling maken onder aanvoering van Albert.
Hij leerde ons veel over bananenplant, grapefruitbomen
- we mochtern zelfs plukken en verorberen, de beste
kwaliteit die ik ooit proefde - coprabranden en cacaobonen.
Een hoogtepunt was het overvliegen van een luid krijsende
Dominicaanse papagaai, zo een die op de vlag staat.
Alles zeer geanimeerd, dat we stukken over een modderpad
schuifelden was niet van belang. Terug bij de 'dynamite'-man
wilden we het natuurlijk proberen en de schemering was
al ver toen we eindelijk in de boot stapten en Albert
de rivier weer afroeide. We werden weer netjes op de
Zeevonk afgeleverd. Dat we vervolgens het grootste deel
van de nacht muziek vanaf de Purple Turtle bar hadden
mocht ons niet meer deren.
Indianriver
onze
gids Albert zorgde zelfs voor de inwendige mens (foto
John)
cacoa
zoals we dat niet kennen (foto John)
Verjaardag
in Les Saintes
Na
een ochtendwandeling door Portsmouth en het genieten
van warme Dominicaanse chocolade (het is tenslotte winter)
met nootmuskaat en vanille zoals we gisteren van Albert
leerden als verjaarstraktie van Henk op een terrasje
vlak achter een van de grote roestige scheepswrakken
die hier met een hurricane sneuvelden, werd het tijd
voor een korte zeiloversteek naar Les Saintes, Franse
eilanden die onder Guadeloupe liggen en vallen. We ankeren
in het baaitje achter de granieten pilaren van Le Pain
de Sucre (veel harder dan het Friese sûkerbôle).
Meteen snorkelen. Foka ziet haar snorkel naar de diepte
verdwijnen maar de zanderige bodem waarboven we liggen
maakt hem goed zichtbaar en wat is nu 8 meter. De inktvisjes
lieten zich niet zien, wel ontdekt Joke natuurlijk een
schorpion vis. (sedert Curaçao haar specialiteit).
Een Amerikaans jacht voor ons is een bekende, de "Miss
Heidi" die we eerder op Tobago ontmoetten. We
'leenden' toen twee aardige jongedames. Ik was nog
aan het opzoeken hoe zij heetten toen hij al kwam aanscheuren
met zijn dinghy. Enthousiast vertelde hij dat ze nu
visitekaartjes hebben met foto van het schip, toendertijd
door ons genomen. 's Avonds naar Bourg waar we moeite
hadden om een geschikte ankerplaats te vinden vanwege
de diepte (>12 m) en de drukte. We dineerden in het
kunstrestaurant te midden van kunstwerken met een prijs
erop. Ook onze borden waren kunstig opgemaakt, jammer
dat ik bijna in slaap viel op een fauteuil in een hoek.
Het was dan ook warm met weinig ventilatie. De formaliteiten
gingen soepel al hebben ze hier de gewoonte je terug
te laten komen omdat naar hun zeggen naar Point á
Pître moest worden gefaxt. Intussen bezochten
de gasten het Fort Napoléon met zijn museum en
tuin met leguanen. Schitterende uitzichten werden hun
deel. Vervolgens anker op en koers naar de ZW-punt met
vuurtoren van Guadeloupe.
het
moderne plein van Bourg voor de toeristen arriveren
(foto John)
etalage
buiten (foto John)
verjaardagsdiner
met stokjes (foto John)
Guadeloupe,
de beklimming van de Souffrière (1467 m)
De top van de vulkaan Souffrière was bijna wolkloos,
helaas zou het te laat worden om hem nog diezelfde middag
te beklimmen. We zeilden naar het strand van Rivière
Sens en ankerden dichtbij het zwarte strand. Hier brachten
we een aantal weken geleden nog
het gevonden zeilschip naar toe. Pas de volgende
ochtend gingen we naar de kant om met twee taxi's richting
Souffrière te gaan. Vanaf de parkeerplaats verder
lopen door een schitterend nat regenwoud. Eenmaal op
de helling begon het te regenen doch zonder problemen
kwamen we boven, hooguit wat natte voeten. Op de top
is nog een pad dat rond de kraters voert en waar je
overduidelijk zwavel kunt ruiken, terwijl je in een
onpeilbare diepte kijkt. Er is ook een betonnen schuilhut
en tot onze verbazing zit daar een moeder met een zuigeling
en twee peuters/kleuters. Hoe zijn die daar gekomen?
Op mijn vraag of ze met een helicopter zijn gebracht
wordt hartelijk gelachen. De terugtocht brengt steeds
meer zon en een stroom mensen op weg naar boven. Aan
hun kleren kan je zien dat we mooi weer tegemoet gaan.
Plotseling om een hoek een schitterend uitzicht over
zee en nog beter kijkend Îles des Saintes als
donkere wolken zwevend boven het water. Dan nog het
kasseienpad door het regenwoud en we staan weer bij
de parkeerplaats waar onze taxichauffeurs een plekje
hebben kunnen bemachtigen.
Joke
in de regen op de flanken van de Souffrière
de
top bereikt!
zwaveldampen
stijgen op uit de krater (foto John)
Les
Saintes onder de wolken aan de horizon
nadat
we boven zijn geweest zijn klaarde het op...
Snorkelen
in een onderzees natuurpark
We
genieten nog even van een terrasje aan de haven, Tibor
en Joachim (die beiden in recordtijd de vulkaan beklommen)
hadden nog energie over om stokbrood en taart te kopen.
Dan snellen we noordwaarts naar Pigeon Island om daar
in het Jean Jacques Cousteau onderwaterpark te snorkelen.
We zijn er alleen, de laatste boot met duikers zagen
we vertrekken. Rinske scoorde meteen een schildpad en
Joke natuurlijk weer een schorpioen vis. Duiken naar
zeepaardjes kostte teveel tijd. Als afsluiting alweer
een groene flits als laatste blik op de vurige ondergaande
zon. Het oorspronkelijke plan om nog naar Deshaies te
varen om daar uit te klaren en de afstand naar Antigua
met 9 mijl te verminderen laten we varen. In een minibaaitje
tussen twee onbewoonde eilandjes overnachten is veel
aantrekkelijker. De nachtelijke sterrenhemel is hier
extreem rijk aan sterren, zodanig dat de 'gewone' sterrenbeelden
niet eens opvallen. De helderste van alle blijft Venus
die elke avond als eerste aan de westelijke hemel zichtbaar
is.
De
eerste WALVISSEN!
We
vertrekken vroeg en doen Deshaies niet meer aan. Afwachten
hoe de douane op Antigua reageert... De regenbuien aan
de horizon gaan keurig voor- en achterlangs met slechts
weinig variatie van de wind. Binnen een uur op een paar
honderd meter fonteinen en een enkele rug: ongeveer
vijf(?) walvissen! Helaas was hun koers tegengesteld
en verdwenen ze snel uit ons gezichtsveld. Wie weet
komen er meer.
Bezoek
aan Shirley Heights op Antigua
Zondagmiddag
zijn wij op tijd voor het spektakel op Shirley Heights
(150 m): eerst een groot ketelorkest dat tot acht uur
speelt. daarna een reggeaband met drie zangeressen.
Het bospad er naartoe is slechts een halve mijl omhoog
en brengt ons temidden van een grote menigte die een
glimp van de ondergaande zon boven het eiland wil opvangen.
Wolken bederven de pret, maar Montserrat met een flinke
as uitstoot en het litteraire koninkrijk Redonda zijn
scherp te zien. Vanaf deze hoogte ook een weergaloos
uitzicht over de baaien waar Nelson zijn vloot had liggen
en liet repareren en bevoorraden. Overal twinkelen lichtjes
in de diepte en natuurlijk zien we de Zeevonk nabij
het strand liggen. We sluiten aan in de rij voor de
barbeque en kiezen voor jerk kip, met een heerlijk kruidenmengsel
dat op de Anitillen is te krijgen. In de drukte vinden
we toch nog een plek op de muur met uitzicht over Antigua.
Geweldig! De ketelmuziek is van hoog niveau en wordt
vol vuur gespeeld, voor het eerst zien we vrouwelijke
bandleden. Na zonsondergang kwam een politieman de rotsen
buiten de veilige muur ontruimen hetgeen zonder morren
geschiedt. Overal mensen, dansend, bewegend, kijkend,
genietend. Wat een spektakel! De reggeaband was helaas
van een laag niveau (vonden wij allen) en om acht uur
kozen we de weg terug: twee man met zaklantaarn over
het bospad, de rest over de onverlichte openbare weg,
regelmatig verblind door tegenliggende taxi's die weer
mensen gingen ophalen. Via een bungalowpark bereikten
we het strand waar de heren van het bospad al een half
uur zaten te wachten. Tot diep in de nacht klonk de
muziek van boven.
het
zondagavondfeest op Shirly Heights
Schermutselingen
met de douane
We
klaarden niet uit op Guadeloupe, een hoofdzonde en Joke
moest termen als 'goed zeemanschap' erbij halen om de
douane te overtuigen dat we niet kwaadwillend waren.
Door een Deense vrouw werden we ook al gewaarschuwd:
ze was als inwoonster van een niet EG-land al drie dagen
bezig een visum te verkrijgen. Nieuwe regels, die zouden
gelden van 1 februari tot 1 mei als het cricketgebeuren
hier op de eilanden plaatsvindt. We moesten allen de
zelfde formulieren invullen en drie keer ondertekenen
die je ook in het vliegtuig krijgt. Maar we zijn niet
de enigen die een onduidelijk verhaal hebben. Ook de
opvarenden van "De Goeie Mie" hebben een alternatieve
route gevolgd: uitgeklaard op Martinique en ook nog
een hond(je) aan boord. Wat hebben ze al die tijd gedaan?
Nadat Joke aan drie of vier verschillende beamten ons
verhaal had verteld en alle formulieren had ingeleverd
kwam de volgende vraag: een opvarende met een Hongaars
paspoort. Nadat Joke verzekerde dat we nog slechts een
nacht op Barbuda zouden verblijven kregen we eindelijk
alles gestempeld terug en mochten we naar de havendienst.
Hier betaal je entreegeld, vuilnisgeld, museumgeld en
eilandgeld en kwamen we voor een nacht op US$ 52 terwijl
we voor anker in de English Harbour baai liggen. Weinig
aantrekkelijk voor een volgende keer. Het openlucht
museum "The Dockyard" is zeer de moeite waard,
alleen al de sfeer die er heerst. Prachtig gerestaureerde
gebouwen, goed onderhouden gazons met automatische watersproeiers,
overdekte terrasjes en natuurlijk veel scheepsvolk.
Het museum is eenvoudig maar rijk aan materiaal. De
bakker is gevestigd in een prachtig oud pandje en heeft
een grote keuze (o.a. worteltart...). Bij de ingang
van de Dockyard vele kraampjes met toeristische artikelen
en een groentemannetje. We zijn het terrein niet afgeweest.
Ook het internetten kan er, helaas is de kortste wifi-periode
1 dag voor US$ 10, voor wat emails binnenhalen een pittig
prijsje. Gebruik van hun computer is EC 0,50 per minuut,
dus dan maar zo.
inklaren:formulieren
invullen (foto John)
Golven
van 3,5 meter de komende dagen
Hoe
nu verder, want deze golven zullen uit een ongebruikelijk
richting komen: NNW, precies tegen dus. We moeten kiezen
voor Antigua-Barbuda-St. Barth of Antigua-Nevis-St.
Kitts-St. Barth met allerlei tussenliggende variaties.
De golven beginnen volgens windfinder.com op dinsdagavond
acht uur. Een leuk vraagstuk, want waar kan je veilig
en dus beschut ankeren? We kiezen voor Nevis en we zijn
nog niet de hoek om bij Antigua of de wind geeft ons
gelijk: naar Barbadu is pal in de wind en Nevis ruime
wind. Tegen het vallen van de avond varen we 8-9 knopen
met uitschieters tot 10,4. De zuidelijke punt van Nevis
om en in het donker nog de vier mijl omhoog naar de
ankerplaats voor het strand ten noorden van Charlestown.
Er blijken een stuk of twaalf schepen te liggen en we
kunnen keurig op de ankerlichten koersen. Om half negen
laten we ons anker zakken na een geweldige tocht!
Plantages
bezoeken en aapjes kijken
Met
de taxi naar de Hermitage, daar rondkijken en weer verder
naar de Golden Rock. Hier de korte trail met vele boomsoorten
rond, een duik in het zwembad (waar helaas in textiel
gehulde mensen lagen te zonnen), lunch op een van de
schitterende terrassen met uitzicht op Redonda en Montserrat.
Die plantage eigenaren hadden het goed voor elkaar!
Als sluitstuk op zoek naar de apen die zich bij de ingang
lieten zien.
Weer
oorlog met de douane
Op
Antigua konden we niet uitklaren, dat moest op Barbuda.
Dat bleek tegen de wind in te liggen en dus kozen we
voor Nevis. Dat betekende geen uitklaren en 'terecht'
konstateerde de douane man op Nevis dat we nog op Antigua
waren. Dat betekent in zijn ogen een criminal offense
(vergrijp) zodat we moeten worden aangehouden. Hij vroeg
zich ook af waarom we niet via de marifoon de kustwacht
aldaar hadden benaderd. Natuurlijk liep het hier ook
met een sisser af maar stel je voor dat je een penalty
moet betalen (op Greneda is dat een zeiler overkomen
die te laat inklaarde). We beloofden beterschap en de
volgende dag op St. Kitts uit te klaren. In - en uitklaren
tegelijk kan hier alleen indien je binnen 24 uur vertrekt
(in tegenstelling tot Dominica waar 72 uur geldt).
Basispakket
in de supermarkten
Het
assortiment in de verschillende supermarkten blijkt
zeer beperkt, duidelijk een bewijs voor het welstandsniveau
van de doorsnee Nevis-burger. De auto's zien er daarentegen
prima uit, het is maar waar je de prioriteit legt. Coca
cola heeft hier nog geen voet aan de grond, men behelpt
zich met namaak cola.
Laag
vliegend naar Basseterre
De
hoofdstad van St. Kitts lag gisteravond al te flonkeren
aan de horizon. De negen mijl leggen we af in iets meer
dan een uur, we ankeren voor de marina terwijl om ons
hen de buien neerkletterden. Met de rubberboot naar
de wal waar we werden ontvangen door de Nederlands sprekende
bemanning van een Sunsail huurcatamaran. Op dat moment
barstte ook hier de bui los en we werden uitgenodigd
aan boord te komen schuilen. De gloednieuwe catamaran
uit Zuid Afrika zag er mooi uit. De schipper had als
opmerking dat hij niet zo hoog aan de wind zeilde en
hun voorgenomen doel Nevis zou nog twee uur aan de wind
hakken zijn waar ze duidelijk geen zin in hadden. In
Basseterre de ouderwetse Engelse sfeer met het Circus
met monument in het midden als centrum. Wij naar het
restaurant Ballahoo op de eerste etage waar je een prima
overzicht hebt over het Circus. Ze zijn het plein aan
het opknappen en helaas is daar een cirkelzaag bij nodig
om de stenen passend te maken. Dit maakt een alles overheersend
lawaai ten koste van genoemde sfeer. Na het diner aan
boord worden we ook al getrakteerd op geluid: Caribische
muziek schalt over het water, oorsprong onduidelijk,
geen dancing of iets dergelijks te zien.
pure
snelheid
gemberbloem
in de botanische tuin (foto John)
batikster
op St. Kitts (foto John)
Je
zal je dertigste verjaardag in de Carieb vieren!
Rinske
is gewend haar verjaardag in het koude natte Nederland
te vieren, ooit viel haar verjaardag samen met Sint
Pieter - de Sinterklaas van Grou - en ook nog de Elfstedentocht!
(1985) Nu zitten we aan het ontbijt voor anker bij St.
Kitts en varen we vandaag naar St. Eustatius. De overtocht
gaat van een leien dakje, opvallend dat zware buien
steeds achter ons blijven en de hellingen van St. Kitts
teisteren. Ook de golven in het zeegat hebben niet de
voorspelde hoogte. Bij Statia (popiulaire naam voor
St. Eustatius) rolden geweldige deininggolven zich te
pletter tegen de klippen. Hun toppen woeien er af, een
boeiend schouwspel maar tegelijk dreigend: hoe zal het
zijn op de ankerplaats? Het viel mee hoewel een groot
zeiljacht naast ons geweldige schuivers maakte. Ook
de pier bij de duikschool maar eigenlijk de hele westkust
had te lijden van de deininggolven die hier en daar
geweldige fonteinen opleverden. We besluiten de barbeque
aan boord te houden, onder deze omstandigheden met acht
man en veel eetwaar de wal op te gaan lijkt weinig aantrekkelijk.
De deksel van onze houtskool bbq eraf, een en ander
rechtgezet, verse kooltjes erin en een flinke scheut
aanmaakspul en Tibor kon de spiezen, mais, vegetarische
worstjes, vis, etc. voorzien van een knapperig korstje.
De elektrische oven deed ook zijn best en het werd een
waar feestmaal. Het nagerecht was een zeer speciale
yoghurt taart, door Tibor op zijn Hongaars gemaakt.
Beklimming
van de Quill
De
vulkaan van Statia is niet hoog, niet steeds in de wolken
en heeft als extra dat je in de krater kunt afdalen.
Dat betekent vroeg op pad om niet door de warmte te
worden geveld. Wij zelf kozen voor het dorp, met name
voor het internetcafé. Dit bleek dicht, de bibliotheek
heeft geen wifi-faciliteit en bij de coffeeshop Intermezzo
was Devon niet aanwezig die voor de aansluiting moet
zorgen. Op het fort heerst een weldadige rust, de mensen
van het toeristenbureau zijn weer even voorkomend als
altijd. Uiteindelijk terug naar cde coffeeshop waar
ook nog eens Devon arriveert die ons zowaar kent als
opvarenden van de Zeevonk! Het wordt nog feestelijker
als ook Maaike zijn vrouw ten tonele verschijnt. We
hebben haar ooit ontmoet in 2003 en daarna was ze altijd
of aan het lesgeven of op vakantie in Nederland. Na
vier jaar zien we haar weer en ze is nog even enthousiast.
Bijna
een spermwhale overvaren!
Op
nagenoeg dezelfde plek waar we eerder konden genieten
van een walvis ziet John schuin achter ons een walvis
spuiten. We keren om en varen voorzichtig tot op 50
meter. Het blijkt een spermwhale die rustig aan de oppervlakte
ligt en af en toe eens even blaast. Hij trekt zich van
ons niets aan en na tien minuten duikt hij waarbij zijn
staartvin maar klein is. Boek met plaatjes erbij: spermwhale.
onze
spermwhale, Saba op de achtergrond
Aankomst
op St. Maarten
Na
twee weken pittig doorzeilen bereiken we ons einddoel.
We zijn te laat voor de Hollandse brug en gaan buiten
voor anker naast de "Synergy" die er nu echt
uitziet als een zeilend reklameobjekt. We eten uit en
worden binnengepraat bij een nieuw restaurant. De bediening
is aardig, het eten smaakt goed. We moeten wel schakelen,
zo tussen de mensen, luide muziek en een konstante stroom
auto's op de weg. Misschien niet slecht als overgang
voor onze gasten die de komende dagen terugvliegen naar
het volle Nederland.
De
volgende ochtend wordt er nog gezwommen en na het ontbijt
gaan we om 9.30 uur door de brug. Het ligt er aardig
vol, ook zien we redelijk wat Nederlandse vlaggen. We
ankeren voor Shrimpies om daar te internetten en boodschappen
er tegenover te doen. In de volle kar legt de Chinese
eigenaresse een heerlijk gebraden kippetje ,"a
present for you"! Dan brengen we de eerste gasten,
Rinske en Tibor weg: eerst met de Zeevonk naar de Green
Turtle, vandaar lopend naar het vliegveld. De nieuwe
hal is in gebruik, het oude stationsgebouw is verdwenen
zodat we verder moeten lopen dan voorheen. We hebben
daar in het verleden heel wat uurtjes op gasten staan
te wachten. Onze volgende stop is de brug bij Marigot
waar we naar buiten gaan en de overige vier gasten opgepikt
moeten worden na hun dagje eiland. Hier liggen veel
bekende Nederlandse schepen zoals de One Way Wind en
de Aurora. Helaas geen tijd, hoewel Gerard wel even
langs komt om zijn laatste avonturen te vertellen. We
zeilen naar Oriënt Bay en gaan voor anker voor
het beroemde naaktstrand van Club Oriënt. Het duurt
maar even of we worden gebeld: de Amerikanen die de
volgende dag hier opstappen. Een prachtige avondlucht
is ons deel, met groepjes overvliegende bruine pelikanen.
Zaterdagochtend,
wisseldag. Zwemmen, lopen op het strand. Brood halen
bij de winkel van Club Oriënt. Tassen pakken, een
stuk in het gastenboek en het uur van afscheid is gekomen.
De tassen kunnen nog even bij Ellen in huisje 10 van
Club Oriënt staan tot de taxi komt. Daar drinken
we ook een glaasje welkomstwijn van Club Oriënt
en nemen nu definitief afscheid van een geweldige ploeg
waarmee we een geweldige reis maakten.
index
volgend
verslag
laatste wijziging:
4/03/07
