Reis
naar de zon deel 55
St.
Maarten- St. Barth - Saba - St. Maarten
Reis
voor beginners
24
februari- 2 maart 2007
Club
Oriënt als op-/afstapplaats
Hadden
zowel onze vertrekkende en komende gasten het even
voor elkaar! De Amerikaanse gasten wilden graag na
hun week op Club Oriënt aldaar opstappen en we
konden dat wel in ons schema inpassen. Zo profiteerden
de gaande gasten van een heerlijke laatste avond en
ochtend geankerd voor Oriënt Beach. Ellen had
voor nog 2 nachten een appartement, waar ze ons allen
mee liet genieten van haar koude welkomstwijn in de
koelkast... De andere afstappers konden daar hun bagage
zolang stallen zodat Joke het rijk alleen had en kon
klaarmaken voor de nieuwe week.
introduktie
Volleyballen
met Amerikanen
Op
het terrein van Club Oriënt is zoals op elke
naturistencamping een volleybalveld, d.w.z. een net
met een zandveld zonder markeringen. Lekker primitief
dus, maar het werkt. Elke ochtend is er een Amerikaan
die de huisjes langs komt om volleyballers te ronselen.
Hij vertelt erbij dat je het niet goed hoeft te kunnen,
dat kan hij ook niet. De praktijk: een laag niveau
waarbij men al blij was de bal in enen terug te kunnen
spelen. Tja...
Vroege
ochtend geneugden van Oriënt Beach
Een
koperen zon komt om half zeven op en verlicht de bergen
met een rosse gloed. Een groep pelikanen scheert over
het water. Op het strand worden ligbedden in slagorde
gezet, rijdt een kleine traktor over de vloedlijn
om het aangespoelde wier/zeegras te verwijderen en
harken strandwachten nog wat papier e.d. van de vorige
dag op. Als de eerste badgasten arriveren staat alles
keurig klaar. Het is vermakelijk te zien dat er mensen
zijn die 'hun' ligbed maar vast bezetten door er een
badlaken op te leggen. Er wordt getrimd en gewandeld,
je kunt nu nog de volle lengte van het strand in je
blootje over, als het drukker wordt op het textieldeel
is dat niet meer gepast. Terwijl je langs de verschillende
strandtenten rent - ze luisteren naar namen als: Bikini
bar, Neptune, Le String, Cocobar, etc. - verschijnen
ook de eerste parasols. Geel voor Club Oriënt,
de anderen hebben wijnrood, lichtblauw, donkerblauw,
groen, een kleurig geheel alles bij elkaar. De schipper
van de "Tiko Tiko", de catamaran die dagtochten
maakt naar het eilandje Tintamarre, stapt in zijn
dinghy om het eten op te halen en later zijn naturistische
klanten. Een paar gasten halen stokbrood en croissantjes
in de winkel van Club Oriënt en gaan na een heerlijke
zwem- en snorkelpartij aan het ontbijt in de ochtendzon
die nu al lekker begint te stralen. Verder nog wensen?
Even later worden we opgeschrikt door een boven water
springende rog vlak naast de boot. Joke meteen met
snorkel te water maar kon hem niet meer achterhalen.
Vervolgens met de kano naar het kleine eilandje dat
de baai afsluit. Kano op het strand en snorkelen maar
weer. De oogst was weer groot, zelfs een schildpad
dit keer. De twee gezinnen die zich op het strandje
hadden genesteld keken wel even op toen twee sirenes
uit het water kwamen en met de kano weer vertrokken.
eigen
brood
De
eerste etappe: via Philipsburg naar Île Fourchue
Op
zondag naar de douane om uit te klaren. In Philipsburg
liggen de grote cruiseschepen, je mag aannemen dat
daar dan ook douane en immigratie is. We zeilen langs
de oostkust, passeren de ton van Oysterpond, de thuishaven
van tientallen charterschepen van Moorings en Sunsail.
We varen tussen eilenden door die luisteren naar de
namen Cow&Calf en Pelican. Hoog boven ons zien
we de gevangenis, even later bruine rotsen die als
we dichterbij komen blijken te bestaan uit ijzerafval.
Meteen om de hoek het eerste cruiseship en op de motor
varen we de baai binnen. Joke met gasten en paspoorten
de wal op doch wordt door politiefluitjes geweerd
van het cruisedock. Niemand helpt bij het vinden van
de douane. Hoe verder? De post bij de Hollandse brug
is al gesloten. We hebben niet veel keus, dus weer
niet uitklaren.
Voor
Île Fourche, een van onze favoriete eilanden,
moeten we een flinke slag maken, we zitten al te veel
naar het zuiden. We passeren de eilanden Petit Groupers
en Groupers waar ook wordt gedoken. Imposant is de
Table Rock, een kaal wit eilandje met grote gaten
en een kleine naturel bridge. De deining duikt met
donderend geraas de gaten in en levert prachtige fonteinen
op. Île Fourche is populair op zondag, de moorings
zijn alle bezet en we ankeren midden in de baai. Glashelder
water en het duurt niet lang of de eerste schildpad
dient zich aan. Er zullen nog tientallen volgen. Eerst
snorkelen langs de rotsen, daarna met de kano naar
het strandje en de hoogste top beklimmen. De zon verwent
ons weer met een groene flits en samen met nog een
paar boten gaan we hier de nacht in. De eerste ster
die we zien is Venus, de planeet die het dichtst bij
de aarde staat.
per
kano Ile Fourchue verkennen
Op
haaien- en schildpaddenjacht in Anse Colombier
Ook
deze baai behoort tot onze favorieten: schitterend
strand, mooi beschut, helder water, veel schildpadden
en soms een haai. Een wandeling over de klippen naar
Anse Flamand behoort ook tot de mogelijkheden. En
niet te vergeten met de kano een paar eilandjes ronden
of langs de rotswanden peddelen waar de deining op
breekt. Het is puur genieten hier. De volgende ochtend
zijn we te laat om de schildpadden in hun bed te zien
liggen, de eerste komen al nieuwsgierig (?) boven
water rondom de boot. De haaien hebben we dit keer
niet gezien en ook niet hun begeleiders, de schitterend
geelzwart gestreepte haaien'suckers'.
schildpad
met begeleiding
De
kultuur shock: mondain Gustavia
Bij
het naderen van Gustavia zie je het al: grote witte
motorjachten en viermasters voor anker. In de haven
rijen miljoenenjachten met vele poetsende bemanningsleden
in een keurig uniform met telefoon aan de riem. Op
de kade en in de weinige winkelstraten wordt geflaneerd,
al dan niet in een motorvoertuig. Zeer zonnige kledij
overal met veel huid en doorzichtig materiaal. We
strijken neer op het terras op de T-splitsing om daar
te internetten en al dat gedoe te zien langskomen.
Zijn wij dan een onderdeel ervan? We dineren aan het
water in een prachtige entourage hoewel onze Amerikaanse
gasten de muziek niet geweldig vinden.
Eindelijk
Saba!
Onze
Amerikaanse gasten hebben beroepsmatig heel veel van
de werled gezien maar Saba is in 25 jaar nooit aan
bod gekomen. Het weer - meer dan 3 meter hoge deininggolven
uit het NW - leek eerst roet in het eten te gooien,
maar ineens werd het alarm opgeheven en hadden we
nog voldoende tijd om naar Saba te zeilen. Onderweg
geen walvissen, wel een groep vogels die in het water
doken, soms een aanwijzing dat er dolfijnen aan het
jagen zijn. De dorpjes hoog tegen de chelling van
de vulkaan kwamen in zicht. De vulkaan zelf was verstopt
in de wolken. De steile wanden die uit het water rijzen
hebben vele kleuren en boeiende patronen. Het haventje
komt in het zicht. We maken vast aan een gele mooring
in de woelige golven, klaren in en uit en liften vervolgens
naar Windward. Het leuke op dit eiland is dat je altijd
een lift krijgt, desnoods achterin de laadbak of op
de achterbank van een sportauto. Het eiland heeft
zo'n 1200 inwoners en nog 300 Amerikaanse studenten
die de medical school bezoeken. Alle studenten lijken
trouwens een eigen auto te hebben. In Windward kijken
we wat rond en dalen dan af naar het Juliana hotel
met zwembad. Hier een prachtig uitzicht op de bergen
en de zee en dat vanuit een ligstoel en een heerlijk
drankje. De dame van het VVV kennen we van eerdere
gelegenheden. Ze is intussen bevallen en heeft een
foto van haar jongste telg als bureaublad op de computer.
We liften terug naar de haven ( in drie liften) en
varen naar de westkust waar een aantal moorings ligt.
We komen in de buurtt van een schip met Nederlandse
vlasg te liggen: de "Lientoo". Het uitzicht
op "The Ladder" is optimaal. Nagenoeg geen
branding dus zwemmend en met de kano naar de kant
behoort tot de mogelijkheden. Maar eerst nog een rumoerige
nacht: de hardplastik mooringboei bonkt de hele nacht
tegen de boot bij het eerste windvlaagje. Tenslotte
het hele ding maar opgehezen (de buren bleken dat
's nachts ook te hebben gedaan. De beklimming van
de ladder wordt beloond met schitterende uitzichten
op de in de diepte liggende schepen. Over het strand
lopen was mtrouwens moeilijk: allemaal rollende ronde
keien van verschillende grootte.
Joke
bij haar zwembad
kano
op de keien - keiendans
halverwege
- als treden konden vertellen...
Zeevonk
in de diepte
rondom
"The Ladder"
Konfrontatie
met het marinepark
In
de ochtend naar de Wells Bay vanwege het mooie snorkelgebied
daar. We maken vast aan een oranje mooring en gaan
te water, allereerst naar de tunnel. Als ik aan de
andere kant naar buiten kom komt de boot van het marine
park aanvaren. Ik doe alsof ik niets zie maar door
luid getoeter moet ik wel reageren. In het Engels
wordt me te verstaan gegeven dat de boei alleen voor
boten met duikers is, de mooring te licht voor onze
boot is, dat we ook al blijven we maar een half uur
daarvoor moeten betalen op het kantoor van het marine
park aan de haven, een van de duikboten die nu bij
de Diamant rots ligt hier misschien wel wil liggen
en dat we moeten plaatsmaken. Om problemen te voorkomen
zwem ik terug naar de Zeevonk, maak de lijnen los
en ga ik 50 meter verderop voor anker. De Amerikanen
hadden zich in de ctunnel verstopt, dachten dat ze
misschien voor public nudity of zo beboet zouden worden.
Ze waren duidelijk opgelucht toen bleek dat dat niet
het geval was.
