Reis
naar de zon deel 56
St.
Maarten- St. Barth - St. Eustatius - Saba - St. Maarten
Droomreis
voor naturisten
10
- 24 maart 2007
De
nieuwe Princess Juliana Airport
Het
gigantische gebouw met een fraai gebogen dak dat al
een jaar de horizon sierde is af. De weg loopt er
nu omheen en het oude gebouwenkomplex is verdwenen.
Aan de ene kant een stuk romantiek weg, hoeveel uur
hebben we niet in de brandende zon op onze gasten
moeten wachten op het kleine binnenpleintje van weleer.
In de nieuwe hal is het 'arrival'-deel groot maar
nu speelt zich helaas alles af achter ondoorzichtig
glas. Pas als de aangekomenen in de schuifdeuropening
verschijnen zijn ze zichtbaar. Ook zijn er geen zitplaatsen
in de vorm van tribunes of zo. Verder staat nergens
aangegeven van welk vliegtuig de passagiers naar buiten
komen. Gevolg: wachten, mensen kijken en ons bordje
"Zeevonk, welkom" omhoog houden tot er eindelijk
mensen met een dankbare doch vermoeide blik op je
afkomen. Was er bij het ontwerp wel inspraak voor
de vaste ophalers?
Lastige
douane
Onze
gasten hadden het even moeilijk bij de douane/immigratie.
Ze hadden "Zeevonk" als bestemming ingevuld
en men moest natuurlijk weten in welke haven het schip
lag. Pas toen een uitdraai van een webpagina kon worden
getoond waarin stond dat de Zeevonk bij de brug zou
liggen, mochten ze doorlopen. Hadden ze een naam van
een bestaand hotel ingevuld dan had er waarschijnlijk
geen haan naar gekraaid.
Wanneer
begint men in Nederland met een dollarbus?
Voor
de dollarbusjes is geen echte halteplaats, maar ja
ze stoppen overal. Binnen tien minuten zaten we in
de bus die ons naar Shrimpy's - het minirestaurant
waar vele zeilers via wifi internetten - bracht. Het
was er te vol om te genieten van een welkomsdrankje
dus meteen maar door naar de Zeevonk. De heenreis
was ook al zo vlot verlopen. Voorheen voeren we met
de rubberboot naar de Green Turtle steiger maar sinds
ze daar moeilijk doen en borden hebben geplaatst met
in beslag nemen van je dinghy en andere dreigende
taal is dit geen optie meer. We worden dus ook niet
meer nat door terug tegen de wind en de golven in
te moeten varen!
Wie
gaat er voor zijn plezier in het verlengde van de
startbaan liggen?
Doordat
we vroeg terug waren kregen we alle grote vliegtuigen
over en was een gesprek tijdelijk even onmogelijk.
De plek in de lagune bij de Hollandse brug wordt geteisterd
door opstijgend geweld en de kleine propellerkisten
maken ook behoorlijk wat lawaai. Wat zijn dan de voordelen
vraag je je af. Ten eerste de korte afstand naar winkels,
terrasjes, restaurants, je wordt minder nat als er
veel wind is, meestal is er wel een gratis wifizender,
je ziet de uitgaande en binnenkomende schepen passeren
of je gaat naar de jachtclub bij de brug waar het
happy hour tot de brugopening plaatsvindt. Je gaat
makkelijk met de kano door de brug naar het strand
om daar 's morgens te rennen, wandelen en/of te zwemmen.
In de lagune zwemmen zie je bijna niemand doen: het
is er druk met snelvarende dinghies, het water ziet
er niet altijd even schoon uit en waar blijven de
menselijke faecaliën van al die grote (en natuurlijk
ook kleine) jachten? Dus 's morgens vroeg naar het
strand en in de namiddag liefst elders en je tijdelijk
verblijf in de lagune is dragelijk.
onze
ligplaats in de lagune
Gasten
in aktie
Als
je net uit Nederland komt dan staat je biologische
klok nog op vijf uur later en ben je vroeg wakker.
Om zeven uur zaten we dan ook al in kano en rubberboot
richting strand. Hier begon de zon al lekker te stralen
en is het een genoegen om er te vertoeven. Nagenoeg
geen andere aktievelingen zodat in je blootje de golven
induiken een normale zaak is. De kleine branding maakt
het de kanovaarders niet echt lastig. Toch is het
zaak om snel uit te stappen zodra je het strand raakt
anders is de kans op een volgende golf in je nek niet
denkbeeldig. Een andere regel is de kano haaks op
de kust en dus ook de golven te houden omdat anders
het risico van omslaan aanwezig is
door
de branding.
een
uitdagende witte muur
huis
aan het strand, alleen de deur is echt
de
"Poema" op wacht
De
eerste mijlen
Het
anker zat goed vast, toch maar even onderwater kijken
of hij achter iets zwaars zit. Het blijkt zware klei
en ik kon hem zo los wrikken. Vervolgens nog even
diesel tanken. De pompbediende was niet echt behulpzaam,
een voorteken? Toen de hoofdtank vol was bracht ik
de slang terug. De meter stond op 216 terwijl in de
tank van 210 liter nog zo'n 60 liter zat! Ik bracht
hem dat aan zijn verstand en hij spartelde niet eens
tegen! Hij bedankte me zelfs voor het behoeden van
een fout! Hij was 'vergeten' om de meter op nul te
zetten... Het werd 151 liter. We maakten los en wilden
richting brug varen toen we Joke met rubberboot zagen
drijven. Een behulpzame medewatersporter sleepte haar
naar de Zeevonk en op naar de brug. Er waren al vele
wachtenden en niet lang daarna ging de brug open en
konden we het ruime sop kiezen. Het grootzeil hijsen
had wat voeten in de aarde want ik had na een bezoekje
boven in de mast de val niet tussen de lazy jacks
gemonteerd. Zeil omlaag, de val omzetten en tweede
poging. We zeilden voor het lapje langs de zuidkust
van St. Maarten. We passeerden de landingsbaan en
het naturistenstrand Cupecoy dat langzaam maar zeker
wordt ingebouwd. Twee keer de hoek om en Marigot ligt
voor ons. Het eerste stuk wil nog hoog aan de wind,
dan valt de wind weg en hebben we tijd om de zeilen
op te ruimen. We gaan een flink stuk van het strand
voor anker. Enkele Nederlanders naast ons. Met de
kano op bezoek bij de "Stamper" waar ik
meteen wordt uitgenodigd voor een biertje door Rob
en Mieke, vertrekkers van het afgelopen jaar en even
later gaan ze mee naar de Zeevonk voor Joke's ti-punch
en verdere kennismaking. Even lijkt het erop dat Mieke
en Joke samen zullen gaan trekzakspelen maar dan blijkt
dat Mieke een kleine accordeon heeft. Nou en?
Marigot
op maandagochtend
Ook
al waren er al twee cruiseschepen in de baai, de helft
van de winkels was gesloten. Een bezoekje aan het
fort levert mooie uitzichten over de baai en Marigot.
Je hoeft er gelukkig niet veel voor te klimmen want
de temperatuur stijgt al weer snel. Op het terras
van de Fleur de ... wordt al druk ge-internet (wat
een woord). Duidelijk een wifi-punt dus gratis op
het verplichte drankje na(een glas cola met ijs en
een citroentje € 2 of US$ 3).
Met
zwakke wind tegen naar Oriënt Bay
Het
lijkt luxe maar het schiet niet op. Bij de kust van
Anguilla overstag en dan moet nog de motor erbij om
langs de noordpunt van St. Maarten te komen. Dan is
het niet ver meer en een uurtje later liggen we voor
het strand van Club Oriënt waar de gele parasols
net worden opgeborgen. De zon komt ook niet meer achter
de wolken en later de bergen vandaan. Wat tegenvalt
is dat er niet wordt gevolleybald. Onze gasten duiken
nog te water nadat een van hen een grote rog onder
de boot zag zwemmen.
Grijze
luchten boven zee
Geen
zonnetje dit keer. Later zelfs heuse motregen - ik
wist niet dat het hier bestond - die zeker een half
uur duurde.. Daarna zwarardere buien, zodat het strand
in een paar minuten leeg was. Oriënt Beach zonder
mensen, een apart schouwspel. De volgende dag begon
aarzelend, slechts een paar perioden dat een klein
zonnetje de strandgasten kon verwennen. 's Avonds
narr Papagayo, het restaurant van Club Oriënt.
Het was er kil en toevallig ook geen live music. Meer
dan de helft van de aanwezigen was gekleed. De rubberboot
was op drift gegaan, door de branding was het anker
losgeraakt. Het anker was snel gevonden en zelfs de
motor liep weer terwijl hij op de heenreis niet meer
wilde. Tja, als de brandstofslang eraf is gesprongen...
Ankerlier
in de problemen
Weer
's morgens twijfel weer, langzaam liep het strand
vol maar parasols waren niet nodig. Ideaal weer voor
mijn ochtendloop, naturistisch over de volle lengte
van het strand en ik was niet de enige. Een paar maal
wat regen met wind en iedereen zocht een goed heenkomen.
De catamaran voor ons kwam toch wel heel dicht bij
ons dus met snorkel kijken hoe ons anker erbij lag.
Het was niet verschoven. Zijn mooringboei bleek aan
een anker met een zeer lange ketting te liggen en
was ook niet op drift. Omdat wij achter lagen dan
maar meer ketting. Helaas kreeg het schip net weer
een zware deininggolf op de boeg en werden wij met
kracht naar achteren gezet. Gekraak en de ankerlier
trok half door het dek. Wel nog bruikbaar, de bridle
erop en de schade bekijken. We vonden de konstruktie
nooit stevig en waren al eerder op zoek naar een metalen
plaat om die eronder te monteren, maar nu werden we
ingehaald door de tijd. Repareren dus. Met de haakse
slijper en de decoupeerzaag een mooi vierkant uit
het dek gezaagd, de ankerlier gedemonteerd en een
nieuw stuk met een steviger schuimkern ingelamineerd.
De volgende ochtend bijwerken, gaten boren, een aluminium
plaat passend maken met de haakse slijper en de ankerlier
kon weer worden gemonteerd. Het geheel is nu al steviger
dan voorheen.
ankerlier
door het dek getrokken
voorlopige
reparatie
Whispergen
exit
Intussen
een e-mail uit Nieuw Zeeland: "helemaal vergeten
een offerte te maken...", "nemen jullie
Whispergen niet terug", "hij is niets meer
waard", etc.
Tijd
dus om hem te demonteren en geen geld, moeite of wat
ook er meer in te steken. Het is een waardeloos apparaat
en we voelen ons zwaar bekocht. Wat ons rest is zoveel
mogelijk mensen ervoor te waarschuwen, zeker als je
afhankelijk zou zijn van deze twijfelachtige generator.
Gelukkig hebben we de Westerbeke generator nooit weggedaan!
Drie
dagen regen in Oriënt Beach
Je
gelooft het niet, vooral motregen teistetr hier de
stranden vele malen per dag. Je ziet de mensen als
het evn droog is uit hun huisjes komen en zodra het
weer begint te regenen pakken ze hun spulletjes en
verdwijnen haastig naar iets met een dak. Tussendoor
voldoende ruimte voor kanoën, snorkelen en een
ochtendloop in je blootje over het strand. Het volleybalveld
bleef leeg. Bij de eerste opklaring op de derde dag
besluiten we te vertrekken, op naar Fourchue.
dampende
soep met een verlaten OriëntBbeach op de achtergrond
De
eerste oversteek
Het
is slechts tien mijl maar met tegenwind en - stroom
doe je er uren over. Zo niet dit keer: een NE 4-5
betekent halve wind en met snelheden tegen de tien
knopen vliegen we over een tamelijk hobbelige zee.
Een monohull en een catamaran op de motor laten we
snel achter ons. Het bruinwitte rotseilandje Roche
Table ligt natuurlijk in de weg, we passeren het bovenlangs
en zien de golven met oerkracht op de rotsen breken,
hier en daar een 'blowhole', een gat waardoor het
water omhoog wordt geperst zoals je veel ziet op Bonaire
en Curaçao. Er liggen vier schepen in de baai
van Fourchue, een vijfde komt na ons binnen. Terwijl
we aan een van de vijf (overgebleven?) moorings vastmaken
begint het weer te regenen, gelukkig van korte duur.
De zon breekt door en te water voor een snorkelpartij.
Met de kano vaar ik nog even naar het strand en bezoek
het 'huisje' van meneer W. Bael. Barbeque kooltjes
en een paar roosters liggen klaar, de drinkwaterton
is gevuld en een provisorische schommel deint in de
wind. Heerlijk zo'n verlaten plek. Vanaf de Zeevonk
zie je nu St. Maarten, Saba en St. Eustatius liggen:
onze doelen voor de komende dagen. Geen ondergaande
zon, wel Venus weer haarscherp aan de hemel. In het
donker een lichte vlek boven St. Eustatius en natuurlijk
boven St. Maarten. Tussen de wolkenflarden veel sterren
maar het overzicht is moeilijk. Een wijntje en cappucino
bij de tenor Andrea Bocelli zorgen voor een perfekte
sfeer. Als de muziek is afgelopen klinkt de branding
tegen de rotswand.
De
watervallen van Fourchue
's
Nachts worden we regelmatig wakker door zware windvlagen
en hevige regen. In de vroege ochtend geselt de regen
het water zodat het lijkt of het kookt. Het duurt
niet lang of er beginnen zich stroompjes te vormen,
de een bruin van de grond die mee gespoeld wordt,
de ander meer wit. Er ontstaan snel groeiende beken
met zowaar watervallen om ons heen. Het zeewater begint
bruin te kleuren. Dit boeiende natuurgeweld houdt
zeker een half uur aan en biedt ons voor dit eiland
iets nieuws: "de watervallen van Fourchue",
nergens in de gidsen te vinden! De buitentemperatuur
zakt tot 23 graden, binnen is het 25,5. De watertemperatuur
is 27,1 dit voor de statistici onder ons.
watervallen
van Fourchue
De
springende rog
Het
lijkt onwaarschijnlijk maar tientallen meters achter
ons springt ineens een rog met een spanwijdte van
1-1,5 m uit het water. We hebben dit verschijnsel
al eerder gezien, in Oriënt Bay en vragen ons
af waarom deze salto's. Wordt hij achterna gezeten
en door welke vis? Is het levenslust of imponeergedrag
dat we ook bij jonge mannetjes walvissen zien? Meteen
te water om ze op te zoeken maar meestal zijn zedan
al verdwenen, een eenmalig aanbod dus.
Naturistische
wandeling
Als
gasten de kano hebben meegenomen kan je kiezen: de
rubberboot laten zakken of zwemmen. Voor de konditie
is zwemmen veruit het beste dus... Maar eenmaal op
het strand - met zwart zand - heb je niets bij je,
ook geen schoenen. Voorzichtig het pad volgend en
de scherpe stenen vermijdend kwam ik een heel eind
de helling op. Dan maar tot de top! Een veld met cactussen
had gelukkig een doorgang en voor ik het wist stond
ik op de hoogste top en werd ik verwend met een fantastisch
uitzicht rondom. De schepen lagen echt in de diepte.
Volgens de kaart is de top 104 m. Alle bekende plekken
waren goed te zien: St. Maarten, Tintamarra, Anse
de Colombier, Gustavia. Veel bootjes onderweg tussen
St. Maarten en St. Barth. Jammergenoeg geen fototoestel
mee. Maar dit hoogtepunt, letterlijk en figuurlijk
kan je ook rechtstreeks in je herinnering opslaan.
Witte
koppen in het water
Vreemde
wezens steken hun witte kop boven water, een bruine
vlek verraadt hun identiteit: schildpadden van allerlei
grootte, de meeste zo'n 50 cm doorsnee, komen boven
om lucht te happen. Volgens het boekje elk half uur.
Onze uitdaging is om samen met een schildpad op te
zwemmen en te zien hoe hij graast. Op deze plek deden
we dat al vaker, heel bijzonder.
Ochtendwandeling
met camera
Dit
keer 'gekleed' in sandalen en fototoestel het eiland
op. Het lage vroege ochtendlicht maakt mooie schaduwen.
Langs de jonge aanplant van palmen en zeedruif waar
groen overheerst: hier stroomt het water door het
dal bij regen. Hoger op wordt het kaler. Tussen de
stenen zowaar potscherven. Een enkele plant met bloemen
heeft hier zijn plek gevonden. Nog hoger en je kunt
over de rand kijken, ziet St. Barth in de verte. Onder
aan de voet van de rotsen speelt het water met geweld.
Zowaar aan de oostzijde nog een strandje, echter ontoegankelijk
zonder bergbeklimmersuitrusting. Bij een top onrustig
krijsende tropic birds met hun dunne lange staartuiteinden,
een schitterende vogel die zijn broedplaats hoog in
de rotsen heeft. Na al dit moois weer richting baai
langs het enige huis van het eiland, waarschijnlijk
van meneer Beal die zijn naam op de rotsen heeft gekalkt,
samen met 'prive'.
zwaar
bewapende cactussen
lange
schaduwen
vroege
vlieg
de
Zeevonk aan een mooring, de kano op het strand
Naar
de mondiane wereld van Gustavia
Tijd
om in te klaren, we zijn bijna een week geleden uitgeklaard!
Ze doen niet moeilijk bij de havendienst, wat een
verademing als je dit vergelijkt met het opgefokte
gedoe op de Engelstalige eilanden (zie Antigua). Het
is rustig op zaterdagmiddag, nog weinig volk op de
been. Het aantal mega-jachten was ook niet bijster
groot, waarschijnlijk naar een feestje elders. De
deining in de baai was weer hevig - reden waarom er
weinig schepen voor anker lagen - en zonder talmen
zetten we koers naar Anse Colombier. Hier lagen al
veertig schepen, veel drukker dan normaal. Een groot
halo om de zon bewijst hoge wolken met ijskristallen.
Hier op zeeniveau is het ruim dertig graden.
Weekenddrukte
Anse Colombier
Ook
hier rond de boot witte koppen al liggen we dicht
bij het strand (waar altijd ruimte is voor catamarans).
Onze gasten maken de klippenwandeling naar Anse Flamand.
De branding was er dit keer minder heftig dan anders,
gen rollers van meer dan twee meter hoog waar de jeugd
zo lekker op kan surfen. Ze konden hun ansichtkaarten
posten (er zaten al Franse postzegels op). Dan is
het tijd om te snorkelen. Als je dat midden op de
dag doet verbrandt je snel, met name de regelmatig
boven water uitstekende delen (wie zijn .... brandt).
Geen mooie koralen, wel grote vissen. Alleen Joke
kwam een barracuda tegen. Met de kano de baai verkennen,
kijken of er een mogelijkheid bestaat om het kleine
pyramidevormige bouwsel (bij villa Rockefeller) dat
al aardig op weg is een ruine te worden vanaf een
strandje te bereiken. Helaas, te veel branding op
de keien. Andere keer maar. Zondagochtend vroeg daagt
het strand uit om even lekker te trimmen. Geen andere
mensen dus naturistisch. Het is zwaar, je kiest voor
het mulle, meer horizontale deel van het strand of
voor het scheve maar harde en regelmatig natte deel.
Het laatste is lichter maar is wel een aanslag op
je enkels en je onderbeenspieren. Met een voldaan
doch vermoeid gevoel weer zwemmend naar de Zeevonk.
Zondagmiddagtaferelen
Van
de vier megamotorboten komen de tenders met 3x250
pk naar het strand. Er wordt door de bemanning/personeel
een picknickplaats gemaakt: lage tafel, bar, kleden
op het zand. Een viertal dames strekt zich uit op
hun respektievelijke handdoeken, wat grotere kinderen
vermaken zich met scheppen in het zand, dit terwijl
vijf personeelsleden toekijken, op wacht staan en
met walkie-talkies in verbinding staan. In de namiddag
stapt het gezelschap weer aan boord zonder iets mee
te nemen, één man personeel achterlatend
die op zeer trage wijze alles opruimt (en regelmatig
een graai in een potje doet, pinda's?). Hij zet alles
klaar langs de vloedlijn en even later verschijnt
de tender. Alles wordt ingeladen, schoongespoeld met
zoet water terwijl de bestuurder met snorkel en duikbril
overboord stapt. Hij is duidelijk aan het zoeken,
maar wat? Onverrichterzake stapt hij na een kwartier
weer aan boord en varen ze terug naar het moederschip.
Snorkeloogst
Maandagochtend
weer prima om te trimmen en natuurlijk even de duikbril
mee om te kijken wat de heren de vorige dag zochten.
Groot was mijn verbazing toen ik op dire meter diepte
twee volle flesjes Corona bier ontdekte en even verderop
een flesopener met tekst: "Skylounge". Zouden
ze dat gezocht hebben?
snorkelvondst
"Schuivende
panelen"
De
achterburen komen nu toch wel heel dichtbij en verhip,
de naaste buren schuiven ook naar voren! Wat het hele
weekend probleemloos verliep gebeurt nu: ONS anker
slipt!!! We wilden net aan het ontbijt maar besloten
van de gelegenheid gebruik te maken om te vertrekken
ook al gebaarde de buurman dat we hem niet zouden
raken. Motoren aan, anker op en wie schetst onze verbazing
toen het anker kompleet door de ketting was ingepakt.
We hebben heel wat gedraaid maar dat de ketting achter
en onder het anker - dat redelijk stevig in het zand
lag - zou blijven hangen, hadden we nooit verwacht.
slippend
anker, hoezo?
Laagvliegend
naar Statia (St. Eustatius)
Met
halve wind ESE 4-5 en niet al te hoge golven was het
prima zeilen. Een bui die achter ons langs ging zorgde
even voor een schijnbare wind van 26 knopen zodat
we tijden lang met een gereefde genua voeren. Onze
snelheid varieerde van 8-10 knopen met een uitschieter
van 11,3. een catamaran waardig. We zeilden om de
noord naar Oranjestad waar welgeteld één
zeiljacht lag (die net vertrok toen wij aankwamen).
Een
eerste verkenning
Bij
het havenkantoor eerst op het prikbord kijken naar
de weersverwachting ivm de te verwachten golfhoogte
op de ankerplaats. Wat zij denken dat we kunnen met
de verwachting van 8 maart j.l. weet ik niet. We klaren
in en uit en betalen voor twee nachten bij de havendienst
en het marine park. Wel apart, je ligt niet aan een
mooring en toch US$ 20 betalen. Voor wat? Bij het
marine park krijgen we wel een uitdraai van de weersverwachting
die niet ongunstig blijkt. Verder kan je er voor US$
3 per uur internetten (maar geen wifi). Ons volgende
doel is het Golden Era hotel waar we met een rum punch
op het terras uitblazen. Onze vriendin aldaar, Joanne
verschijnt plotseling en we worden met warmte omhelst.
Dan de slavenweg naar boven, in deze warmte niet niks.
Langs het verlaten terras van Ocean View en door de
achtertuin van het gemeentehuis waar druk vergaderd
wordt. Geld tappen bij Mazinga, het kleine winkelcentrum
en door naar het internetcafe. Het is er binnen zeer
lawaaiig door wat uitbundige jeugd maar hier is wifi
mogelijk en voor 2 antilliaanse guldens kunnen we
een kwartier aan de slag. Onderweg terug zien we onze
gasten bij de Chinees op het terras zitten en schuiven
we aan. De grootste hitte was voorbij en we daalden
af, nu naar "The Old Gin House", het luxe
hotel met zwembadje waar we 's avonds aan het water
wilden dineren. Om de tijd te vullen naar het terras
van de "Blue Bead" waar we aan een ijskoude
pina colada gingen. Daar kwam een oudere man zijn
auto uitladen: zware tassen, statieven en luidsprekerboxen.
Hij pakte alles in rustig tempo uit, sloot kabels
aan en om zes uur begon zijn live music met zijn keyboard.
Toevallig stapten we net op om de zon in de zee te
zien zakken...
The
Queen in het zwembad van Old Gin House?
In
plaats van het terras aan het water werd het diner
geserveerd naast het zwembad op de binnenplaats. We
waren de enigen. De serveerster was een en al vriendelijkheid,
sprak zonodig Nederlands, doch begon steeds in het
Engels. Een gegeven ogenblik kwam ze met het hoofdgerecht
en moest excuses maken dat de kok de voorgerechten
nog niet klaar had/in de war was, dat het dus 'tussengerechten'
zouden worden. Ze vertelde dat de Queen hier in november
had gelogeerd. Wij vroegen ons af of ze hier ook had
gezwommen, we zagen het helemaal voor ons. Op de vraag
of we bewust geen servetten hadden gekregen en we
dus onze handen in het zwembad moesten afspoelen,
lachtte ze, maar er kwamen geen servetten. Joke is
toen maar naar de toiletten gelopen om daar papieren
handdoekjes te halen. Het eten was trouwens meer dan
voortreffelijk, bedankt Elly, dat je hier je "verjaardag"alsnog
wilde vieren!
Beklimming
van de Quill en afdaling in de krater
Het
was stil op de berg. Alleen dierengeluiden waren er
hoorbaar: eerst nog hanengekraai dat langzaam overging
in duivengekoer. Heremietkreeften rolden van de berg,
als je ze bij je oor hield hoorde je een zacht ratelend
geluid. Geen slangen op het pad, wel geiten tot in
de krater. Het was zo rustig dat het uitnodigde om
naturistisch verder te wandelen. Tijdens de terugtocht
werd het snel warmer en was men blij bij de coffeeshop
"Intermezzo" te arriveren.
"Intermezzo"
heeft altijd weer verrassingen
Leuk
om als vaste klanten te worden behandeld: Devon begroette
ons weer hartelijk. Er hingen langs de dakrand plastic
zakjes gevuld met water, waarom? De serveerster uit
de Dominicaanse Republiek legde uit dat het tegen
de insekten was: zodra een vlieg/mug in de buurt kwam
zag hij zijn eigen maar vergroot spiegelbeeld, voldoende
reden om direkt om te draaien. Een goedkoop huismiddel
dus. Vanwege de cricket WK hier op de eilanden had
Devon een humoristische uitleg van het spel opgehangen:
het ging over mannen in en uit het veld. Nadat je
het had gelezen begreep je er helemaal niets meer
van. Droge Engelse humor ten top. Hij trakteerde op
een zakje gedroogde Chinese pruimen die hij zelf niet
lustte. Ook wij waren er niet kapot van. Maaike kwam
toevallig ook weer langs, zo zie je elkaar jaren niet,
zo zie je elkaar binnen een paar weken weer. Ze had
haar pols in het verband, reden voor Joke om haar
met Reiki te behandelen. Ons stapeltje visitekaartjes
kwam op de toonbankte staan en lokte direkt leuke
reakties uit. Een uitnodiging om bij een Nederlands
echtpaar in een blauwwit huis langs te komen en twee
leraressen - biologie en administratie - die graag
zeilden en dat al een paar maal met de "Passaat"
hadden gedaan en ons van naam kenden vanwege onze
band met Sailing Paradise. We lazen de krant en lunchten
er voor we weer afdaalden, dit keer met een bezoek
aan het museum. Wat ons opviel was dat de Quill op
de gravures veel hoger en puntiger is, hebben we een
uitbarsting gemist?
anti-insekt
Reiki
onderonsje met Maaike
Uit
de eenzaamheid
Terug
bij de Zeevonk waren er weer schepen bij gekomen:
aan het eind van de middag arriveerden zowaar twee
schepen met een Nederlandse vlag: de "Galaxie"en
een huurboot die varen voor Berend Botje. Ze ankerden
naar advies van Doyle: achteranker haaks op de deining
om de meest rustige bewegingen te krijgen. Een Zweedse
driemaster hadden we al aardig zien rollen. Bij het
snorkelen werd zowaar een schildpad gezien en Joke
zag nog een dik touw bijna onder de boot hetgeen een
oude (?) mooringlijn bleek. De gasten zagen niet bewust
de (zand-)dollars verspreid onder de boot maar vonden
de diepte, zo'n 4,5 meter, te diep om ze op te duiken.
Saba,
'the unspoiled queen'
Vlak
voor Saba schoof een dikke bui voor ons langs, toch
maar een rifje en de genua ingerold, je weet nooit
hoeveel wind erin zit. Het viel mee en rustig naderden
we de haven van Saba. Hier staat altijd een onrustige
zee en we kozen dit keer voor ankeren i.p.v. een gele
mooring van het marine park die veel te ver van de
haven ligt. Wij naar de havendienst om in te klaren,
onze gasten naar Bottom en vandaar via "The Ladder"
naar het keienstrand waar ik ze met de rubberboot
op zal pikken. De havenmeester herkende ons met "welcome
back". De formaliteiten waren snel klaar en we
moterden naar de voet van "The Ladder" waar
we ankerden op tien meter diepte. Geen andere schepen!
Voor het donker kwamen toch nog twee andere zeiljachten
om de hoek, een ging aan de mooring naast ons liggen.
In het namiddaglicht zagen we onze gasten afdalen,
beneden op het strand hun spullen in de waterdichte
zak stoppen en een eerste poging wagen om door de
branding te komen. Net daverden een paar grote deininggolven
het strand op en ze werden met zak en al het strand
opgespoeld. Bij een tweede pogigng hadden ze meer
sukses. Ik hees ze in de rubberboot en bracht ze aan
boord. Behalve een klein wondje en een lichte kneuzing
waren ze onbeschadigd. Wel een bijzondere ervaring
rijker!
geworstel
met de branding
Naar
het hoogste punt in de nevelen
De
dag ervoor zagen we de top van de Mt. Scenery uren
achter elkaar, vandaag zat hij de hele dag in de wolken.
Lichte regen had de trap bovendien aardig glad gemaakt
waardoor de moeilijkheidsgraad steeg. Helaas geen
uitzicht als beloning. Terug via de Ecolodge met zijn
boeiende muurschilderingen. Ze kregen van hun taxichauffeur
nog een leuke benaming voor regen:"liquid sunshine",
over optimisme gesproken.
Een
bijzondere ontmoeting
Intussen
waren wij liftend tot Bottom gekomen en stonden we
nu voor het kerkje aan de weg naar Windward. Een auto
met een vrouw met een kind achterin stopte en bood
ons een lift aan. Ze bleek sedert december op Saba
te wonen, zij, toevallig heet ze ook Joke, en haar
man waren de nieuwe huisartsen, voorheen huisarts
op Statia! De wereld is klein... Toen ze vertelde
op Saba het consultatiebureau weer nieuw leven wilde
inblazen bood ik mijn diensten aan. Vanwege onze korte
tijd nog op Saba nodigde ze ons uit voor de koffie
bij haar thuis. Ze wonen op een prachtige plek met
uitzicht op zee en de top van de vulkaan. Ik mocht
ook even onze email binnenhalen, laat er een email
van Maaike van "Intermezzo" zijn. Toen ik
Joke vroeg of ze Maaike ook kende bleek ze zelfs haar
emailadres uit haar hoofd te weten, ze zijn goede
vriendinnen. Hoezo kleine wereld? Na deze bijzondere
ontmoeting naar restaurant "Tropics" waar
we met onze gasten gaan lunchen. Een Nederlands echtpaar,
naar bleek de eigenaren van restaurant "Haringvliet"
te Stellendam was hier op vakantie en had als wens
de Mt. Scenery te beklimmen. Tijdens de lunch zaten
we naast een jong paar, naar bleek uit Rotterdam,
die danig bemodderd waren. Ook zij waren boven geweest
en hadden ook het modderpad naar een ander deel van
de top genomen waar het prachtige regenwoud is. Jammer
genoeg moesten ze 's middags met het vliegtuig naar
St. Maarten, we hadden ze graag meegenomen.
Joke
voor haar poort
haar
zoon Jim krijgt les
huisdier
"Schildje"
Op
het matje bij het Marine Park
Na
wat boodschappen liftten we terug in twee etappes,
geweldige mensen op Saba. Onze laatste lift kregen
we van een man in uniform: een soort park politie.
Hij vroeg of we ons al gemeld hadden bij het marine
park. We moesten ontkennend antwoorden. Op hetzelfde
moment kwam een jongeman aanlopen met het rode snoertje
van onze buitenboordmotor. Dit had hij uit onze rubberboot
gepikt om te voorkomen dat we zouden wegvaren. Hij
was van het marine park en wist te melden dat we op
een verkeerde plaats waren geankerd en dat we nog
moesten betalen. Wij mee naar het kantoor waar hij
aan de hand van hun kaartje liet zien dat we te ver
naar het zuiden - recht tegenover "The Ladder"
- waren geankerd. Volgens onze Doyle gids ankergebied,
volgens hun kaart niet. Zijn argument: het koraal.
Joke had met snorkelen gekeken en gezien dat we keurig
boven zand lagen. Maar goed, we wilden toch naar de
Well's Bay. Hij tekende op de kaart tot waar me mochten
ankeren. Joke betaalde de park fee en kocht een bezoekersvlag
van Saba. We verlieten het pand op een positieve manier.
dreigbrief?
Verhuist
naar Well's bay
De
paar honderd meter naar het noorden verandert het
landschap drastisch. Een prachtige baai met steile
rotswanden rondom, een mini-(zwart zand-) strandje,
een wit bescheten rots -Diamant(!) Rots en geiten
op de hellingen. Vanuit het noorden rolt de deining
om de hoek. Het is een van onze favoriete snorkelplekken
in de Carieb, met schildpadden en een tunnel door
de rotsen. De zon ging oranje onder, helaas zonder
groene flits. Veel windveren aan de hemel, ook lage
donker gekleurde.
avondlucht
Well's Bay
Eenzaamheid
Geweldig
om hier een dag en een nacht door te brengen. Een
verlaten steile doodlopende weg naar het verdwenen
strand en enkele moorings bewijzen dat we niet op
de maan zijn. Het grillige landschap op de punt van
Saba doet je daar sterk aan denken. Tropic birds met
hun schitterende lange staartenvliegen langs de rotsen.
Boven de waterrand een enkele grote ijsvogel op zoek
naar zijn prooi. Onder water de ontmoeting met een
ppar schildpadden, grazend op de bodem, een forse
barracuda van ruim een meter die onbewegelijk blijft
liggen, een paar inktvissen en een wegsnellende ballonvis
om de meest opvallende vissen te noemen. Het flitslicht
op de Diamand Rots is of gedoofd of een sectorlicht
en liggen we buiten de sector. 's Avonds drinken we
Saba likeur en draaien we sfeervolle muziek. In de
nacht hebben we buren gekregen: een Nederlandse catamaran
met een bezoekersvlag van de Britse Maagden eilanden
waar hij kennelijk vandaan komt.
krijg
je hier jicht van?
Terug
naar St. Maarten
In
de vroege ochtend werd ik wakker door een jichtaanval
in mijn linker enkel. Gelukkig beschikken we over
een ingewerkte bemanning en waren we zonder problemen
onder zeil en koerstren we op St. Maarten aan, om
ons heen screenend naar de beloofde walvis. De wind
was ESE 4, beter kon het niet. In de verte naderden
een paar stevige buien doch gingen keurig voorlangs
over de bergen van St. Maarten. Daarna viel de wind
wat weg en zakte de snelheid naar 3 knopen maar nog
steeds was ons doel bezeild. Tijd om rustig te lunchen!
Joke hadweer en heerlijke salade gemaakt, geen slechte
gewoonte. We zeilden de Simson Baai binnen en ankerden
nabij het strand, toevallig in de buurt van het huis
van Annet en Peter. Rondom ons doken met de regelmaat
van de klok schildpadden op maar we werden ook geteisterd
door opstijgende vliegtuigen, met name tweemotorige
propellorkisten die slechts een korte aanloop nodig
hadden en al snel onze richting afbogen naar het zuiden.
De kleine jets en de grote jongens hebben een veel
langere aanloop nodig en passeren op afstand. We besluiten
voorlopig 'buiten' te blijven liggen en 's avonds
varen we met de rubberboot naar "Lady C",
het drijvend/varend pizzarestaurant. Het is er gezellig
druk en we kiezen voor een tafel op de kant, lekker
in de buitenlucht. Binnen vijf minuten passeren de
eerste bekenden: Annet en Peter, daarna uncle Harry
en Bob en Marie-Els van de 'Ibis", de laatsten
komen naast ons zitten en vertellen dat hun prachtige
houten klassieker te koop is, "teveel onderhoud",
ze willen over op 'plastic'. De pizza's zijn weer
van grote kwaliteit. Alleen onze Noorse bekende Hilde,
die hier een tijdelijke baan had, hebben we dit keer
niet gezien
De
laatste uurtjes
Pakken,
in het gastenboek schrijven, de konsumpties afrekenen
en om tien uur het schip verlaten. Het lukt allemaal
en Joke brengt de gasten naar de kant en gaat zelf
inklaren. De gasten gaan met dollarbus naar Philipsburg
om daar rond te kijken en misschien wel iets te kopen.
Een onderwaterhuis voor een van de fototoestellen
staat hoog op de verlanglijst. Om twee uur 's middags
staan ze weer bij de brug, hebben zowaar een passend
onderwaterhuis gevonden. We halen de bagage op van
de Zeevonk en dit keer vertrekken ze definitief met
de dollarbus, nu naar het vliegveld waar het toestel
van de Air France al is gearriveerd. Hun vakantie
zit erop, zeer tevreden en met veel nieuwe kennis
keren ze huiswaarts.
index
volgend
verslag
