Reis
naar de zon deel 57
St.
Maarten
Naturistische
vakantie op een bijzonder eiland
24
maart-4 juni 2007
Simpson
Bay
Daar
liggen we dan, vanaf de Kerst hadden we het druk met
gasten, nu even rust.
tijd
voor massage
tijd
voor een boek (Statia op de achtergrond)
Tractorsporen
op het strand
Hier
komen tractors niet uit zee dus moet het iets anders
zijn. Jelka die samen met Lea haar ochtendwandeling
maakt komt met de oplossing: een schildpad die haar
eieren in een kuil op het strand heeft verstopt! Als
we zorgvuldig de sporen volgen komen we bij twee duidelijke
kuilen die zorgvuldig zijn dichtgegooid, en dat allemaal
zonder schep. Over 55 @ 75 dagen komen de baby schildpadjes
uit de kuil. 1 op de 1000 haalt volwassenheid...
baasje
Lea (Synergy) laat Loetje op de dinghy passen
Grote
schoonmaak Zwit
Wat
mensen als anti-fouling onder hun boot smeren is niet
altijd geschikt voor de Carieb. De "Zwit"
kwam bijna niet meer vooruit. Inspektie van het onderwaterschip
leverde een aangroei van tien cm op, ook op de schroef.
Met ijskrabbers uit Nederland gingen Hans en Anneke
hun ongewenste flora te lijf en met succes. Helaas zijn
hun armen niet lang genoeg om roer, schroef, bodem en
kiel te bereiken. Toevallig moest het onderwaterschip
of -schepen? van de Zeevonk ook weer een beurtje hebben
dus duikspullen uit de kast en aan het werk aan drie
rompen.
Foto's
voor UIT
Het
nieuwe jasje van "Naturisme" heet UIT. In
het zomernummer komt "de Droomplek" van Joke
Bijl... De
ledenwerfaktie van de NFN heeft een weekje "Zeevonk"
als prijs.
Cruiseschepen
drukte
Zes
rgote cruiseschepen op één dag in Philipsburg,
dat moet feest bij de foto-, horloge-, goud- en zilver-,
souvenierzaken etc. zijn! 6x1500= 9000 dolende cruisegasten
in het dorp, bereid om -heel veel- centjes uit te geven
aan allerlei snuisterijen om een aandenken te hebben
aan hun schitterende reis in de Carieb.
Weerballonnen
Iedere
ochtend omstreeks zeven uur gaat er een weerballon omhoog
bij het vliegveld. Aan de wat slappe witte ballon hangt
een radiosonde. Een leuk gezicht omdat ik in militaire
dienst bij de meteo was en ook weerballonnen heb opgelaten.
De radiosonde gaf dan de temperatuur en de luchtdruk
door in morse. Met de radar werd hij gevolgd hetgeen
de windsnelheid en de windrichting opleverde. Alles
werd geplot en in de computer van het afweergeschut
gebracht. Op St. Maarten is het vast voor de vliegtuigen
zelf. Het eerste vliegtuig landt of vertrekt trouwens
na zevenen, een prima afspraak vind ik.
Kampeerders
en strandslapers
Het
is 's nachts niet koud en een enkel buitje is te overleven.
Wil je om de een of andere reden niet in een bed slapen
dan is het strand een alternatief. Tijdens mijn ochtendloopje
bleek iemand bij het "monumentje" te zijn
neergestreken. Toen het wat ging spetteren werd hij
wakker en het eerste wat hij deed was zijn telefoontje
pakken...
Tegenover
ons is een gezinnetje voor het Paasweekend neergestreken.
Een blauw tentje, een oliedrum met een vuurtje en een
stel ligstoelen en een tafeltje. Heerlijk improviseren
en alles mag. Er staat geen enkel verbodsbord bij het
strand.
Dinghy
gevonden
In
de vroege ochtend, terwijl ik deze pagina zit bij te
werken, komt een kleine oude dinghy voorbij drijven.
Ik haal hem op en behalve de paar plakkers valt op dat
er een lege doos in zit van een Walker Bay roeibootje.
Waarschijnlijk net iets nieuws aangeschaft en deze maar
losgegooid?
Het
antwoord kwam toen we richting brug voeren om boodschappen
te doen: een jacht met Belgische vlag had een spiksplinternieuwe
Walker achter zich hangen. Wij maken kontakt en een
Belg zei onschuldig dat zijn bootje was weggedreven.
Wij maakten hem duidelijk dat wij hem hadden gevonden
en dat hij hem kon ophalen bij de Zeevonk. Hij had er
duidelijk niet veel zin in. Bij thuiskomst in de middag
was het bootje toch weg.
de
oude dinghy met de verpakking van de nieuwe: we vinden
de eigenaar wel!
Sloveense
Paaseieren en Hollandse haring
Piet
van de "Aeson" was weer terug en bracht haring
mee! Ook de jarige Leen van de Aquabelle mocht er aan
geloven. Met zijn 72 jaar een nestor tussen de yachties,
is hij zeer vitaal maar de plannen zijn om terug te
keren naar Nederland. Dat wij achter zijn geboortedatum
kwamen verbaasde hem. Maar ja als je een kopie van je
paspoort in een uitgeleend boek stopt dan vraag je erom.
De haring werd door Jelka met Nederlandse vlaggetjes
als prikker versierd. Samen met een lekker wijntje toch
wel heel bijzonder. Het was al donker toen Jelka met
een Paasverrassing kwam: een mandje met een prachtig
Sloveens geborduurd kleedje waarin door haar versierde
eieren: bladmotiefjes en gekleurd met uien en turmeric.
Ze komt altijd weer met leuke creaties.
Leen
(Aquabelle) 72 jaar; haringparty op de Aeson
Jelka
met haar Sloveense paaseieren
10K
op eerste Paasdag
Je
gelooft het niet, een week geleden een zeer pijnlijke
enkel van de jicht en nu al weer 10 km over het matig
harde strand. Het deel langs het vliegveld waar geen
bebouwing is heb ik op de kaart gemeten en is precies
een halve mijl, 926 meter. Je komt er 's morgens een
enkele honden uitlater tegen en ook wel hardlo(o)p(st)ers
zodat ik maar zo vrij ben om het tot een naturistenstrand
te verklaren. Er is trouwens een plekje - ik noem het
het monument - waar af en toe iemand op een soort bankje
van wrakhout zit te mediteren. Met de kano breng ik
eerst Joke naar de kant voor haar ochtendwandeling,
dan vaar ik door naar het begin van mijn parcours, leg
de kano daar neer en doe ik mijn eerste 'ronde' tot
aan het zwembad van het beachhotel. Dit heen en terug
vijf en een half keer bleek niet al te moeilijk hoewel
de zon wel steeds meer begon te branden. De hardloopster
van de "Dream" hield het bij 1x op en neer
over het hele strand, toch zo'n 2 mijl (3700m) in totaal.
Afscheid
van de "Bella Donna"
Tegen
de avond kwam de grote 66 ft catamaran "Bella Donna"
achter ons liggen. We kennen het beheerders/schippers
echtpaar John en Deborah vanwege problemen met hun SSB
vorig jaar en een paar dagen geleden kwam Deborah 's
morgens naar ons toe om te vragen hoe het Pactor modem
moest worden aangesloten. Wij nu naar ze toe en behalve
dat we voor een drankje op de flybridge (!) werden uitgenodigd
mochten we ook nog blijven eten, samen met het echtpaar
van de "Indigo" die we al eens eerder hadden
ontmoet, volgens Joke ook op een Amerikaanse catamaran.
De Pactor was nog niet gearriveerd, wel hadden ze al
kabels besteld doch kregen niet voldoende informatie.
Helaas vertrekken ze vanavond nog naar de BVI's en gaan
ze vandaar rechtstreeks naar Panama en dan de wereld
rond. We namen afscheid "voor 3 jaar".
Hoezo duur
vlees?
Van
Venezuela weten we het: vlees is erg goed en heel goedkoop.
Hier op St Maarten, bij de Simpson Bay Lagoon, is een
nieuwe supermarkt gekomen. Prijzen zijn hoger dan bij
de twee Chinese kruideniers aan de overkant, de keus
veel groter en alles ziet er prima uit. Wie schetst
Joke's verbazing als bij de dure winkel een middelgroot
volkorenbrood 6,50 Naf en een minstens zo groot stuk
varkenshaas (540 gram) slechts 5,95 Naf blijkt te kosten?
De Naf heeft ongeveer de waarde van de oude gulden.
1,80 NAF is 1 US $ waard.
vergelijkend
warenonderzoek...in het nadeel voor vegetariers
Geweldige
ervaring: avondje openlucht bioscoop
Peter
en Annette, onze 'overburen', wonend aan het strand,
nodigden ons uit voor een bezoek aan een bijzondere
filmvoorstelling: van de cineclub in de openlucht in
een dal aan de Franse kant van St. Maarten: Loterie
Farms. De film "Stage Beauty" kon zich geen
betere plek wensen. In de pauze verdween de sterrenhemel
en begon het te regenen doch na twintig minuten en een
plastic beker wijn kwamen de sterren weer tevoorschijn
en, konden de stoelen weer overeind worden gezetom het
vervolg te zien. Het speelde in Engeland in Shakespeare's
tijd toen vrouwen niet toneel mochten spelen. Je vergeet
totaal dat je in de Carieb bent en tussen de palbomen
zit. Maar ja, dan is de film afgelopen en spoedt iedereen
zich naar zijn auto, de harde werkelijkheid neemt weer
bezit van je. Onderweg verschillende verkiezingsbijeenkomsten
maar die bij de brug spande de kroon: hier werd dezelfde
avond ook de nieuwe vismarkt geopend en was het bijna
niet om door te komen, temeer daar ook veel in rode
T-shirts geklede mensen te pas en te onpas overstaken.
Onze gastheer en -vrouw moesten de volgende ochtend
weer vroeg aan het werk.
Het
hardlopen op het strand
Je
kunt niet echt van een verslaving spreken maar toch
gaan we elke ochten vroeg naar de kant, Joke om te wandelen,
ik om in een rustige looppas kilometers te maken. Het
strand is niet breed en af en toe zijn de golven van
dusdanige afmetingen dat je om het vege lijf te redden
schuin omhoog moet, het mulle zand in. Op die manier
krijgt het toch een beetje het karakter van Fartlek:
wisselende snelheden en inspanningen. De meeste "vroege
vogels" zijn mensen die je hier elke dag tegen
komt, veel van hen om een of meer honden uit te laten.
Niet altijd even leuk voor een hardloper omdat ze niet
aan de lijn zitten en sommige enthousiast op je af komen.
De leuke ontmoetingen zijn die van andere hardlo(o)p(st)ers.
Sommige in een snel pakje, andere in een bermude short
of in een bikini. Opvallend is dat ik meer vrouwen tegen
kom dan mannen. De meeste lopers zijn toeristen die
hie een paar weken in een appartement zitten. Petra,
een oer-Hollandse, doet ook een stel yoga-oefeningen
op het strand en heeft duidelijk zeer soepele gewrichten,
een soort slangnemens dus. Ze studeert kulturele anthropologie
en zwemt zo naar ons schip voor een kop koffie en kennismaking.
Ze vliegt ook nog even naar Dominica om daar een weekje
rond te kijken. Cheryl, een Canadese zeilster, doet
meer rek- en strekwerk en loopt dan zo'n vier kilometer
in een voor mij pittig tempo. Zij komt om vijf uur voor
de borrel, neemt een paar flesjes Corona en kaas mee.
Het is heerlijk op de trampolines. Ze vertelt over haar
woonplaats Victoria op Vancouver Island (we kennen het
van een prachtige landvakanite) en over hun omzwervingen
(met hun "Ariel") in de Pacific. Het is al
pikkedonker met een heel dun streepje maan als ik haar
met de dinghy terugbreng naar het strand.
met
Cheryl avondje borrelen op de trampoline
het
'monument'
ochtend
training
Bijna
dagelijks een groene flits
Tot
nu toe zagen we alleen groene flitsen op het moment
dat de zon in de zee zakte (en ooit 1x bij zonsopkomst).
Waar we nu liggen in de Simpson Bay is het laatste restje
van de zon boven gebouwen en bomen aan de horizon. En
zowaar, ook dan kan je de groene flits zien! Maar waarom
lukt het niet om het op een foto vast te leggen tot
nu toe?
Zuidenwind
en noordelijke deining: uniek
Op
Bonaire zijn ze als de dood voor een 'windreversal'.
De jachten aan de moorings en aan de steiger moeten
dan naar binnen, de jachthaven in, anders lopen ze gevaar
op de boulevard te worden gezet door de hoge golven.
Hier op St. Maarten in de Simpson Bay maar ook in de
Great Bay bij Philipsburg kan het aardig te keer gaan
maar met voldoende ketting kan je weinig gebeuren. De
zeebodem loopt hier maar langzaam op en 4 m diepte is
nog voldoende voor de deining, die breekt pas bij het
vrij steile strand. Het aantal schepen dat deze omstandigheden
durft te weerstaan is niet groot, daarbij hebben catamarans
het makkelijker dan monohulls die enorm kunnen rollen
als de golven scheef inkomen. We zien dan ook dat onze
Australische buren met hun 15 m monohull "Fantasy"
een veilig heenkomen zoeken. Gisteren kanode ik nog
met de twee oudste dochters (resp 10 en 4 jaar), nu
loopt de oudste met een mitella. Heeft het iets te maken
met de heftige bewegingen van hun schip?
twee
Australische passagiers
Wifiperikelen
Onze
antenneversterker en de omnidirectional antenne doen
niet meer waarvoor ze zijn aangeschaft. De oorzaak zit
hem duidelijk in de verbinding tussen antennekabel en
de versterkerkaart en wat ik ook probeer, het lukt niet
meer om een betere ontvangst te krijgen dan met de interne
antenne. Zelfs het omzeilen van de stekkeringang door
de antennedraden rechtstreeks op de printplaat aan te
sluiten hebben geen succes. Het betekent wel dat de
versterkerkaart nu totaal onbruikbaar is en in de prullebak
verdwijnt. Bij de computerzaak Blue Point in Philipsburg
kochten we een nieuwe antenne. Prima ontvangst maar
we liggen te ver van eventuele gratis hotspots om er
plezier van te hebben. Het lukt zelfs Piet (Aeson) niet
die uit pure wanhoop maar een kaart koopt voor een van
de hotspots en dan zelfs de lagune inmoet om er profijt
van te hebben.
Nieuwe
webcam voor het Skypen
We
kochten meteen een nieuwe webcam omdat het beeld van
de vorige niet meer goed was te krijgen. Voor skypen
ideaal, hij geeft een prima beeld zonder al te veel
vertraging. Voor ieder die regelmatig met het buitenland
belt is skypen een uitkomst: € 0,017 per minuut
naar een gewone telefoon, gratis naar een andere Skype-gebruiker
(www.skype.nl). Je
kunt makkelijk een webcam aansluiten en ziedaar, het
biedt meer dan een gewone telefoon! Wie ons wil zien
en spreken...
Buiten
voor anker aan lager wal
Met
het toenemen van de zuiden(!)wind beginnen de golven
ook hoger te worden en wordt de Zeevonk soms gewoon
opgetild alsof het een veertje is. We rukken echter
niet aan de ankerketting dus zijn de horizontale krachten
niet zo groot. Het omkrullen van de golven is pas vlakbij
het strand en wij liggen daar zo'n honderd meter vandaan.
Trouwens best aardig om zo dicht bij de kant te liggen:
pal tegenover ons is een automobilist te ver door gereden
en in het zand terecht gekomen. Zeker een half uur werd
er in de hete middagzon gewerkt met schep en planken
om het vastgelopen voertuig te bevrijden. Het mocht
niet baten. Een kwartier later kwamen ze terug met versterking:
een 4-wheeldrive en een sleepband plus vijf man. Binnen
een paar minuten was het leed geleden. We weten niet
of het een vriendendienst was of dat er betaald moest
worden voor de 'redding'. In Nederland beschikt men
over sneeuwkettingen. Zou dat een oplossing zijn geweest?
Een
uurtje later spoelde een witte stootwil aan en werd
door de branding steeds omhoog het strand op gestuwd
om uit zichzelf weer naar beneden te rollen. Het vermaak
zat hem in de voorbijgangers/strandwandelaars. De een
loopt met een boog erom heen, de volgende schopt er
eens tegenaan en loopt door. Een echtpaar lijkt hem
niet eens te zien. Dan een stel dat zich in de buurt
op het strand had genesteld. De stootwil kreeg zo een
nieuwe baas. Maar wat moet een landrot ermee?
Bijna
overvaren door snelvarende dinghy
De
toeristen moeten ook vermaak hebben dus bestaat er de
mogelijkheid om een snelle dinghy te huren en achter
een toerleider aan te varen. Tot verdriet van de geankerde
jachten varen ze met hoge snelheid zigzaggend tussen
de schepen door. Meestal gaat het goed maar dit keer
was de bestuurder van de laatste op rij te onervaren
en vloog hij uit de bocht, recht op ons af. Op het laatste
moment konden wij remmen en hij voldoende bijsturen
om een botsing te voorkomen. En dat op klaarlichte dag
en onder rustige weersomstandigheden! Ik heb hem wel
even verteld dat hij beter de kant kan opzoeken want
deze manier van varen leidt tot ongelukken.
Schoolgym
In
het straatje parallel aan het strand staat een schitterend
kerkje, helaas zonder een klok die het hele uur slaat.
Het lijkt wel een oud-Engelse bouwstijl. Iets verder
is een basisschool of zoals het hier heet een "Eelementary
School". De gymles vindt plaats op het strand:
onder de palmbomen krijgen de in schooluniform gehulde
kinderen instruktie en vervolgens rennen ze - de jongens
dus in lange broek en overhemd - achter elkaar aan op
het hete strand. Toch wel anders dan in een tochtige
gymzaal in Nederland.
Volgens
Marg moeten wij duidelijker zijn met ons naturistisch
aanbod
Dit
roept de vraag op wat naturisten nu precies zijn. Is
iemand die eens een sauna of een naaktstrand heeft bezocht
een naturist? Wij denken van niet en toch behoren deze
mensen tot onze 'doelgroep'. In je blootje recreëren
is ons uitgangspunt en daarom zijn we blij met de nieuwe
term "blootgewoon". Dit lijkt wat minder zwaar
beladen dan "naturisme" waarbij onbekenden
al gauw kunnen denken aan verenigingen met tereinen
en een ballotagecommissie. Tijden veranderen en je ziet
een groeiproces waarbij steeds meer mensen blote ervaring
buitenshuis opdoen en de badkleding op de stranden ook
steeds kleinere afmetingen krijgt. Een string die oorspronkelijk
zeer duidelijk sexistisch was zie je nu steeds vaker
en doet het als ondergoed ook niet slecht. Dus willen
we onze doelgroepen beter aanspreken dan moeten we het
niet alleen over 'naturisme' hebben. De foto's op onze
website mogen ook wat bloter, konform onze doelgroep.
Toch willen we mensen met weinig "naturistische"
ervaring niet afschrikken. Amerikanen hebben een mooie
term hiervoor: "Clothes optional". Het staat
op borden bij naturistenstranden. Voor de naturist betekent
het alles uit, maar een bikini, topless of een string
kan dus ook. De Nederlandse term hiervoor ("alles
mag, niks moet?") moet nog worden uitgevonden?
Bezoek
van nachtclub danseres
Het
leven is vol verrassingen. Op het strand zien we regelmatig
vrouwen topless of in een string. Laat nu één
daarvan met een vriend per kano onze kant opkomen. De
vorige keer was dat om onze kano te lenen, dit keer
wilde ik het meisje wel lenen, voor wat foto's wel te
verstaan. Margaryta bleek uit de Oekraïne te komen,
sprak redelijk engels en verdiende haar kostje als danseres.
Ze aarzelde dan ook niet lang en werkte graag mee aan
een fotosessie op de trampolines om daarmee onze website
te sieren.
Margaryta,
'onze' Russische danseres
Binnenlandse
kontakten of Harlinger onderonsje?
Peter
en Annet nodigen ons uit voor een barbeque op hun terras
aan het strand. De wind en deining komen nog steeds
uit het zuiden maar zijn duidelijk in kracht afgenomen.
Er ligt al een dinghy voor anker bij het strand en wij
besluiten hetzelfde te doen. Etenswaar in een plasic
boodschappentas, Boeken, camera, etc. in de waterdichte
zak. Bij het strand aangekomen valt de golfhoogte wat
tegen maar daar komen gastheer en vriend al aangesneld
om onze spulletjes aan te pakken. Maar nu wij nog. Het
anker vierend tot de diepte in een golfdal beloopbaar
is blijkt moeilijk en Joke stapt in bikinibroekje overboord.
Ik denk het droger te kunnen, wacht op het goede moment
en... ben te laat! Nat tot boven mijn middel! Met de
handdouche spoel ik mijn kleren met zoet water en laat
mijn broek lekker wapperen aan de lijn.
De
gasten blijven binnendruppelen. De Harlingse vriendin
Titia van Annet logeert met haar vriend bij hun. Ze
wonen in Groningen waar zij allebei hun promotieonderzoek
doen op leverziekten. Ook de nieuwe bovenburen zijn
van de partij: notabene is Celine een dochter van Bas
vd Meer, de tagrijn in de Noorderhaven te Harlingen
waar we vijf jaar lang tegenover hebben gelegen! Zij
woont sinds kort met echtgenoot René schuin boven
Peter en Annet, zij werkt als director bij de Spa, hij
werkte voorheen bij tagrijn de Swaan in amsterdam, nu
net als Annet bij Budget Marine. Maar ook de opvarenden
van de "Morning Star", de groene viskotter
die vorig jaar langdurig onze buren in de Simpson Bay
Lagon waren, verschenen ten tonele. Bijzonder is dat
deze kotter een tijd in Harlingen heeft gelegen, o.a.
in de Zuiderhaven en dat Annet er vorig jaar een tijdje
op heeft gewoond en gewerkt op St. Maarten. Het Amerikaans-Venezolaans(?)
echtpaar heeft nu een klein hummeltje en een Venezolaanse
vriendin, Veronique, oorspronkelijk uit Porlamar, Margarita
speelt tante en probeert werk te vinden op gebied van
massage. Dit waren niet alle Nederlanders, daarnaast
ook Amerikanen en? De bbq was zeer geanimeerd en toen
Annet ons waarschuwde dat de dinghy in de branding lag
werd het ook voor ons tijd om op te stappen.
Kan
een acht jaar oude dinghy de branding aan?
Helaas
hebben we geen hardbottom, de bodem bestaat uit een
vijftal panelen die in elkaar grijpen. De buitenboordmotor
was naar beneden gezak tmet als gevolg dat hij met de
schroef in het zand was komen te staan - misschien ookwel
door laagwater, hier -30 cm. De spiegel kreeg het zwaar
en het achterste vloerblad hield het niet vol en brak.
Hierdoor werd de spiegel erg bewegelijk, kwam alles
los en toen wij erin stapten dreef de tank onderste
boven in zee, dreven de vloerplaten in de boot, waren
de peddels en het hoosvat het strand op gegaan, was
een stop los en het rode manoverboord koord verdwenen...
Terwijl Joke het strand afzocht naar de peddels hoosde
ik de boot leeg met mijn handen na de losgeraakte stop
weer op zijn plaats te hebben gedaan. De motor wilde
niet starten vanwege het ontbreken van de MOB-koord.
Joke kwam terug met een peddel en in het maanlicht peddelden
we terug met ons 'wrak'.
Reparatie
geslaagd?
De
volgende ochtend om half zes het strand afgezocht naar
een peddel, een hoosvat en een MOB-koord. Alleen de
peddel vond ik. Het MOB-koord bleek om de schacht van
de motor te zijn gewikkeld, het zwarte hoefijzervormige
stuk plastik zat er nog keurig aan! De motor liep als
vanouds! De vloerborden gerepareerd met epoxy, de gaten
in de bodem gedicht met plakkers en een nachtje laten
liggen op het dek. De volgende ochtend de tewaterlating
en helaas, hij maakte snel water via een hoek, waar
de spiegel aan de romp vastzat. Eerst maar boodschappen
gedaan en vervolgens weer op het voordek getakeld. Overal
geplakt waar nodig. Bij de tewaterlating bleek nog steeds,
maar veel minder - lekkerij. Een derde poging lijkt
nodig...
Zoutgehalte
begint te stijgen
Het
is komfort om een eigen waterfabriek aan boord te hebben.
Maar ook de watermaker heeft onderhoud nodig en heeft
niet het eeuwige leven Het zoute zeewater wordt na het
passeren van een aantal filters door een membraan geperst
en als het goed is krijg je drinkwater met minder dan
400-500 ppm zout. Wij hebben een automaat die zodra
het water boven deze waarde boven deze waarde komt,
het water niet meer in de tank leidt. Dan moet er wat
gebeuren. De eerste klus is het vervangen van de filters,
respektievelijk een grof filter, een 50 micron, een
20 en een 5 micron. De membranen zijn gevoelig voor
olie en zeep in het water en kunnen door bakteriegroei
- bij lange stilstand - dichtslibben. Met chemicaliën
doorspoelen is dan het middel. Maar als niets meer helpt?
Juist, nieuwe membranen! Volgende week woensdag, na
carnaval/Koninginnedag komt Jan...
hmm,
drinkwater?
Dinghy
echt in de lappenmand
Een
paar nachtelijke regenbuien zorgden er mede voor dat
ik 's morgens 70x met het hoosvat moest scheppen. Toen
onderweg de motor ook weer elke honderd meter begon
te stoppen en we toch al richting Budget Marine voeren
lag de oplossing toch voor de hand? Op de deur van de
winkel een aanbieding: een 12 voets dinghy met 30 PK
motor, aanbod geldig tot 31(!) april. Dit trok ons verder
over de drempel? Helaas, de motor is 52 kg en de dinghy
iets van 75 kg, samen veel te zwaar om achterop een
catamaran te hangen. Maar er was wel een deal te maken
met een lichtere motor. Rekenmachine erbij en uiteindelijk
een leuk aanbod van een AB VL10 met een 9,8 PK Tohatsu.
Wachten tot we weer in Venezuela of Curaçao zijn
duurt te lang. Joke hakt de knoop door: doen! Op de
terugreis regelmatig protest van de buitenboordmotor,
te laat,de beslissing was genomen.
ons
oudje
Sprankelend
Nederlands onderonsje bij de yachtclub
We
moesten onze beslissing vieren en het leek al gezellig
druk op het terras van de yachtclub, gelegen bij de
Hollandse brug. Hier verzamelen de nieuwsgierigen zich
om een uur of vijf om de binnenkomende schepen tijdens
het 'happy hour' te bekijken. We werden direkt bij binnenkomst
door een groep Nederlanders binnengehaald. Het was een
'gemengde' groep: een aantal bekenden van het laatste
jaar uit Curaçao en verder 'nieuwkomers' waarvan
de meesten ook meteen doorgaan, dwz. zo begin mei naar
de Azoren en vervolgens naar Nederland varen. Uit hun
verhalen blijkt dat een rondje in 1 jaar qua tijd te
kort is voor dit deel van de Carieb en zeker voor een
hoog genoteerd bezoek aan Cuba.
Ophalen
van de nieuwe dinghy
De
volgende ochtend konden we onze nieuwe bijboot ophalen.
Nadat de Yamaha weer een keer was gestopt kneep ik flink
in de ballon en konnden we de verdere reis zonder onderbreking
planeren! Het was duidelijhk, de Yamaha wilde blijven.
BijBbudget lag de nieuwe dinghy al op een kar te wachten
op de tewaterlating. Daar gingen we met twee dinghies.
Zonder hapering bereikten we het moederschip in de Simpsonbaai
aan de andere kant van de brug.
de
nieuwe
Claire
van de "Moja" op bezoek
Het
'buiten' liggen - dwz in de Simpson baai - daar kan
het lekker rollen. Voor catamarans minder een probleem,
voor een monohull vaak een straf. Geen wonder dat als
de wind wat aantrekt er en stroom monohulls naar binnen
vaart, meestal bij de half zes brug. Laten Sjoerd en
Claire gecharterd hebben bij de bruine vloot en de Zeevonk
regelmatig in Harlingen hebben zien liggen! Zij overwinterden
in Sneek met hun schip. Is het nostalgie als je over
die tijd praat? De volgende ochtend om zeven uur voeren
we met kano en dinghy naar het strand. Natuurlijk maakte
Joke een statiefoto van Claire bij 'het monument' voor
we een paar baantjes renden. Claire moest op tijd terugzijn
in de Lagune omdat hun schip door de vrij noordelijk
wind in de vaargeul lag en mogelijk wat was gaan slippen.
De Nederlandse buren van de "Gekko" schoten
te hulp maar het anker zat moervast en kregen ze niet
omhoog. Een tweede anker werd uitgebracht zodat de "Moja"
als een huis lag. Dat scheelt wel in de nachtrust, daar
kunnen Edze en Margriet van de "Fly Away"
je wel het een en ander over vertellen. Tijdens hun
afwezigheid ging hun schip aan de haal en de Nederlandse
kolonie rondom moest in aktie komen om botsingen te
voorkomen.
Claire
bij 'het monument'
De
"Aquabelle" schoon opgeleverd
Leen
en Cobie zijn de dagen aan het aftellen. Hun schip gaat
vanuit Tortola op transport, Zij vliegen naar Londen
en reizen door naar Southampton om de "Aquabelle"
daar weer op te pakken en naar Nederland te varen. Een
hele stap om na zoveel jaren weer naar het vaderland
terug te gaan. Op zijn bekende humoristische manier
informeerde Leen of ik het onderwaterschip even wilde
ontdoen van de pokken, dat scheelde straks een knoop
snelheid. Ze haalden wel even honderd dollar van de
bank. Onweerstaanbaar natuurlijk, maar een vriendendienst
voor geld? Ze voeren de volgende ochtend naar buiten
en kwamen achter ons liggen. Bij inspektie van het conderwaterschip
en wat proefschrapen viel het allemaal reuze mee. Het
waren alleen pokken die makkelijk waren te verwijderen.
Een uitdaging om dat snorkelend te doen, dan hoeft er
geen duikuitrusting aan te pas te komen. Met een koffiepauze
en een middagpauze lukte het zowaar en dat in ruil voor
de pilot van Puerto Rico (je weet maar nooit), een fles
wijn en een briefje van 20 USD. Joke zag kans om in
een onbewaakt ogenblik de andere briefjes van 20 dollar
onder een kussen te frommelen. Hebben ze ook nog een
verrassing.
De
wifi-antenne van Budget
We
staan al weken op de lijst en nu lijkt het moment dat
we aan de beurt zijn nabij. Intussen hoorden we wel
dat er een aantal afbesteld waren hetgeen ons nieuwsgierig
maakt naar de reden. We zagen er nergens een hangen
of staan en kenden ook geen eigenaar ervan. Intussen
- we konden echt geen maanden wachten - kochten we al
een prima antenne in Philipsburg die het prima doet.
De oplossing was nabij: we mochten van een bekende een
Budget antenne lenen om te ervaren wat de kwaliteit
was. Na installatie op beide laptops proefgedraaid.
Wat blijkt: hij ontvangt minder dan onze huidige externe
antenne maar ook minder dan de interne antenne van mijn
laptop. Een zinloze aankoop dus, tijd om de bestelling
te annuleren! Het merkwaardige is dat ons kleine binnenantennetje
maar de helft kost van de onhandige staafantenne die
op het dak of in de mast zou moeten. Al met al een winst
van bijna honderd dollar!
zwart:
binnenantenne, wit: buitenantenne
Kennismaking
met de "Passat"
De
naam doet vermoeden dat het Duitsers zijn maar er is
geen enkele vlag te zien en ook staat er geen thuishaven
op de spiegel. Tijd om een babbeltje te maken en wij
ontkomen er niet aan, moeten even aan boord komen. Het
echtpaar Bob en Deby woont op de boot en werkt respektievelijk
bij Electec en Budget Marine. De wereld is maar klein...
Wie
koopt er nu een nieuwe lekke dinghy?
Onze
nieuwe aanwinst lekt/maakt water! Dit is wel het laatste
dat je verwacht bij een polyester v-bodem, nietwaar.
Onderzoek leert dat de stop/drainplug onvoldoende sluit.
Er zit geen stelschroef oid. op dus moeten we terug
naar de winkel anders moeten we net net zo lang wijn
drinken tot we een passende kurk hebben gevonden.
Vlaggenruil
In
het verleden kregen we een clubvlag van de Marker zeilvereniging,
maar wat moet je ermee? In het want hangen zou betekenen
dat je lid bent of misschien een lid aan boord hebt.
Toen wij hoorden dat de St. Maarten Yachtclub graag
ruilt en dan de geruilde vlag in het clubhuis ophangt
wisten we wat ons te doen stond: ruilen. Zijn we nu
gastlid oid?
trotse
St. Maarten Yachtclub vlag
Tug
Boat "Anny" ontdekt
Het
wrak van deze sleepboot ligt in de Simpson Baai op zes
meter diepte maar nergens zijn de coördinaten te
vinden. Met rustig weer zagen we wel een boeitje in
het gebied waar we ook al eens een boot met duikers
zagen. Wij op pad, het water was redelijk helder en
de golven niet echt hoog. Op de heenreis niets gezien,
omgekeerd op een paar honderd meter van de punt en weer
terug. En ja hoor, een plastic flesje aan een touwtje.
De omtrek van iets donkers was te zien dus gewapend
met snorkel en duikbril te water. Het eerste wat ik
zag een dikke barracuda onder de dinghy! Rustig naar
het wrak snorkelend kwam ik vele soorten vis tegen.
Naast het wrak aan weerszijden in het zand een grote
stingray. Het dek van de sleper ligt ongeveer 4 m onder
water. In het dekhuis en het dek zitten grote gaten
waardoor je naar binnen kunt kijken. Vis genoeg maar
niet echt spektakulair. Joke was wat angstig vanwege
de grootte van de barracuda maar durfde uiteindelijk
wel te water. Volgende keer een camera mee.
Carnaval
Philipsburg
Koninginnedag
wordt op een bijzondere wijze gevierd: de grote carnavalsoptocht
door Philipsburg. Met de dollarbus - wachttijd nul minuten
- naar de stad. Overal kraampjes langs de route. Eerst
even het centrum in, we komen niet ver want Margriet
en Edze zitten achter een heerlijke bak cappucino naar
hun zeggen. Als een kwartier later ook Claire en haar
buren van de 'Gekko' toevallig langs komen is het feestje
weer kompleet. Maar wat is een strategische plek om
de grote parade te bekijken? We lopen de Frontstreet
door en komen uiteindelijk bij de zoutpannen, dichtbij
de start. Hier vinden we een plekje onder een soort
tent (alleen het dak natuurlijk) en het bier is er koud.
Zelfs de spareribs smaken er prima en dan begint het
grote gebeuren!
carnaval
in Philipsburg
Wat
ons opvalt is de muziek: op grote aanhangers (voor containers)
staan generatoren , geweldige boxen -soms kan je het
een geluidswal noemen - en zit of de live band bovenop
of wordt er opgenomen muziek gespeeld. Geen straatbands
met simpele instrumenten dus. Ook het dans element is
matig maar misschien door de warmte ook niet beter uitvoerbaar.
Het valt op dat veel dansers met een drankje in de hand
lopen of zelfs een cigaret roken. Alsof er geen publiek
is. Maar..., we hebben ons prima geamuseerd! Ik werd
zelfs door een van de jongedames aange...
tja,
wat is haar telefoonnummer?
Wat
hebben we van Koninginnedag gemerkt?
Het
valt samen met de grote carnavals parade. Mogelijk zijn
er speciale plaatsen waar het Oranje-gevoel wordt opgeklopt,
maar wij hebben het niet gezien. Maar een aktieve Nederlandse
groep (Moja, Gekko, Vagebond en Zeevonk) liet zich niet
onbetuigd en ging dineren bij de Libanees na eerst de
Fly Away vanf het terras van de jachtclub te hebben
zien binnenvaren. Samen met de Diederik waren ze naar
buiten gekomen om het onderwaterschip een beurt te geven.
Onvoorstelbaar, hoe snel alles aangroeit. Het antwoord
op de vraag is: niets!
Menselijk
onderhoud: kapper, Reiki
Monique
van de Gekko zagen we in het voorbijvaren kapster spelen.
Joke wil ook weer eens gekortwiekt worden en een afspraak
was snel gemaakt. Het mooie is dat ze er een Reiki-behandeling
tegenover kon stellen. Reiki geven is een dankbaar iets
en het effekt is altijd positief. In de tussentijd gingen
Peter en ik naar het wrak van het sleepbootje "Anny'
om de barracuda te fotograferen. Het zicht was matig
en behalve een paar ballonvissen en een mooie queen
angelfish weinig bijzonders.
Zeilers
gaan ook regelmatig door hun rug, waarschijnlijk door
onvoldoende beweging en als ze dan een 'verkeerde' beweging
maken is het mis. Ook hierin kan Reiki vaak soelaas
bieden.
Entertainment
Onder
zeilers wordt veel ruilhandel gepleegd. Wat doe je als
je lange avonden aan boord zit en je geen tv kan kijken?
Lezen of dvd kijken! De 'bookswaps' voorzien in leesvoer.
Maar hoe kom je aan dvd's? De zeiler anno 2007 heeft
in de meeste gevallen een laptop met dvd-brander aan
boord. Dat betekent lenen en/of kopieren. Programma's
die zorgen dat de regiocode wordt opgeheven en andere
beveiligingscodes worden gekraakt zijn natuurlijk ook
in omloop. Dus aan het werk. Zo kan een nieuwe buurman/vrouw
weer heel wat uurtjes vermaak opleveren! Wie kijkt er
nu twee films op een avond en is de hele dag aan het
kopiëren, liefst met twee laptops tegelijk? Helaas
begint de dvd-lezer/brander van de ene laptop dienst
te weigeren...
Lokale
trouwpartij op het strand
In
de namiddag wordt op het strand naast ons een cirkel
van aangespoeld zeegras gemaakt met om de zoveel meter
een toorts en aan de zeekant een ereboog. In het midden
een een tiental rijen stoelen met witte hoezen. Naast
de cirkel een keteldrum. De gasten arriveren, keurig
gekleed. De bruid in een prachtig witte bruidsjurk,
een vijftal bruidsmeisjes in zachtblauwe gewaden. Één
vrouw in Surinaamse klederdracht. Met het lage avondlicht
een schitterend gezicht . De hele ceremonie neemt zeker
een uur in beslag. Als tegen achten muziek vanaf het
strand klinkt zien we op een andere plek gekleurde lichtjes.
Het huwelijksfeest ook op het strand of is het toeval?
trouwpartij
op ons strand
Vacuumverpakking
nu ook aan boord
We
kregen een tip dat de CostULess plastic zakken verkoopt
die vacuum gezogen kunnen worden. Ideaal voor kleren
maar ook voor dekbedden en kussens die we niet gebruiken.
Het wordt niet vochtig en de omvang is beduidend minder.
Het gewicht blijft helaas hetzelfde. Joke helemaal in
haar sas. Wat moet je in de tropen met 14 dekbedden?
Het elektrische pompje dat we ervoor kochten kan het
duidelijk niet aan. De dubbelslagspomp die we in de
Britse Maagden eilanden vonden doet het prima! Even
terzijde: ons schip is ook met de vacuüm methode
gebouwd.
vacuumverpakking
van een dekbed
Buitenboordmotor
dinghy verkocht
We
wisten niet wat we wilden: of de motor aan de nieuwe
dinghy hangen of hem als reserve houden. Het lastige
is dat we een tweede oude Yamaha 8 pk hebben liggen
waarvan we de onderdelen zonodig gebruiken. De oplossing
kwam in zicht toen Joke de bemanning van de "Drifter"
ontmoette. Zij hadden net een betere dinghy aangeschaft
en waren nu op zoek naar een grotere motor. Dat is natuurlijk
ook een oplossing: twee motoren weg maakt het schip
weer lichter - belangrijk bij een catamaran - en het
geeft meer ruimte want waar laat je twee van die onhandige
dingen. 's Middags kwamen ze met vriend Ad aan boord
en onder het genot van een Fries glaasje ti-punch en
de trekzakmuziek van Joke werden zaken gedaan. Arnold
en Coby hebben in het verleden in een shantykoor gezongen,
dat belooft wat voor de volgende kontakten.
Diner
aan boord van de "Synergy"
Lea
nodigde ons uit voor een etentje met daarbij Fred van
de "Buster", ook een kollega-charteraar, maar
dan gespecialiseerd in Amerikanen, en Martijn van de
"Rotop", gespecialiseerd in allerlei reparaties.
Het werd een zeer geanimeerde avond, dat begrijp je.
Natuurlijk kwamen er ook plannen om de wereld te verbeteren
aan de orde. Een belangrijk item voor ons was St. Vincent,
het eiland dat wij meestal mijden maar Fred juist het
mooiste vindt. Een ander item was hoe te handelen bij
'boarding', het zonder toestemming aan boord komen om
te stelen. Een probaat middel zou het zogenaamde 'aardappelkanon'
zijn, Fred maakte een schets en zei zoiets in twintig
minuten te kunnen maken. Reikwijdte ca. 200 m, je kunt
er lantaarnpalen mee beschieten. Ook het aan boord komen
van kustwacht funktionarissen was een hot item. Verhalen
te over. Hun imposante zware zwarte schoenen zijn gevreesde
objekten. Een tip: altijd vragen naar rang en nummer!
Nieuw voor ons was de kombinatie stukken chocolade en
rode wijn. Lekker!
Met
Harm op pad
Al
vroeg kregen we bezoek: Harm van de "Horta".
Zijn digitale camera heeft het begeven en wetende dat
Joke expert is ligt het voor de hand te vragen wat momenteel
een goede optie is. We kwamen onder het genot van koffie
met appelgebak tot de volgende eisen: waterdicht tot
één meter onder water, korrektie bewegingsonscherpte,
groot scherm, menu met onderwaterprogramma, apart oplaadapparaat,
extra akku, extra geheugen kaart. Daarna brachten we
een bezoek aan het sleepbootwrak 'Anny' om met de onderwatercamera's
te spelen. Wat komt het eerst in beeld? De grote barracuda!
Ook de stingray met meer dan een meter doorsnee lag
weer half onder het zand. Je begrijpt dat we voldaan
terugkeerden. Dan is het tijd om ons bezig te houden
met de vervanging van de Whispergen, de generator die
niets dan ellende heeft gebracht. Harm pleit voor een
ééncylinder dieseltje met een 24 volt
100 Ampère dynamo. Kan niet kapot, zuinig, etc.
Nadeel: trilt, lawaai, forse uitgave en zwaar. Het alternatief
is een Honda benzine aggregaat. Per dinghy sjouwen we
de relevante zaken af. Het dieseltje zou een Onan moeten
worden maar de deskundigen die er meer over weten zijn
niet aanwezig. Hongerig terug naar de Zeevonk, wel wijzer
doch geen beslissing kunnen nemen.
onze
barracuda
ballonvis
stingray
s
bovenaanzicht
boeg van 'Anny'
Ons
drinkwater nadert de kwaliteit van bronwater!
Onze
watermaker was toe aan nieuwe membranen omdat het zoutgehalte
tot zo'n 850 ppm was gestegen en schoonmaken met chemicaliën
niet meer hielp. De norm ligt op 400-500. De koffie
was er niet minder om, maar toch. Anand, de monteur
van Electec arriveerde met twee nieuwe membranen en
ging enthousiast aan de slag. Tot hij wat moeilijk ging
kijken: hij werd misselijk. De reden was hem duidelijk:zeeziek!
Bij een vorige boot die ook 'buiten' lag was hij hondsberoerd
geweest. Het was notabene ook een catamaran. We gaven
hem een pilletje met een glas vrij zout water en hij
vertoefde enige tijd buiten in de wind. Het hielp enige
tijd en uiteindelijk was de operatie klaar en konden
we proefdraaien. Na een half uur bereikten we 288 ppm,
topkwalitiet dus. Volgens hem is bronwater 120 ppm.
Met zorgvuldig omgaan met de watermaker kunnen we weer
zo'n vijf jaar toe.
Diner
op de "Moja"
Joke
was vooruitgesneld met onze neiuwe dinghy, ik werd later
door de monteur van Electec afgeleverd. De kuip zat
al vol, één Fin en de rest Nederlanders,
de jongste, Sanne, 364 dagen oud (foto
zie bezoek aan het consultatiebureau te Curaçao).
Het kon zo'n beetje als afscheidsfeestje worden beschouwd:
hun vertrek richting Nederland nadert snel. De jongeren
moeten weer aan het werk na hun jaartje sabattical.
Claire toverde een heerlijke lasagna uit de kombuis
en zelfs een toetje ontbrak niet. De kustwacht met hun
zwarte rubberboot zonder verlichting kwam onze happening
verstoren: de 'Moja" lag in het vaarwater en moest
per direkt verkassen. Dat het schip al twee weken op
deze plaats lag maakte niets uit. Schipper Sjoerd kon
er niet onderuit, gelukkig was het nagenoeg windstil.
Er was één komplikatie, toen het anker
boven water was bleek hij een ketting opgevist te hebben,
onduidelijk van welk schip. De klus werd geklaard met
de pikhaak, er hoefde niet gedoken te worden. Nadat
een boze Sanne in haar zitje was afgevoerd begon het
te spetteren en kregen we een paar buien over. Geen
punt, we zaten heerlijk droog onde de bimini... totdat
het zich in een kuil verzamelde water bij een windvlaag
naar beneden stortte op de bank waar de dames van het
gezelschap zaten. Dit herhaalde zich, ook aan de heren
kant en het werd een staande receptie omdat niemand
in een plas water of op een soppig kussen wilde zitten.
De pret was er niet minder om.
Wat
is Shrimpy's zonder wifi?
Shrimpy's
is een bar met een dinghyhaventje en ligt bijna in het
verlengde van de startbaan van het vliegveld. Mike is
de eigenaar, verzorgt het netje op kanaal 14 van de
marifoon om 7.30 u. Ook organiseert hij een 2e hands
marktje op zondag met gratis bier 'tot het vat leeg
is'. Overdag zit de bar vrij vol met laptops met daarachter
mensen met koptelefoons: er wordt druk 'geskyped'. Skype
is een programma waarmee je kunt bellen via het internet
tegen zeer lage tarieven. Naar een Nederlandse telefoon
bv. € 0,017 per minuut. Naar andere Skype-gebruikers
is het zelfs kosteloos. Je begrijpt, voor mensen op
een boot ideaal om met het thuisfront te bellen. Goed,
wij komen aanvaren, is de dinghyhaven bijna leeg???
Dan vertelt de serveerster wat er aan de hand is: geen
wifi... Tja, we moesten internetten dus naar de konkurrent
'Ricks'. De cola is er duurder maar de lunch was geweldig.
De volgende dag was er nog geen wifi bij Shrympy's.,
je kon het weer in de haven aan het geringe aantal dinghies
zien.
Benzine
of diesel?
We
willen een tweede generator. De Whispergen hebben we
na vier jaar ellende afgekoppeld. Omdat we elektrisch
koken is het belangrijk dat je generator werkt. Alleen
windgeneratoren en zonnepanelen leveren onvoldoende
kapaciteit. Bij uitval van de generator 'in de rimboe'
heb je dan een probleem. We kunnen twee kanten op: een
benzinegenerator of een dieselgenerator. Voor de benzine
pleit: lichtgewicht, verplaatsbaar,goedkoop, voor diesel
geldt onverslijtbaar, veilige brandstof, waterkoeling,
met een 70-100 A dynasmo kan je je akku's opladen en
hoef je je zwaardere generator niet met lage belasting
te laten lopen. We varen naar Marigot met onze dinghy
en planerend is het ineens heel dichtbij. De Yamahadealer
is bij de Franse brug. Er staat een leuke benzinegenerator
van 2600 Watt, 36 kilo en $1400. Enthousiast neem ik
Joke mee naar binnen, laat alles zien. Staat er op het
plaatje dat hij 60 Hz is. Joke , technisch als ze is
- we hebben ervaring met een koffiezetapparaat op Curaçao
dat meteen kapotging toen het op de verkeerde frekwentie
werd aangesloten - vroeg om een 50 Hz uitvoering. Helaas,
dat kon pas over drie weken worden geleverd. Wij naar
de 'Horta' die in de baai van Marigot veel rustiger
lag dan in onze baai. Harm liet zijn ééncylinder
dieseltje zien waar hij een grote 220 volt wisselstroomdynamo
aan had gebouwd. Geen geluisisolatie eromheen, bij 3000
toeren een behoorlijke herrie. We besluiten om toch
een dieseltje met gelijkstroomdynamo verder te onderzoeken.
Enquête
Spaanse Water: invullen!
Van
de 'Fly Away' hoorden cwe dat er weer plannen de kop
opsteken om in het Spaanse Water moorings te plaatsen
en de jachten te verplichten daaraan te gaan liggen.
Wel tegen betaling natuurlijk. Met een enqête
op het internet wordt geinventariseerd wat de wensen
zijn.
onderzoek
Steve Wassenberg, email: steevw@gmail.com
Ga
naar ib-water.com
om de vragen te bekijken. De belangrijke antwoorden
zijn voorgeprogrammeerd, zo kan je niet kiezen voor
een mooring voor $ 0,00 per nacht. De achterliggende
redenen daar kan je alleen maar naar gissen: is het
winstbejag, wil men minder schepen, willen ze ons helemaal
niet? (moeten wij een enquête houden of we nog
meer villa's willen?) Amerikanen zijn goed in het organiseren
van tegenkrachten of kunnen wij Nederlanders dat ook?
Wie pakt de handschoen op?
Curaçao
in vogelvlucht
Curaçao
heeft ons hart gestolen en dan is het geweldig om van
een fotograaf, Wim ter Hart, gespecialiseerd in luchtfotografie
te horen dat hij een linkruil met ons aanbiedt. Op zijn
site zijn o.a. historische foto's gekoppeld aan zijn
moderne foto's. Hij werkt ook met 3D fotografie, je
weet wel met zo'n rood-blauw brilletje. Hij heeft trouwens
gewoond - met een achternicht van me - op St. Maarten
aan de Simpsonbaai waar we momenteel liggen. Een Antillenkenner
dus.
Tandartsonderzoek
Als
je gebit (verder) begint af te takelen dan kom je onvermijdelijk
in een tandartsstoel terecht. Zelf heb ik nu ervaring
in Las Palmas, Spanjaard,(nieuwe kroon in 1 week), Curaçao,
Columbiaanse,(schoonmaken, enkele vullingen, 1 getrokken
en St. Maarten, Amerikaan, (1 vulling, 1 getrokken).
De eerste was eigen baas, had een kliniek in een flatgebouw
en een assistente. De tweede huurde ruimte, 3x5 zonder
ramen, binnen een groepspraktijk en had geen assistente,
de derde huurde een ruimte in een kliniek en heeft ook
geen assistente.Wat mij opviel aan verschil in apparatuur
was dat de Amerikaan op St. Maarten foto's met geringe
stralenbelasting maakte, geen gedoe met loodschorten
e.d. Hij hoefde ook niet te ontwikkelen, je zag het
resultaat zo op het beeldscherm van zijn computer. Doch
de kwaliteit van de persoon zelf is doorslaggevend.
Over 'mijn' tandarts op Curaçao hoorde ik veel
klachten van ik noem het maar 'mislukte' vullingen.
Dat betekende veelvuldig bezoek en veel pijn. Niet om
aan te bevelen dus.
De
'vertrekkers' beginnen naar de Azoren te vertrekken
Half
mei staat duidelijk in de boeken als het gunstige moment
om richting Europa te gaan. De vertrekkers 2006 die
een rondje Carieb op het programma hebben staan gaan
huiswaarts. De reparaties zijn gedaan, als laatste komen
de levensmiddelen aan boord, wordt de bemanning aangevuld,
het onderwaterschip schoongekrabt. Er worden tijdstippen
en frekwenties voor radiokontakt onderweg afgesproken.
Sommigen organiseren een afscheidsparty. Vaak worden
ook visitekaartjes uitgewisseld met de website en het
emailadres. Duidelijk tekenen van het computertijdperk.
Het wordt uitkijken geblazen want de eerste 'named storm',
Andrea, is al weer gepasseerd. De voorzichtigen raadplegen
het gratis weerkundig wonder "Herb", een Canadees
die uitstekende adviezen geeft over weer, golfstroom
en alles daar omheen. Je bent wel verplicht zijn adviezen
op te volgen anders verbreekt hij het kontakt. De meesten
varen buitenom naar de baai van Marigotmet als gevolg
dat ineens het hele Nederlandse contigent schepen uit
de lagune is verdwenen. Je blijven achter met goede
herinneringen en wat overpeinzingen: hoe zou het zijn
als wij... Er zijn net als wij een paar 'achterblijvers'
waarvan we de meeste onderweg Curaçao en in Curaçao
zullen weerzien. We zijn niet alleen.
Ankerketting
Al
weer een paar maanden geleden begon de ankerketting
over de lier te slippen. Inspektie leerde dat hij gewoon
versleten was. Keren - dwz het anker aan het andere
einde vastmaken hielp wel maar natuurlijk niet als je
de hele ketting gebruikte. Uiteindelijk het slechte
stuk ertussen uit gehaald met de haakse slijper en vervangen
door een nieuwe sdtuk van 25 meter. We hebben nu 85
m ketting en een lijn van meer dan 15 m aan het eind.
Bij ankeren onder wat zwaardere omstandigheden geldt
de regel 6X de diepte dus kunnen we nu tot een meter
of twintig ankeren. Toen we in Nederland begonnen hadden
we 25 m...
Liever
geen bloemen...Whispergen exit
Deze
tekst hoort bij een definitief afscheid. Dat klopt,
eindelijk is het zover dat we afscheid nemen van de
Whispergen die ons sedert januari 2003 geterroriseerd
heeft. Hij is aan boord gekomen als de krachtbron en
warmwaterbron die ons en onze gasten zou verwennen met
zijn geruisloze werking. Het pakte totaal anders uit.
De luchtkoeling lukte niet, de waterkoeling deed moeilijk
en uiteindelijk werd het een lang verhaal van storingen
zodat hij ons vaak letterlijk en figuurlijk in de kou
heeft laten staan. In 2005 werd op St. Maarten een nieuwe
motor geïnstalleerd, in 2006 kwam een monteur uit
Nieuw Zeeland drie dagen sleutelen en binnen drie weken
weigerde hij weer dienst. De maat was vol en we besloten
hem van boord te zetten. Nu is het zover, hij gaat op
transport naar Nieuw Zeeland. De fabriek nemt hem terug
voor een klein bedrag en betaalt de verzendkosten. Via
Andrew van Budget Marine kregen we de suggestie het
bijna 100 kg zware apparaat op hun dinghysteiger te
lossen. Verder mochten we afvalhout gebruiken om een
kist te maken en gaat Michelle, de transportspecialist
proberen het vervoer te regelen. We voeren met de Zeevonk
naar de dinghysteiger van Budget Marine, het laatste
stuk moesten we onze roeren (1,35 m diep) ophalen om
aan de kant te kunnen komen. Vriend Harm hielp samen
met Andrew het gevaarte op de kant te krijgen en met
een steekwagen brachten we hem naar de houtopslag. Hier
vonden we geschikte kisten maar al passend waren ze
net te smal. Laat nu op een andere plaats een bredere
kist liggen! Met de decoupeerzaag maakten we hem op
maat, ook een deksel was gauw gemaakt. Piepschuim was
ook voldoende voorhanden en nadat we de druk van de
machine hadden afgehaald: een zachte pfff in plaats
van 24 bar, kon de kist dicht. We vergaten eigenlijk
om netjes afscheid te nemen. Dus ook geen bloemen! Resumerend
heeft hij 5600 uur gedraaid in 4 jaar en 4 maanden,
dus ruim 50 maanden
Met
dank aan de "Shalimar"
In
de marina's op St. Maarten liggen grote motorjachten.
Een daarvan, de "Shalimar" heeft zijn wifinet
niet beveiligd zodat we kunnen inloggen en 24 uur per
dag wifi hebben. Het maakt het leven wel makkelijker,
je kunt nu de emails binnenhalen zonder van je schip
af te moeten en een verplichte konsumptie moet nuttigen.
Natuurlijk kan het ook via de reguliere betaal hotspots
maar je kunt het als een sport zien om ergens een gratis
hotspot te vinden.
Alweer
op verjaardagsvisite
Het
toeval wil dat op drie dagen achter elkaar iemand op
een bekend Nederlands schip liggend in de baai van Marigot
jarig is: Edze van de Fly Away, Fenneke van de Rebel
en Sjoerd van de Moja. Gelukkig beschikken we over een
snelle dinghy en is de afstand redelijk snel te overbruggen.
Het betekent ook meteen afscheid, Edze en Margriet vertrekken
dezelfde dag nog naar de BVI's. Daarna gaan ze huiswaarts.
Fenneke doet het met gebak, slingers en wijn en bier.
Sjoerd en Clare krijgen een vlag met 60 erop en trakteren
op gebak en champage! Het is een kroonjaar voor Sjoerd
en dat zal hij weten ook. Joke speelt op de trekzak
en wij met onze gesmeerde kelen zorgen dat de shanties
over de baai schallen. De "Rebel" vertrekt
nog dezelfde dag maar gaat niet naar Nederland, De "Moja"
gaat een dag later via de BVI's naar huis. We zullen
ze missen...
Oude
dinghy te koop?
Van
Andrew mochten we hem bij Budget Marine neerleggen,
hij zal hem wel verkopen. Na twee dagen was de pomp
al weg, gewoon gestolen. Dan komt onze Australische
buurman in het donker langs. Hij wil hem wel kopen want
ze hebben een tweede dinghy nodig zodat vrouw en kinderen
niet van hem afhankelijk zijn als hij ergens aan het
klussen is. Prima, we vragen slechts $ 50, een vriendenprijs.
De volgende dag naar Biudget en tooen begreep hij waarom
we een nieuwe hebben. Ook viel het tegen dat hij geen
harde bodem had, maar OK, zijn vrouw moiest maar beslissen.
Toen we 's middags thuis kwamen van onze derde verjaardagsvisitie
op rij hing ons oudje achter de "Fantasy",
onze Australische buren. Ook dat is weer opgelost.
De
tijd gaat dringen maar toch tien dagen Nederland
Over
ruim twee weken staan onze gasten op Martinique, het
wordt tijd om aan vertrek te gaan denken. Niemand heeft
gebruik gemaakt van onze erg late last-minute, dus we
gaan samen. Dan krijgen we plotseling bericht dat een
oude tante van Joke - 95 jaar - in het ziekenhuis is
opgenomen en het niet lang meer zal maken. Joke ziet
kans om nog dezelfde dag de Air France naar Nederland
te boeken, onze dochters zitten al in de tren. Ook Jokesr
broers uit Californië en Walesw maken zich klaar
voor de reis naar het moederland. Het wordt zo een soort
familiereunie. Als Joke bij het ziekenhuis aankomt is
haar tante net een half uur eerder overleden. Ze woonde
nog zelfstandig in een ouderenflat dus behalve de crematie
regelen moest ook de flat worden ontruimd.
Return
of Joke
Het
lijkt al traditie: haring en oud-Amsterdammer van Schiphol
om de behouden thuiskomst te vieren. Intussen bleek
de halfwinder volgens de zeilmaker irreperabel en adviseerde
hij een nieuwe te bestellen. Door hun eigen vertraging
bleek nu de tijd te kort om er nog een uit de VS te
laten komen. Achteraf bleek er ook geen passende voor
ons op de plank te liggen. Reden om hier en daar te
informeren naar mogelijkheden en natuurlijk kom je dan
ook bij de "parasailor2" terecht. Wat een
prijzen!
Exit
Whispergen
De
Whispergen staat nog steeds bij Budget Marine te wachten
op verzending. De problemen - hoe kan het ook anders?
- liggen in Nieuw Zeeland.
Air
Marine windgenerator is op
Op
de valreep toch maar de vreselijk lawaaimakende en trillende
SB-windgenerator van zijn mast afgehaald en naar Electec
gebracht voor een refit en/of upgrade. Jan zal zich
ervoer ontfermen. Bij vertrek uit St. Maarten was hij
wel gedemonteerd maar waren de onderdelen nog niet besteld.
Wat is wijsheid?
volgend
verslag
index
laatste
wijziging:
08-Jun-2007
