De
laatste gasten van boord, wat nu?
We
kunnen een hele lijst bedenken: boodschappen, reparaties en onderhoud,
post verwerken, eiland verkennen. Maar wat gebeurt? HOLLANDERS
overal: Aeson, Zwit, Mama-cocha, Antedon en Fine Fleur (onbemand).
Dat levert vele sociale momenten op. Eten bij de yachtclub, met
een busje het eiland rond, borrelen bij elkaar.
De
eerste keer door de tunnel van St. Georges!
St.
George heeft een echte verkeerstunnel: één auto
plus één voetganger breed, 2,10 m hoog volgens het
bord bij de ingang. Het is dus eenrichtingsverkeer en een voetpad
ontbreekt. In Nederland zou dit niet kunnen en was het allang
een voetgangerstunnel, hier is en blijft het de verbinding tussen
twee stadselen onder her fort door zodat je niet over de steile
heuvel hoeft. Heen gingen we wel heuvelopwaarts, met name om de
kerken boven te bezichtigen. Vanwege het ontbreken van de daken
echter niet toegankelijk. Hurricane Ivan heeft hier in september
2004 flink huisgehouden.
fort
bij de haveningang
ingang
van de meer dan 100 jaar oude tunnel naar het centrum
geen
voetpad!
Ontdekking
van Grenada
Met
Piet en Jelka van de Aeson plus hun drie gasten huren we een busje
met gids Anslem La Louche (65) bij Henry's. Het wordt een dagtocht
inclusief lunch voor US$ 30 pp. Anslem heeft geen haast, rijdt
rustig en stopt overal op verzoek of als hij een mooi punt ziet.
Op het programma staan: rit door de binnenstad van St. Georges,
bezoek aan de Concord waterval, Specerijenfabirek, specerijen
groothandel, lunch, strand en groot meer in het noorden, rumfabriek,
rit over de startbaan van het voormalige vliegveld, Grand Etang
lake. De chocoladefabriek wil geen bezoekers meer en moest worden
overgeslagen.
overal
rood-groen-geel
Concord
waterval
Elk
Caribisch eiland heeft zijn watervallen, ideaal als toeristische
trekpleister. De rit er naartoe gaat over de kustweg, door dorpjes
met verkeersdrempels die het oeroude busje tot stapvoets gaan
dwingen anders raakt de uitlaat het asfalt. Overal zijn muurtjes,
stapeltjes autobanden, palen en gevels versierd met de drie kleuren
van Grenada: geel-groen-rood. Het geeft een feestelijke indruk.
De huizen varieren van oude vervallen hutten tot moderne villa's.
De auto's doen niet onder voor die van het Nederlandse wagenpark.
Aan een strand haalt een groep vissers een enorm net met vereende
handkracht binnen. We wachten niet tot we de vangst kunnen zien.
Een klein prima geasfalteerd weggetje voert naar de waterval.
Slechts een keer brengt een tegenligger ons even in verlegenheid.
Bij de waterval zitten een paar mensen voor hun souvenierwinkeltjes.
Er zijn geen andere bezoekers, het terras is leeg. We hebben geen
tijd voor een wandeling naar de hogere watervallen en na me omgekleed
te hebben in een gemeenschasppelijke kleedruimte daal ik af naar
de plek waar de waterval in een redelijk diep meertje dendert.
Het zoete water zwemt zwaar en samen met een lichte onderstroming
kom ik slechts langzaam vooruit. Wat een verschil met zwemmen
in zee: in zout water drijf je veel beter. Piet en Jelka zijn
blij verrast als ze de oude vrouw herkennen waar ze tien jaar
geleden bij geluncht hebben. Ze is nu 74 jaar en plukt kruiden.
Ze krijgt een lift tot haar huis waar Joke een bundeltje citroengras
van haar krijgt.
Concord
waterval in droge periode
74-jarige
zeer aktieve vrouw op rubberlaarzen
citroengras
voor Joke
Vissers
aan het strand
We
stoppen op verzoek want een meer dan honderd meter lang cirkelvormig
net wordt door een tiental vissers staande op het strand binnengehaald
op aanwijzigingen van vissers in bootjes. Ook een paar vrouwen
helpen mee trekken en het duurt voor ons te lang om te wachten
tot alles op het strand is. Hoeveel zouden ze zo vangen en welke
vissoorten?
strandvisserij
Vergane
glorie
We
rijden een oude plantage binnen waar in de bloeiperiode een overvloed
van nootmuskaat werd verwerkt. De grote laden waarin de nootmuskaat
in de zon moest drogen waren nu echter leeg. Een van de schuldigen
zou de hurricane Ivan (sept 2004) zijn die 90% van de nootmuskaat
heeft vernietigd. Het duurt ongeveer tien jaar voor alles weer
op peil is. Nu werden we door een oude vrouw wat wegwijs gemaakt
in de vele soorten specerijen. Waarschijnlijk doet ze dit praatje
al 50 jaar en af en toe had ze moeite om het bijbehorende materiaal
dat voor haar op de tafel lag te vinden. We mochten overal aan
ruiken, de cacao - of was het al chocolade? - rook het lekkerst.
In de hoek van dit houten gebouw zaten wat slaperige, oudere mensen.
Moet dit ooit weer goed komen?
nootmuskaat
sorteertafel
plantage
uitleg
show
ruïne
van een school bij de plantage
Verzamelstation
van de nootmuskaat
Deze
fabriek lag midden in het stadje Gouyave. Hier was de helft van
de droogbakken voor de nootmuskaat wel gevuld. Het zag er echter
ook primitief uit en er werd niet gewerkt. Er zouden sorteersters
moeten zijn die moesten bepalen welke kwaliteit schil een partij
had: de eerste soort was voor het koken, de tweede voor ..., de
derde voor de kosmetica-industrie. Nog slechter werd afgekeurd.
Er lagen veel volle zakken in het pakhuis, bestemd voor?
drogen
van de noten
sorteerbakken
plaatsen
van bestemming
Lunch
in Gouyave
Vanweg
het all-in arrangement werden we naar een restaurantje gebracht.
We bleken anderhalf uur achter op schema maar werden uitstekend
geholpen: een buffet met kip en vis, ijs toe en een drankje -
rum punch - als afsluiting door de eigenaresse zelf ingeschonken.
Je begrijpt dat we opgewekt aan het tweede deel van onze tocht
begonnen, allereersst naar een strand in het noorden waar de tentoonstelling
van het marinepark in deplorabele staat was en niet meer voor
toeristen geopend. Het uitzicht op de eilanden ten noorden van
Grenada was echter schitterend. Aan het strand stond de ruïne
van een villa, echter niet een slachtoffer van de Hurricanes (Ivan
2004, Emmely 2005). We klommen naar een meer waar verder niets
te zien was. Wat wel indruk maakte was de kustweg die hierc gedeeltelijk
in de golven was verdwenen. We maakten een rare lus terug en kwamen
uit op een vliegveld dat niet meer werd gebruikt. We reden de
hele startbaan af en kwamen langs twee wrakken: een van een Cubaans
en een van een Russisch vliegtuig.
Deya
in haar "nieuwe" huis
"leegstaande"
villa aan het strand
de
auto wilde niet opstijgen
het
Russische vliegtuig links, de Cubaan rechts
De
rumfabriek, een hoogtepunt
Een
primitieve doch werkende rumfabriek was ons volgende doel. We
werden rondgeleid, mochten overal binnen, en zagen hoe het suikerriet
werd vermorzeld door een machine die aangedreven werd met waterkracht.
De ovens werden gestokkt met riet afval, de ketels stonden onder
stoom en de rum van 69 en 75% werd verwerkt in flessen, zo'n 500
per dag. Natuurlijk proeven, met een beker water erbij en waarom
niet een flesje Rivers kopen?
machine
om het suikerriet te verbrijzelen, aandrijving door waterkracht
resultaat
koken
distelleerketels
distilleren
vulgat
Het
Grand Etang lake, waar zijn de apen?
Niet
ver van de hoofdweg over de pas draaiden we een zijweg in en kwamen
bij een groot hooggelegen meer. Hier kon men een rondwandeling
maken, maar daar was in het programma niet in voorzien. De apen
die zich hier ophouden zouden door de regen niet in de toppen
van de bomen zitten en we moesten het doen met twee zwerfhonden
die helaas niets van ons konden krijgen. De pas over - hoogste
punt 1900 ft - richting St. Georges. Weer reden we de hele stad
door en werden ckeurig voor de yachtclub afgezet. Iedereen zeer
tevreden, veel van het eiland gezien.
Grand
Etang lake in de bergen, geen aap te zien!
Grenada
een paar sterren erbij!
De
vorige keer - juni 2005 - was alles nog in aanbouw en zijn we
niet het eiland rondgeweest. Wat we nu in een paar dagen hebben
gezien was zoveel positiefs dat we Grenada in ons programma opnemen.
Dit gun je iedereen!
Weer
een Nederlander, dit keer een catamaran
We
maakten kennis met de bemanning van de "Antedon", een
Lagoon 41, Richard en Gera. Ze varen al vier jaar rond, deden
de kusten van Spanje, Portugal, Gibraltar, Marokko aan voor ze
via de Canarische eilanden deze kant opkwamen. Ze zijn weinig
positief over de afwerking van hun serieschip. Toen we ze een
paar dagen later opzochten per kano - ze liggen voor de kust en
niet in de lagune - zagen we op het eerste gezicht een schitterend
schip. Inderdaad waren een aantal details van inferieure kwaliteit,
maar dat zie je niet als buitenstaander.
Sushi
eten op de Aeson
Jelka
en Piet kochten een groot stuk yellow fin tuna en dat gedoopt
in saus en een of ander heet goedje is een pure lekkrnij. De andere
Nederlanders die net terugkwamen van hun eilandtocht mochten aanschuiven!
Naar
de vrijdagse visavond in Gouyave
We
huurden een paar taxibusjes voor een bezoek aan de viseet partij
op straat in Gouyave. Ter plekke een ketelorkest waar vele jonge
kinderen, mogelijk van een muziekschool, de sterren van de hemel
speelden. Twee straten vol met kraampjes met allerlei visgerechten
werden druk bezocht door zowel blanke mensen als wat later autochtonen.
Een vier mansterk jambee orkest met zang begon wat later aan zijn
repertoire, de miniband op afstand kreeg weinig toehoorders, waarschijnlijk
ook vanwege zijn plek buiten de visstalletjes. Een klein regenbuitje
mocht de pret niet drukken en het was zo maar kwart voor tien
en bracht de chauffeur ons weer terug naar St. Georges. Een zeer
bijzondere avond die weer een ster toevoegde!
Foto
album
Wat
is een website zonder foto album? Het was monnikenwerk, maar hier
is hij: foto album. Maar ook
hebben we nu op veler verzoek bewegende beelden: de Zeevonk in
aktie hoog aan de wind bij 5 Bft, dolfijnen en een bultrug walvis.
Je kunt ze vinden op de introduktie
pagina. Graag horen we reakties/suggesties om deze eerste
opzet verder te verbeteren. Na een dag was het aantal kijkers
dat langer dan 30 sekonden op onze website keek gestegen van 23%
naar 36%. Omdat het aantal keren dat een filmpje wordt bekeken
door Youtube.com wordt geregistreerd en dat snel boven de 500x
kwam is te niet duidelijk wat in de nieuwe opzet tot langer kijken
leidt: zijn het de foto's van onze naturistische gasten of zijn
het de filmpjes van de Zeevonk, dolfijnen en walvissen? Het aantal
bezoekers schommelt zo rond de 600 per dag, 15.000 per maand.
Dat daar het naturisme debet aan is lijdt geen twijfel.
Vervoer
beter dan in Nederland!
Ook
op dit eiland rijden de zogenaamde dollarbusjes. Het verschil
met St. Maarten is dat hier een bijrijder is die het geld in ontvangst
neemt en de deuren opent/sluit. Verder kost het EC$ 2 ongeacht
de afstand en zit het stuur rechts maar dat is ivm het linksrijden.
Weer hadden we de ervaring dat er geen wachttijden waren! Om het
busje te stoppen zeg je niet "stop" maar klop je twee
keer op het dak.
Canadees
in de slip
Een
zware motorboot, 38 ton, die schuin voor ons lag toen het donker
werd lag de volgende ochtend om half zes zo'n 100 m lager met
zijn achterkant en dus zijn roer tegen het rif dat de lagune beschermt.
De opvarenden waren net de ketting aan het binnenhalen. Ze voeren
weer naar voren en kwamen wat ongelukkig dichtbij ons liggen.
We raakten aan de praat met de schipper die zag dat hij ons erg
dicht naderde toen de wind draaide en af en toe wegviel. Uiteindelijk
besloot hij toch te verkassen. Het anker werd moeizaam gehesen
en wat bleek: stukken kanvas en plastic erom, geen wonder dat
het niet hield in de toch al slechte ankergrond. Ik schoot te
hulp met de rubberboot en wist hem te bevrijden. Ik deed het als
wederdienst voor zijn negentig jaar oude vader die indertijd D-day
in Normandië meemaakte en vervolgens hielp Nederland te bevrijden.
Hij zou het doorgeven aan zijn vader.
Weer
ontmoetingen met Nederlanders
Eerst
komen Wim en zijn Duitse vrouw Annette van de "Thetis"
langs, daarna ontmoet ik op de steiger René - "Gipsy
Blue"- die later met zijn Canadese vrouw Cheryl op ons happy
hour komt. Ook Fred van de "Buster" kwam langs wat het
tot een uitermate gezellig geheel maakte. Zijn entertainment kapaciteiten
zijn veel hoger dan die van ons, wat wil je met zo lange charterervaring
met veeleisende Amerikanen. Hij is trouwens kind in huis op Grenada,
helaas voor hem was hij er ook met de zware hurricane Ivan in
sept 2004. Zijn schip werd toen op de kant geblazen. Intussen
is de Aeson naar Prickly bay vertrokken en zijn de Antedon en
de Mama-cocha om vier uur 's morgens in de regen richting Los
Testigos gevaren.
De
tweede dieselbuitenboord tank nu ook afgedankt
Het
was al lang een doorn in mijn oog dat de aansluiting van de retourleiding
op de tank lekte en zorgde dat de dieselgeur bij bepaalde windrichtingen
in de kuip kwam. Bij Island Waterworld kocht ik slang, slangenklemmen
en een filter. Na veel passen en meten en gepruts met slangen
in pvc-buis kreeg ik het voor elkaar. De BB buitenboordmotor hangt
nu aan de 80 liter BB tank en kan in geval van nood dmv een driewegkraan
aan de hoofdtank worden gekoppeld. De toch al wat roestige tank
ging in een vuilnisdrum aan de kant van de weg.
de
lekkende dieseltank voor hij wordt afgevoerd
Na
een jaar kan ik de BB buitenboord motor weer elektrisch stoppen!
Al
die tijd moest ik over de achterbeam klimmen en met gevaar voor
eigen leven een handle op de motor open en dicht doen. Al eerder
was er naar gekeken door deskundige jachteigenaren maar nu moest
het er van komen. Het bleek een doorgebroken verbindingsoogje
te zijn. Helaas kreeg ik dat pas de tweede ronde in de gaten na
eerst de hele leiding en de afstandsbediening te hebben gekontroleerd
en half gesloopt te hebben. Maar goed, het resultaat was er.
het
gebroken/gecorrodeerde kabelschoentje waardoor de motor niet meer
wilde stoppen
Vis
vangen met een rubberboot zonder lijn
Elke
keer als we over het rif varen in het donker springen er horden
vis uit het water. Als we snel varen weten ze kennelijk niet welke
kant ze op moeten en wat gebeurt? Ze springen in de rubberboot,
ze vliegen om je oren, stuiteren tegen de rug. Drie keer op en
neer en je hebt een maaltje vis!
Stuk
kies afgebroken, wat nu?
Ik
heb nu drie tandartsen: te Grou, Curaçao en St. Maarten.
Maar gelukkig zijn er ook tandartsen op Grenada. Naar St. Georges
en in een smal straatje is een deuropening met een bord. Een oude
versleten trap op en een deur naar binnen. Er zit een secretaresse
achter de toonbank en er zijn wat primieve zitgelegenheden in
een oude versleten ruimte: gaten in het zeil, kapotte posters
aan de wand, een vitrine met tandenborstels. De assitente heeft
een faxtelefoon achter zich staan en moet ver reiken als de telefoon
gaat. Aan de wand de gebruikelijke diploma's van de vrouwelijke
tandarts. Ik heb geluk, na een kwartiertje wachten kan ik worden
geholpen. Ik volg de assistente en wordt naar een tandartsenstoel
geleid in een kamertje van 5x3 m. De tandarts komt van achteren
en na haar inspektie vraagt ze wat ik wil. Reparatie natuurlijk.
Ze gaat aan de slag en na even bijwerken met een boor kan de vulling
erop worden geplakt. Intussen staat de tv aan waar CNN net verslag
doet van terroristische aanslagen in Engeland. Het uitharden met
een lamp duurt zo wat langer heb ik het idee. Als afsluiting krijg
ik een plastic bekertje met blauwachtig spoelvocht aangeboden
en mag ik het uitspugen in een trechter die met een slang is verbonden
aan ...? Als ik sta (wel laat) vraagt de tandarts of ik ruwe of
scherpe plekken voel en mag ik in een spiegeltje van 15 cm doorsnee
dta met een spijker aan de wand hangt kijken of ik haar kunstwerkje
geslaagd vind. Na mijn tevredenheid te hebben geuit is het afrekenen
geblazen: EC$ 100 ( € 33). Opgelucht dalen we de trap af.
Geen afspraak nodig en niet duur. Op naar de vismarkt.
de
armoedige entree van mijn nieuwste tandarts
de
vismarkt van St. Georges
mootje
yellowfin tuna mevrouw?
de
centrale groentemarkt
Naar
het strand van Grand Anse
Nadat
we eerst een keer met een dollarbus waren gegaan en de dag erop
met de kano buitnom gingen we nu met zijn dirën met de dinghy
die zowaar met deze belasing nog makkelijk planeerde. Onderweg
glashelder water. Het anker uit voor het terras van "Turning
Point" en zwemmend naar de kant. Het vier kilometer lange
strand lag op ons te wachten. Vanuit de resorts aan het strand
en vanuit het achterland waren er al wat baders. Een enkeling
probeert met trimmen wat aan zijn konditie te doen. De helling
aan het water is lang niet zo steil als op St. Maarten en loopt
dus veel makkelijker. Het enige minpunt is dat er voor naturisten
op dit eiland geen mogelijkheden zijn.
Wrakopruiming
De
lagune gaat worden omgebouwd tot een grote jachthaven met veel
faciliteiten op de kant. Er wordt in een hoog tempo een soort
pretpark uit de grond gestamd. Maar ook op het water zijn ze aktief.
Er liggen nog een drietal wrakken (boven water), die worden nu
verwijderd. 's Morgens komt de havenmeester vragen of we willen
verkassen want we liggen in de afvoerroute. Het slepen gaat met
kleine bootjes met buitenboordmotoren , alle reden om wat ruimte
te geven. 's Avonds gaan we weer terug, het geluid van het drukke
autoverkeer is daar veel minder opvallend. Twee dagen later hetzelfde
verhaal, echter, het wrak hebben ze na drie dagen nog niet sleepklaar.
Vastzittende
buurman bevrijd
Onze
Franse achterbuurman wil weg en haalt zijn anker op. Hij maakt
gebaren naar ons die we interpreteren dat wij misschien boven
zijn anker liggen. Even later blijkt wat anders aan de hand: er
komen een paar grote stukken hout aan de oppervlakte. Hij kijkt
vertwijfeld, wat nu? Met de dinghie er naar toe om mijn hulp aan
te bieden. Blijkt dat de ketting en de stukken hout omwoelt zijn
met dik nylon vissnoer. Hij brengt op mijn verzoek een mes, zo'n
50 cm lang. Het wil niet echt en ik haal een kniptang van de Zeevonk
en hij komt met zo'n grote kabelkniptang waarmee je de atgen kan
doorknippen als de mast overboord is gegaan. We maken vorderingen
en stukje voor beetje vallen stukken hout en nylon snoer van de
ketting.
meters
nylon en een paar balken om de ketting
Reparatie
genua succes
De
eerder geplakte genau - de naad van de bovenste baan was los -
hield het niet lang. Gelukkig konden we hem iets opgerold prima
gebruiken. Nu werd het ctijd voor een bezoekje aan de zeilmaker
of toch eerst nog zelf proberen met de speciale zeilnaaimachine
aan boord? We slaagden met het laatste zodat de zeilmaker nog
even kan worden uitgesteld. Omdat het de bovenste naad was konden
we het zeil zoveel als nodig door het voorraam trekken.
de
top van de genua (53 m2) is binnen
Tropische
cyclone formation within 24 hours!
waarschuwing:
het mogelijke onheil zit op zo'n 700 mijl van Grenada
Het
is al lang hurricane seizoen, reden waarom we in het betrekkelijk
veilige zuiden zitten. Maar op de weerkaarten verschijnt plotseling
een waarschuwing. Wat wordt het? Een dag later blijkt het loos
alarm...
Wat
is Pilates?
Een
aankondiging aan het hek van de strandtent Turning Point: 4x in
de week ben je welkom. Omdat het dezelfde avond om 6 uur zou plaatsvinden
en de dames er wel oor naar hadden, gingen we op pad. De heren
mochten mee voor een biertje. Bij aankomst een leeg terras en
een zwangere serveerster die haar tijd uit zat. Maar om tien over
zes verscheen de trainster: een knappe bruine vrouw met een vlot
voorkomen. Ze had een draagbaar geluidsapparaat en een tas met
attributen mee. De belangstelling was niet groot, met onze dames
mee drie in totaal. Anika gaf aan dat het net zo goed voor mannen
was en ik nam de handschoen op. Op het betegelde dansvloertje
dat pas nog door de serveerster was aangedweild werden de matjes
uitgerold. Muziek aan en zonder pauzes deden we de oefeningen
die vooral met buikspieren en ademhaling te maken hadden. Joke
had overdag al even op het internet gekeken en zelfs een paar
printjes gemaakt. Titel: Introduction to Pilates Controlology
& Exercises the EasyVigour Way. Belangrijke tip:"Please
always work within the comfortable limits of pain or frustration!".Op
Youtube kan je filmpjes bekijken met oefeningen.
Alweer
bezoek van de havenmeester
Het
wrak ligt nog steeds in de hoek van de lagune. De afgelopen dagen
is er steeds aan gewerkt: hij is hoger komen liggen en rechter
op. Er werd gepompt maar ook een vuur in gestoken, dikke rookwolken
uit de voorpunt. Nu zou het dan zover zijn dat hij kan worden
weggesleept en we moesten vanwege de te verwachten manoevres toch
nog een tientel meters verderop. De halve lagune is nu leeg, de
andere helft ligt vol met dicht aan een geankerde schepen. Hoe
lang gaat dit duren? Bijna vermakelijk is dat nieuwe jachten die
arriveren natuurlijk juist op de cvrijgekomen plaatsen gaan liggen
waarop de havenmeester weer in touw moet.
Nu
ook meer Duits op de website
Buurvrouw
Annette van de Thetis is duitstalig en is bereid om Joke's duits
voor de website te korrigeren. Ze doet het met verve en het resultaat
mag er zijn.
Annette
helpt Joke bij de Duitse vertaling van onze website
Rijkdom
aan het strand
Onze
dagelijkse ochtendtrip naar het strand van Grand Anse heeft altijd
wel wat bijzonders. Dit keer de sporen van een schildpad die eireren
had gelegd. Geen grote leatherback maar toch. Joke en Jelka poetsten
de sporen weg zodat hongerige eilanders zich er niet te goed aan
konden doen. Bij het Turning Point restaurant op het strand zittend
zag ik: 1. in de verte een grote vis jagen waarbij hij steeds
aan de oppervlakte kwam. Meeuwen zagen het ook en vlogen er op
af. 2. strandkrabben van verschillende grootte kwamen uit hun
hol als je maar stil blijft zitten. Hun manier van lopen is vermakelijk.
3. een klein vogeltje bouwt een nest in een dichtbij gelegen boom.
Hij vliegt piepend af en aan met strootjes maar neemt af en toe
cte veel hooi op zijn snavel en haalt het niet, moet halverwege
een tussenstop maken of laat het mopperend vallen.
Sushi
eten in Grand Anse: een ware belevenis
Met
een dollarbusje naar het dorpje Grand Anse waar een aantal moderne
winkelcentra zijn en natuurlijk, enkele eetgelegenheden. Wij -
met zijn zessen - het Sushi-restaurant in en namen plaats aan
de bar. Hier stond een Sushi-chef, een kok en er liepen twee dames
rond voor drankjes en bestellingen opnemen. We waren getuige van
het klaarmaken van vele verschillende sushi's en konden prima
zien wat er in ging. We kregen op vragen goede antwoorden van
de Mongoolse (!) sushi-chef. Het eten was heerlijk al blijft het
gedoe met die stokjes - chopsticks - een kunst. De sake - rijstwijn-
kwam warm in minikarafjes en werd eerlijk verdeeld (zie foto).
De volgende dag gingen Jelka en Piet al vroeg naar een winkel
waar dit alles te koop was en 's avonds zat de plakrijst aan het
plafond van de Aeson.
de
Mongoolse chef aan het werk
zo
kan het er uit zien
de
sake wordt eerlijk verdeeld
Wrakopruiming
vordert
Na
een week onrust verdwijnt nu ook het derde wrak. Voor ons met
gemengde gevoelens: opgeruimd staat netjes maar als je weet dat
het de bedoeling is dat er een luxe jachthaven komt waar wij nu
voor anker liggen dan is het misschien de laatste keer dat we
hier genieten van de rust in de lagune. Het nieuwe plan - waarvoor
nog niet voldoende geld gevonden is - is te vinden op de website
van Port Louis.
drie
grote wrakken uit de lagune, knap dat ze bleven drijven tijdens
het wegslepen!
Bijna
gratis vliegen met Condor
Van
een Duits paar op het strand hoorden we dat ze voor een enkeltje
Grenada slechts € 99 hadden betaald, reden om eens bij de
aanbiedingen op de website van Condor
te kijken.
Processie
op zondagochtend
Tegen
negenen werden we opgeschrikt door sirenes en zagen we onder politie
escorte een paar grote sleeën met rode vlaggen voorbij komen.
Je denkt aan hoogwaardigheidsbekleders die willen opvallen. Een
paar uur later hoorden we gezang dat gestaag in sterkte toenam.
Toen we de bron van het geluid zochten kwamen in het wit geklede
mensen in een grote groep - meer dan honderd personen - al zingend
aanlopen en trok voorbij. Wij filmen om te proberen het gezang
vast te leggen maar de wind was spelbreker. Later hoorden we ze
hoger op de heuvel zingen en klonk ook met regelmatige tussenposen
het gebral, waarschijnlijk van een predikant, die hel en verdoemenis
schreeuwde. Waarom er zo angstaanjagend geschreeuwd moet worden
ontgaat me volkomen.
deel
van de processie op zondagochtend
Moderne
lantaarnpalen
In
Europa wordt al gesproken over verplicht spaarlampen gebruik.
Hier in St. Georges hebben ze wel heel bijzondere straatverlichting:
een pseudo oud glazen lampekap met daarin een spaarlamp en nu
komt het: boven in de paal een klein zonnepaneel en een kast met
regelaar. Geen onderhoud nodig. Nu maar hopen dat er geen auto
tegen aan rijdt of vandalen in de paal klimmen. Terwijl wij op
een balkon aan de fruitpunchzitten tegenover zo'n paal komen er
twee politie agenten in gala uniform langs. We worden wel verwend!
echt
of onecht?
ouderwets
op zonne energie!
Kruidentuin
In
het binnenland moet een kruidentuin zijn en aangezien Joke zich
steeds meer verdiept in exotische kruiden varen we naar de jachtclub,
leggen daar de dinghy vast en lopen naar de weg voor een busje.
Wachttijd weer 0 sekonden, er staat een voor je stil voor je het
weet. Na eerst een bezoek te hebben gebracht aan een ander winkelcentrum
in Grand Anse pakten we een bus naar het busstation, dwz. we werden
bijna een busje ingesleurd dat rechtsomkeerd maakte omdat we de
enige passagiers waren. Het busstation is een waar inferno van
indrukken: lawaai, veel mensen, af en aan rijdende busjes. De
mini -vooral snoep- winkeltjes hadden het redelijk druk met de
wachtenden. Ons busje vonden we met hulp van derden, dwz. we werden
van het kastje naar de muur gestuurd totdat iemand ons kwam halen
en voor het busje neerzette. De rit naar de kruidentuin was schitterend:
mooie uitzichten over baaien aan de zuidkust, kleine dorpen, overal
mensen op straat. We werden afgezet voor een zijweg die naar de
kruidentuin voert. Het was nog een flink stuk lopen in de hitte
voor we bij een bijna verlaten loods aankwamen. Er stond een deur
open en binnen was er leven. Een gids nam ons mee en op een bijne
robotachtige manier begon ze ons in de tuin rond te leiden - misschien
was het voor haar lijden? De meeste kruiden waren geschikt vom
vrouwenkwalen te genezen leek het. Het duurde lang voor ze loskwam
maar haar kollega kwam haar te hulp met een opengesneden cacaovrucht
die we aangeboden kregen. Aan het eind mochten we onze namen in
het gastenboek schrijven en was deze expeditie ook weer ten eind.
onze
gids verwent ons met een cacaovrucht
cacaovrucht:
heerlijk zoet fluweelzacht schilletje, de cacaoboon zit daarin
en is zo niet te eten
De
Seven Sisters Falls
Voordat
we bij de stopplaats waren kwam al een grote bus aanzetten die
voor ons stopte. Het werd een geweldige ervaring: de tunnel is
slechts 7 voet hoog en dus ging deze bus over de steile heuvel
midden in de stad door smalle straatjes en scherpe bochten. Voor
de chauffeur een normale bezigheid, hij was gewend aan decimeters
ruimte en het ontwijken van dakgoten. Op het busstation stond
lijn 6 al volbepakt maar we konden erbij. Voor ons drie moeders
ieder met een hummeltje op schoot. Deze chauffeur was gespecialiseerd
in kronkelwegen de berg op en af. Het hoogste punt is 1910 voet,
daarna kwam de ingang van Grand Etang lake en vervolgens de St.
Margaret Falls of ook wel de Seven Sisters Falls. Een vrij nieuw
betonnen gebouwtje met een parkeerplaats wachtte ons op. Hier
betaal je de entree EC$ 5 pp en kan je een gids inhuren voor alle
zeven watervallen. Alleen de eerste twee mag je zonder gids bezoeken,
half uur lopen, zwemmen toegestaan. Van de beheerster krijgen
we een stok aangeboden en ze wijst ons het begin van de trail
bij een blauw huisje verderop. De betonnen weg gaat snel over
in een bruin pad van opgedroogde modder. Met regen moet je hier
niet komen denk ik. Dan de afdaling via een in de modder uitgehouwen
treden, af en toe met bamboe tegen verzakken gestut. We klauteren
langs een afgrond met een riviertje in de diepte. We lopen langs
bamboebossen die zo karakteristiek kraken en piepen in het beetje
wind. Overal mooie tropische planten en natuurlijk wegschietende
hagedissen. Dan zien we in de verte watervallen met een meertje
eronder. Ook horen we stemgeluiden als in een zwembad. Bij de
watervallen aangekomen blijkt een familie bij de onderste te zijn
genesteld en bij de bovenste van de twee wenken een paar meisjes.
Aldaar vier dorpsschonen die aan de ene kant wat schichtig doen
- hebben we ze ergens op betrapt? - aan de andere kant ook wat
uitdagend en zeker niet verlegen. Hun aandacht gaat naar mijn
camera en nadat ze zich ervan vergewist hebben dat ze er betamelijk
opstonden mocht ik meer foto's van ze maken. De een vond het prima
dat ik ze op het internet zette, een ander weer niet. Vervolgens
trokken ze zich terug en konden wij van een heerlijke duik onder
de waterval genieten.
de
onderste twee watervallen van de 'seven sisters falls
vier
'sisters' bij de 'seven sisters' falls
eindelijk
weer eens een "zoetwaterbad"
Uit
de lagune verdreven
We
waren al een paar maal op verzoek van de 'harbourmaster' verkast
en lagen vrij dicht bij de weg. Veel autolawaai, maar goed alles
went. Totdat... men een feestje organiseerde langs de weg met
vlaggetjes, stoelen en tafeltjes, een podium en niet te vergeten
luidsprekerboxen. Formaat: om in te wonen die gebruikt worden
voor carnavalsoptochten op auto's met een genarator. Het geluid
was er naar: dreun-dreun-dreun. Na een half uurtje kregen we toespraken
te horen over visserij, grotere boten, etc. Van de andere kant
van de lagune klonk het geraas van een predikant op het sportveld.
Onze muziek werd bijna overstemd. Toen tegen het donker worden
de toespraken overgingen in live music en erbarmelijk slechte
zang was ons besluit duidelijk: we gaan buiten in de baai liggen,
weg van deze herrie. Motoren aan, anker op... dachten we. Na een
tiental meters ketting te hebben binnengehaald ging het ineens
heel zwaar. Twee olievaten met touw aan elkaar hingen aan de ketting!
Nu hadden we al heel wat aan ankers zien hangen maar dit sloeg
alles! Gelukkig kon ik de touwen doorsnijden en viel het zaakje
naar beneden. Even later ging het weer zwaar maar nu kwam er niets
boven water. Voorzichtig voor en achteruit, nog een stukje ketting
binnenhalen en na een paar keer waren we ineens los. Het anker
kwam boven met een grote klont modder, maar geen ongerechtigheid
meer. In het donker voeren we de lagune uit naar buiten en ankerden
daar op een harde koraalbodem. Geen wind dus geen probleem, het
anker hield redelijk. In de verte hoorde je nog de doem doem maar
niet meer zodanig dat alles om je heen meetrilde.
terug
naar de top
naar
volgend verslag
index
laatste
verandering:
20/6/08
